‘ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!’
“พิชชา! พิชชาครับคุณอยู่ข้างในหรือเปล่า”
“อยู่ค่ะ คุณรอสักครู่นะคะ”ฉันรีบล้างเนื้อล้างตัวทันทีเมื่อรู้ว่าคุณวิวตื่นแล้ว
“อาบน้ำก่อนเถอะค่ะ”ฉันสวมเสื้อคุมออกมาจากห้องน้ำ และต้องใที่เห็นคุณวิวยืนเปลือยรออยู่ฉันรีบหันหน้าหนีแล้วยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่สุดให้เขาทันทีเขารับผ้าเช็ดตัวพร้อมกับยิ้มให้ฉันแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างชิลล์ๆ
“ห้องของฉัน สภาพ!”
ฉันมองสภาพห้องที่ข้าวของตกเกลื่อนเหมือนว่าเพิ่งโดนแผ่นดินไหวถล่มแล้วรีบเข้าไปแต่งตัวทันทีเสื้อและกางเกงขายาวที่มีอยู่น้อยนิดของฉันถูกรื้อค้นออกมาใส่ยังไม่ทันได้แต่งหน้าก็ได้ยินเสียงคุณวิวออกมาจากห้องน้ำฉันชะโงกหน้าออกจากห้องแต่งตัวก็เห็นเขาเดินจับปมผ้าขนหนูมาหาฉัน
“เสื้อผ้าผมเปียกอยู่ในห้องน้ำ”ภาพเหตุการณ์ในห้องน้ำฉายเป็ฉากๆในหัวของฉัน ใช่แล้ว!ที่เขาไม่มีเสื้อผ้าใส่เป็ฝีมือของฉันเอง
“คุณรอสักครู่นะคะฉันจะออกไปซื้อชุดให้คุณ”
“ครับ”
ฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้วออกจากห้องทันทีเมื่อเข้ามาอยู่ในรถก็รีบกดโทรศัพท์หาเพื่อนรักทั้งสองทันที
“พิพิมพ์! แกอยู่ไหนอยู่กับเรนนี่หรือเปล่า”
(พิชชา! ยัยเพื่อนบ้าแกทิ้งเราไว้กับใคร!)
“ขอโทษ!เมื่อคืนพวกเราโดนพี่ภูมิวางยา ฉันถูกคุณวิวพาตัวกลับมาที่บ้านเลยไม่ได้อยู่กับพวกแก พวกแกปลอดภัยดีไหม ไม่ได้ถูกทำร้ายใช่ไหม”
(คุณวิว คุณวิวไหนใช่พ่อพี่ไวน์หรือเปล่า)
“อื้ม”
(นี่แกเจอพ่อพี่ไวน์แล้วเหรอ แล้วแกจะทำยังไงจะบอกเขาหรือเปล่า)
“ไม่ อย่าเพิ่งคุยเื่นี้เลยพวกแกเป็ยังไงบ้าง อยู่ที่ไหน ปลอดภัยดีไหม”
(พวกเราปลอดภัยดี แต่ก็ใมากแกรู้ไหมว่าเราสองคนตื่นมาเจอผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้นั่งจ้องอยู่นึกว่าโดนทำมิดีมิร้ายไปแล้ว)
“พวกเขาเป็เพื่อนคุณวิว แกสองคนปลอดภัยก็ดีแล้ว”
(แกจะมาที่ร้านหรือเปล่า)
“วันนี้คงไม่ได้เข้าไปแล้วล่ะแค่นี้ก่อนนะ ฉันออกไปซื้อของก่อน”
(เวลาอย่างนี้ยังจะออกไปซื้อของอีกเหรอ)
“ก็ของมันต้องใช้”
(อะไรที่ต้องใช้เร่งด่วนขนาดที่ว่าไม่ยอมมาหาพวกเรา)
“ยาคุมฉุกเฉิน!”
(อีกแล้วเหรอพิชชา นี่แกถูกเขาจับกินอีกแล้วเหรอ)
“จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูกทั้งหมดดูเหมือนว่าเมื่อคืนจะเป็ฉันเองที่กินเขา”
(พิชชา!)
“พวกแกไม่เป็อะไร ฉันก็สบายใจแล้วแค่นี้ก่อนนะ ฉันไปซื้อของก่อน”
(โอเค ขับรถระวังด้วย)
“จ้า บาย”
หลังจากวางสายจากเพื่อนรักทั้งสองฉันก็รีบเข้าไปซื้อยาคุมฉุกเฉินในร้านขายยาทันทีจากนั้นก็ไปเลือกซื้อเสื้อผ้าของผู้ชายหลังจากนอนกับเขาทั้งคืนฉันคิดว่าฉันพอจะเดาขนาดเสื้อผ้าของเขาได้ฉันเลือกหยิบเสื้อยืดและกางเกงขนาดใกล้เคียงกันสองตัว เผื่อว่าฉันจะกะขนาดตัวของเขาผิดเมื่อได้ของครบแล้วก็รีบขับรถกลับห้องทันที
“กลับมาแล้วเหรอครับ”คุณวิวยังคงนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมารับฉันที่หน้าห้องฉันมองหน้าเปื้อนยิ้มของเขาอย่างทำตัวไม่ถูก หากเป็ในซีรีส์ที่ฉันดูนี่มันฉากที่สามีเดินออกมารับภรรยาที่เพิ่งกลับจากทำงานชัดๆและหากเข้ามาแล้วพบว่ามีอาหารเตรียมไว้และห้องถูกเก็บกวาดสะอาดเรียบร้อยคงจะเหมือนกับในซีรีส์แน่เลย
“นี่เสื้อผ้าของคุณค่ะ”ฉันยืนถุงในมือทั้งหมดให้เขา เขารับมันแล้วเดินเข้าห้องนอนไป
ฉันเดินไปนั่งในห้องรับแขกรอที่จะคุยกับคุณวิวพร้อมทั้งคิดคำพูดที่จะพูดกับเขาไปด้วยตาก็เฝ้ามองที่ประตูห้องนอนที่ไม่ได้ปิดอยู่ ไม่นานคุณวิวก็เดินออกมา
“อันนี้น่าจะเป็ของคุณ”คุณวิวยื่นกล่องยาคุมฉุกเฉินให้ฉัน ฉันรีบรับมันมาอย่างทำตัวไม่ถูกคำพูดที่เตรียมไว้ก็มลายหายไปหมดสิ้น
“เอ่อ! คือ”
“คุณหิวหรือเปล่าผมเห็นในตู้เย็นพอมีอะไรนิดหน่อย เลยถือวิสาสะทำอะไรง่ายๆให้คุณกิน”
“อ่อ! ค่ะ! กินค่ะ”ฉันลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อกินอาหารตามที่เขาบอกเอาไว้กินอิ่มแล้วคงคิดเื่ที่จะพูดกับเขาออกเอง
“ผู้ชายคนเมื่อคืน เขาตามคุณอยู่เหรอ”คุณวิวถามคำถามทำลายความเงียบระหว่างเราสองคน
“ค่ะ เราเลิกกันนานมากแล้วแต่เขาก็ยังมาขอคืนดี ฉันไม่อยากกลับไป แล้วก็อย่างที่คุณเห็นเขายังคงตามตื๊อไม่เลิก ฉันคิดไม่ถึงว่าเมื่อคืนเขาจะทำเื่พวกนั้นฉันจึงไม่ได้ระวังตัว”
“คุณเลิกกับเขาก่อนที่จะเจอผมหรือเปล่า”
“ค่ะ คุณถามทำไมคะ”
“เจอกันคราวหน้า ผมจะได้ต่อยเขาอย่างไม่รู้สึกผิดไง”
“ยังคิดว่าจะได้เจออีกเหรอคะ”
“เพื่อนคุณไม่เป็อะไรใช่ไหม”เขาไม่ตอบคำถามของฉัน แต่กลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วถามคำถามกับฉันแทน
“ไม่เป็ไรค่ะฝากขอบคุณเพื่อนคุณด้วยนะคะที่ช่วยดูแล”
“ครับ”
“แล้วคุณจะทำยังไงต่อ จะแจ้งความหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะคุณจะให้ฉันแจ้งความยังไงล่ะคะ หลักฐานก็ไม่มีสักอย่าง”
“กล้องวงจรปิดในร้านน่าจะบันทึกภาพไว้ได้ถ้าคุณ้า ผมไปขอให้คุณได้นะ”
“อย่าเลยค่ะ เื่นี้ฉันจัดการเองได้อันที่จริง พี่ภูมิก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร พูดคุยกันดีๆ คงจบกันได้”
“ไม่มีคนดีที่ไหนวางยาผู้หญิงหรอกนะคุณคุณเลิกกับเขานานแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมจบไม่ใช่เหรอ”
“ขอบคุณที่ช่วยนะคะ”ฉันเองก็คิดเหมือนอย่างที่คุณวิวพูด แต่ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องกับพี่ภูมิอีกจากเหตุการณ์เมื่อคืน เขาคงไม่มาก่อกวนฉันอีกแล้วล่ะ
“ผมเต็มใจ”ฉันมองหน้าเขาอึ้งๆอย่างพูดไม่ออก
“พิชชาครับ”
“คะ”
“คุณคบกับผมได้ไหม”
“อะไรนะคะ”ฉันถามอย่างไม่แน่ใจว่าฉันได้ยินถูกต้องหรือเปล่า
“ผมชอบคุณคุณจะลองพิจารณาผมได้หรือเปล่า”
“คุณชอบ เซ็กส์ของเราเหรอคะ”
“ถ้าบอกว่าไม่ใช่ก็เท่ากับว่าผมโกหกผ่านมาสองปีแล้ว ผมไม่เคยลืมคุณเลยนะ อันที่จริง เมื่อคืนผมไปรอคุณที่นั่นแต่ก็ไม่ใช่แค่เมื่อคืนหรอก หลังจากที่ผมเจอคุณ ผมก็ไปที่นั่นบ่อยๆหวังว่าสักวันจะได้เจอคุณ แล้วผมก็เจอคุณจริงๆ ั้แ่ครั้งแรกที่เราพบกันผมก็คิดถึงคุณอยู่ตลอด” ฉันอึ้งกับคำพูดของคุณวิว แอบดีใจที่เขายังไม่ลืมฉันนี่ก็ผ่านมาสองปีแล้ว คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขายังจะจำฉันได้และสายตาที่เขามองฉันในตอนนี้ก็ดูจริงจังมากเลย
“รักแรกพบเหรอคะผู้ชายอย่างคุณคงไม่เชื่อเื่พวกนี้หรอกใช่ไหม”
“เรียกว่าถูกใจั้แ่ครั้งแรกที่พบจะถูกกว่าครับคุณเป็ผู้หญิงคนแรกที่ผมรู้สึกว่าคุ้มค่าที่จะรอ”
“คุณไม่รู้จักฉันซะหน่อยคุ้มค่าที่จะรออะไรกัน คุณทำฉันกลัวนะ”
“คุณไม่ได้กลัวผมจริงๆหรอก ถ้ากลัวเมื่อคืนคุณคงไม่ให้ผมอยู่ต่อ และคุณก็คงไล่ผมออกไปทั้งที่เสื้อผ้าเปียกแล้วคงไม่ออกไปซื้อเสื้อผ้ามาให้ผมเปลี่ยน แล้วยังไว้ใจให้ผมรอคุณที่บ้านของคุณอีก”
“นั่นก็เพราะคุณช่วยฉันไว้”
“คุณไว้ใจคนที่ช่วยคุณแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ”
“ฉัน!ฉันไม่อยากคบใครเพราะเื่เซ็กส์ค่ะ”
“ถ้าผมไม่ขอนอนกับคุณคุณก็จะพิจารณาคบกับผมใช่ไหม”
“ฉัน! ฉันจะลองคิดดูค่ะ”
“ได้ ถ้าคุณตกลง ผมก็ตกลง”
“ผมขอถามได้ไหมว่าเพราะอะไร”
“ก็ไม่ใช่ว่าเล่าไม่ได้”
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ ^๐^
3K
