ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 128 ทักษะเร้นลับ!

   ‘แต่ละการโจมตีสามารถทำให้ระดับหนึ่งบาดเจ็บได้อย่างง่ายดาย!’ สายฝนกำดาบแน่นโดยไม่รู้ตัว เนื่องจากเขามีบาดแผลจำนวนมากที่มือ เมื่อกำด้ามดาบแน่นความเจ็บปวดที่เขาได้รับจึงมากกว่าเดิม สายฝนเลือกไม่สนใจความเจ็บปวด เวลานี้เขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูทั้งสามซึ่งสามารถทำให้ชีวิตเขาหายไปตลอดกาลได้ สายฝนไม่กล้าละความสนใจจากพวกมันไปสนใจอย่างอื่น

   ฉับพลันสัญชาตญาณถูกกระตุ้น สติสายฝนซึ่งเริ่มพร่ามัวเพราะสูญเสียเลือดมากเกินไปกลับมาชัดเจนอีกครั้ง ไม่สิ ไม่ใช่กลับมาชัดเจนเหมือนเดิม มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิมต่างหาก สัญชาตญาณน่ะประหลาด ทุกครั้งที่สายฝนตกอยู่ในสถานการณ์มันจะทำงานและช่วยให้เขารอดพ้นจากอันตรายเสมอ

   สายฝนคิดว่าสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาไม่ใช่โทรศัพท์เทพเจ้า ไม่ใช่พลังสายเลือดเทพปีศาจ ไม่ใช่ทักษะประตูเส้นทางโบราณ สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาคือสัญชาตญาณอันแปลกประหลาดและเฉียบคม มันไม่ช่วยให้ร่างกายเขาแข็งแกร่งขึ้นโดยตรงทว่ามันสามารถเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของเขาได้!

   กลับมายังปัจจุบัน ปึง! หมัดของรูโน่โจมตีโดนดาบที่สายฝนใช้ป้องกันจนเกิดเสียงดังสนั่น ใบดาบเกิดรอยร้าวจำนวนมาก เกรงว่าถ้ายังใช้ดาบเล่มนี้รับหมัดรูโน่อีกสองสามครั้งมันได้พังแน่นอน ความแข็งแกร่งทักษะหมัดคชสารสงครามไม่อาจดูถูกได้เลย!

   แรงที่ได้รับจากหมัดรูโน่ทำให้ร่างสายฝนถอยหลังไปหลายก้าวจากนั้นก็หยุดลง เห็นเช่นนั้นรูโน่ไม่รอช้า มันเข้าไปโจมตีเขาอีกรอบทันที สายฝนคิดเอาใว้อยู่แล้วว่าฝ่ายตรงข้ามต้องไม่ปล่อยจังหวะนี้ไป ดังนั้นเขาจึงเริ่มเคลื่อนไหวก่อนรูโน่เล็กน้อย ใช้เท้าเตะพื้นส่งตัวขึ้นไป

   หวึด! เสียงอากาศโดนหมัดรูโน่ชก มันโจมตีสายฝนพลาด! ศัตรูอ่อนแอกว่ามันมากทว่ามันกลับโจมตีพลาด รูโน่รู้ว่าเพราะอะไร ที่สายฝนหลบการโจมตีได้ไม่ใช่เพราะเขาคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าถูกอย่างเดียว ถึงจะรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปแต่ถ้าขยับร่างกายไม่ทันมันหรือขยับไม่ถูกจังหวะเขาย่อมหลบการโจมตีไม่พ้น การขยับร่างกายให้ถูกจังหวะไม่ใช่เรื่องง่าย คนที่จะขยับแบบที่สายฝนทำเมื่อครู่ได้มีอยู่สองประเภท หนึ่งคือคนโชคดี สองคือคนที่มีสัญชาตญาณเฉียบคม

   “ตายซะ!” สายฝนไม่ได้ส่งตัวไปสูงเหมือนตอนเขาสู้กับหนอนทะเลทราย ยามนี้เขาไม่ได้เป็นระดับหนึ่งพลังในการส่งตัวไม่ได้มากขนาดส่งขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ คิดอย่างไร? สายฝนคิดว่าไม่สูงมากก็ดีแล้ว ความสูงระดับนี้มันสามารถทำให้สายฝนโจมตีสวนกลับจากด้านบนได้ในจังหวะที่ดีที่สุด!

   ‘ชายคนนี้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว?!’ นั่นคือความคิดของรูโน่ มันพยายามเคลื่อนที่หลบแต่ก็ไม่สำเร็จ ระยะทั้งสองใกล้เกินไป ฉึก! รูโน่ยังไม่ตาย มันไม่โดนดาบสายฝนแทง ทั้งหมดจะไม่มีทางเกิดขึ้นหากโกเลมดินมาช่วยไม่ทันเวลา

   ‘เกือบไปแล้ว มันอันตรายเกินกว่าที่ข้าคิด’ รูโน่กล่าวเช่นนั้นในใจ มันจ้องสายฝนด้วยสายตาดุร้ายพร้อมปลดปล่อยจิตสังหารมากกว่าเดิม ต้องรีบกำจัดฝ่ายตรงข้ามให้เร็วที่สุดก่อนที่ตัวมันจะพลาดเหมือนเมื่อครู่อีกครั้ง ครั้งนี้อาจโชคดีโกเลมดินช่วยเอาไว้ ครั้งหน้าไม่แน่นอนว่าโกเลมดินจะช่วยได้ทัน

   ‘ฉันเกือบฆ่ามันได้แล้ว’ เห็นว่าตนเองพลาดโอกาสสังหารรูโน่ไป สายฝนรีบทิ้งฝักดาบในมือซ้ายและดึงใบดาบออกจากดาบดินของโกเลมปฐพีอย่างรวดเร็ว วินาทีเดียวกันเขาก็ใช้เท้าเตะดาบดินเพื่อทำให้ตัวเองเคลื่อนที่ไปไกลจากศัตรู เมื่อเท้าทั้งสองกำลังถึงพื้นสายฝนพลันรู้สึกไม่สบายใจ วินาทีถัดมาเขาก็กลิ้งไปด้านข้างกะทันหันก่อนจะใช้ท่าเหยียบจันทร์ดับแสงเคลื่อนที่ไปไกลจากจุดเดิม

   ลูกศรลมอันทรงพลังทั้งสามพุ่นผ่านบริเวณที่สายฝนเคยอยู่ ศพบริเวณนั้นถูกความแข็งแกร่งลูกธนูลมทำลายจนหายไปไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก ลูกธนูลมนั้นมีระยะการโจมตีที่กว้างมาก ขนาดสายฝนกลิ้งและใช้ท่าเหยียบจันทร์ดับแสงเขายังหลบระยะการโจมตีไม่พ้น เป็นโชคดีอย่างมาก เขาไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไร เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยที่แก้ม เป็นรอยโดนสิ่งแหลมคมบาด

   “ชิ!” ไรกอนส่งเสียงไม่สบอารมณ์ออกมาและตั้งท่ายิงธนู เกิดลูกศรลมขึ้นมาสามดอกขึ้น ไรกอนยิ้มเย็นชาจากนั้นก็ยิงศรลมสามดอกใส่สายฝนอีกครั้ง ทักษะตรีศรลมยังคงทำงานอยู่ เหลือเวลาอีกครึ่งนาทีกว่ามันจะหยุดทำงาน ในตอนที่มันทำงานไรกอนจะสามารถสร้างลูกศรลมสามดอกได้โดยใช้พลังเพียงเล็กน้อย นี่คือทักษะเร้นลับของมัน! ทักษะเร้นลับย่อมไม่มีทางธรรมดา

   สายฝนรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา เขารีบใช้ท่าเหยียบจันทร์ดับแสง เขาสามารถหลบลูกศรลมสองดอกได้แต่ไม่อาจหลบดอกที่สาม อย่างที่บอกไป ระยะการโจมตีมันกว้างมากและก็เร็วมากเช่นกัน ด้วยความเร็วสายฝนปัจจุบันถ้าเขาไม่เคลื่อนไหวล่วงหน้ามันจะเป็นเรื่องยากที่เขาจะหลบลูกศรลมทั้งสามดอกพ้น

   ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ร่างกายสายฝนเกิดบาดแผลจำนวนมากที่เกิดจากสิ่งแหลมคม ยิ่งเวลาผ่านไปบาดแผลก็ยิ่งมีมากขึ้น สายฝนเปลี่ยนจากกัดริมฝีปากเป็นกัดฟันแน่น เขาต้องการกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทว่าก็ไม่ได้ทำ ทำไปมันไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย ไร้ประโยชน์!

   เมื่อออกมาจากระยะจากโจมตีของศรลมดอกที่สามสายฝนก็หอบหายใจถี่ไม่เป็นจังหวะ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เนื่องจากได้รับบาดเจ็บเมื่อครู่บาดแผลเก่าตามร่างกายสายฝนที่ยังไม่หายดีก็กลายเป็นบาดแผลที่หนักกว่าเดิม บัดซบจริงๆ! ลูกศรลมดอกเดียวกลับทำให้เขาตกอยู่ในสภาพปัจจุบัน

   สติสายฝนพร่ามัวจนเขาเกือบจะหมดสติ สัญชาตญาณไม่ปล่อยให้เขาหมดสติง่ายๆ หมดสติไปตอนนี้ก็ตายน่ะสิ สัญชาตญาณทำให้สติสายฝนเลิกพร่ามัว ต่อให้สายฝนจะอยากหมดสติไปเขาก็ไม่อาจทำได้ สัญชาตญาณมันไม่ยอม แน่นอน สายฝนไม่ได้อยากหมดสติไปอยู่แล้ว

   ‘ศัตรู!’ ออกจากระยะการโจมตีของลูกศรบมได้ไม่นาน โกเลมดินพลันเข้ามาโจมตีสายฝน สายฝนฝืนขยับร่างกายซึ่งเหลือเรี่ยวแรงน้อยนิดหลบดาบโกเลมดิน น่าเสียดายดูเหมือนเขาจะหลบไม่พ้น สายฝนทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้แล้ว เขาใช้ดาบที่แย่งมาจากรูโน่โจมตีปะทะกับดาบดินของโกเลมปฐพี

   ตึง! ด้วยอะไรหลายๆอย่างและความแข็งแกร่งที่แตกต่างกันมาก ร่างสายฝนกระเด็นปลิวไปไกลก่อนตกลงบนศพชายคนหนึ่ง สายฝนเร่งรีบลุกขึ้นโดยใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ในปัจจุบัน ตอนนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายโคตรๆ!

   ‘ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย ฉันมีโอกาสจัดการพวกมันแม้จะมีโอกาสน้อยนิดก็ตาม’ สายฝนยังคงไม่ยอมแพ้ หากเขายอมแพ้เขาจะตาย ความตายเป็นสิ่งที่สายฝยไม่ยอมรับ เขาไม่ต้องการหายไปตลอดกาล ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาต้องการทำ ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เขายังทำไม่สำเร็จ

   ‘จากท่าทางแล้วต่อให้ฉันจะก้มกราบขอร้อง พวกมันก็ไม่น่าจะปล่อยฉันไป ตอนนี้มีแต่ต้องสู้ ไม่มีทางให้ถอยหนี’ ความคิดสายฝนชัดเจนเนื่องจากสัญชาตญาณ เกิดความคิดมากมายภายในหัวสายฝนเวลานี้

---