ภายในห้องเช่าราคาถูก ปรากฏชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาร่างกายผอมแห้งผมสีดำยาวดูยุ่งเหยิง เขานอนอยู่บนเตียงด้วยอาการกระสับกระส่ายใบหน้าซีดขาวแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไม่นานเขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าใและหวาดกลัวยิ่งกว่าเจอฝันร้าย
“ที่นี่ที่ไหน?” เมื่อเขาตั้งสติและกวาดตามองรอบๆพบว่าเขามาอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย จึงเกิดคำถามขึ้นมาในหัวอย่างฉับพลัน ที่นี่ที่ไหน? และเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? หรือไอ้เพื่อนเวรกำลังสร้างสถานการณ์เพื่อแอบถ่ายคลิปแกล้งเขาอยู่? เขาจำได้ว่าครั้งล่าสุดเขานั่งเล่นเกมทำชาเลนจ์อยู่ในห้องของตัวเองด้วยความเมามัน จากนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บหน้าอกแล้วก็….
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ดวงตาของชายหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นด้วยไม่เชื่อ มันคงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดใช่ไหม? เขาคงไม่เป็แบบในนิยายหรือการ์ตูนที่เขาเคยอ่านหรอกใช่ไหม? นั่นคงจะเป็อะไรที่ตลกร้ายมากกว่าโดนเพื่อนแกล้งเป็ไหนๆ แต่ความรู้สึกถึงความตายก่อนที่สติเขาจะดับวูบยังคงเด่นชัดอยู่ในจิตใจของเขา หรือว่าเขาจะตายแล้วเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นจริงๆ
เพื่อเช็คให้แน่ใจชายหนุ่มรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อส่องกระจกดูใบหน้าของตัวเอง และเมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยในกระจก ใบหน้าของเขาก็แสดงให้เห็นถึงอาการใอย่างถึงที่สุด เพราะนี่ไม่ใช่ใบหน้าของเขาอย่างแน่นอน เขารีบสำรวจสภาพร่างกายของตัวเองอย่างร้อนรนจนแน่ใจว่าร่างนี้ไม่ใช่ของเขาจริงๆ
ในที่สุดเขาก็ต้องยอมรับมันอย่างช่วยไม่ได้ เขาได้ตายแล้วมาอยู่ในร่างของคนอื่นจริงๆ และถ้าให้เขาเดา ร่างนี้ก็คงเพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นานก่อนที่เขาจะเข้ามา หลังจากทำใจได้สักพักชายหนุ่มก็กลับมานั่งบนเตียงโทรมๆของเขาอีกครั้ง เพื่อคิดวิเคราะห์ถึงสิ่งที่เขาต้องทำต่อไป
เขาชื่อเดฟ วาร์เนอร์ เกิดในประเทศ T บนดาวเคราะห์สีฟ้าหรือที่เรียกกันว่าโลก ซึ่งเป็โลกมนุษย์ธรรมดาที่มีอารยธรรมเด่นในด้านเทคโนโลยีและสิ่งบรรเทิง หลังจากจบมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วยเกรดเฉลี่ยเขาก็บังเอิญค้นพบพร์ของตัวเองและทำงานเป็สื่อวิจารณ์เกมโดยเฉพาะอย่างที่เขาใฝ่ฝัน
ด้วยความที่เขายึดมั่นในความเป็สื่ออิสระที่ไม่รับเงินจากค่ายเกมใด รวมถึงความตรงไปตรงมาในการวิเคราะห์และให้คะแนนเกมอย่างเป็ธรรม คำวิจารณ์ของเขานั้นเต็มไปด้วยข้อมูลเชิงลึกที่แม้แต่ผู้พัฒนาเกมเองก็ยังคาดไม่ถึง ด้วยเหตุนี้เองเดฟจึงกลายเป็สื่อวิจารณ์เกมอันดับหนึ่งโดยใช้เวลาเพียงสองปีเท่านั้น ที่เขาทำเช่นนี้ได้เพราะเขาหลงรักในเกมอย่างแท้จริง เขาเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจว่าเกมคือศิลปะรูปแบบหนึ่ง เกมคือโลกอีกโลกหนึ่งที่น่าค้นหา มีเสน่ห์และเต็มไปด้วยความอารมณ์ความรู้สึก
แต่….ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา ชีวิตที่เขาทำตามความฝันได้สำเร็จและกำลังเสพสุขจากมันกลับต้องมาจบลงอย่างรวดเร็วเพียงเพราะชาเลนจ์เล่นเกมโดยไม่พัก 48 ชั่วโมงเนี่ยนะ ทำไมคนอื่นทำได้โดยไม่เป็อะไรแต่พอเป็เขากลับหัวใจวายตายโดยไม่ถึง 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำ!! นั่นมันดูไม่ยุติธรรมเลย หลังจากเดฟหวนนึกถึงชีวิตก่อนของเขาได้ไม่นานเขาก็ต้องกลับสู่โลกแห่งความเป็จริงอีกครั้ง
เดฟเริ่มค้นหาข้อมูลของร่างนี้อย่างรวดเร็ว ผ่านบัตรประจำตัวและข้อมูลต่างๆในคอมพิวเตอร์ หลายชั่วโมงผ่านไปในที่สุดเดฟก็ได้ข้อสรุปคร่าวๆ ร่างของว่าร่างนี้มีชื่อนามสกุลเดียวกับเขา แต่อายุเพียงแค่ 22 ปีเท่านั้น ซึ่งต่างจากอายุก่อนของเขาคือ 26 ปี ตอนนี้กำลังอยู่ใน่ส่งโปรเจคจบให้มหาวิทยาลัย และสาขาที่เขาเรียนคือนักพัฒนาเกม เขาจำเป็ต้องส่งชิ้นงานภายในสิ้นเดือนนี้
นั่นทำให้เดฟเริ่มขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้เพราะเขาไม่มีความรู้ความสามารถทางด้านการเขียนโปรแกรมเกมเลย เขาเป็เพียงนักวิจารย์เกมเท่านั้น เขารู้ว่าจะทำหรือออกแบบเกมยังให้ให้สนุกแต่เขาไม่รู้วิธีสร้างขึ้นมาให้เป็อย่างที่เขาคิด มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มันถือเป็คนละเื่กันเลยด้วยซ้ำ
เดฟเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับโปรเจคของเขาและตัดสินใจดูผลงานโปรเจคของคนอื่นก่อนในเว็บไซต์ของมหาลัย เขาเชื่อว่าต้องมีหลายคนที่ทำเสร็จไปแล้วเพราะเวลาสิ้นสุดโปรเจคคือสี่เดือน และสามารถส่งโปรเจคได้ั้แ่เดือนที่สอง โดยการอัพโหลดเกมของตนเผยแพร่สู่เว็บไซต์มหาลัย โดยคะแนนโปรเจคอยู่ที่การโหวตของผู้เล่น 80% และคะแนนพิจารณาของอาจารย์อีก 20%
ดังนั้นหากคุณอยากได้คะแนนจากผู้เล่นเยอะๆ คุณจำเป็ต้องรีบเผยแพร่เกมของคุณให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเรียกคะแนนโหวตจากผู้เล่นก่อนคนอื่นๆ เมื่อเดฟกวาดสายตาดูเกมนับสิบที่เพื่อนๆร่วมชั้นของเขาได้อัพโหลดลงเว็บไซต์ คิ้วของเขาก็เริ่มขมวดเป็ปมอีกครั้ง แค่ดูจากชื่อเกมเหล่านี้เขาก็มีอาการปวดหัวทันที ยกตัวอย่างเช่น
[ยิงนกสายฟ้าเพื่อเพิ่มความแม่นยำ] 514 โหวต
[อยากฝึกการทรงตัวไหม? มาหลบลิ้นกบไปด้วยกัน] 209 โหวต
[หอกปะทะหมูป่าศิลา] 653 โหวต
[กล้ามเนื้อชนะทุกสิ่ง] 1070 โหวต
แต่ด้วยประสบการณ์การวิจารณ์เกมกว่า 4 ปีทำเดฟรู้ว่าเขาไม่สามารถตัดสินเกมจากชื่อของมันได้ เขาจึงกัดฟันกดโหลดเข้าไปลองเล่นดู แต่มันกลับมีแจ้งเตือนขึ้นมาเสียอย่างนั้น
[ ไม่สามารถดำเนินการได้ โปรดสวม VR ก่อนกดเล่นอีกครั้ง ]
“ฮะ อย่าบอกนะว่าโปรเจคจบของเพื่อนคนนี้เป็เกม VR? นักศึกษาในโลกนี้มีความสามารถขนาดนั้นเลยเหรอ นี่มันโปรเจคทำคนเดียวนะเฮ้ย!! พวกนายเอาเวลาไหนไปสร้างเกม VR ด้วยเวลาแค่เดือนสองเดือนฟร๊ะ ฉันอุส่าเดาั้แ่แรกว่าเกมส่วนใหญ่คงเป็เกมพิกเซล แต่มันกลับเป็ VR เนี่ยนะ”
เดฟอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาพร้อมหันซ้ายหันขวาเพื่อหาแว่น VR ซึ่งก็พบได้ไม่ยักบนโต๊ะคอมของเขา เขาสำรวจดูแว่น VR ตรงหน้าก็พบว่ามันค่อนข้างล้ำสมัยแถมเป็แบบคลุมทั้งหัวเหมือนหมวกกันน็อค ไม่ใช่แบบสวมเหมือนแว่นตาอันใหญ่ในโลกเก่าของเขา หลังจากสวมและเปิดเครื่องเขาก็กดเล่นอีกครั้ง จากนั้นสติของเขาก็ถูกดึงออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เขารู้สึกเหมือนกำลังเล่นรถไฟเหาะตีลังกาอย่างไรอย่างนั้น
“......” ไม่กี่วินาทีต่อมา เดฟอ้าปากค้างด้วยความใ นี่..เขากำลังอยู่ที่ไหน ไม่ใช่ว่าเขากำลังเล่นเกมอยู่เหรอ แล้วทำไมเขาถึงมาปรากฏอยู่ในสถานที่ๆไม่รู้จักนี้ เดฟมองไปรอบๆและััถึงสิ่งต่างรอบตัวก็พบว่านี่ไม่ใช่เกมอย่างแน่นอน เพราะประสาทััต่างๆรู้สึกเหมือนจริงร้อยเปอร์เซ็น แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำความเข้าใจ ก็ปรากฏหน้าต่างสี่เหลี่ยมสีฟ้าขึ้นเบื้องหน้าเขาเสียก่อน นั่นทำให้เดฟอ้าปากค้างหนักเข้าไปใหญ่
[ โปรดเลือกระดับความยาก..
LV1. นกขมิ้นปากแหลม
LV2.นกลมกรด
LV3.นกสายฟ้า
LV4.นกสายฟ้าคลั่ง ]
“นี่….คง…ไม่ใช่เกม…เสมือนจริงหรอกใช่ใหม?” ดวงตาของเดฟเบิกกว้างด้วยความใ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขามันคือหน้าต่างระบบเกมไม่ผิดแน่ งั้นก็แสดงว่าเขากำลังอยู่ในโลกของเกมจริงๆน่ะสิ
“โลกใบนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!!” เดฟะโออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมโปรเจคจบของนักศึกษาถึงเป็เกมเสมือนจริงที่แม้แต่โลกเก่าของเขายังทำไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยทีเดฟจะกลายเป็บ้าไปแล้ว…