ผมขยับตัวไปมาบนที่นอนกว้างด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่ารู้สึกหงุดหงิดจนต้องลุกขึ้นมาจุดบุหรี่ขึ้นสูบตอนนี้ก็เกือบเช้าแล้วแต่เขายังไม่ได้หลับเลยซักงีบเดียวเพราะมัวแต่นึกถึงริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นไม่หยุด
"เชี่ยเอ้ย"ผมด่าตัวเองยกมือขยี้ผมไปมาตัดสินใจเดินเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวเพราะรำคาญตัวเองเต็มแก่
"ธง...ธงครับ"เสียงแว่วดังมาจากหน้าประตูทำให้เขาชะงักตอนแรกนึกว่าหูฝาดพอตั้งใจฟังดีๆ ก็เป็อย่างที่คิดจริงๆ ผมถอนหายใจอีกครั้งยิ่งหนีเหมือนยิ่งตามติด
"ให้ตายเถอะ"ผมบ่นเบาๆ แต่ขายาวก็ก้าวไปเปิดประตูผมยังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเกี่ยวเอวเอาไว้ต่ำๆ สายตาคมดุมองไปที่ร่างเล้กตรงหน้า
"มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"นอนไม่หลับ..."ผมเงยหน้าขึ้นมองเพดานแล้วก้มลงมามองคนที่ยืนถือหมอนใบใหญ่กอดเอาไว้กับอกอยู่ในเชิ๊ตสีขาวบางๆ ตัวใหญ่กับบ๊อกเซอร์สีเข้มที่เห็นลางๆ
"กินนมนอนสิครับแล้วนี่จะเช้าอยู่แล้วเราต้องไปทำงานกันนะเดินทางไกลด้วยสองสามชั่วโมงกว่าจะถึง"ผมยกมือกอดอกจ้องเขม็งแต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่รู้สึกรู้สา
"นอนด้วยนะธง"อย่ามาทำเสียงอ้อนได้ป่ะวะผมสถบในใจ
"กลับห้องคุณดีกว่าเดี๋ยวผมตามไป"ยังไงซะผมก็ไม่ยอมให้ไอ้ซาตานที่อยู่ในตัวได้แผลงฤทธิ์หรอกครับ
"เอางั้นก็ได้"คุณจินเสียงอ่อยผมเลยพยักหน้าให้เดินไปก่อนส่วนตัวผมปิดประตูกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะไปอุ่นนมมาให้ พอเข้าไปในห้องนอนของคุณจินผมก็ต้องชะงักอีกครั้ง เพราะภาพตรงหน้ามันยั่วยวนบอกไม่ถูกคนที่นั่งกึ่งนอนบนเตียงทำท่าเหมือนกับจะร้องไห้ กอดผ้าห่มผืนหนาสีเทาเข้มเอาไว้โชว์ขาขาวที่เสื้อตัวใหญ่ปิดเอาไว้ไม่มิด
"ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะครับ"ผมถามเสียงเรียบ
"คิดถึงป๊า"
"คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะคุณจินการที่คุณถูกส่งมาที่นี่ย่อมแสดงว่าทางโน้น้าให้คุณโตเป็ผู้ใหญ่มากพอในการกลับไปปกครองคน"ผมบอกเสียงหนัก
"แต่ผมไม่ได้อยากเป็มาเฟียนะธง"
"แล้วคุณเลือกได้หรือยังไงกัน ถ้าเลือกไม่ได้คุณก็ต้องยอมรับสถานะนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"
"ตลกชะมัดตัวของผมเองแท้ๆ แต่กลับไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรให้ตัวเอง"คุณจินบอกด้วยน้ำเสียงขมขื่น
"เอาเถอะครับผมจะช่วยคุณเอง นอนเถอะมีเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงพักผ่อนซะ"ผมปลอบยื่นแก้วนมส่งให้มองคนบนเตียงที่นั่งน้ำตาคลอผมเลยตัดสินใจนั่งลงข้างๆ
"ฟังนะคุณจินผมไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่าง คุณ คิงส์ คิส และนายผม แต่ผมรู้อย่างเดียวคือนายสั่งให้ผมดูแลคุณทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วและจงปล่อยให้มันผ่านไปไม่อย่างนั้นชีวิตของคุณจะไม่มีความสุขเพราะมัวแต่คิดถึงแต่เื่ที่ผ่านมาลืมมันซะแล้วเริ่มต้นใหม่เชื่อผมเถอะ"ผมบอกเสียงนุ่มรู้สึกเห็นใจคนตรงหน้าไม่น้อย เขาดูอ่อนแอและบอบบางเหมือนจะแตกสลายให้ได้ มือผมไปไวกว่าสมองมันเลยไปแตะอยู่ตรงแก้มใสๆ นั่นอีกมือก็ตามไปอย่างรวดเร็วจับเอาใบหน้านั้นให้เงยขึ้นมาสบตาจูบรสชาติเฝื่อนๆ ที่เปื้อนน้ำตายิ่งทำให้ผมยิ่งมัวเมาเหมือนดื่มวิสกี้ชั้นดี
"อือ..ธง"
"เงียบน่ะ"ผมกระซิบอยู่ชิดปากนุ่มยิ่งบดเคล้ายิ่งปั่นป่วนสมองผมไม่รับรู้อะไรอีกแล้วผมผลักเขาล้มตัวลงนอนนที่นอนเอาตัวเองขึ้นทาบทับปากไม่ยอมห่างจากปากหวานๆ นั่นเฝ้าแต่ดูดดื่มบดเบียดจนกระทั่งเสียงครางดังมาเข้าหู
"เวรเอ้ย"ผมรู้ตัวก็สถบขึ้นมาขยับตัวลุกขึ้นนั่งชันเข่าขยี้หัวตัวเองอีกครั้งก่อนจะหันไปมองร่างบางที่นอนหายใจรวยรินดวงตาคู่สวยหวานฉ่ำ
"อย่าไปยั่วใครแบบนี้อีกก็แล้วกัน"ผมบอกเสียงห้วนขยับตัวเองขึ้นสองมือยังเท้าคล่อมอยู่กับข้างตัวของคุณจินมือขาวๆ ขยับมาลูบท่อนแขนผมเบาๆ จนผมต้องจับมือเอาไว้ให้อยู่นิ่งเพราะเริ่มจะบังคับตัวเองเอาไว้ไม่ไหว
"อย่าทำแบบนี้แล้วคุณจะเสียใจ"ผมบอกเสียงพร่าคุณจินเลยยกมือออก
"ผมขอโทษ"คุณจินกระซิบเสียงเบาแต่ถึงเบาผมก็ยังได้ยินชัดเจน
"ขอโทษทำไมคุณเลือกไม่ได้ต่างหาก"ผมยิ้มน้อยๆ
"ธงผมขออะไรอย่างหนึ่งสิ"
"อืม"
"ผมไม่เคยนอนกับใครมาก่อนครั้งแรกก็คือจัส"
"อย่าบอกนะว่าจะให้ผมหาทางให้คุณเป็เมียนาย"
"ไม่ใช่แบบนั้นคือผมไม่รู้ว่าจัสคิดยังไงกับผมต่างหากถ้าเขาไม่อยากได้ผมแล้วเขาเอาตัวผมมาด้วยทำไมผมทำตัวไม่ถูก"
"คิดอะไรมากนายผมเขาไม่คิดลึกอยู่แล้ว ถ้าผมบอกคุณจะยอมรับความจริงได้หรือไง"ผมจ้องหน้าคนที่เม้มปากแดงๆ เอาไว้แน่น
"อย่ากัดปากสิช้ำหมดแล้ว"ผมเกลี่ยปากสวยนั่นเบาๆ
"ผมคงต้องยอมรับทุกเื่นั่นแหละ"คุณจินบอกเสียงสั่นๆ ผมเลยขยับตัวนั่งดีๆ ดึงแขนคนที่ยังนั่งกึงนอนนั่นให้นั่งดีๆ ไปด้วย
"นายผมแค่อยากช่วยคุณคิส เขารักคุณคิสมากคุณไม่รู้หรือไง"
"แต่คิสมีคิงส์แล้ว"
"เื่มันยาวยุ่งอุรุงตุงนังเอาเป็ว่านายผมเขาไม่สนใจหรอกครับแถมคิงส์ยังไม่เดือดร้อนเท่าไหร่ด้วยเขาสองคนตีรันฟันแทงกันมานานแล้วครับเป็คู่อริกันน่ะ"ผมเล่าคนฟังก็ตาโตเท่าไข่ห่าน
"หมายความว่าเขาเอาผมมาที่นี่เพื่อแยกผมกับคิงส์งั้นหรือ"
"ใช่"
"เลว..เลวที่สุด"คุณจินโมโหจนตัวสั่นดวงตาวาววับผมคว้าคอขาวๆ นั่นเข้ามากำจนรอบออกแรงบีบจนหน้าเหย
"ระวังหน่อยนั่นน่ะนายผมนะ"ผมบอกเสียงเข้มคุณจินเหมือนสติหลุดทุบมือผมแรงๆ พยายามจะให้ผมปล่อยมือจากคอแต่เอาเถอะครับยิ่งตีผมก็ยิ่งโมโหแรงบีบเลยมากขึ้นไม่รู้ตัวสองมือเรียวพยายามดึงมือผมออกจากคอเขากระอักกระไอหายใจไม่ออกแต่ผมก็ไม่ยอมออกแรงกระทั่งคุณจินตัวอ่อนผมถึงรู้สติ
"เวรแล้วกู"ผมลากร่างเล็กนั่นลงนอนราบก้มเอาหูแนบกับอกที่หายใจแ่ๆ ผมรีบเป่าลมเข้าปากทำ CPR กระทั่งมีเสียงไอออกมา ผมเป่าปากชิบหายเอ้ยเกือบทำลูกเขาตายแล้วมั๊ยล่ะ
"เป็ยังไงบ้าง"ผมถามหอบๆ
"แค่กๆ ..ยัง..ยังไม่ตาย อึก"คุณจินกุมคอตัวเองบอกเสียงแหบๆ ผมทำหน้าดุมากขึ้น
"ทีหลังอย่าลามปาม"
"คุณมันบ้าไปแล้วธงรักนายตัวเองไม่ลืมหูลืมตามไ่สนว่าเขาทำถูกหรือผิดคุณมันเลว"พอออกฤทธิ์ได้มีแรงก็อาละวาดเลยผมเองก็มือไวทำไปแบบไม่คิดหลังมือกระแทกเข้ากับแก้มขาวๆ นั่นเต็มแรงจนหน้าหันเืออกตรงมุมปากเพราะฟันกระแทกเข้ากับริมฝีปาก
"ฮึก...ไอ้เลวไอ้ธงไอ้เหี้ย"คุณจินกุมหน้าตัวเองแล้วแหกปากด่าเสียงดังผมยังนั่งงงมองมือตัวเองแบบไม่เชื่อสายตาตัวเองอยู่แบบนั้นสลับกับมองใบหน้าที่ขึ้นสีเป็รูปนิ้วผมเต็มห้านิ้วเด่นชัด
"ขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจ"ผมพยายามเอื้อมมือไปลูบแก้มที่บวมขึ้นทันตาแต่โดนปัดออกมาโดยแรงจนผมต้องกัดฟันแน่นอดที่จะบีบคางเรียวนั่นไม่ไหว
"บอกหลายรอบแล้วนะว่าอย่าทำแบบนี้ทำไมถึงดื้อนักหืม"ผมกัดฟันบอกออกแรงบีบคางจนคุณจินหน้าเหยเพราะเจ็บ
"ปล่อย ปล่อยสิเจ็บนะ"คุณจินจับข้อมือผมเอาไว้แน่นผมถอนใจเฮือกใหญ่ปล่อยมือออกจากคาง
"อยู่นิ่งๆ "ผมสั่งเสียงแข็งสำรวจใบหน้าบวมที่โย้ไปข้างหนึ่งเพราะแรงตบ
"ขอโทษเดี๋ยวจะไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาประคบให้รอเดี๋ยว"
"ไม่ต้อง"
"ผมสั่งว่ายังไง"ผมทำตาดุจนเขาต้องหลบสายตาผมหันหลังออกไปจากห้องเร็วจนคนข้างหลังท้วงไม่ทันพอออกไปได้ผมก็เดินเข้าไปในครัวทันทีมองมือตัวเองเหมือนไม่เคยเห็นรู้อีกทีผมก็ชกกำแพงหนาแรงจนมือแตกเืออก
"เชี่ยเอ้ยทำไมเป็แบบนี้วะกู"ผมค้างหมัดเอาไว้ตรงกำแพงแบบนั้นหลับตานิ่งเพื่อดึงสติกลับมาพอตั้งตัวได้ก็รีบดึงเอาก้อนน้ำแข็งเทลงอ่างใบเล็กแล้วรีบเดินกลับไปในห้องที่คุณจินอยู่สภาพที่ผมเห็นยิ่งอยากจะชกหน้าตัวเองแรงๆ ซักทีนึงคุณจินกำลังซบหน้าลงกับเข่าสะอื้นจนตัวโยนไหล่บางสั่นสะท้าน ผมค่อยๆ เดินไปหยุดที่ข้างเตียง
"น้ำมาแล้ว"น้ำเสียงที่ลดระดับลงคงดูอ่อนโยนขึ้นจนเขาเงยหน้าชุ่มน้ำตาขึ้นมามองผม
"อย่าร้องไห้เป็ถึงลูกเ้าพ่อต้องเข้มแข็งเข้าใจไหม"ผมปลอบไม่เป็หรอกครับแต่ถ้าไม่พูดอะไรออกมาเลยมันก็คงดูไม่ดีนัก ผมทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงบิดผ้าให้หมาดแล้วแตะเบาๆ ตรงรอยช้ำที่ผมทำเอาไว้
"ซี๊ดดด"
"เจ็บหรือขอโทษนะ"
"ไม่เป็ไรครับ"ดูท่าทางเ้าตัวพยายามจะกลั้นน้ำตาเต็มที่ดวงตาฉ่ำน้ำสบตาผมแล้วเสหลบจนผมอดใจไม่ไหวคว้าไหล่เล็กมาแนบอก
"ร้องเถอะร้องให้พอแล้วก้เลิกร้องนะเข้าใจหรือเปล่า"ผมไม่รู้จะพูดอะไรได้อีกปล่อยให้คนตัวเล็กสะอึกสะอื้นอยู่กับอกน้ำตาชุ่มจนเสื้อเปียกผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากลูบหัวทุยเบาๆ กระทั่งเสียงสะอื้นซาลง
"เลิกร้องแล้วนะ"ผมยิ้มน้อยๆ มือหนาสากปาดน้ำตาจากใบหน้าเล็กให้โดยลืมออมแรงตัวเอง
"โอ๊ยยเจ็บ"
"เอ่อ..โทษที"ผมลดแรงตัวเองลงมองใบหน้ามอมแมมแถมบวมเป่งด้วยสายตาที่อดเอ็นดูไม่ได้
"ไม่อยากให้ดูกระจกเลยจริงๆ "ผมแหย่คุณจินเลยตีมือผมเบาๆ
"เพราะใครล่ะ"
"ทีหลังก็รู้เอาไว้สิว่าอย่ายั่วโมโหผมขึ้นง่าย"
"ครับ"อย่ๆ ก็เงียบขึ้นมาจนได้ยินเพียงแค่เสียงหายใจผมเอาผ้าชุบน้ำประคบแก้มบวมนั่นเรื่อยๆ จนยุบลงมาหน่อยแล้วคว้าเจลมาทาให้
"เป็ว่านหางจรเข้น่ะมันแก้ช้ำได้ด้วย"
"ขอบคุณครับ"
"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ"ผมบอกเบาๆ
"ธง"
"หือ"
"เช้าแล้ว"ผมเหลียวไปมองนอกหน้าต่างก็เห็นแสงสว่าง
"อืมเดี๋ยวไปนอนในรถก็แล้วกันลุกอาบน้ำแต่งตัวเถอะ"ผมขยับตัวมองเสื้อตัวเองที่เปื้อนคราบน้ำตาเป็ดวงๆ แล้วต้องส่ายหน้า
"อยู่กับคุณผมเปลืองเสื้อผ้าชะมัด"ผมบอกปนหัวเราะแต่คุณจินค้อนน้อยๆ
"อย่าโทษกันนะ"ผมยกไหล่เดินออกไปนอกห้องเสียงโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาทำให้ผมต้องรีบกลับห้องตัวเองเพื่อหยิบมารับ
"ครับนาย"
//เดินทางตอนไหนวะ//
"อีกซักพักครับ"
//เออฝากด้วยแล้วก็คิสอยากกินขนมสาลี่มึงอย่าลืมซื้อมาด้วยนะ//
"โหนายที่โทรมาไม่ด้อยากสั่งงานผมใช่มะเนี่ย แค่กลัวลืมของฝากคนสำคัญว่างั้น"ผมแซว
//มึงก็รู้นี่//ครับผมนี่ถึงกับใบ้แดกรู้ทั้งรู้แท้ๆ ผมส่ายหัวไปมา
"เออจริงสินายครับ"
//หือ//
"คุณจิน"
//ทำไมวะ//
"ผมอยากรู้ว่านายอยากได้คุณจินอยู่มั๊ย"
//ทำไมมึงอยากได้หรือ//
"เปล่าครับนายผมถามเฉยๆ "
//กูก็แค่ช่วยน้องไอ้ที่พลาดไปแล้วกูเอาคืนไม่ได้ความเงี่ยนของเราทั้งคู่ด้วยแหละ มึงอยากดูแลก็เอาไปกูไม่ได้ว่าแต่อย่าลืมนะว่าพ่อเขาเป็เ้าพ่อกูก็บอกมึงไปหลายรอบแล้วนะถามจริงๆ เถอะถ้ามึงไม่สนใจมึงจะแคร์ไปทำไมวะ//
"ผมรู้ครับนายผมแค่สงสารเถอะยังไม่ถึงขั้นนั้น"ผมถอนใจอีกเฮือก
//มึงเผลอทำอะไรเขาล่ะ//
"จูบแล้วตบแถมบีบคอเขาเกือบตาย"
//สัดซาดิสชิบหายมึงอย่าเผลอไปทำลูกเขาตายนะเว้ยกูี้เีก่อา/
"ตลกแล้วนายผมไม่ได้ชอบผู้ชาย"
//เออตามใจมึงเถอะแต่ถ้ามึงอยากได้ก็ดูแลเขาดีๆ ลูกคนระดับนั้นเขาไม่ปล่อยมึงง่ายๆ หรอก ของที่กูให้มึงคือกูให้ด้วยความเต็มใจเงินทองมึงก็ไม่ใช่น้อยใช้ๆ มั่งมันจะทับมึงตายแล้ว//
"ขอบคุณครับนาย"
//เดินทางปลอดภัยอย่าลืมของฝากก้แล้วกัน//นายย้ำจนผมอดหัวเราะไม่ได้เอาจริงนะครับผมว่าคุณคิสก็น่ารักดีง้อแง้งใช้ได้แต่ให้ผมๆ คงขอบายไม่ไหวจะดูแลครับผมอดนึกถึงคนที่อยู่ในห้องตรงกันข้ามจนได้สิน่าเสียงเคาะประตูทำให้ผมหลุดจากภวังค์
"ครับ"ผมขานรับรีบถอดเสื้อตัวเองเปลี่ยนใหม่ขยับให้เรียบร้อยแล้วเดินไปเปิดประตู
"มีคนมาเคาะประตูผมไม่รู้ว่าใคร"
"อ่อเด็กผมน่ะให้มันมาขับรถให้เราจะได้พัก"ผมบอกสำรวจคนตัวเล้กที่ใส่เสื้อผ้าเหมือนมาจากเมืองหนาว
"ไม่ร้อนหรือไง"
"ผมมีเสื้อผ้าแค่นี้เองครับ"
"งั้นเดี๋ยวให้เด็กมันแวะห้างก่อน"ผมสาวเท้าก้าวยาวๆ ไปเปิดประตู
"หูยยยลูกพี่วันนี้หล่อชิบหาย"ไอ้เอกมาถึงก็ปากหมาเลยครับ
"ทุกวันกูไม่หล่อ? "
"หล่อครับหล่อแบบโหดๆ อะนี่ถ้าลูกพี่โกนหนวดโกนเครานะผมว่าพระเอก AVอาย"
"ไอ้เหี้ย"ผมด่ามันขำๆ จนมันเงียบเสียงผมเลยหันไปมองตามมันเจอคนหน้าบางยืนหน้าแดงอยู่ข้างหลัง
"ปากมึงนี่นะ"ผมด่ามันเบาๆ
"ผมจะรู้ได้ไงล่ะลูกพี่ว่าคุณหนูจินเดินตามมาพี่เล่นบังซะมิดตัวยังกะควาย"ไอ้เอกยังบอกเสียงเบาไม่เลิกผมเลยยกขาขึ้นถีบมันด้วยความหมั่นไส้
"ปากดีนะมึงไปลงไปเอารถออกได้แล้วก่อนไปสุพรรณแวะห้างก่อนนะกูจะพาเขาไปซื้อเสื้อผ้า"
"โหยยยังกับผัวดูแลเมียไปอีก หล่อทั้งหายทั้งใจเลยลูกพี่กู"
"ไอ้เอกมึงจากลองลูกะุล๊อตใหม่ของกูมะกูอยากลองทดสอบพอดี"ไอ้เอกส่ายหน้าหวืดคนข้างหลังปล่อยเสียงหัวเราะคิกจนผมกับไ้เอกชะงักมองหน้ากัน ผมหันกลับไปมองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาหัวเราะทั้งที่หน้าตายังบวมๆ อยู่
"ขำอะไร"ผมดุยิ้มๆ แต่ดูเหมือนว่าเ้าตัวจะไม่กลัวผมแล้วแอะเดินมาเกาะแขนผมลากเดินนำไปที่ลิฟท์แทน ตอนที่เดินอยู่ในห้างผมอดจะเอ็นดูไม่ได้เหมือนเด็กที่เคยมาเที่ยวครั้งแรกตอนแรกผมปล่อยให้เดินไปกับไอ้เอกมันส่วนตัวผมมานั่งรอในร้านกาแฟชื่อดังจนสักพักไอ้เอกเข้ามาหาผม
"ลูกพี่"
"หือ"
"คุณจินแม้งไม่ซื้ออะไรเลยหว่ะ"
"ทำไมวะ"ผมนิ่วหน้า
"ผมสังเกตุเห็นพี่แกดึงบัตรเครดิตออกมาจะใช้แล้วเปลี่ยนใจเก็บเงินสดที่เห็นผมว่าแม้งก็มีนิดเดียว"
"มึงไม่ถามล่ะ"
"เชี่ยละลูกพี่จะให้ผมถามยังไง คุณหนูครับเงินไม่มีเหรอครับงี้เหรอ"ไอ้เอกห่อไหล่ผมเลยตัดสินใจลุกขึ้นให้เงินมันจ่ายค่ากาแฟแล้วตัวผมเดินไปที่คนตัวเล็กยืนละล้าละลังดูเสื้ออยู่
"เลือกไมไ่ด้หรือไง"ผมยืนซ้อนหลังจนชิดเ้าตัวสะดุ้งสุดตัว
"เปล่าครับ"
"แล้วทำไมไม่ซื้อ"คุณจินหลบสายตาผมพอจะเดาออกนี่คงมาแบบไม่ได้เอาอะไรมาซักอย่างสินะผมไม่รู้ว่าเขาจงใจประชดทางบ้านหรือตั้งใจจะลองออกมาผจญภัยดูกันแน่
"ชอบตัวนั้นหรือ"ผมมองมือขาวที่กำไม้แขวนเสื้อเอาไว้แน่นเสื้อสีน้ำตาลครีมสวยดีครับผมดึงออกมาจากมือ
"เอาแบบนี้ไซส์เขามีหรือเปล่า"ผมหันไปถามคนขายที่ถอยห่างจากผมเป็วาผมนิ่วหน้ากลัวห่าอะไรกันวะครับ
"มีหรือเปล่า"ผมถ้ามย้ำจนคนขายรีบปราดเข้ามาคว้าเสื้อแล้วรีบบอก
"มะ..มีค่ะเอาไซส์คุณหนูนะคะ"หายวับไปกับตาเลยครับ
"เค้ากลัวอะไรกัน"ผมก้มหน้าลงถามคนที่ยืนอมยิ้มน้อยๆ
"ไม่รู้สิ"แถมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ผมเลยเดินเข้าไปด้านในเห็นตัวไหนสวยก็หยิบมาถือเอาไว้จนมาถึงเสื้อสีขาวตัวใหญ่ออกแนวเซกซี่เล็กๆ ผมนึกภาพคนตัวขาวใส่แล้วคงดูดีไม่น้อย
"เลือกให้ใครน่ะ"คุณจินเอียงคอถาม
"ให้คุณไง"เ้าตัวตาโต
"ไม่เอาๆ เงินผมมีจำกัดผมขอเลือกเองนะครับ"
"อย่ายุ่ง"ผมบอกเสียงดุลืมสังเกตุแม่ค้าที่ยืนรออยู่ด้านหลังพอได้ยินเสียงผมก็ทำท่าราวกับจะร้องไห้
"เอาหมดนี่เลือกไซส์เขา"ผมส่งของให้
"แต่ว่า"
"ไม่ต้องคิดมากน่ะ"ผมจับมือเขาออกไปนั่งรอที่โซฟาภายในร้าน
"มันแพงมากเลยนะ"
"ใส่ไปเถอะ"ผมบอกเสียงเฉยพอแม่ค้าส่งถุงมาให้ไอ้เอกก็รีบเข้ามารับถุงไปส่วนผมก็ยื่นบัตรสีทองให้แล้วเซนต์ในสลิป
"ไปเถอะสายมากแล้วเอาอะไรอีกมั๊ย"
"พวกกางเกงชั้นใน"คุณจินบอกอายๆ ผมเลยลากคนตัวเล็กกว่าเดินไปแผนกชั้นในชายทันที
"เลือกเอาถ้าไม่เลือกเดี๋ยวเลือกให้เอง"
"บ้าที่สุดเลย"คุณจินหน้าแดงแล้วดิ่งไปที่ชั้นรอซักพักก็เดินกลับมา
"ได้หรือเปล่า"
"อื้มแค่นี้พอแล้ว"ผมมองของในมือแล้วกวักมือเรียกพนักงานขาย
"เอาแบบนี้คละสีสามโหลขอบ๊อกเซอร์ด้วย"ผมสั่งแล้วรอรับของเซ็นต์สลิปตามเคย
"ลูกพี่ใจดีนะครับผมไม่เคยเห็นใช้บัตรซักทีทุกทีโยนแบ้งค์ยับๆ มาให้ไปซื้อของอะ"เอกยืนแซวอยู่ด้านหลัง
"ปากมากนะมึงไปเถอะสายมากแล้ว"ผมตัดบทลากคนตัวเล็กเดินไปที่จอดรถกว่าจะถึงสุพรรณก็เกือบเย็น
"ถึงแล้วครับนาย"
//ได้ข่าวมึงสายเปย์เหรอวะ//
"ใครปากหมาอีกวะเนี่ย"ผมเสียงเขียว
//ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ เอาจริงเหรอมึง//
"เปล่าหรอกครับผมเห็นแล้วสงสารคงไม่ได้เอาอะไรมาเท่าไหร่"
//เออเห็นว่าจะดูแลตัวเองแต่กูว่าคงไม่แคล้วหว่ะ//ผมส่ายหัวไปมาเหมือนกับเ้านายพูดเหลวไหล
"เอาเถอะครับเงินแค่นี้เองบัตรผมใช้บ้างก็ดี"
//นั่นสิปาไปเกือบแสนฮ่าๆ ๆ ๆ เออแค่นี้แหละฝากดูงานให้กูด้วย//ผมกำลังจะวางสายแต่อยู่ๆ ก็มีข้อความที่ส่งมาเด้งขึ้น
"นายครับเดี๋ยวผมโทรกลับ"
//เออ//ผมรีบอ่านข้อความก่อนจะโทรออกอีกครั้ง
"ไอ้โมกมึงตามนายด่วนตอนนี้นายอยู่ไหน"
//กำลังจะไปบ้านคิงส์ครับ//
"ใครคุ้มกัน"
//ไม่มีครับพี่//
"สัดเอาคนตามด่วนแม้งมันกล้าลอบกัดกูอยู่สุพรรณอย่าให้นายเป็อะไรนะไม่งั้นพวกมึงเจอกูแน่ดูแลนายเท่าชีวติ"มันรีบวางสายผมเองก็โทรหานายด่วน
"นายตอนนี้อยู่ไหน"
//เกิดอะไรขึ้น//
"ออกนอกเส้นทางเลยนายผมสั่งให้คนตามประกบแล้วอย่าห้าวนะครับผมขอร้องผมไมไ่ด้อยู่ดูแลอย่าทำอะไรให้ผมเป็ห่วง"ผมบอกเสียงเข้ม
//เออแค่นี้นะ//นายผมวางสายไปแล้วผมเดินไปหาไอ้เอกที่กำลังเช็คอินห้องอยู่
"ไอ้เอกมึงอยู่กับคุณจินได้มั๊ย"
"มีอะไรลูกพี่"มันถามเราสบตากันแบบไม่ต้องพูด
"ได้ครับ"มันพยักหน้า
"ถ้างั้นกูจะ"
"ผมไปด้วย"นั่นไงผมว่าแล้ว
"ไม่ได้คุณอยู่นี่แหละ"
"แต่ผมจะไป"ดวงตาดื้อดึงนี่คืออะไรวะครับ
"จับตัวไว้"ผมสั่งสั้นๆ ผมคว้ากุญแจวิ่งออกไปทันทีเกือบจะถึงรถอยู่แล้วครับนายก็โทรกลับมา
//กูโอเคแล้วอยู่กับพวกไอ้โมก//ผมถอนหายใจโล่งอก
"ปลอดภัยนะครับ"
//อืมมึงทำงานไปเถอะ//
"ครับนายดูแลตัวเองด้วย"ผมวางสายแล้วเดินกลับไปที่โรงแรมสิ่งที่ผมเห็นเล่นเอาผมต้องยกมือกุมขมับไอ้เอกน่าจะถูกทำร้ายด้วยฝีมือคนตัวขาวปากแดงหน้าแดงที่ยืนหอบอยู่ข้างๆ
"ทำอะไรกัน"ผมถามดุๆ
"ก็เอกเค้า""ก็คุณหนูเค้า"
"พอไปขึ้นห้องเดี๋ยวนี้"ผมตวาดเสียงดังชิบหายคนมองเต็มลอบบี้ผมส่ายหน้าแล้วลากคนที่หน้างอคอหักเดินตาม
#คนอะไร๊ขี้โมโหจะขนาดนั้นน๊อแต่ไรท์ชอบคนแบบธงนะ5555
362
