ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        ทวีปเจินเซิ่ง

        เหวลึกสีดำมืดมิดไร้ขอบเขตแห่งหนึ่ง

        ภายในนั้นปราณอสูรนับไม่ถ้วนกำลังเดือดพล่านและโหมกระหน่ำราวกับมหาสมุทรเป็นดั่งมังกรอสูรที่น่าสะพรึงกลัว แผ่กลิ่นอายชั่วร้ายออกมา

        แม้แต่มหาจักรพรรดิเมื่อมาถึงและได้เห็นปราณอสูรจำนวนมากเช่นนั้นก็ยังต้องรู้สึกหนาวเหน็บและหวาดหวั่น

        เพราะมันคือสารอันชั่วร้ายที่ปนเปื้อนทุกสรรพสิ่งสามารถทำให้ผู้บำเพ็ญเพียร หรือแม้กระทั่งเซียนอมตะตกต่ำได้

        น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

        และเหนือปราณอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนนั้นมีกระถางใบใหญ่ลอยคว้างอยู่ท่ามกลางแสงเซียนที่ส่องประกายแผ่กลิ่นอายแห่งเซียนอมตะ ราวกับกำลังกดข่มกาลเวลาและอวกาศกดดันปราณอสูรจำนวนมหาศาล

        เพียงแต่ว่าในตอนนี้กระถางใบใหญ่นั้นเต็มไปด้วยรอยร้าว และใกล้จะแตกสลายแล้วกลิ่นอายแห่งเซียนที่อยู่ภายในนั้นเหลือน้อยเต็มที

        หากไม่มีกระไรผิดพลาดอีกไม่นานกระถางใบนี้ก็จะแตกสลายและพังทลายลง

        ในขณะนี้เองเหนือเหวลึกนั้น ร่างที่น่าสะพรึงกลัวหลายร่างกำลังยืนตระหง่านอยู่ร่างกายของพวกเขาถูกห่อหุ้มด้วยปราณแห่งความโกลาหล เมื่อดวงตาของพวกเขาเปิดออกแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งเต๋าก็ฉีกกระชากฟ้าดิน

        “ผนึกกำลังจะแตกสลายแล้วจริงๆ!”

        ร่างหนึ่งในนั้นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลเขาคือผู้ฝึกตนระดับจักรพรรดิจากสำนักศึกษาหุนคุน

        “เป็นไปตามที่เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนทำนายไว้ผนึกของถ้ำปีศาจไม่อาจต้านทานต่อไปได้แล้ว บัดนี้กำลังจะแตกสลาย หากเป็นเช่นนั้นภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่นางกล่าวไว้ก็คงจะมาถึงก่อนเวลาอันควร!”

        อีกร่างหนึ่งกล่าวขึ้น

        เขาคือจักรพรรดิอีกผู้หนึ่งของสำนักศึกษาหุนคุน

        สองบรรพบุรุษจักรพรรดิในขณะนี้เคลื่อนพลพร้อมกันและมายังเหวลึกแห่งนี้

        หากผู้คนภายนอกได้ล่วงรู้เข้าพวกเขาจะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน

        เพราะบรรพบุรุษทั้งสองของสำนักศึกษาหุนคุนแทบจะไม่เคยปรากฏตัวในโลกภายนอก พวกเขาจำศีลอยู่เสมอและยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเคลื่อนพลพร้อมกันเช่นในตอนนี้

        เมื่อใดที่พวกเขาเคลื่อนพลพร้อมกันนั่นหมายความว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

        “ท่านบรรพบุรุษเราควรทำอย่างไรต่อไปผู้อาวุโสหลายคนที่ติดตามเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนเข้าไปในถ้ำปีศาจก็ล้วนล้มตายไปหมดแล้วเกรงว่าเซียนธิดาเองก็คงจะไม่ดีกว่ากันเท่าใด!”

        ร่างที่เหลือกล่าวออกมา

        เขาคือปรมาจารย์เจ้าสำนักของสำนักศึกษาหุนคุนใบหน้าที่น่าเกรงขามในอดีต บัดนี้กลับมีแต่ความขมขื่น

        เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการช่วยเหลือเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนเพียงเล็กน้อยจะทำให้ต้องสูญเสียผู้ฝึกตนระดับกึ่งจักรพรรดิหลายคนไป

        นั่นคือผู้ฝึกตนระดับกึ่งจักรพรรดิแม้เพียงคนเดียวก็เป็นกำลังรบที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับสำนัก

        ท้ายสุดกลับต้องมาสูญเสียไปเช่นนี้

        สาเหตุที่พวกเขามาที่นี่ก็เป็นเพราะได้ทราบว่าตะเกียงวิญญาณของผู้ฝึกตนหลายคนในสำนักนั้นแตกสลายพวกเขาจึงรีบมาในทันที

        ท้ายที่สุดแล้วการสูญเสียผู้ฝึกตนระดับกึ่งจักรพรรดิหลายคนถือเป็นเหตุการณ์ใหญ่ครั้งแรกในรอบหมื่นปี

        และข้อเท็จจริงก็เป็นไปตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้

        ถ้ำปีศาจแห่งนี้ได้มาถึงสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่งแล้วและอาจจะแตกออกได้ทุกเมื่อ

        ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อมองจากปรากฏการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวก็มีความเป็นไปได้สูงว่ามันจะน่ากลัวอย่างยิ่ง หากปล่อยให้มันแตกออกไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์หุนคุนทั้งหมดอาจจะถูกปราณอสูรกลืนกินได้

        “พลังของเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนนั้นน่าทึ่งมากหากรวมกับไพ่ตายแล้ว แม้แต่ข้าก็มิอาจต่อกรได้ แม้แต่นางก็ยังติดอยู่ในนั้นวิกฤตครั้งนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะแก้ไขได้แล้ว”

        จักรพรรดิของสำนักศึกษาหุนคุนถอนหายใจ

        แม้เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนจะเป็นเพียงกึ่งจักรพรรดิทว่านางเป็นเซียนธิดาแห่งตำหนักสวรรค์ และมีพลังที่น่าทึ่งทั้งยังมีร่างเซียนสวรรค์ที่สามารถยืมพลังจากสวรรค์มาต่อสู้ได้

        เมื่อรวมกับไพ่ตายของนางแล้ว

        แม้แต่จักรพรรดิที่แข็งแกร่งอย่างเขาก็ยังอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

        หากแม้แต่เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนยังติดอยู่ในนั้นแม้พวกเขาเข้าไปก็คงจะได้ผลลัพธ์เช่นเดียวกัน

        “ความอันตรายของที่นี่เกรงว่าแม้มหาจักรพรรดิก็คงจะแก้ไขไม่ได้อาจจะมีเพียงเซียนอมตะเท่านั้นที่มีพลังที่จะกดข่มมันได้” จักรพรรดิท่านนี้กล่าวส่ายหน้า

        เซียนอมตะรึ

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ปรมาจารย์เจ้าสำนักก็รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาในใจ

        ในแดนสวรรค์อมตะนี้จะมีเซียนอมตะจากที่ใดกันเล่า

        นับตั้งแต่ยุคโบราณดินแดนสวรรค์อมตะก็ไม่ได้ให้กำเนิดเซียนอมตะมานานแล้ว

        มหาจักรพรรดิแห่งความโกลาหลเพียงคนเดียวที่เพิ่งสำเร็จเต๋าก็ยังถูกซูฉางเซิงสังหารไปแล้ว

        เพียงแต่เมื่อคิดถึงซูฉางเซิง

        ดวงตาของปรมาจารย์เจ้าสำนักก็เป็นประกายขึ้นมาทันทีสิ่งที่มหาจักรพรรดิแก้ไขไม่ได้ ใช่ว่าจะเกินกำลังของซูฉางเซิง

        ท่านผู้นี้เป็นคนเหี้ยมโหดที่เคยสังหารเซียนอมตะมาแล้วพลังของเขาแข็งแกร่งเกินกว่าจะจินตนาการได้

        หากเขายินยอมที่จะลงมือบางทีวิกฤตของถ้ำปีศาจนี้อาจจะแก้ไขได้

        “พวกเราอาจจะลองขอร้องท่านผู้นั้นดูได้ท้ายที่สุดแล้ว ทวีปเจินเซิ่งก็เป็นดินแดนของเขา แม้ว่าเขาจะย้ายไปแล้วทว่าที่นี่ก็ยังมีสาขาของตระกูลซูอยู่!”

        “วิกฤตของถ้ำปีศาจนั้นอันตรายอย่างยิ่งหากมันแตกออก ไม่ต้องพูดถึงทวีปเจินเซิ่งเลย แม้แต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หุนคุนหรือกระทั่งแดนสวรรค์อมตะทั้งหมดก็อาจจะถูกกลืนกินได้!”

        จักรพรรดิอีกท่านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก เขาก็คิดเช่นเดียวกับปรมาจารย์เจ้าสำนักอยากจะขอความช่วยเหลือจากซูฉางเซิง

        “อืมลองดูเถิด!”

        จักรพรรดิอาวุโสพยักหน้าเห็นด้วย

        ในไม่ช้าทั้งสามก็หายตัวไปจากที่นี่กำลังมุ่งหน้าไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์หุนตุ้น ซึ่งก็คือตระกูลซูใหม่เพื่อขอความช่วยเหลือจากซูฉางเซิง

        …

        ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตระกูลซู

        “ข้าท้องแล้ว!”

        ในเรือนพักกู้อู๋ซวงลูบหน้าท้องของตนเอง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความซับซ้อน

        แม้ว่าจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้วแต่เพิ่งจะแต่งงานมาได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น!

        เพียงหนึ่งเดือนนางก็ตั้งครรภ์แล้ว

        เมื่อคิดถึงซูฉางเซิงที่เอาแต่มอบความรักให้นางทุกวันและจงใจแต่กับนาง กู้อู๋ซวงก็กัดฟันแน่น และเหลือบมองซูฉางเซิงที่อยู่ข้างๆด้วยสายตาโกรธเคืองและอับอาย

        เจ้าสัตว์ร้าย!

        ควรทราบว่าคนอื่นๆในตระกูลเย่และราชวงศ์อมตะของนางไม่มีผู้ใดตั้งท้องเลย

        เหล่าทายาทหญิงจากตระกูลเซียนและตำหนักเซียนมีเพียงนางเท่านั้นที่ตั้งท้องก่อนผู้ใด

        หากพวกนางได้รู้เข้าจะต้องถูกล้อเลียนอย่างแน่นอน

        “หึหึการตั้งท้องนั้นดีแล้วนี่อย่างน้อยก็จะได้มีลูกสาวที่น่ารักเหมือนฉางเกอและเหยาเหยาเจ้าเองก็ชอบพวกนางไม่ใช่รึ”

        เมื่อเห็นดวงตาของกู้อู๋ซวงที่ฉายแววตำหนิและโกรธเคืองซูฉางเซิงก็กระแอมสองครั้ง และเปลี่ยนหัวข้อด้วยความรู้สึกผิด

        เขาก็รู้ว่าช่วงนี้เขาสนใจกู้อู๋ซวงมากเกินไป

        แต่ก็ช่วยไม่ได้ผู้ใดใช้ให้กู้อู๋ซวงมีเสน่ห์ดึงดูดเขารุนแรงเช่นนี้

        ตลอดเวลาเกือบทั้งหมดเขาได้แต่คลุกคลีอยู่กับกู้อู๋ซวง และทุกครั้งก็เติมเต็มเข้าไป

        มากมายหลายครั้งถึงเพียงนี้

        แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดที่ยากจะตั้งครรภ์ได้แต่สุดท้ายนางก็ยังตั้งท้องลูกของซูฉางเซิง

        “หึไม่ต้องพูดเลย ลูกสาวของข้าจะต้องน่ารักอย่างแน่นอน” เมื่อได้ยินเช่นนั้นกู้อู๋ซวงก็เบะปากเล็กน้อย

        ถึงแม้จะรู้ว่าซูฉางเซิงกำลังเปลี่ยนหัวข้ออยู่ทว่าก็ไม่ได้โต้แย้ง หากแต่กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

        ลูกสาวของนางจะต้องงดงามและโดดเด่นเช่นเดียวกับนาง

        จะต้องเป็นอัจฉริยะที่ไร้ผู้ใดเทียบเทียมอย่างแน่นอน

        “ใช่ๆๆ”

        ซูฉางเซิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “หืม!”

        ในขณะนั้นซูฉางเซิงก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับรับรู้ถึงสิ่งใดบางอย่างและแสดงท่าทีครุ่นคิด

        “อู๋ซวงข้ามีธุระต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย!”

        จากนั้นเขาก็มองไปยังกู้อู๋ซวง ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

        “ไปเถิดจะมีเจ้าหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันหรอก!”

        เมื่อเห็นซูฉางเซิงกล่าวเช่นนี้กู้อู๋ซวงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และหัวเราะเยาะออกมา

        ปากไม่ตรงกับใจ

        ซูฉางเซิงส่ายหน้าอย่างจนใจ

        เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ากู้อู๋ซวงกำลังปากแข็ง

        “วางใจเถิดอีกไม่กี่วันข้าก็จะกลับมา และเมื่อถึงตอนนั้นก็คงจะไม่มีกระไรแล้วข้าจะอยู่กับพวกเจ้าตลอดไป”

        เมื่อมองกู้อู๋ซวงที่มีท่าทีไม่ใส่ใจซูฉางเซิงก็กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

        หลังจากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไป ปล่อยให้กู้อู๋ซวงที่มีท่าทีสับสนอยู่ด้านหลัง

        อีกด้านหนึ่งณ ห้องโถงใหญ่ของตระกูลซู จักรพรรดิของสำนักศึกษาหุนคุนได้มาถึงแล้วและกำลังพบปะกับซูอวิ๋น

        “ท่านผู้นำตระกูลซูข้ามาในวันนี้โดยพลการ ก็เพื่อต้องการเข้าพบท่านผู้ยิ่งใหญ่ฉางเซิง!”

        จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

        แม้ว่าพลังของเขาจะอยู่เหนือซูอวิ๋นมากทว่าในฐานะผู้นำตระกูลซูเขาคือเจ้าแห่งตระกูลจักรพรรดิ

        แม้พลังจะด้อยกว่าทว่าเมื่อกล่าวถึงสถานะแล้วก็ไม่ด้อยไปกว่าเขาแม้แต่น้อย

        “ท่านอาวุโสวางใจเถิดท่านบรรพบุรุษได้มีคำสั่งไว้ หากมีสหายจากสำนักศึกษาหุนคุนมาเยือนจะต้องรีบแจ้งให้ท่านทราบโดยทันที ข้าจะให้คนไปแจ้งท่านบรรพบุรุษในทันที”

        ซูอวิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “เช่นนั้นเป็นเรื่องดี!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นจักรพรรดิก็ยิ้มออกมา และรู้สึกโล่งใจในใจสิ่งที่เขาเป็นกังวลมากที่สุดคือการไม่ได้พบกับซูฉางเซิง

        หากไม่ได้พบกับตัวจริงการแก้ไขวิกฤตถ้ำปีศาจก็จะกลายเป็นเรื่องตลกไป

        “ไม่ต้องหรอกข้าทราบแล้ว”

        ในขณะนั้นเสียงที่สงบก็ดังขึ้นในห้องโถง และร่างเงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

        เขาคือซูฉางเซิง

        สิ่งที่เขาสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ก็คือจักรพรรดิของสำนักศึกษาหุนคุน

        “คารวะท่านบรรพบุรุษ!”

        “คารวะท่านผู้ยิ่งใหญ่ฉางเซิง!”

        เมื่อเห็นซูฉางเซิงปรากฏตัวซูอวิ๋นและจักรพรรดิของสำนักศึกษาหุนคุนก็ลุกขึ้นพร้อมๆ กันและกล่าวด้วยความเคารพ

        แม้ว่าเมื่อกล่าวถึงอายุจักรพรรดิของสำนักศึกษาหุนคุนจะมีอายุมากกว่าซูฉางเซิงนับร้อยนับพันเท่า

        ทว่าในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรผู้ที่บรรลุแล้วย่อมเป็นครู

        เมื่อเผชิญหน้ากับซูฉางเซิงจักรพรรดิของสำนักศึกษาหุนคุนก็ได้แต่เรียกเขาว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่และรุ่นพี่

        “ว่ามามีธุระกระไร”

        ซูฉางเซิงพยักหน้าเล็กน้อยและถามขึ้นเสียงเรียบ

        เขาไม่เชื่อว่าผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิจะมาเยือนเขาโดยไม่มีเหตุผล

        และยิ่งเป็นจักรพรรดิของสำนักศึกษาหุนคุน

        ควรทราบว่าจากการทำความเข้าใจของกู้ชิงเกอซูฉางเซิงรู้ดีถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของสำนักศึกษาหุนคุน

        นี่ก็เป็นอีกหนึ่งกองกำลังที่ซ่อนตัวอยู่ลึกมาก

        สืบทอดมาจากพญาคุนเผิงแห่งโลกเซียนเป็นหนึ่งในกองกำลังของพญาคุนเผิงในโลกเสวียนหวง

        แม้ว่าความแข็งแกร่งและรากฐานจะไม่เท่ากับตระกูลเซียนแต่ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน และยังคงมีเซียนจำศีลอยู่ภายใน

        ในภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่จะมาถึงในอนาคตสำนักศึกษาหุนคุนก็จะเผยรากฐานที่น่าสะพรึงกลัวออกมาและสร้างความตกตะลึงให้แก่กู้ชิงเกอในตอนนั้น

        “เรื่องมันเป็นเช่นนี้...”

        จักรพรรดิก็อธิบายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        “กระไรนะเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนหายตัวไปรึ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของซูฉางเซิงก็เคร่งขรึมขึ้นมา

        เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนท่านผู้นี้เป็นหนึ่งในฮูหยินที่เขาหมายตาเอาไว้ หากนางต้องสูญเสียไปเช่นนี้เขาคงต้องเสียดายมากเป็นแน่

        ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องของทวีปเจินเซิ่งเข้ามาเกี่ยวข้อง ซึ่งซูฉางเซิงเองก็ต้องให้ความสำคัญ

        เพียงแต่ว่าจากสิ่งที่กู้ชิงเกอกล่าวมาวิกฤตของถ้ำปีศาจในทวีปเจินเซิ่งไม่ควรจะร้ายแรงถึงเพียงนี้ ในชาติที่แล้วถึงแม้จะมีวิกฤตครั้งใหญ่เช่นกัน

        ทว่าการที่เซียนนักบุญขั้นสูงหลายคนร่วมมือกันก็สามารถกดข่มมันไว้ได้แล้ว

        หรือว่าจะเป็นเพราะผลกระทบจากทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกที่ทำให้ภัยอันตรายของถ้ำปีศาจเพิ่มขึ้นหลายเท่ากันแน่

        “วิกฤตของถ้ำปีศาจนั้นจำเป็นต้องมีผู้แข็งแกร่งไร้ผู้ใดเทียบในระดับเซียนอมตะ จึงจะมีโอกาสแก้ไขได้สำนักศึกษาหุนคุนไม่มีความสามารถนั้นทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากท่านผู้ยิ่งใหญ่ฉางเซิงเท่านั้น!”

        จักรพรรดิกล่าวด้วยความขมขื่น

        “ไม่มีความสามารถรึอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูฉางเซิงก็มองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ อย่างน้อยที่สุดก็อย่าได้พูดถึงเรื่องอื่นๆ เลยในสำนักศึกษาหุนคุนนั้นยังมีสิ่งมีชีวิตแห่งเซียนที่ซ่อนอยู่

        เขาไม่รู้ว่าแข็งแกร่งเพียงใด

        ในตอนนั้นกู้ชิงเกอก็ไม่รู้เช่นกัน

        เพียงแต่สิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้คือพลังนั้นอยู่เหนือกว่านางในชาติก่อนอย่างมาก

        ควรทราบว่ากู้ชิงเกอในชาติที่แล้วนั้นมีความสามารถในการต่อสู้ในระดับจักรพรรดิสวรรค์ขั้นสูงสุด

        แม้จะไม่เทียบเท่ากับจักรพรรดิสวรรค์แห่งยุคโบราณทว่าก็ยังน่าสะพรึงกลัวและสามารถโค่นล้มเซียนอมตะลงได้

        จากจุดนี้ก็สามารถบอกได้ว่าผู้แข็งแกร่งแห่งเซียนอมตะที่ซ่อนอยู่ในสำนักศึกษาหุนคุน

        อย่างน้อยก็มีพลังในระดับเซียนอมตะขั้นสุดยอด

        และสำนักศึกษาหุนคุนก็ไม่ได้มีเซียนอมตะเพียงคนเดียว

        “...ท่านผู้ยิ่งใหญ่ฉางเซิงกล่าวเกินไปแล้วสำนักศึกษาหุนคุนนั้นยังไม่นับว่าเป็นกองกำลังระดับจักรพรรดิด้วยซ้ำจะมีความสามารถกระไรไปแก้ไขวิกฤตเช่นนี้ได้” จักรพรรดิก็ตกใจและรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อถูกซูฉางเซิงมองเขาจึงได้แต่หัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน

        “ไปเถิด!”

        ซูฉางเซิงส่ายหน้าและไม่ได้กล่าวกระไรต่อ

        ไม่ว่าสำนักศึกษาหุนคุนจะซ่อนพลังกระไรไว้ก็ไม่เกี่ยวกระไรกับเขา

        เขามีเพียงต้องการจะช่วยเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนและแก้ไขปัญหาของถ้ำปีศาจก็เท่านั้น

        ซูฉางเซิงไม่คิดว่าเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนสิ้นชีพแล้ว

        เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนในฐานะเซียนธิดาแห่งสวรรค์มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ ตามการประเมินของระบบ นางมีระดับโชคชะตาใกล้เคียงสีม่วงทองจึงไม่ควรที่จะต้องมาจบชีวิตอยู่ในถ้ำปีศาจแห่งนี้

        “ขอบคุณท่านผู้ยิ่งใหญ่ฉางเซิง!”

        เมื่อได้ยินซูฉางเซิงยินยอมจักรพรรดิก็เผยสีหน้าดีใจออกมา และกล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณ

        “อย่าเสียเวลาเลยไปกันเถิด!”

        ซูฉางเซิงเหลือบมองเขาด้วยน้ำเสียงที่สงบ จากนั้นเขาก็คิดกระไรบางอย่างขึ้น และกล่าวต่อว่า

        “ช่างเถิดข้าจะพาเจ้าไปเอง!”

        วินาทีต่อมาซูฉางเซิงก็ยกตัวจักรพรรดิขึ้นมาด้วยมือเดียว ในขณะที่เขากำลังแสดงสีหน้าตกตะลึงซูฉางเซิงก็ฉีกมิติออก และทะยานไปยังทวีปเจินเซิ่งอย่างรวดเร็ว

        ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา

        ทั้งสองก็ข้ามผ่านระยะทางนับพันแดนศักดิ์สิทธิ์และมาถึงดินแดนแห่งทวีปเจินเซิ่ง

        ณที่แห่งนี้ จักรพรรดิอีกท่านหนึ่งของสำนักศึกษาหุนคุน ปรมาจารย์เจ้าสำนักและผู้ฝึกตนระดับกึ่งจักรพรรดินับสิบกำลังรออยู่

        ไม่เพียงแต่สำนักศึกษาหุนคุนเท่านั้นแต่ยังมีผู้ฝึกตนระดับกึ่งจักรพรรดิจากกองกำลังอื่นๆ อีกด้วย

        พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หุนคุนและตอนนี้ทั้งหมดก็มาถึงแล้ว เพื่อเตรียมรับมือกับวิกฤตของถ้ำปีศาจ

        พวกเขารู้ดีถึงหลักการที่ว่า ‘ริมฝีปากหายฟันก็หนาว[1]’

        ครั้นผนึกของถ้ำปีศาจแตกออกและทวีปเจินเซิ่งล่มสลาย ในไม่ช้าก็จะแผ่ลามไปทั่วทั้งเขตแดน

        เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาในฐานะผู้ทรงอำนาจในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หุนคุน ก็ไม่อาจหลีกหนีไปได้เช่นกันเว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะยอมทิ้งรากฐานที่สร้างมานับหมื่นปีไป

        แน่นอนว่าหากยังไม่ถึงช่วงเวลาวิกฤติพวกเขาจะไม่เลือกทำเช่นนั้นอย่างแน่นอน

        “คารวะท่านผู้ยิ่งใหญ่ฉางเซิง!”

        “ศิษย์พี่!”

        เมื่อเห็นซูฉางเซิงปรากฏตัวพร้อมกับจักรพรรดิอีกท่านหนึ่งเหล่าจักรพรรดิของสำนักก็ตกตะลึงไปชั่วขณะแต่ก็รีบตอบสนองและกล่าวทักทายด้วยความเคารพ

        “ไม่ต้องมากพิธี!”

        ซูฉางเซิงมองไปอย่างไม่ใส่ใจด้วยอารมณ์สงบจากนั้นสายตาของเขาก็จดจ้องไปยังเหวลึก

        ภายในนั้นปราณอสูรที่เหมือนมหาสมุทรกำลังโหมกระหน่ำอย่างน่าสะพรึงกลัวจนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

        ไม่ใช่เพราะภัยอันตรายภายในนั้นจะทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคาม

        แต่เป็นเพราะแก่นแท้ของปราณอสูรนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ และมีความรู้สึกต่อต้านโดยธรรมชาติ

        “ฮึ่มๆ...”

        ในขณะที่ซูฉางเซิงรู้สึกไม่สบายใจร่างกายของเขา ร่างอสูรปฐมกาลอมตะนิรันดร์ก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆแผ่ความปรารถนาออกมา

        นั่นทำให้ซูฉางเซิงตกตะลึงเมื่อสัมผัสอย่างละเอียดแล้ว ซูฉางเซิงก็แสดงสีหน้าที่แปลกประหลาดออกมา

        เพราะนี่คือความปรารถนาที่แผ่ออกมาจากด้านบรรพบุรุษอสูรในร่างอสูรปฐมกาลอมตะนิรันดร์

        ดูเหมือนว่า...การกลืนกินปราณอสูรแห่งความมืดเหล่านี้จะมีประโยชน์อย่างมากต่อมัน

        นั่นทำให้ซูฉางเซิงรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา

        หรือว่าปราณอสูรที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้จะเป็นสิ่งบำรุงสำหรับเขาด้วยหรือไม่

        ควรทราบว่าในชาติที่แล้วปราณอสูรเหล่านี้ทำให้ผู้ฝึกตนในโลกเสวียนหวงหวาดกลัวและระแวดระวังอย่างยิ่ง

        แม้แต่มหาจักรพรรดิและเซียนอมตะก็ยังหลีกหนีราวกับหนีงูพิษ

        เพราะเมื่อปราณอสูรเข้าสู่ร่างและปนเปื้อนไปด้วยสสารชั่วร้ายแล้ว แม้แต่มหาจักรพรรดิหรือเซียนอมตะก็ยังมีโอกาสที่จะถูกทำให้มืดมิด กลายเป็นอสูร และกลายเป็นผู้ฝึกตนแห่งด้านมืด

        สิ่งที่เรียกว่าผู้ฝึกตนแห่งความมืดนั้นไม่ใช่ผู้ฝึกตนแห่งอสูรในความหมายโดยทั่วไปในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร

        แต่เป็นผู้ฝึกตนแห่งด้านมืดจากยุทธภพแห่งความมืดมิด

        นี่คือเผ่าพันธุ์อีกเผ่าหนึ่งที่สามารถเรียกว่าสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดมิดได้

        เมื่อกลายเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดมิดแล้วก็จะไม่เป็นตัวเองอีกต่อไป แม้แต่วิญญาณก็ไม่เหลืออยู่กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืด

        อาจกล่าวได้ว่าอันตรายอย่างยิ่ง

        ไม่ว่าจะเป็นในชาติที่แล้วของกู้ชิงเกอหรือในยุคโบราณที่ฉางเยวี่ยกล่าว หรือในยุคไท่กูของราชันมนุษย์แห่งยุคบรรพกาล

        ปราณอสูรจากยุทธภพแห่งความมืดมิดเหล่านี้ล้วนนำมาซึ่งความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อผู้ฝึกตนในโลกเสวียนหวง

        แม้แต่ราชันเซียนบางคนก็ยังจมอยู่ในความมืดไม่อาจถอนตัวได้ และกลายเป็นราชันเซียนแห่งความมืดมิดในที่สุด

        ทว่าบัดนี้ร่างกายของเขากลับสามารถควบคุมปราณอสูรที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ได้รึ

        อย่างไรก็ตามเมื่อคิดถึงร่างอสูรปฐมกาลอมตะนิรันดร์ซึ่งเป็นร่างที่มุ่งสู่ขั้นมหาจักรพรรดิได้โดยตรงการควบคุมปราณอสูรนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผลหรือไม่

        “อืม...”

        ซูฉางเซิงพึมพำอย่างเงียบๆเขาลังเลอยู่ว่าควรจะลองทดสอบดูหรือไม่

        เมื่อเห็นซูฉางเซิงเงียบไปเหล่าผู้แข็งแกร่งทั้งหลายก็ไม่กล้ารบกวน ต่างยืนอยู่ด้านข้างด้วยความเคารพไม่มีผู้ใดกล้าหายใจดัง

        “ช่างเถิดเพียงดูดซับปราณอสูรเล็กน้อยก็คงจะไม่ส่งผลกระทบกระไรต่อข้ามากนัก”

        ซูฉางเซิงพึมพำกับตัวเอง

        ปราณอสูรเพียงเล็กน้อยสำหรับผู้ฝึกตนในระดับต่ำถือเป็นอันตรายอย่างยิ่ง

        ทว่าสำหรับมหาจักรพรรดิและเซียนอมตะดั้งเดิมแล้วสิ่งเหล่านี้ยังไม่นับว่าร้ายแรง ตราบใดที่ไม่ได้สัมผัสกับปราณอสูรมากเกินไปและสารชั่วร้ายไม่ได้เข้าสู่ร่างหรือรุกรานวิญญาณก็คงไม่อาจทำให้สิ่งมีชีวิตในระดับนั้นต้องตกต่ำลงได้

        ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซูฉางเซิง

        “ลองดูเถิด!”

        ในไม่ช้าแววตาของซูฉางเซิงก็แน่วแน่ขึ้นมา

        --------------

        เชิงอรรถ

        [1]ริมฝีปากหายฟันก็หนาว หมายความถึงสำนวนน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่จะขาดจากกันไม่ได้และถ้อยทีถ้อยอาศัย