ตอนที่ 11 ผลกระทบสองโลกที่น่าสะพรึง
ชายเดินเข้าไปภายใน ตามทางเดินที่เป็ขั้นบันใดวนลงต่ำไปเป็วงกลมตามทางเดินมีแสงสว่างตลอดเส้นทาง ทำให้ไม่อึดอัด ทั้งหมดเดินลึกลงไปจากระดับพื้นดินเทียบเท่าตึกสูงสิบชั้นทำเอาเมื่อยอยู่ไม่น้อย ยกเว้นเฒ่าชราแก่ๆ ที่ยังเดินอย่างมั่นคงจนเด็กต้องละอาย จวบจนทั้งหมดเดินมาถึงหน้าประตูบานใหญ่มหึมาที่สร้างจากวัสดุไม่เชิงเป็ไม้ไม่เชิงเป็โลหะมีส่วนคล้ายกับวัสดุที่ทำแหวนในนิ้วโป้งมือขวาของเด็กชายหินมากนัก
ประตูบานใหญ่ บนบานประตูมีอักษรโบราณเขียนไว้จำนวนมากราวกับเป็ข่ายมนตร์อันทรงพลังหลังหนึ่งที่เก่าแก่อย่างมาก ผู้เฒ่าอี้ชางสู่วางมือบนประตูก่อนประตูจะเรืองแสงปรากฏเป็อักษรลอยขึ้นมามากมาย เห็นผู้เฒ่ายกนิ้วลากๆดึงตัวอักษรเ่าั้อยู่ครู่หนึ่ง ประตูเหวี่ยงเปิดเข้าไปด้านใน
ครืน... การเคลื่อนไหวของประตู สร้างแรงสั่นะเืเบาๆมองเข้าไปเห็นคราแรกเป็เงาร่างบุรุษสูงใหญ่กว่าห้าเมตรสวมใส่ชุดเกราะโบราณดูน่าเกรงข้ามยืนทะมึนรู้สึกราวกับว่าจะลงมือกับผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อเมื่อไฟลุกพรึ่บขึ้นตามสองข้างทาง เปลวไฟเมื่อลุกก็ใหลไปตามทางเดินยาวลึกเข้าไปสองฝากฝั่งจึงสามารถมองเห็นว่าเป็ทั้งหมดรูปปั้นโบราณ ที่ถูกจัดสร้างวางไว้สองฝากฝั่งของทางเดินที่สร้างจากอิฐสีแดงราวโลหิต
เฒ่าชราเดินนำเด็กทั้งสามต่อไปทันทีตลอดทางที่เดินทุกคนรู้สึกราวกับถูกจับจ้องมองตลอดเวลา อดที่จะขนลุกชี้ชันไม่ได้ก็ผู้ใดกันมาสร้างทางเดินในที่อัปมงคลอย่างสุสานเช่นนี้กัน ทางเดินเส้นนี้ยาวประมาณสามร้อยเมตรก็สิ้นสุดลงเบื้องหน้ามีเพียงความมืดลึกล้ำไร้สิ้นสุด มองดูยังไงก็น่าหวาดกลัวยิ่ง เด็กชายหินเห็นทุกคนหยุดเคลื่อนไหวยืนรออย่างนิ่งสงบก็อดไม่ได้ต้องชโงกหน้าไปมองปลายทางพยายามมองให้ลึกเข้าไปก็เห็นแต่ความมืดจนเด็กชายเดินมาถึงจุดสุดเขตทางเดินที่เป็อิฐสีแดง ทำท่าจะก้าวต่อไปแต่ก็ยกเท้าค้างไว้อย่างนั้นไม่กล้าปล่อยเท้าลงไป ในใจปรากฏความหวาดหวั่นพลันพรึงที่ไม่อาจอธิบายสุดท้ายได้แต่ถอยหลังออกมา เฒ่าชราอี้ชางสู่ส่งสายตาดูแคลนมาให้เด็กชายโง้วลู่หานยกยิ้มเย็นที่มุมปาก แม้หางตายังคร้านที่จะแลมองมีเพียงเด็กหญิงตระกูลซูที่เพียงอมยิ้ม รู้สึกผ่อนคลายราวกับมีคนทำให้นางคลายกังวลได้
“อากงครับ” จู่ๆเด็กชายหินกล่าวขึ้นจากความเงียบด้วยเสียงอันดังทำเอาผู้เฒ่าอี้ที่เ็ายังสะดุ้งเล็ก แค่นเสียงหึ... ออกมา“ทำไมเราต้องเดินทางไปฝั่งโน้นด้วยครับ หากจะบอกว่าไปฝึกวิชา ก็น่าประหลาดนะครับแถมยังมีเงินให้ใช้อีกด้วย”
ผู้เฒ่าอี้ ดวงตาทอประกายวูบขึ้น ส่งสายตาที่หยามเหยียดที่ชัดเจนออกมา“เหอะ.. แม้แต่เื่นี้ยังไม่รู้ ตระกูลเฮงนับว่าอยู่อย่างไร้ค่าจริงๆ”
เด็กชายหินได้ยินเช่นนนั้นต้องกำมือแน่นด้วยความโกรธ –ผู้ใดจะรู้ทุกเื่กัน-เด็กชายเถียงในใจ จริงอยู่ที่ตนเองได้รับบันทึกเก่าแก่มากมายรวมถึงบันทึกมหาาเทพาแต่เื่ราวหลังจากนั้นเด็กชายแทบไม่ต่างกับเด็กทารกไม่รู้ความแม้แต่น้อยยังดีที่เด็กหญิงกล่าวสนับสนุนมาหนึ่งคำ
“หนูก็อยากรู้ค่ะกง”
“คุณหนูอยากรู้ กงก็จะเล่าให้ฟัง” ผู้เฒ่าอี้ยิ้มตอบเด็กหญิงอย่างสุภาพ
เด็กชายโง้วลู่หานแทบอยากตบปากตัวเองในทันที หากรู้ว่าเด็กหญิง้าฟังเื่นี้ตนเองจะโชว์ภูมิให้เด็กหญิงประทับใจ น่าเสียดายโอกาสดีได้ผ่านไปได้แต่ยืนฟังเื่เก่าจากปากผู้เฒ่าอี้อย่างอึดอัดใจ
“คุณหนูคงรู้อยู่แล้วว่าโลกใบนี้เรียกว่าโลกใบเล็กโลกนี้ถูกสร้างโดยผู้มีพลังยิ่งใหญ่ระดับเทพเ้า ทั้งยังมีพลังแห่งกฎที่เข้มแข็งอย่างมากปกป้องโลกนี้อยู่ด้วยพลังแห่งกฎนี้โลกใบนี้ควรจะงดงาม ไร้ซึ่งกิเลส โทสะ โมหะแต่หลังจากมหาาเทพา เหล่าทวยเทพต่างสูญสิ้น พลังที่ปกป้องโลกใบนี้หาได้อยู่ชั่วนิรันดร์พลังเริ่มเสื่อมโทรม บาง่เวลาเกราะคุ้มกันนี้อ่อนแอจนเปาะบาง แม้เวลาเช่นนั้นจะกระชั้นสั้นแต่ก็เพียงพอจะให้จิตมารชั่วร้ายที่ถูกผนึกไว้ในมิติแห่งห้วงจักรวาลาแทรกเข้ามาการแทรกแซงนี้ส่งผลให้พลังแห่งกฏต่อต้านอย่างรุนแรงจนส่งผลกระทบต่อโลกใบเล็กนี้”
“กระทบร้ายแรงหรือค่ะ”เด็กหญิงถามด้วยความกระตือรือร้นยิ่งกว่าเด็กชายหินเสียอีก
“มาก ...” ผู้เฒ่าอี้หยุดคิด “คุณหนู การรุกล้ำเข้ามาของจิตมาร ส่งผลผู้คนมีแต่กิเลสชั่วร้ายการลุกล้ำนี้ยิ่งผ่านกาลเวลานานไป ยิ่งมากขึ้น ผู้คนยิ่งหลงใหลในความชั่วหากเป็เช่นนี้ต่อไป โลกใบเล็กนี้อาจถึงจุดจบก็ได้ทั้งพลังแห่งกฎที่ต่อต้านก็ยิ่งรุนแรง คุณหนูจำสึนามิที่ขึ้นที่ภูเก็ตได้นั่นคือหนึ่งในผลกระทบที่ได้รับ ส่วนใหญ่มนุษย์โลกใบเล็กจะคิดว่าเป็ภัยธรรมชาติไม่ว่าจะเป็แผ่นดินไหวที่จีน เดือนมกราคม ปี ค.ศ.1556 ในซานซี ประเทศจีน แปดแสนกว่าชีวิตาเ็ล้มตายหรือเป็แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1923 ประเทศญี่ปุ่นเมืองโตเกียวโยโกฮาม่า ชิบะ มีผู้เสียชีวิตอีกกว่าแสนสี่หมื่นคน ทั้งหมดเกิดจากพลังแห่งกฎต่อต้านการรุกล้ำของโลกใบนี้หากวันใดเสาทั้งแปดสูญสิ้นพลัง อาจจะทำให้ถึงกาลล่มสลายของโลกใบนี้ก็เป็ได้”
“อากง ผมคิดว่าโลกที่แท้จริงก็ต้องได้รับผลด้วยหรือเปล่าครับไม่อย่างนั้นพวกเราจะข้ามไปทำไมอะ” เด็กชายหินพลันถามขึ้นคำถามนี้ทำให้ผู้เฒ่าอี้ชางสู่ดวงตาเปล่งประกายวูบ ต้องประเมินเด็กน้อยผู้นี้ใหม่
“เ้าเดาได้ถูกต้องต้นกำเนิดข่ายพลังที่คุ้มครองโลกใบนี้อยู่ที่ฝากฝั่งโน้นเราเรียกกันว่าคอคอยแห่งแสง พลังของหอคอยแห่งแสงทั้งแปดต้นหายากและสูงค่ามหาศาลในโลกฝั่งโน้น พวกเรา้าผู้ที่จะไปค้นหา การขุดค้นซากอารยธรรมโบราณยังมีอีกมากที่ต้องสำรวจเพื่อค้นหาวิธีสร้างเสาหอคอยทั้งแปด หวังหาวิธีฟื้นฟูจนสมบูรณ์เช่นสมัยเทพาพวกเ้านับเป็ความหวังของสองโลก...” ผู้เฒ่าอี้ตอบเลี่ยงคำถามที่เกี่ยวกับผลกระทบกับโลกอีกฝากหนึ่ง
“ดูยิ่งใหญ่มากเลยครับอากง พวกผมราวกับเป็ฮีโร่ในหนังล้ำอนาคตเลย”เด็กชายหินยิ้มปนหัวร่อในใจ มองออกว่าผู้เฒ่าปกปิดบางอย่างอีกมาก“คนฝั่งโน้นต่างเก่งกาจกว่าพวกเรามาก พวกเราจะช่วยได้จริงหรือครับ”
“เด็กน้อย เ้าถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” ผู้เฒ่าอี้เสียงเย็นลงพลังบางอย่างแผ่ออกมาจนรู้สึกแน่นไปหมด
“เปล่าครับอากง ผมรู้สึกว่าผมเป็ขยะ ยังไงไม่รู้ ฮี่ฮี่ฮี่...”เด็กชายทำเป็ไม่รู้เื่ราวหัวร่อออกมา
“เหอะ รู้ตัวก็ดีแล้ว ข้ามไปฝั่งโน้นอย่ามาเกะกะแล้วกัน”เด็กชายโง้วลู่หานได้ทีเหยียบซ้ำทันที
“อากงค่ะ หอคอยแห่งแสงมีแปดต้นหรือค่ะแล้วเกี่ยวข้องอย่างไรกับประตูทั้งแปดของที่นี่หรือเปล่าค่ะ”เด็กสาวซูหงส์หนิงถามเื่ราวเพื่อประติดประต่อเื่ราว
“คุณหนูฉลาดหลักแหลม เพียงฟังก็คาดเดาได้ถูก” ผู้เฒ่ากล่าวชม
แค่กๆ...เด็กชายหินอดส่งเสียง...ไม่ได้ไม่สนใจสายตาที่ไม่เป็มิตรของผู้เฒ่าอี้แม้แต่น้อย
“ แล้วพวกเราจะถูกส่งไปที่ไหนค่ะ”
“เื่นี้ กงกำลังจะบอกกล่าวพอดี พวกคุณหนูทั้งสามรวมกับผู้อื่นทั้งแปดประตูจะไปจุติที่สระ์ ที่เมืองเริ่มต้นแห่งนครยุทธเมื่อออกมาจะได้รับการคัดสรรเข้าสู่ตำหนักนอกของที่นั่นตามพร์แต่กำเนิดเพื่อเริ่มฝึกฝน รับภารกิจในการฟื้นฟูดินแดนโลกแท้จริง และสำรวจอารยธรรมารายละเอียดที่ฝั่งโน้นจะมีผู้บอกกล่าวชี้แนะอยู่แล้ว”
“เอ...” เด็กชายหินส่งเสียงในลำคอทำท่าทางครุ่นคิดอย่างหนัก
“เด็กเหลือขอ เ้าแค่โชคดีที่ได้ไป ยังจะมีปัญหาใดอีก”ผู้เฒ่าอี้ไม่อาจอดทนกับท่าทางกวนโอ้ยของเด็กชายหิน ส่งเสียงตวาดดังออกมา
“โอ๊ย...กง ผมแค่สงสัย” เด็กชายแย้ง “แต่ไม่เป็ไรครับ ผมไม่ถือ...”
ผู้เฒ่าอี้ใบหน้าแดงก่ำ พยายามอดกลั้นจนควันออกหูไม่อาจทำอันใดเด็กผู้นี้ได้เมื่อเห็นเช่นนั้นเด็กหญิงซูหงส์หนิงอดหัวร่อคิกคิกไม่ได้
เด็กชายโง้วลู่หานรู้สึกว่าเด็กชายหินทำตัวโดดเด่นเกินไปแล้วต้องส่งเสียงหึในลำคอ ตั้งใจข้ามไปโลกฝั่งโน้นต้องสั่งสอนให้หราบจำให้ได้
ขณะบรรยากาศกำลังกระอักกระอ่วน ตรงสุดทางเดินสีแดงพลันบังเกิดแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นพร้อมปรากฏประตูสีทองอร่ามบานใหญ่มหึมายิ่งกว่าประตูที่ผ่านเข้ามาอีกเท่าตัวทั้งไม่ได้มาบานเดียว มาพร้อมกันถึงแปดบาน ประตูทั้งแปดตั้งห่างไปบานละสามสิบเมตรทุกๆบานนอกจากบานที่ผู้เฒ่าอี้ชางสู่กับเด็กทั้งสามยืนอยู่ ล้วนมีผู้เฒ่าผู้หนึ่งกับเด็กสองคนยืนประจำหน้าบานประตูทั้งหมดสามารถมองเห็นกันได้ เหล่าผู้เฒ่าต่างก้มศีรษะกันกันคราหนึ่ง
“ประตูเปิดแล้ว...”
..................
1K
