เหนือเต๋าทั้งปวง

        สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นรวดเร็วมากทันทีที่หลิงหยวนปรากฏตัวจนทำให้ผู้คนในงานพากันตกตะลึงสือหลางก็ลอบโจมตีใบหน้าของหลิงหยวนหมายจะทำลายความหล่อเหลาของหลิงหยวนทิ้งแต่กลับถูกหลิงหยวนโต้กลับแทน

        “อ๊ากกกหน้าข้า ใบหน้าอันหล่อเหลาของข้า” สือหลางกรีดร้องออกมา

        “บังอาจเจ้ากล้าดีอย่างไรมาลอบโจมตีศิษย์น้องของข้า” หนานเว่ยดึงกระบี่ออกมาไอเย็นแผ่กระจายไปทั่วทำให้อากาศเหมือนกับถูกแช่แข็ง

        “ศิษย์พี่หนานเว่ยช้าก่อน” องค์หญิงห้าหน้าเปลี่ยนสีเพราะหากเกิดความขัดแย้งขึ้นที่นี่สองสำนักจะต้องต่อสู้กันและคนที่เดือดร้อนก็คือแคว้นต้าสุ่ย

        “ทุกท่านโปรดไว้หน้าข้าหน่อยช่วยหยุดมือแต่เพียงเท่านี้เถอะ”ราชครูเคลื่อนไหวไปอยู่ตรงกลางระหว่างหนานเว่ยและสือหลางทันที

        “แต่เจ้าสารเลวนี่กล้าลอบโจมตีก่อน”หนานเว่ยเผยจินสังหาร

        “กล้าดีอย่างไรมาทำใบหน้าของข้าเป็นแผลเรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ข้าจะให้ท่านอาจารย์มาจัดการเจ้า”สือหลางคำราม

        “หุบปาก!!!!!!!!!!!”ทันใดนั้นเองฮ่องเต้ก็ทนไม่ไหวก่อนจะคำรามออกมา

        “เจ้าว่าอย่างไรนะมดปลวกเช่นเจ้ากล้าสั่งข้า”สือหลางจ้องมองไปทางฮ่องเต้ด้วยแววตาเย็นชา

        “หมิงเอ๋อเจ้า.....กลับไปเถอะเจ้าไม่ควรมาที่นี่” ฮ่องเต้ต้าสุ่ยถอนหายใจก่อนจะกล่าวออกมา

        “เสร็จพ่อข้า....ข้าขออภัยที่ทำให้ท่านเดือนร้อน” องค์หญิงห้าเข้าใจทันทีว่าบิดาของนางกำลังจะสื่ออะไรการกลับมาของนางไม่ผิดแต่ผิดที่พาคนของสำนักปู้สือมาด้วยเพราะง่ายต่อการเกิดความขัดแย้งและก็เป็นเช่นนี้

        “ศิษย์พี่ท่านกลับไปเถอะอย่าได้อยู่ต่ออีกเลย” องค์หญิงห้ากล่าว

        “ศิษย์น้องเจ้าไม่ควรจะติดต่อกับคนพวกนี้อีกกลับไปกับข้าดีกว่าในอนาคตแคว้นต้าสุ่ยจะต้องเสียใจที่กล้าทำกับข้าเช่นนี้”สือหลางกล่าว

        “คุณชายสือแม้ราชวงศ์ต้าสุ่ยของเราจะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรแต่พวกเราก็ไม่ใช่พวกที่ถูกรังแกง่ายๆอีกอย่างที่นี่คืออาณาเขตของสำนักอวี้ฮวาตามกฎแล้วการที่ท่านมาสร้างปัญหาที่นี่ถือว่าทำผิดกฎร้ายแรงยิ่งวันนี้เป็นวันสำคัญของพวกเราและพวกเราไม่ได้เชิญท่านมาดังนั้นท่านควรจะกลับไปเสียดีกว่า”ฮ่องเต้กล่าว

        “เจ้าเจ้ารนหาที่ตาย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าเข้าใจว่าอะไรคือสำนักที่ติด10 อันดับแรก” สือหลางคำรามก่อนจะกระตุ้นแผ่นป้ายในมือ

        “ศิษย์พี่อย่า”องค์หญิงห้าตกใจแต่ก็ห้ามไม่ทัน

        ‘ตูม!!!!!!!!!!!”ร่างเงาของชายชราคนหนึ่งปรากฏก่อนจะแผ่กลิ่นอายขอบเขตหยวนอิงออกมากลิ่นอายนี้กดทับลงมายังผู้คนทำให้คนที่อยู่ในงานไม่อาจยืนได้เสียงกรีดร้องดังขึ้นเพราะคนธรรมดาต่างไม่อาจทนไหว

        “สารเลวกล้าทำร้ายผู้คนบริสุทธิ์”เหยาอวิ้นกัดฟันกล่าวนางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าศิษย์สำนักใหญ่จะลงมือโดยไม่สนว่าผู้บริสุทธิ์จะโดนลูกหลงหรือไม่

        “ฮ่าฮ่าต่อหน้าเซียนอย่างพวกเราคนธรรมดาคือมดปลวกต่อให้พวกเจ้าฝึกตนมาได้เล็กน้อยแต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้วันนี้ข้าจะยังไม่ฆ่าพวกเจ้าแต่จะทำให้พวกเจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง”สือหลางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

        “สลาย!!!!!!!!!!!!”แต่ทันใดนั้นเองลำแสงกระบี่ก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าฉีกกระชากร่างเงาขอบเขตหยวนอิงจนแตกสลาย

        ใบหน้าที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขของสือหลางกลายเป็นแข็งค้างด้วยความไม่อยากเชื่อมองดูร่างเงาของท่านอาจารย์ตนถูกทำลายไป

        “เป็นไปไม่ได้”สือหลางเผยใบหน้าบิดเบี้ยว

        “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำร้ายผู้บริสุทธิ์”ร่างของหลิงหยวนก้าวผ่านร่างของสือหลางไปในทันที

        “อะไรกันเจ้า.....อ๊ากกกกกก”สือหลางกรีดร้องโหยหวนเมื่อสัมผัสได้ว่าแขนทั้งสองข้างของตนไม่อยู่แล้ว

        “แย่แล้ว”องค์หญิงห้าหน้าซีดตอนนี้สถานการณ์มันเกินกว่าจะควบคุมได้แล้ว

        “เรื่องนี้ไม่อาจปล่อยไปได้อีกต่อไปฝ่าบาทข้าจะรายงานเรื่องนี้ให้สำนักจัดการท่านมีความเห็นอย่างไร” หนานเว่ยหันไปกล่าวกับฮ่องเต้ต้าสุ่ย

        “ได้ได้ อีกฝ่ายกล้าลงมือกับคนธรรมดาแถมยังในเมืองหลวงต้าสุ่ยของข้าเรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ หมิงเอ๋อเจ้าทำให้ข้าผิดหวังแล้วในอนาคตพวกเราอาจจะไม่ได้กลับมาพบหน้ากันอีกก็เป็นได้เจ้าก็จงเลือกเสียเถอะว่าจะทำอย่างไรต่อไป”ฮ่องเต้ต้าสุ่ยกล่าว

        “น้องหญิงห้าเจ้าเข้าร่วมกับสำนักปู้สือข้าคิดว่าสำนักจะมีแต่คนดีเสียอีกที่ไหนได้ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะไปคบหากับคนชั่วช้าเยี่ยงนี้” รัชทายาทกล่าว

        “นั่นสิคนผู้นี้มองพวกเราเป็นเพียงมดปลวกแต่มองหญิงสาวและเหล่าองค์หญิงด้วยแววตาหื่นกระหายเห็นได้ชัดว่าชั่วร้ายสุดๆเจ้าไปคบหากับคนเยี่ยงนี้ได้ยังไง”เหล่าองค์ชายองค์หญิงพากันส่ายหน้า

        “เสด็จพ่อไม่ต้องกังวลข้าจะกลับไปรายงานสำนักตามความจริงจะไม่ยอมให้สำนักมาหาเรื่องแคว้นต้าสุ่ยอย่างแน่นอน”องค์หญิงห้ากล่าว

        “เรื่องนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่สำนักปู้สือไม่มีทางยื่นมือเข้ามาทำร้ายต้าสุ่ยอย่างแน่นอน ข้อแรกต้าสุ่ยและสำนักปู้สืออยู่ห่างกันมากข้อสองหากพวกนั้นกล้ายื่นมือเข้ามาจะต้องเจอกับสำนักอวี้ฮวาก่อนแม้อันดับของสำนักปู้สือจะสูงแต่นั่นก็แค่การประลองของรุ่นเยาว์หากสู้กันจริงๆสำนักอวี้ฮวาของข้าก็ไม่กลัวและไม่แน่ทางนั้นก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกเราเช่นกัน”หนานเว่ยกล่าว

        “ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ยังไม่รีบใสหัวไปอีกก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน”หลิงหยวนกดกระบี่เอาไว้ที่บ่าของสือหลางทำให้อีกฝ่ายเผยใบหน้าหวาดกลัวน้ำหูน้ำตาไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

        ‘ขออภัยที่ทำให้คุณชายต้องเดือดร้อน”องค์หญิงห้ารีบพาสือหลางจากไปทันที

        “ขอบคุณท่านเซียนมากที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”เหล่าขุนนางและแม่ทัพพากันกล่าวขึ้นเมื่อครู่อยู่ต่อหน้าร่างเงาพวกเขาทำอะไรไม่ได้เลยแค่ขยับตัวยังทำอะไรไม่ได้เหล่ารุ่นเยาว์ยิ่งได้รับบาดเจ็บไปด้วย

        “งานสำคัญถูกทำลายไปเพราะคนนอกเช่นนั้นพวกเราก็รีบจัดการพิธีสำคัญให้เสร็จและแยกย้ายกันไปรักษาตัวเถอะรอให้พวกท่านหายดีแล้วข้าจะเรียกประชุมเรื่องสำคัญอีกครั้ง”ฮ่องเต้ต้าสุ่ยกล่าว

        “ไม่เป็นไรฝ่าบาทเรื่องงานพิธีสำคัญที่สุดบาดเจ็บแค่นี้ไม่เป็นอะไรมาก”เหล่าขุนนางกล่าวขึ้น

        “ใช่แล้วเพียงบาดเจ็บเล็กน้อยไม่กระทบการใหญ่หรอก” แม่ทัพเช็ดโลหิตที่มุมปากก่อนจะกล่าวขึ้น

        “ดีดี คนของต้าสุ่ยของข้าเข้มแข็งเช่นนี้ดีมาก” ฮ่องเต้ต้าสุ่ยพยักหน้าหลายครั้ง

        “นี่คือชาวิญญาณที่ข้าปลูกขึ้นมาอีกนำไปต้มแล้วแจกให้ทุกคนน่าจะช่วยให้พวกเขาดีขึ้นบ้าง” หลิงหยวนนำชาวิญญาณออกมามอบให้ราชครู

        “โอ้เช่นนั้นพวกเจ้ารีบไปต้มชาแล้วนำมาแจกทุกคน” ราชครูไม่กล้าเก็บไว้ส่วนตัวและให้คนรับใช้ไปต้มชาทันที

        ไม่นานชาร้อนๆก็ถูกนำมาแจกให้กับคนในงานเมื่อพวกเขาดื่มอาการบาดเจ็บก็ดีขึ้นไม่เพียงแค่นั้นบางคนที่เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นปราณก็ทะลวงขั้นในทันทีหรือบางคนที่ติดคอขวดขอบเขตสร้างรากฐานก็ยังบรรลุหลอมแก่นปราณได้ในชั่วพริบตา

        “สวรรค์นี่มันชาอะไรกันเหตุใดถึงวิเศษเช่นนี้เพียงแค่ดื่มเล็กน้อยก็ทำให้ข้าบรรลุขอบเขตได้แล้ว”

        “ชาวิเศษนี้อย่าบอกนะว่าเป็นชาเซียนในตำนาน”ผู้คนพากันแตกตื่นแม้แต่ฮ่องเต้ต้าสุ่ยก็ยังยืนอึ้งอยู่นาน

        “ชานี้มันล้ำค่าขนาดนี้ท่านมอบให้พวกเราจะดีจริงๆงั้นเหรอ”ฮ่องเต้ต้าสุ่ยกล่าว

        “ไม่เป็นไรข้าปลูกชาพวกนี้ด้วยตัวเองดังนั้นข้าจึงมีอีกเยอะ” หลิงหยวนกล่าว

        “ปลูกเองนอกจากวิชากลไกแล้วคุณชายหลิงยังมีความสามารถอีกมากมายเลยสินะ” ฮ่องเต้ต้าสุ่ยรู้สึกตื่นเต้นที่ตัวเองเดิมพันถูกข้างแล้ว การที่แข็งข้อกับสือหลางก็เพราะต้องการแสดงจุดยืนให้หลิงหยวนได้เห็นถึงความจริงใจนี้และตอนนี้ก็ได้รับผลตอบแทนแล้วเกรงว่าตอนนี้ในสายตาของเหล่าขุนนางหลิงหยวนเปรียบเหมือนกับเทพเซียนไปแล้ว

        “อะแฮ่ม ฝ่าบาทใบช้าที่ยังเหลือข้าขอได้หรือไม่” ราชครูกล่าว

        “แม้แต่ราชครูก็อยากได้งั้นเหรอแต่ย่อมไม่มีปัญหา” ฮ่องเต้ต้าสุ่ยยิ้ม

        จากนั้นงานพิธีการก็เริ่มขึ้นหลิงหยวนเฝ้ามองอย่างเงียบๆและเมื่องานฉลองจบลงเหล่าขุนนางหลายคนก็พยายามเข้าหาและพาบุตรสาวของตนมาด้วยแต่โชคดีมีหนานเว่ยและเหยาอวิ้นคอยสกัดเอาไว้ทำให้ไม่มีใครเข้าใกล้หลิงหยวนได้มากโดยเฉพาะหญิงสาวที่คิดจะใกล้ชิดกับหลิงหยวนยิ่งเป็นไปไม่ได้

        อีกด้านองค์หญิงห้าที่พาสือหลางขี่สมบัติเหาะกลับไปก็มองสือหลางด้วยแววตาเย็นชานางไม่คิดว่าสือหลางจะชั่วช้าได้ถึงเพียงนี้ตลอดหลายปีที่สือหลางตามจีบนางอีกฝ่ายสร้างภาพลักษณ์มาโดยตลอด

        “เจ้าพวกนั้นข้าจะฆ่าข้าจะฆ่าให้หมดกล้าตัดแขนของข้า ข้าจะฆ่าพวกมัน” สือหลางคำรามด้วยความโกรธแค้น

        “เหตุใดเจ้าถึงเรียกบิดาของข้าว่าสวะ”องค์หญิงห้ากล่าว

        “ศิษย์น้องเจ้าควรจะมองถึงความเป็นจริงได้แล้วมนุษย์เมื่อฝึกตนจะไม่ถูกมองว่าเป็นมนุษย์อีกต่อไปแต่เป็นเซียนเจ้าเข้าใจหรือไม่อายุขัยของพวกเรามากกว่าคนเหล่านั้นไม่รู้กี่เท่าเหมือนกับราชวงศ์และคนธรรมดาต่อหน้าเซียนฮ่องเต้ในโลกมนุษย์ก็แค่มดปลวกเท่านั้นหากเจ้าอยากจะไปให้สูงกว่านี้ควรตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดซะ”สือหลางกล่าว

        “ที่แท้เจ้าก็มีความคิดเช่นนี้นี่เอง”องค์หญิงห้าเผยแววตาเย็นเยือกนางอยากจะลงมือสังหารอีกฝ่ายซะแต่ก็หยุดความคิดนั้นไว้เพราะในตอนนี้สือหลางไม่เหลือไพ่ตายปกป้องชีวิตแล้ว ตอนแรกป้ายวิเศษที่สือหลางใช้คือสมบัติที่อาจารย์ของสือหลางมอบไว้ให้ป้องกันตัวแต่ตอนนี้ถูกทำลายไปแล้ว

        “ฮึนางสารเลวรอให้กลับไปก่อนเถอะข้าจะให้ท่านอาจารย์ช่วยต่อแขนหลังจากนั้นข้าจะจัดการเจ้าซะ”สือหลางคิดในใจเขาโกรธมากและไม่อาจดับไฟแค้นได้จึงต้องหาที่ระบาย

        หลังจากงานเลี้ยงจบลงหลิงหยวนก็เดินทางกลับเพื่อรอให้ถึงเวลาอันสมควรหลิงหยวนถึงจะมาเยือนเมืองหลวงต้าสุ่ยอีกครั้งส่วนฮ่องเต้ต้าสุ่ยก็เรียกรวมบุคคลสำคัญและไว้ใจได้อย่างลับๆบอกแผนการที่ตนจะร่วมมือกับหลิงหยวนให้พวกเขารู้เพื่อเปลี่ยนแปลงแนวคิดของผู้คนใหม่เพื่อนำพามนุษย์ก้าวเข้าสู่ความเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง

        “การจะทำเช่นนั้นได้ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมากแต่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”ขุนนางคนหนึ่งกล่าว

        “หากพวกเราเริ่มต้นด้วยการทำให้ชาวบ้านมีรากฐานที่ดีก่อนแล้วค่อยๆสร้างอย่างช้าๆข้าคิดว่าเป็นไปได้”ขุนนางกลมคลังกล่าว

        “ใช่ช่วงนี้พวกเราไม่มีสงครามสามารถใช้กำลังทหารมาเป็นลูกมือได้ให้พวกเขาช่วยงานหนักๆได้”แม่ทัพกล่าว

        “ดีทุกท่านเห็นพ้องต้องกันเช่นนั้นพวกเจ้าควรรู้ว่าจะต้องทำเช่นไรจงรวบรวมคนที่ไว้ใจได้หนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์ก็พามาให้หมดพวกเราจะเป็นราชวงศ์แรกที่ทำการปฏิรูปครั้งนี้”ฮ่องเต้ต้าสุ่ยกล่าว