" สุริยันออกมานี่เดี๋ยวนี้นะ! " อลิซสาะโเรียกสุริยันอยู่หน้าบ้าน จนแม่บ้านต้องเดินออกมาดู
" คุณสุริยันไม่อยู่ค่ะ... ไปที่สวน " อลิซสามองแม่บ้านแค่แว๊บตาเดียวก็รู้แล้วว่าเธอโกหก ั์ตาที่เหลือบขึ้นบนเวลาคุยกับเธอนั้นบ่งบอกได้ดี
" ไปบอกเ้านายของคุณ ว่าฉันให้เวลาเขาหนึ่งนาที เขาต้องมายืนตรงหน้าฉัน " เธอพูดเสียงเยียบเย็นจนสุริยันที่ยืนแอบอยู่ต้องรีบวิ่งออกมา
" มาแล้วจ๊า...แหม..ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนั้นเลย " สุริยันวิ่งเข้าไปจับแขนเธอ กลัวจริงๆ กลัวเธอจะโกรธ
" เข้าไปคุยกันในบ้าน " เธอสั่งเขาก่อนจะเดินเข้าบ้านไปอย่างกับว่ามันเป็บ้านของเธอเอง ส่วนเขาก็ได้แต่เดินตามเธอต้อยๆ
" ทำไมเธอถึงใส่เสื้อคลุมอาบน้ำแบบนี้ล่ะ? " สุริยันถามเธออย่างสงสัย
" นายรู้ไหมว่างานที่ฉันต้องทำคืออะไร " เธอกอดอกถามเขานิ่ง สายตาที่จ้องมองมาทำให้สุริยันถึงกับเย็นวาบไปตามหลัง
" รู้สิ.. ก็เขาบอกให้เธอไปเป็บอดี้การ์ดให้ แล้วจะมีอะไรอีก"
" แล้วนายรู้ไหมว่าระยะเวลาที่ฉันต้องทำงานให้เขานานแค่ไหน "
" รู้สิ..ก็พ่อฉันบอกว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่แค่สามอาทิตย์ "
" ปัดโถ่เว้ย! นายนี่นะ! .. ไม่อ่านไม่ถามอะไรให้รอบคอบแล้วไปเซ็นสัญญากับเขาทำไม แล้วยังไม่ถามฉันอีก มันน่าจับหักคอนัก! " เธอว่าเขาพร้อมกับถอดเสื้อคลุมออกแล้วโยนมันลงพื้น
" นี่หรือคือชุดของบอดี้การ์ดที่นายว่า " เธอชี้เข้าที่ชุดกระโปรงตัวสั้นที่เธอสวมใส่อยู่ให้สุริยันดู สุริยันมองเธอตาค้าง.. โอ้มายก็อด! ใส่ชุดนี้แล้วเธอเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้เลย หากดวงตากลมโตนั่นจะสั่นไหวสักนิดคงจะดีไม่น้อย
" แล้วนายรู้ไหมว่าในสัญญานั่นมันระบุเวลาทำงานถึงหกเดือน แล้วฉันยังต้องเดินทางไปถึงฮ่องกงกับเขาด้วย! " สุริยันตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาไม่ได้อ่านมันอย่างถี่ถ้วน เพราะเขาคิดว่างานนี้จะเป็แค่อย่างที่พ่อเขาบอก
" บ้าเอ๊ย! เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเขาให้เอง " สุริยันสบถอย่างหัวเสีย และทำท่าจะเดินออกไปจนอลิซสาต้องรีบดึงตัวไว้
" ไม่ต้องหรอก ตอนนี้เขาคงไม่้าฉันแล้วล่ะ ในเมื่อฉันขัดคำสั่งเขาแถมยังจับบอดี้การ์ดเขาทุ่มจนร่วง " สุริยันแทบอยากเป็ลมเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอบอกเล่า... ตายแน่ เขาต้องตายแน่ๆ! คราวนี้อาจจะถูกพ่อหักคอทิ้งก็เป็ได้ที่ไปทำให้แขกคนสำคัญไม่พอใจ
" แต่นายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันมีคนที่สามารถช่วยนายได้ " สุริยันรีบหลับตานิ่งถอนหายใจเพื่อตั้งสติก่อนจะลืมตามองเธออีกครั้ง
" ใคร? " ยังจะมีใครเก่งเท่าเธออีกรึ
" น้องสาวฉันเอง " สุริยันเอียงคอมองเธอ
" เธอมีน้องสาวด้วยรึ? "
" มีสิ! ... นี่นายอย่าบอกนะว่านายจำน้องสาวฉันไม่ได้ "
" หากจำได้จะถามเธอรึ "
" สมองนายนี่นะ! เฮ้อ! ..นายนี่มันจริงๆ เลย ขนาดชื่อของฉันบอกเป็ร้อยรอบนายก็ยังไม่เคยจำ นับประสาอะไรกับน้องสาวฉันที่นายชอบเรียกเธอว่ายัยใบ้ " ถึงน้ำเสียงจะฟังออกว่าหงุดหงิด แต่หน้าตากลับเรียบนิ่งจนสุริยันได้แต่หลับตานิ่งฟังแต่เสียงที่เธอว่าเขา เพราะหากมองหน้าเธอด้วยสมองเขานี่แหละที่จะสั่งงานผิดพลาด เพราะไม่รู้ว่าเธออยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่
" อ้อใบ้นั่นเอง... โทษทีๆ จำไม่ได้จริงๆ แต่เอ๊ะ เธอก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ " เขาจำได้แล้ว เมื่อก่อนบ่อยครั้งที่เธอจะตามเขากับอลิซสามาเล่นที่บ้าน เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่มีกระอยู่เต็มหน้า เธอชอบนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาจนเขาตั้งฉายาให้เธอว่าใบ้ จะว่าไปแล้วก็นานแล้วที่เขาไม่เห็นเธอ
" อือ..แต่นายไม่เห็นเธอเลยเหรอ เธอมาอยู่ที่นี่ทุกปีเลยนะ "
" ไม่เห็นอ่ะ ถึงเห็นก็อาจจะจำไม่ได้ " เขาตอบเธอไปตามตรง
" เออๆ ช่างมันเถอะ... แต่ฉันคงต้องกลับไปถามน้องก่อนว่าอยากจะทำไหม เพราะรายนั้นเขาขี้งก อะไรที่เป็เงินเป็ทองเขาทำหมด แม้แต่ผ่าหมาชันสูตรเขาก็รับ " สุริยันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ บ้านนี้เขาเลี้ยงลูกกันยังไงนะ ถึงได้ผิดแปลกจากคนอื่นแบบนี้
" นะ น้องเธอก็ทำงานเป็หมอทหารแบบเธอเหรอ "
" ก็ไม่เชิง เธอเป็นิติแพทย์ ผ่าตัดชันสูตรศพนี่งานถนัดของเธอเลยล่ะ แต่การต่อสู้เธอก็ไม่เป็รองใคร " โอ๊ย! พ่อเ้าแม่เ้า...นี่พวกเธอยังเป็คนอยู่ไหม?!
" ไปพาตัวเธอกลับมา " เคเดนสั่งเจค็อบเสียงเรียบนิ่ง แต่คนที่รับใช้เขามานานนมอย่างเจค็อบมีหรือจะไม่รู้ว่าตอนนี้เ้านายอยู่ในอารมณ์แบบไหน
" ครับนาย " เจค็อบรีบทำตามคำสั่ง แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อผู้เป็นายเรียกเขาไว้
" เดี๋ยว...ฉันไปเอง " เคเดนเด้งตัวจากเก้าอี้ทำงานก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถ สามวันแล้วที่เธอไม่มาให้เขาเห็นหน้า นี่เธอเป็บอดี้การ์ดประสาอะไรถึงไม่รู้ว่าต้องอยู่คอยรับใช้เขาตลอดเวลา ถึงเขาจะบอกว่าชอบความเป็ส่วนตัว แต่เมื่อเขาเรียกหาเธอต้องมายืนต่อหน้าเขาทันที
" โทรถามคุณสุริยันว่าตอนนี้เธออยู่ไหน "
" ครับนาย " เจค็อบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาสุริยัน เมื่อรู้ว่าอลิซสาอยู่ไหนเขาก็รายงานเ้านายทันที
" เธออยู่ที่สวนส้มครับ "
" ดี..งั้นก็ขับไป " เจค็อบนิ่งเงียบขับรถไปตามทางที่ลูกศรชี้บอก แต่ในใจกลับกำลังหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง เ้านายเขาไม่ใช่คนที่จะตามง้อหรือขอร้องใคร แต่ทำไมวันนี้ถึงได้ลดตัวลงมาตามหาอลิซสาได้? เขายอมรับว่าอลิซสาเป็บอดี้การ์ดที่หาตัวจับได้ยาก ขนาดเขาที่เป็บอดี้การ์ดฝีมือดีผ่านสนามรบมาแล้วก็หลายปี แต่ก็ยังถูกเธอล้มได้ เธอไม่ธรรมดาจริงๆ
แต่พอมาถึงสวนส้มเคเดนก็สบถคำหยาบอย่างหัวเสีย สวนส้มใหญ่โตแบบนี้แล้วเขาจะไปหาเธอได้ที่ไหนกัน! และถึงจะหาเจอก็คงต้องใช้เวลานานหลายชั่วโมงทีเดียว
" เจค็อบ นายไปถามผู้หญิงคนนั้นดูซิ เผื่อเธอจะรู้ว่าอลิซอยู่ไหน " เคเดนชี้ไปที่ผู้หญิงที่สวมผ้าโพกหน้ายืนเก็บส้มอยู่ เจค็อบรีบเดินเข้าไปถามผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเดินกลับมารายงานเขา
" เธอไม่ตอบอะไรครับ แต่เธอชี้ไปทางโน้นครับ สงสัยจะเป็ใบ้ " เคเดนถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองทางที่เจค็อบชี้ สวนส้มที่กว้างใหญ่แห่งนี้ เดินหาทั้งวันก็คงไม่เจอ
" กลับ! " เขาสั่งเสียงติดหงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวกลับขึ้นรถ แต่แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับข้อมือขาวเนียนของผู้หญิงคนเมื่อกี้ เคเดนหรี่ตามองผู้หญิงคนนั้นอย่างสำรวจพร้อมกับย่องเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ แต่ก็เหมือนเธอจะรู้ตัวแล้วแกล้งทำเป็เดินเข้าลึกไปในสวน นี่คงกำลังจะหลบหนีเขาสินะ!
" อลิซหยุดเดี๋ยวนี้นะ " เธอไม่หยุดแถมเดินเร็วกว่าเดิม จนเขาต้องวิ่งไล่เธอ ส่วนเธอก็วิ่งหนีเขา
" หยุดเดี๋ยวนี้! " ให้ตายสิ! ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ทำไมถึงได้วิ่งเร็วจังนะ แต่คนอย่างเคเดนเสียอย่าง จะจับเธอไม่ได้ก็ให้มันรู้ไป!
เคเดนวิ่งอ้อมไปดักเธอ เมื่อเห็นเธอหยุดวิ่งหันไปชะเง้อมองเขา เขาก็ได้โอกาสเข้ารวบตัวเธอทันที
" ปล่อยฉันนะ นี่คุณจะทำอะไรฉัน " เขาจับมือเธอไขว้หลังพร้อมกับกอดเธอไว้แน่น แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงของอลิซสา แถมตอนนี้อลิซสาตัวจริงก็ยังยืนมองเขาอยู่ข้างสุริยันอีก
" คุณเคเดน ดิฉันขอให้คุณปล่อยน้องสาวดิฉัน " อลิซสายืนมองเขานิ่งด้วยดวงตาดุดันที่พร้อมจะสังหารเขาได้ทุกเมื่อ เคเดนรีบปล่อยมือจากน้องสาวของเธอทันที
" ก็ใครจะไปรู้ว่าเป็น้องสาวของคุณ ผมนึกว่าเป็คุณเสียอีกที่วิ่งหนีผม "
" ดิฉันไม่เคยวิ่งหนีใครหากคนนั้นไม่ใช่ศัตรูที่หมายจะเด็ดหัวดิฉัน " เคเดนยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ เธอเหมาะสมที่จะเป็บอดี้การ์ดให้กับเขาจริงๆ
" ผมขอโทษด้วยนะครับ " เขาหันไปขอโทษน้องสาวเธอ ที่มีดวงตาแน่นิ่งเหมือนพี่สาว แต่ก็ยังพอที่จะอ่านความคิดได้ง่ายกว่าพี่สาวของเธอนัก
" ไม่เป็ไรค่ะ " เธอพูดพร้อมกับดึงผ้าโพกหน้าออก เคเดนยืนมองใบหน้าสวยจิ้มลิ้มไม่ต่างกันกับพี่สาวของเธออย่างสำรวจ ผมยาวแค่ประบ่านั้นทำให้เธอดูเด็กมาก จนเขาคิดว่าเธอคงจะแค่เพิ่งสิบแปดหรือสิบเก้าเอง
" ธะ..เธอ " สุริยันชี้นิ้วไปที่อันนาอย่างใ ส่วนอันนาเองก็ยืนมองเขานิ่งก่อนจะสะบัดหน้าสวยๆ นั้นใส่เขาแล้วเดินหนี
" ฮึ! เป็ไงล่ะ ยัยใบ้น้องสาวฉันสวยจนพูดไม่ออกเลยรึ " สุริยันได้แต่ยืนขบปากตัวเองแน่นมองอลิซสา จะให้เขาบอกเธอได้ยังไง ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยจีบและเคยเปิดซิงน้องเธอ แถมตอนนั้นเธอเพิ่งจะสิบเก้าเอง แต่วันหนึ่งเธอก็หายไป จนเขาอดที่จะเสียใจไม่ได้ เพราะบอกตามตรงว่าถึงเขาจะมีผู้หญิงมากมายแต่ไม่เคยมีสักคนที่ทำให้เขาติดใจและสุขสมได้เท่ากับเธอ...ซวยแล้วไหมล่ะ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอันนาเป็น้องสาวของอลิซสา หากอลิซสารู้เขาต้องโดนเธอหั่นคอขาดแน่เลย
" คุณต้องกลับไปทำงานของคุณได้แล้ว " เคเดนพูดขึ้นหลังจากที่ยืนเงียบอยู่สักพัก
" คุณยังไม่ไล่ดิฉันออกหรือคะ " ใบหน้าที่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างหยิ่งยโสนั่นทำให้เขาอยากจะปราบพยศเธอนัก
" เสียใจด้วยนะทูนหัว ผมคงไล่คุณออกไม่ได้ เพราะผมไม่คิดว่าจะมีใครเหมาะสมที่จะมาทำหน้าที่นี้เท่ากับคุณ " อลิซสาสบถคำหยาบไปหลายคำเมื่อได้ยินคำตอบของเขา
" และหากคุณไม่ทำตามสัญญาว่าจ้าง ก็อย่าหาว่าผมใจร้ายแล้วกัน เพราะผมโหดร้ายได้มากกว่าที่คุณคิด " เขายกยิ้มมุมปากมองเธออย่างนึกขำกับท่าทางที่หลุดของเธอ ถึงหน้าตาจะยังนิ่งเฉยแต่ดวงตาที่กลมโตที่จ้องเขากับมือที่กำแน่นบ่งบอกได้ดีว่าเธอกำลังโกรธอยู่
" ไม่กลัวว่าฉันจะสังหารคุณหรือคะ "
" ผมรู้ว่าคุณทำได้ แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะทำ เพราะผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนที่จะฆ่าใครพร่ำเพรื่ออย่างไม่มีเหตุผล " เขาสืบประวัติของเธอด้วยตัวของเขาเองมาหมดแล้ว ถึงมันจะไม่ง่ายเลยกว่าจะได้ประวัติเธอมา แต่มันก็ไม่ยากเกินความสามารถของเขาที่เป็พันธมิตรกับกองกำลังทหารทั่วโลก
" ฮึ! ดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักดิฉันดีจังเลยนะคะ " เขาทำอีท่าไหนถึงได้ข้อมูลส่วนตัวของเธอมา ขนาดสุริยันเธอยังไม่ยอมเผยตัวตนที่แท้จริงกับเขาเลย เธอบอกแค่ว่าเธอเป็หมอทหาร ซึ่งมันก็ไม่ผิด แต่ไม่ได้บอกลึกถึงว่าเธออยู่สังกัดไหน แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เธอคงต้องยอมเขาไปก่อนไม่งั้นไอ้เพื่อนบ้าที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่นี่ได้กดดันตัวเองจนตายแน่
" ก็ได้ค่ะ แต่ต้องบอกไว้ก่อนว่าดิฉันไม่ใส่ชุดบ้าๆ ที่คุณหามาให้ และดิฉันจะทำแค่หน้าที่บอดี้การ์ดเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นดิฉันไม่ทำ และหากคุณรับไม่ได้ในข้อเสนอของดิฉันก็กรุณาไล่ออกได้เลยค่ะ " เคเดนมองใบหน้าหยิ่งยโสนั่นก็ได้แต่ถอนใจ เขาจะยอมไปก่อนแล้วกัน ถึงทีเขาเมื่อไหร่จะทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออกเลยเชียว
" ได้สิ...ผมตามใจคุณอยู่แล้ว แต่ในเมื่อคุณเป็บอดี้การ์ด คุณก็ต้องดูแลผมอย่างใกล้ชิดตลอดเวลาเช่นกัน"
" ไหนคุณบอกว่าแค่ตอนคุณเรียกหาไง " เธอแหวใส่เขาอย่างไม่ชอบใจกับคนกลับกลอกอย่างเขา
" ผมเปลี่ยนใจ และคุณต้องเริ่มงานตอนนี้.. ผมขอตัวเธอเลยนะครับคุณสุริยัน " อลิซสาแทบอยากจะะโถีบเขา เกลียดจริงๆ ผู้ชายแบบนี้
1K
