Pioneer Era

***หนุ่มผู้ทลายชะตากรรม [โฮป]

"หน่อย! "

นักรบไร้นามคนนี้แข็งแกร่ง

มีวิชาต่อสู้ที่รวดเร็ว ดุดัน รุนแรงเหมือนไพไรต์

แรงช้างที่อาจจะเทียบเท่าหรือมากกว่าพรุน

แถมยังว่องไวตัวเบายิ่งกว่าไฮเจน

เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ประมือมาในชีวิตนี้

นี่หรือคือระดับ [ขุนพล] ของเผ่ามนุษย์มด

"ฮะ ฮะ ฮะ! เพลงดาบของแม่นางไม่เลวเลยนี่!? ยิ่งทำให้อยากได้มาเป็นภรรยามากยิ่งขึ้นไปอีก! "

"ก็บอกว่าเป็นผู้ชาย! "

ไอเวรนี่ยังคิดจะจับผมไปทำเมียอยู่อีกเรอะ!?

เสียงอากาศดังเชือดเฉือนเสียดแก้วหู

คมกระบี่ปะทะคมง้าวจนเกิดเป็นสะเก็ดไฟประหนึ่งพลุที่สองแสงท่ามกลางหมู่ดาว

ผลจากการปะทะเพลงยุทธ ทำให้แขนทั้งสองข้างถึงกับรู้สึกด้านชาอย่างรุนแรง

ในตอนนั้นเองที่ร่างกายถูกพลักกระเด็นออกมาเพราะไม่อาจรับแรงควายของมันได้

เพื่อไม่ให้เกิดช่องว่าง เลยรีบม้วนตัวกลิ้งไปกลับพื้น ก่อนจะใช้ขาข้างขวายันตัวเองกลับลุกขึ้นมายืน

ในตอนนั้นเองที่ปลายหางตาจับภาพร่างเงาสีแดงได้

มันวิ่งไล่ตามเข้ามาพร้อมกับง้าวเล่มโตของมัน

ไอนี่มันกำลังใช้ประโยชน์จากร่างกายที่มีถึงสี่แขน เคลื่อนไหวฉีกไปทางซ้ายด้วยความรวดเร็วคล้ายแมลงสาป แล้วเหวี่ยงปลายง้าวเล็งมาที่ส่วนเอว

แย่ละสิ!

เนื่องจากแรงทั้งร่างกายกำลังทุ่มไปกับการยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เลยทำให้ไม่สามารถเตรียมการตั้งรับได้ทันเวลา

แบบคงต้อง---

*พรึบ! *

“โอ๊ว? หลบทันด้วยหรือนี่? ”

เพราะไม่อาจหลบได้ทัน เลยใช้วิธีโน้มน้ำหนักทั้งตัวไปที่ส่วนบนของร่างกาย พร้อมกับโค้งตัวให้ต่ำลงมากที่สุด เพื่อเพิ่มความเร็วแล้วเสี่ยงดวงมุดลอดผ่านใต้ง้าวของมันไป

คมง้าวของมันวิ่งผ่านปลายวิกผมสีดำในระยะเพียงหนึ่งมิลลิเมตร

รอดมาได้แฮะ...

ผมรีบกลับตัวด้วยการใช้ขาขวายันพื้นหินตรงหน้า

หนึ่งฝ่าเท้าย่างกราย

หนึ่งเพลงดาบเล็งกระหน่ำจุดตาย

มิต้องใช้วรยุทธ หรือสรรหาวิชาและเทคนิคลี้ลับอันใด

ขอเพียงแค่ปลายกระบี่เล่มนี้ทิ่มแทงลงไปในแขนของมัน ชัยชนะก็จักตกเป็นของเรา!

*เคร๊ง! *

แต่มันไม่ใช่นักรบที่เคี้ยวง่ายถึงขนาดนั้น

มันใช้ลูกตุ้มตรงปลายง้าว พุ่งเข้ามารับปลายกระบี่ที่แทงใส่

ปลายกระบี่ผิวบางเลื่อนไหลไปตามผิวโค้งมนสีดำของโลหะ ประหนึ่งหยดน้ำที่ไหลกลิ้งไปตามใบบัว

“ชิ! ”

“ฮึม! ”

มันใช้แขนทั้งสี่ควงง้าวอันใหญ่โตเป็นวงกลมประหนึ่งควงแทงไม้กวาดที่เบาหวิว

ลูกตุ้มขนาดเท่าหัวคนกำลังถูกหมุนสวนกลับจากล่างขึ้นบน พร้อมที่จะขยี้ปลายคางของผมให้กลายเป็นเนื้อบด

ถ้าหากหลบลูกตุ้มมาได้ ก็จะพบกับปลายคมมีดของง้าวเป็นการโจมตีระลอกสอง

ไม่ว่าจะเบี่ยงตัวหลบไปทางไหน มือทั้งสี่ของมันก็จะคอยสลับอาวุธ แล้วเปลี่ยนทิศไล่ตามโจมตีกระหน่ำเข้าใส่ได้จากทุกทิศทางอยู่ดี

เหงื่อไหลย้อยท่วมกายทิ่มแทงดวงตาแสนเจ็บปวด แต่กระนั้นก็ไม่อาจพักหายใจหรือทำได้แม้แต่กระพริบเพื่อพักสายตา

เพราะหากผ่อนการระวังลงเพียงเสี้ยววินาที ชีวิตคงได้สูญสิ้น ณ ตรงนี้

ไอบ้านี่เก่งชิบหายเลยว้อย!

***ขุนพลของควีน [นักรบไร้นาม]

เจ้าสตรีเผ่ามนุษย์คนนี้มันคืออะไรกัน?

ข้าไม่เคยเจอใครที่เก่งกาจแบบนี้มาก่อน

ข้านั้นฝึกวิชายุทธ ได้จับง้าวมานับตั้งแต่ที่จำความได้

ข้าฝึกฝนมาตลอดชีวิตร่วม 19 ปี ฝึกฝนทุกวัน ทุกเวลา เพื่อให้ตัวเองกลายเป็นยอดฝีมืออยู่เคียงข้างราชินีของรุ่นถัดไป

นั่นคือภารกิจของข้าผู้ที่เกิดมาในระดับมดองครักษ์ของเผ่า

แล้วข้าก็ได้เจอกับคนที่สมควรค่าแก่การเป็นดาบให้

[ควีน] ลูกของราชินีแฟต สตรีผู้ที่คิดถึงเผ่าของพวกเรายิ่งกว่าใคร

นางผิดกับตัวเต็งอีกคนที่เอาแต่ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วโรงเรียน แล้วไม่เคยหันมามองพวกเรา พี่น้องร่วมเผ่าพันธ์ุเลยสักครั้ง

ดังนั้นข้าจึงพยายามอย่างหนักในหนทางของนักสู้เพื่อนาง

ผมทิ้งความสนุกของตัวเอง ไม่อยมเข้าร่วมงานประลองยุทธทุกประเภทก็เพื่อคอยอยู่เคียงข้างปกป้องท่านควีน

และแล้วข้าคนนี้ก็ได้กลายเป็นนักสู้อันดับหนึ่งของเผ่ามนุษย์มดในรุ่นปัจจุบัน

แต่ดูท่าว่าข้าจะเป็นเพียงแค่กบในกะลาเท่านั้น

“ฮึ่ม! พริ้วดีนักนะ! ”

ถึงจะเป็นวิชายุทธที่มีดีแต่ความสวยงามตามตำรา เป็นวิชากระบี่ที่ไร้ซึ่งจิตสังหาร แต่ข้ากลับมองเห็นถึงประสบการณ์ที่สั่งสมอยู่ในกระบวนยุทธ์ของนางได้

ศัตรูของข้านั้นพริ้วไหวดั่งสายน้ำ

มีแววตาที่เคยโกงความตายมาแล้ว

พละกำลังที่มิได้ด้อยไปกว่าตัวข้า

ร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

แถมแม่นางคนนี้ยังไม่ได้สวมเกราะเสริมพลังเหมือนกับข้าอีกด้วย

รุ่นของพวกเรายังมีคนแบบนี้อยู่ด้วยเช่นนั้นหรือ?

ข้านึกว่าทุกคน ทุกเผ่าพันธุ์ ต่างได้หลงระเริงในพลังของวิทยาศาสตร์และความสงบสุข จนลืมซึ่งการฝึกฝนร่างกายไปเสียแล้วอีก

“ย๊าก! ”

ในตอนนั้นเองที่นางโจมตีสวนกลับด้วยการเหวี่ยงกระบี่จากล่างขึ้นบนด้วยแขนขวา

เสร็จข้าละ!

“ไฮยะ! ”

ข้าฟันตรงลงไปที่แขนขวาของนาง

ด้วยระยะของง้าวที่ยาวถึงสี่เมตร จึงไม่มีทางกระบี่ของนางจะเอื้อมมาถึงตัวข้าได้

ฉับพลันนั้นเองที่ข้าเห็นแววตาของนางคมกริบประดุจเป็นใบมีด

กระบี่ถูกสับเปลี่ยนมืออย่างรวดเร็วจากข้างขวาไปสู่ข้างซ้าย

เบี่ยงตัวหลบด้วยระยะเพียงปลายจมูก แล้วแทงเข้ามาช่วงรอยต่อระหว่างแขนซ้ายบนกับล่างแทน

“ข้าไม่หมูขนาดนั้นหรอก! ”

ข้ายอมให้นางเฉือนเอาแขนซ้ายทิ้ง แล้วใช้เขี้ยวที่ยื่นยาวหนึ่งเมตรกัดลงไปตรงหัวไหลของนาง

เลือดต้องแลกด้วยเลือด!

เลือดสีเขียวของข้าไหลทะลักนองพื้น ผสมไปกับเลือดสีแดงของนาง

“อึ๊ก…”

นางข่มความเจ็บไม่ยอมปริเสียงให้ลอดผ่านริมฝีปากที่อวบอิ่ม พร้อมกับใช้ขาทั้งสองข้างถีบใส่ข้าเต็มแรงเพื่อสร้างระยะห่าง

...รู้สึกจุกอยู่เหมือนแฮะ นั่นใช่แรงของมนุษย์แน่เรอะ?

การแลกเพลงยุทธระลอกแรกได้จบลง

ทั้งสองฝ่ายต่างเงียบเสียงพร้อมกับเหล่าผู้ชมที่น่าขบขัน

แม่นางคนนี้ช่างเก่งกาจยิ่งนัก

เก่งกาจจนข้ารู้สึกได้ถึงความอ่อนหัดของตัวเอง

สนุก…

เป็นการต่อสู้ที่สนุกจริง ๆ!

ข้าจะต้องเอาชนะนาง และยึดนางมาเป็นของข้าให้ได้คอยดู!

***หนุ่มผู้ทลายชะตากรรม [โฮป]

ไอห่ารากนี่เก่งชิบหาย

หรือว่าผมห่วยแตกเองหรือเปล่า?

เคยคิดว่าตัวต่อสู้เก่งขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ดูท่าจะคิดไปเองมากกว่า

"... แขนซ้าย"

แขนซ้ายที่จมกองแลือดแบบนี้คงใช้งานไม่ได้แล้ว

ผิดกับมันที่ยังเหลือแขนถึงสามข้าง

เขี้ยวที่ยาวหนึ่งเมตรเองก็ไม่ต่างอะไรไปจากดาบกรรไกรที่น่ากลัว

ร่างสูงใหญ่สามเมตร แถมยังมีความว่องไวมากดั่งแมลงสาบ

ความแตกต่างทางเผ่าพันธุ์มีมากจนเกินไป

"... มาต่อยกสองกัน! "

แต่ใช่ว่าจะเอาชนะไม่ได้

แม้แต่ผึ้งก็ยังสามารถล้มช้างเผือกได้

จงอย่าต่อต้านพายุ

จงอย่าต้านทานกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก

จงอย่าโง่เขลาใช้พลังต้านพลัง

ทำตัวเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ และย้อนพลังของศัตรูกลับคืนไปซะ

รวมสมาธิไปที่สัมผัสทั้งห้า

เวลารอบกายได้เคลื่อนไหวช้าลงไปชั่วขณะ

รับรู้ได้แม้แต่เสียงและจำนวนของหยาดเหงื่อที่หยดไหลย้อยลงมารอบตัวเอง

การเคลื่อนไหวของศัตรูถูกผมจับตามองอย่างสมบูรณ์แบบ

มันกำลังใช้สองเท้ายึดพื้นหินจนแน่น แล้วใช้สามมือที่เหลือง้างง้าวในมือขึ้นสูง

สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ประหนึ่งเอาตัวเองไปยืนอยู่หน้าปืนใหญ่ของเรือประจัญบานชั้นไอโอวา

ง้าวขนาดยักษ์ถูกเหวี่ยงลงมาประหนึ่งการสะบัดหางของมังกรทมิฬในตำนาน

เสียงลมระเบิดดั่งกระหึ่มดั่งเสียงของปืนใหญ่

ประกายแสงอันคมกริบถูกวาดเป็นวงพระจันทร์เสี้ยวขึ้นบนอากาศที่ว่างเปล่า

เป้าหมายคือแขนขวาที่กำลังถือกระบี่คู่ใจเล่มนี้

มันเกิดขึ้นเร็วมาก

พริบตาที่กำลังคิดจะใช้ปลายกระบี่เบี่ยงทิศทางโจมตี

พริบตานั้น ภาพวาดพระจันทร์เสี้ยวก็เลือนหายไปกลางคัน

ง้าวขนาดยักษ์ได้หยุดชะงักกลางคันด้วยพลังแขนที่เรียวบางของมัน

กระแสลมถึงกับตีพัดกลับทิศ

พื้นหินอ่อนถึงกับแตกละเอียดกระจายเป็นวงกว้าง

และสิ่งสุดท้ายที่รับรู้ ณ เวลานั้น คือความเจ็บปวดและความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากเอวข้างซ้ายของตัวเอง

"วิชาอ่อนต้านแข็งนั้นใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอกนะแม่นาง"

กับคำพูดเหยียดหยามของมันเช่นนั้น

***ขุนพลของควีน [นักรบไร้นาม]

ถ้าดูให้ดี จะรู้ได้ทันทีว่าแม่นางกำลังรอให้ข้าโจมตีเข้าไปหา

วิชาอ่อนสยบแข็งเช่นนั้นหรือ?

ของแบบนั้นแก้ทางได้ง่ายมาก!

ว่าแล้วข้าก็ฟันโจมตีหลอก แล้วปิดฉากด้วยการหมุนง้าวกลับด้าน หันไปใช้ลูกตุ้มตรงปลายง้าวกระแทกไปที่เอวของมันแทน

เสียงกระดูกแตกละเอียดดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง

ร่างกายของแม่นางลอยขึ้นสูงเหนือพื้นสี่เมตร ก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรงแล้วนอนแน่นิ่งไป

ข้าชนะแล้ว…

ที่เหลือก็แค่จับแม่นางไปตอนไส้กรอกทิ้ง แล้วจับผ่าตัดสวมอวัยวะของสตรีเพศลงไป

คิดว่าท่านควีนคงยอมให้ข้ามีฮาเร็มได้อยู่ละนะ

เพราะว่าท่านควีนนั้นมีเมตตากับข้ามาก---

"..."

ร่างที่ท่วมไปด้วยเลือดกำลังลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง

บาดแผลที่หัวไหลซ้ายของนางหยุดไหลไปแล้ว

มิหนำซ้ำ นางยังลุกขึ้นยืนตัวตรงได้ราวกับการโจมตีเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

*เปรี๊ยง! *

"เฮ้ย! "

แม่นางถีบตัวพุ่งเข้าประชิดข้าอย่างรวดเร็ว

บะ---บ้าชัด ๆ!

ทำไมเผ่ามนุษย์ที่ถูกบดขยี้กระดูกไปแล้วถึงยังเคลื่อนไหวแบบนี้ได้กันละ!

"ชิ! "

ข้ารีบยกง้าวขึ้นมาตั้งรับเอาไว้

แม่นางฟันกระบี่ใส่ข้าด้วยความรวดเร็วที่ไม่ควรมีในสามมัญสำนึกของเผ่ามนุษย์ตัวจ้อย

หนึ่งกระบี่ฟาดฟัน สิบบทเพลงกระบี้ร่ายรำ

หนึ่งบทเพลงกระบี่ร่ายรำ ฟาดฟันนับสิบคร่า

นั่นคือความว่องไวของนางที่กำลังใช้โจมตีข้าอยู่ ณ ตอนนี้

แม่นางบุกโจมตีใส่ข้าไม่ยั้ง และทิ้งการป้องกันตัวเองไปเสียสิ้น

ถึงแม้จะถูกเขี้ยวของข้าฟันแทงสวนกลับ ถูกปลายง้าวและคมดาบเฉือดเฉือนผิวกายก็มิให้ความสนใจ

"อั๊ก! "

แย่ละ… ข้าเริ่มชักจะรู้สึกแขนชาขึ้นมาเสียแล้วสิ…

การโจมตีของข้าเริ่มเชื่องช้าลง

การตั้งกระบวนท่ารับมือเริ่มไล่ตามความเร็วของนางไม่ทัน

ชุดสูทที่ภาคภูมิใจเริ่มเต็มไปด้วยรอยฉีกขาด

ผิวกายเริ่มถูกแต่งแต้มไปด้วยบาดแผล

และแล้ว… ในท้ายที่สุด…

*เคร้ง! *

ง้าวของข้าก็ถูกปัดทิ้งออกจากมือด้วยกระบี่เล่มเล็กของนาง

ปลายคมกระบี่สังหารถูกนำมาจ่อที่ปลายคางของข้า

สายตาที่คมดุจใบมีดกำลังจับจ้องมาที่ตัวข้า

เสียงลมหายใจอย่างรุนแรงของนาง กำลังดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงที่เงียบกริบ เพราะผลตัดสินของการต่อสู้ได้ถูกกำหนดแล้ว

อ๊า…

ข้ารู้ถึงสาเหตุที่พ่ายแพ้แล้ว

ข้าไม่ได้แพ้ที่วรยุทธหรือความสามารถ

หากแต่พ่ายแพ้ที่ความอึดของนาง

ถ้าหากว่าข้าทนตั้งรับการแลกเพลงดาบกับเมื่อกี้ไปได้อีกสักพัก คงเป็นฝ่ายข้าที่ได้รับชัยชนะ

แต่ข้าแพ้เพราะไม่อาจสู้ความอึดของแม่นางได้

"... เจ้าชนะ"

"ดี"

แม่นางว่าเช่นนั้นแล้วสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะเก็บกระบี่ลงไปที่สายสะพายข้างเอวอย่างสวยงาม ประหนึ่งนักแสดงชั้นนำที่กำหนดทวงท่ามาอย่างมีศิลป์

"... ทำไมถึงไม่เอาชีวิตของกระผม? "

"เหตุผลเดียวกับที่แกไม่คิดใช้พลังรังสีของอาวุธระหว่างการต่อสู้นั่นละ"

นางสังเกตุเห็นด้วยแฮะ

อาวุธของพวกเราทั้งสองคือปืนรังสีที่อยู่ในรูปของกระบี่กับง้าว

ถ้าพวกเราใช้พลังของอาวุธ ผลลัพธ์ของการต่อสู้คงต่างไปจากนี้

นั่นคือคงมีใครสักคนต้องตาย

" พวกเราล้วนประลองด้วยฝีมือและวรยุทธของตัวเอง ไร้ซึ่งความแค้นหรือศัตรู เหตุใด ใยต้องสังหารกันด้วยเล่า? แกเองก็คิดแบบนั้นไม่ใช่หรือ"

งดงาม…

นางช่างงดงามทั้งรูปกาย ฝีมือและจิตใจ

ข้า… พ่ายแพ้นางอย่างหมดรูปแล้วจริง ๆ