ตอนที่ 111 ครั้งแรกและครั้งสอง
ตอนที่ 111 ครั้งแรกและครั้งสองช่วงเวลาพักฟื้นซูเวยไม่ต้องการนิ่งเฉย... "ดูเหมือนว่าต้องหาทางพัฒนาและปรับปรุงเทคนิคการเคลื่อนไหวที่เหนือกว่าเสียแล้ว"ด้วยวิชาเพลงดาบสามโลกแล้วในแง่การโจมตีมันมีพลังรุนแรงและมหาศาลมากพลังโจมตีกลายเป็นข้อได้เปรียบของเขาแต่การเคลื่อนไหวของเขาดูด้อยกว่าหลังจากเผชิญคู่ต่อสู้ที่มีทักษะเคลื่อนไหวสุดยอดแล้วเขาตกเป็นรองอยู่หลายครั้งต่อให้ฝึกฝนและพัฒนาต่อเนื่องดูเหมือนว่าจะช้ากว่าศิลปะการใช้ดาบอยู่หลายเท่าหากเขาไม่มีความสามารถเฉพาะตัวสูงส่งและกลยุทธ์รับมือคู่ต่อสู้เขาคงตายไปนานเห็นได้ชัดว่าเทคนิคการเคลื่อนไหวของอาญาสวรรค์ยังไม่ยอดเยี่ยมมากพอส่วนใหญ่เทคนิคและทักษะของอาญาสวรรค์เกี่ยวข้องกับดาบเกือบทั้งหมดเขาใช้ธนูและดาบต่อสู้มาตลอดการวาดดาบและสะบั้นดาบกลายเป็นศิลปะการต่อสู้และเอกลักษณ์ของเขาแต่เทคนิคการเคลื่อนไหวที่เหนือกว่าก็เป็นสิ่งจำเป็นและขาดไม่ได้เช่นกันในการต่อสู้แม้เทคนิคการป้องกันจะสำคัญด้วย... แต่เขาเชื่อว่าตราบใดที่มีความเร็วมากพอก็จะกลายเป็นการป้องกันที่ดีที่สุดและความเสียหายจะได้รับน้อยลงหรือไม่มีเลยสำหรับทักษะการยิงธนูก็เป็นสิ่งจำเป็น แม้เขาจะยิงธนูได้น่ากลัวและอันตรายมาก แต่ขาดความยืดหยุ่นในการเคลื่อนไหวเมื่อชื่อเสียงแพร่กระจายออกไปและเขากลัวว่าจะมีใครที่ร้ายกาจกว่านี้โผล่มาหา?แม้เขาจะฆ่ามารคลั่งลงได้ แต่เขาก็มีข้อบกพร่องให้เห็นในระหว่างการต่อสู้เช่นกันแต่ทักษะระดับสุดยอดหรือเหนือกว่านั้น... หายากและยากมาก... โอกาสเรียนรู้และศึกษาเหล่านั้นแทบริบหรี่หากไม่สามารถเข้าถึงสิ่งเหล่านั้นได้!เขากำกำปั้นและถอนหายใจในใจไม่ต้องคิดมากอีกต่อไป ตราบใดที่เขายังพัฒนาและปรับปรุงความแข็งแกร่งและเทคนิคต่างๆต่อไปเรื่อยๆแล้วข้อบกพร่องของเขาเหล่านั้นก็จะถูกเติมเต็มไปทีละนิดสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือปรับปรุงและพัฒนาความแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่องเท่านั้นรั่วเฟยเป็นศิษย์ที่ดีที่สุดของอาญาสวรรค์มารคลั่งไม่สามารถเทียบเขาได้ในเวลานี้กลุ่มลัทธิจันทราถอยทัพเพราะชื่อเสียงของเขาและระมัดระวังตัวมากขึ้นไม่รู้ว่าพวกนั้นจะปรากฏตัวอีกเมื่อไหร่แม้ว่าเขาฆ่าปรมาจารย์ยุทธอย่างมารคลั่งได้ ใครจะรู้ว่าไม่มีเซียนยุทธจ้องมองเขาการพัฒนาความสามารถและเก็บเกี่ยวประสบการณ์การต่อสู้กับคนของกลุ่มลัทธิจันทราต้องหยุดชะงักลงชั่วคราวตอนนี้เขาต้องฝึกฝนด้วยตัวเองเท่านั้นฝึกฝนทุกวันทุกคืนและต่อเนื่องเขาฝึกฝนให้มันลึกซึ้งยิ่งขึ้นและเข้าใจหลักการและซึมซับให้มากขึ้นกว่าเดิมทุกครั้งที่ฟันดาบต้องสอดคล้องกับความรู้สึกของสามโลกแล้วเป็นไปตามธรรมชาติหลังจากฝึกดาบเสร็จและทำการนั่งไขว่ห้างเพื่อฝึกพลังลมปราณให้ลื่นไหลผ่านเส้นลมปราณไปทั่วตัวต่อเนื่องและสัมพันธ์กับร่างกายเหมือนการกำหนดลมหายใจสลับการฝึกฝนไปมาและติดต่อกันเวลาผ่านไปเงียบๆสิบกว่าวันผ่านไปอย่างช้าๆ... ในขณะที่ฝึกฝนและเขาชอบมาเดินเล่นรอบๆเพื่อดูชีวิตประจำวันของเหล่าผู้คนหลายคนจำเขาได้และห้อมล้อมเขาไว้เขายิ้มและทักทายทุกคนอย่างเสมอภาคไม่วางตัวและไม่เย่อหยิ่งแล้วจองหองเกือบทุกคนชมเชยและยกย่องเขาเข้าถึงได้และเป็นกันเองกับทุกคนในขณะที่เขาปรากฏตัวบ่อยครั้งและมีปฎิสัมพันธ์กับทุกคนแล้วเวลาผ่านไปเรื่อยๆผู้คนมารบกวนเขาน้อยลงและรู้ว่าเขาชอบที่จะเงียบๆ เขามักนั่งบนชั้นสามของร้านอาหารและติดขอบหน้าต่างแล้วสั่งสุรากับเครื่องเคียงหนึ่งหรือสองอย่างมาดื่มกินดูวิถีชีวิตประจำวันของผู้คนตามท้องถนนนับตั้งแต่เขามาอยู่บนโลกนี้และการฝึกฝนและต่อสู้คือวิถีดำเนินชีวิตประจำวันเขาไม่มีชีวิตสะดวกสบายและสงบสุขเช่นนี้...เขาชอบมันและอยากให้มันคงอยู่ตลอดไปในเวลานี้... พื้นที่ระยะไกลเกิดเสียงดังเขายกคิ้วขึ้นและตั้งใจฟังมัน"กลุ่มลัทธิจันทรากลับมาอีกครั้งและคราวนี้มีกองกำลังขนาดใหญ่กว่าเดิม"ทุกคนกรีดร้องและตะโกนหลายคนตัวสั่นและหวาดกลัวเขาตื่นขึ้นจากภวังค์ทันที่ได้ฟังข่าวนี้และทำการส่ายหัวอย่างรวดเร็วความสะดวกสบายและสงบสุขแล้วเขาเกือบปล่อยตัวไปกับสิ่งเหล่านี้เสียแล้วมองท้องฟ้าแล้วถอนหายใจ...หากไม่พยายามเต็มที่เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งให้มากที่สุดและในอนาคตจะไม่มีบรรยากาศสงบสุขเกิดขึ้นอีกต่อไปกลับไปที่อาคารกลางของเมืองที่สำนักใหญ่เป็นผู้ควบคุมและดูแลอย่างเร่งรีบการรุกรานครั้งแรกจบลงได้ไม่นาน... การรุกรานครั้งสองลัทธิจันทราก็เริ่มขึ้น!!!