ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 53 ภาพมายา

“ท่านอาดูโมโหมากเลยขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยขึ้นหลังจากที่หลิ่วหมิงจื่อออกไปจากร้านอาหาร
“ก็สมควรแล้ว” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางจิบน้ำชาไปด้วย หนังตาข้างขวาของนางกระตุกไม่หยุดเลยตั้งแต่ทานอาหารขนาดทานอาหารเสร็จแล้วก็ยังไม่หยุดกระตุกเลย
“วันนี้ดูเหมือนจะมีเรื่องวุ่นวายสินะ” เซียวป้อจ้านเอ่ยขึ้นพลางสบตากับเว่ยลู่เซียนที่กำลังขมวดคิ้วอยู่ในตอนนี้
“ท่านเห็นอนาคตเหรอ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้อะไรบางอย่าง
“ก็ไม่เชิง” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกพลางเป่าควันที่ลอยออกมาจากแก้วน้ำชา ก่อนจะพูดขึ้นมาต่อ
“วันนี้เมืองแห่งนี้จะเกิดความวุ่นวายขึ้น”
“มาจากข้าสินะ” เว่ยลู่เซียนกล่าวบางอย่างในตัวของนางมันบอกว่าต้นเหตุมันมาจากตัวของนาง
“ใช่” เซียวจิ่งยู๋ตอบก่อนจะดื่มน้ำชาจนหมดแก้ว
“ข้าจะไม่ให้ท่านแม่เป็นอะไรเด็ดขาด” เซียวจิ่งยู๋ร้องบอก เขาไม่ให้ใครแตะท่านแม่ของเขาอย่างเด็ดขาด
“ถ้าหากใครมันกล้าแตะต้องเจ้าข้าจะข้ามัน” เซียวป้อจ้านกล่าวบอกพร้อมกับสบตากับเว่ยลู่เซียนไปด้วย

“บอกมาว่าใครส่งเจ้ามา” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถามชายหนุ่มที่มีใบหน้าซีดเผือกเมื่อถูกเขาบีบคอกดลงกับพื้น
“ดะ…เดี๋ยวก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยท้วงทันทีเมื่อถูกบีบคอ แรงอีกฝ่ายเยอะมากจนเขาขัดขืนไม่ได้
ตอนที่รับงานนี้มาทำก็นึกว่าจะง่ายๆ แต่นี่มันไม่ใช่เลยสักนิด นี่มันงานช้างชัดๆ มิน่าเล่าทำไมค่าตอบแทนถึงแพงนัก
“ตอบ!” หลิ่วหมิงจื่อตะคอก
“เอ่อ คือว่ามันมีคนมาจ้างสำนักนักสืบของพวกเราขอรับ ว่าใครตามหาคนที่ชื่อหลิ่วหมิงจื่อขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเพื่อนร่วมงานของเขามารู้เรื่องที่เขาบอกข้อมูลออกไปง่ายๆ เช่นนี้คงเป็นเรื่องแน่
“สำนักนักสืบงั้นหรือ แล้วใครคือผู้ว่าจ้าง” หลิ่วหมิงจื่อพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่เขาคาใจ มันเป็นใครกัน
“คือข้าก็ไม่รู้ขอรับ รู้แค่ว่าผู้ว่าจ้างเป็นคนระดับสูง หัวหน้าเลยไม่ได้เปิดเผยข้อมูลของผู้ว่าจ้างของรับ” ชายหนุ่มตอบพลางเบ้หน้าเมื่อถูกอีกฝ่ายออกแรงกดกับพื้นมากขึ้น
“งั้นหรือๆ ข้าคงต้องไปเยี่ยมหน่อยแล้วมั้ง” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นหากปล่อยทิ้งเอาไว้แบบนี้เขาคงถูกเว่ยลู่เซียนไล่กลับไปที่นั่นเป็นแน่
ตู้ม!
“เกิดอะไรขึ้น” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของการต่อสู้ที่ห่างออกไปจากพวกเขาไม่ไกลนัก
“อะ เอ่อ คือ ข้าคิดว่าอาจจะเป็นพวกนอกกรีตก็ได้ขอรับ ข้าได้ยินมาว่าพวกนั้นพากันมารวมตัวที่นี่ขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกตามที่เขาได้ข่าวมา
“พวกนอกกรีตอย่างนั้นหรือ” หลิ่วหมิงจื่อพึมพำพลางเผลอปล่อยมือจากลำคอของอีกฝ่าย
ก่อนจะรีบตรงไปหาเว่ยลู่เซียนทันที ไม่รู้ทำไมเขาถึงคิดว่าพวกนั้นต้องการตัวของเว่ยลู่เซียนเป็นแน่
ตู้ม!!
ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไรก็ยิ่งเสียงดังมากขึ้นเท่านั้น หลิ่วหมิงจื่อรีบใช้วิชาตัวเบาทันทีเพราะกลัวไปไม่ทัน
ตอนนี้ท่านตาก็ไม่อยู่ด้วย เขาต้องรีบแจ้งเว่ยเซี่ยวป้อด้วย เพราะชายคนนั้นบอกว่าพวกมันมารวมกันที่นี่ นั้นหมายความว่ามันต้องมากันเยอะเป็นแน่
“ศิษย์พี่ตอนนี้พวกนอกกรีตมาที่เมืองนภาเพื่อจะมาเอาตัวของท่านหมอไปขอรับ” ใช้หินศิลาเพื่อส่งข้อความไปให้กับเว่ยเซี่ยวป้อเสร็จเขาก็มาถึงร้านอาหารที่พวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ทันที
ตลอดทางที่เขาผ่านมานั้นมีบ้านเรือนได้รับความเสียหายบ้างแต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร
“ไปอยู่ไหนกันนะ” หลิ่วหมิงจื่อมองหาคนทั้งสามแล้วแต่ก็หาไม่เจอ ในร้านอาหารคนก็หายไปหมด เกิดอะไรขึ้น ผู้คนที่ควรจะเห็นหายไปไนหมด
“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น” ไม่นานหลังจากนั้นก็มีผู้คนมากมายลอยขึ้นบนท้องฟ้า
และดูเหมือนว่าถูกอะไรบางอย่างควบคุมเอาไว้ เพราะคนพวกนั้นดูเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ และเขาที่กำลังจะลอยตัวขึ้นไปด้วยก็ถูกหยุดเอาไว้เสียก่อน
“ท่านอา ทำอะไรอยู่ขอรับ” เสียงเอ่ยถามพร้อมกับมือเล็กที่กระตุกมือของหลิ่วหมิงจื่อโดยที่หลิ่วหมิงจื่อไปด้วย
นึกว่าจะไม่ทันเสียแล้วสิ
“จิ่งยู๋” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยพลางอุ้มเซียวจิ่งยู๋ทันที นึกว่าจะลอยไปกับพวกนั้นเสียแล้ว
“ท่านอาไปที่บ้านกันขอรับ” เซียวจิ่งยู่เอ่ยบอก ก่อนหน้านี้ท่านพ่อของเขาที่รำคาญความวุ่นวายได้สร้างภาพมายาเอาไว้ทำให้พวกนอกกรีตเห็นภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องโกหก และหลิ่วหมิงจื่อก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เห็นภาพมายาพวกนั้นด้วย
“นี่มัน!” ทันทีที่เขาอุ้มเซียวจิ่งยู๋ขึ้นมาภาพที่เขาเห็นเมื่อครู่ก็หายไปทันที กลับกลายเป็นว่าทุกคนสบายดี เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด แล้วไอ้ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้คืออะไร
“เป็นไงๆ ท่านพ่อของข้าเก่งหรือไม่” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยถามด้วยท่าทีอวดๆ นิดหน่อย ซึ่งเรื่องง่ายๆ แบบนี้เขาก็ทำได้
แต่ถ้าหากเขาทำ แล้วท่านพ่อของเขาก็คงไม่ได้ทำอะไรเพื่อท่านแม่นะสิ นี่เห็นว่าเป็นพ่อหรอกนะ ถึงได้ยอมน่ะ
“เอ่อ” หลิ่วหมิงจื่อพูดไม่ออกเพราะเขาไม่สามารถทำได้ถึงขนาดนั้นหรอก
และอีกเรื่องที่เขากลุ้มใจก็คือเขาเพิ่งส่งข้อความไปหาเว่ยเซี่ยวป้อ ไม่รู้ฝ่ายนั้นจะได้รับข้อความเขาหรือยัง
“กลับบ้านกันขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เร่งเมื่อเห็นว่าหลิ่วหมิงจื่อเงียบไป
“อืม” หลิ่วหมิงจื่อครางตอบก่อนจะพาเซียวจิ่งยู๋กลับบ้าน อย่างน้อยเขาก็โล่งอกที่มีคนปกป้องเว่ยลู่เซียนได้ ถึงแม้คนคนนั้นจะไม่ใช่เขาก็ตาม
“แล้วท่านหมอล่ะ” หลิ่วหมิงจื่อถามในตอนที่พาเซียวจิ่งยู๋กลับบ้าน
“ไปโรงหมอกับท่านพ่อขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อร้องบอกพลางเอาถังหูลู่มาทานไปด้วยที่เขากลับมาที่นี่อีกครั้งก็เพราะว่ามีซื้อถังหูลู่นี่แหละ

“ขอบใจท่านมาก” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอก ที่เซียวป้อจ้านช่วยเรื่องวันนี้เอาไว้คิดว่าจะมีเรื่องวุ่นวายเสียแล้ว
ยังดีที่เซี่ยวป้อจ้านสร้างภาพมายาเอาไว้ มันมีผลเฉพาะคนที่เป็นพวกนอกกรีตหรือไม่ก็พวกที่อยู่นอกจากเมืองหลวงนภาเท่านั้นจะเห็นภาพมายาพวกนี้
“เรื่องเล็กน้อย” เซียวป้อจ้านนิ่งไปเมื่อได้ยินเว่ยลู่เซียนกล่าวเช่นนั้นกับตัวเอง
จำได้ว่านางไม่เคยกล่าวคำพูดพวกนี้กับเขาเลยแม้แต่น้อย นับว่าดียิ่งนักที่เขาคิดมาที่นี่ หากไม่มาเขาคงพลาดหลายอย่าง
“ยังไงก็ต้องขอบใจอยู่ดี” เว่ยลู่เซียนตอบหลงฉี่หายเงียบไปเลยจนนางคิดว่าหลงฉี่อาจจะไปทำงานที่ไหนก็ได้
“เรื่องของเจ้าก็เหมือนเรื่องของข้าเพราะงั้นอย่าได้เกรงใจ” กล่าวจบก็เดินหนีออกจากห้องทันที ให้เขาพูดแบบนั้นกับนางบ่อยๆ เขาทำไม่ได้จริงๆ มันผิดแปลกจากตัวตนของเขามาก
“เป็นอะไรของเขากัน” เว่ยลู่เซียนพึมพำเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของเซียวป้อจ้าน
ยิ่งอยู่ใกล้กับเขามากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกมาก จากตอนแรกที่รู้จักกันเขาไม่น่าจะเป็นคนนิสัยแบบนี้ มันปิดวิสัยของเขามาก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 53 ภาพมายา

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 53 ภาพมายา

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้