ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        เสียงนั้นดังมาพร้อมกับคลื่นเสียงโจมตีเริ่นเสี้ยวเทียนเห็นเข้าจึงเคลื่อนตัวมาขวางหน้าเฝิงเป่าเป่าเพื่อต้านทานคลื่นเสียงนั้นเอาไว้

        เฝิงเป่าเป่ามีพลังยุทธ์ขั้นบรรพบุรุษเท่านั้นทว่าคลื่นเสียงของอีกฝ่ายเพียงพอที่จะสังหารขั้นบรรพบุรุษได้เขาต้องเข้าต้านทานให้อยู่แล้ว

        “ไปหาน้องชายคนนั้นเขาปกป้องเจ้าได้”

        เริ่นเสี้ยวเทียนมองเสิ่นเลี่ยนที่ยืนอยู่กับเสิ่นเสวียนแล้วบอกให้เฝิงเป่าเป่าไปหาเขา

        เฝิงเป่าเป่ารู้สึกตื่นตกใจกับคลื่นเสียงจึงทำตามที่เริ่นเสี้ยวเทียนบอก มุ่งหน้าไปหาเสิ่นเลี่ยนในทันที

        “น้องชายข้าขอฝากตัวด้วย”

        “ไปอยู่ด้านหลังก็พอ”

        เสิ่นเลี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แต่สามารถมองเห็นถึงความกระหายเลือดได้จากแววตาของเขา

        “เรียนรู้ที่จะยับยั้งชั่งใจ”

        เสียงของเสิ่นเสวียนดังเข้าในหูของเสิ่นเลี่ยนทำให้ความกระหายเลือดในแววตาของเสิ่นเลี่ยนจางลงเล็กน้อย

        “ขอรับ”

        เสิ่นเลี่ยนพยักหน้าให้เสิ่นเสวียนเมื่อครู่เขาเกือบละเมิดข้อห้ามไปแล้ว ข้อห้ามของจอมยุทธ์สังหารคืออิทธิพลต่อจิตใจไม่ว่าเมื่อไรหรือที่ไหนต้องทำจิตใจให้ปลอดโปร่งอยู่เสมอเพื่อพร้อมรับการต่อสู้ด้วยสภาวะที่ดีที่สุดส่วนความกระหายเลือดนั้นคือข้อเสียของจอมยุทธ์สังหารพลังยุทธ์ของเสิ่นเลี่ยนก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แต่มีพื้นฐานค่อนข้างต่ำยังมิอาจควบคุมจิตใจอย่างที่ต้องการได้

        ส่วนเฝิงเป่าเป่ามองเสิ่นเลี่ยนและเสิ่นเสี่ยวเม่ยแล้วก็พบว่าที่แท้เสิ่นเสวียนต่างหากที่มีอำนาจอยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริง

        “เจ้ากล้าหาญยิ่งนัก”

        เสียงของบุรุษร่างกำยำดังขึ้นตรงเข้าหาเริ่นเสี้ยวเทียนทันที

        ในน้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความสนใจซึ่งเรื่องที่น่าสนใจเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้ว

        เมื่อสามปีก่อนมีจอมยุทธ์ขั้นราชันระดับสูงสุดคนหนึ่งดูถูกพวกเขาผลสุดท้ายคือโดนเขาจัดการไป

        และเขาในตอนนั้นเพิ่งมีพลังยุทธ์ขั้นราชันระดับสูงเท่านั้น

        “เจ้าเองก็กล้าหาญไม่เบาทำไม อยากได้เงินก็เอาเงินไปสิ ทำไมยังคิดสังหารคนอื่นด้วย”

        เริ่นเสี้ยวเทียนยืนอยู่ที่เดิมจากนั้นจึงไพล่มือสองข้างไว้ด้านหลังแล้วก้าวเดินออกไป เขาหยุดลงเมื่ออยู่ไม่ไกลจากคนผู้นั้นมากนัก

        เขายืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวแต่กลับมีอำนาจเทียบเคียงโจรสลัดอากาศเหล่านั้นได้

        ผู้คุมเรือสามคนบนเรือเสวียนอู่กำลังมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยร่างที่สั่นเทิ้มสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวที่สุดคือการทะเลาะวิวาทและการทะเลาะกับโจรสลัดอากาศหากทำให้อีกฝ่ายโกรธแค้นขึ้นมา เรือทั้งลำจะพินาศลงทันที

        “อ๋อ? ฮ่าๆๆ!!!”

        บุรุษร่างกำยำหยุดนิ่งไปเล็กน้อยแล้วหัวเราะขึ้นมาพร้อมกับโจรสลัดเหล่านั้น

        ไร้เดียงสาไม่กลัวตาย เขาชอบมากจริงๆ

        ตอนนี้พวกเสิ่นเสวียนเดินเข้ามาอยู่ไม่ไกลจากเริ่นเสี้ยวเทียนมากนักเหมือนเป็นคนผ่านมาดูเหตุการณ์เฉยๆ

        “ข้าสังหารใครไม่เคยมีเหตุผลมาก่อนเจ้าเองก็เหมือนกัน แน่นอนว่าหากเจ้าเอาชนะข้าได้ ข้าจะพิจารณาปล่อยพวกเขาไป”

        บุรุษร่างกำยำขี่ซือจิ้วเดินหน้าไปเล็กน้อยเพื่อให้เข้าใกล้เริ่นเสี้ยวเทียน

        “อย่าพล่ามให้เสียเวลาอีกเลยมาเริ่มกันเถอะ”

        เริ่นเสี้ยวเทียนมีเสิ่นเสวียนเป็นกองหนุนอยู่ด้านหลังตอนนี้เขาจึงไม่กลัวโจรสลัดเหล่านั้นเลย แม้แต่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ยังสามารถจัดการได้แล้วจะต้องกลัวโจรกระจอกเหล่านี้อีกทำไมกัน

        บุรุษร่างกำยำขี่ซือจิ้วพลางยิ้มมุมปากน้อยๆด้วยความมั่นใจ

        “ข้าจะไม่รังแกเจ้าเดี๋ยวข้าจะลงจากซือจิ้วไปสู้กับเจ้า”

        บุรุษร่างกำยำกระโดดลงจากหลังของซือจิ้วในพริบตาที่กระโดดลง มิติเบื้องหน้าพลันบิดเบี้ยวแล้วร่างของเขาก็จางหายไป

        “อยากเล่นเคล็ดวิชามิติกับข้าอย่างนั้นหรือ”

        เริ่นเสี้ยวเทียนยิ้มน้อยๆรู้สึกขันที่อีกฝ่ายช่างไม่รู้อะไรเลย

        เขามาจากสำนักบุปผาเผ่าอนธการอยู่ใต้อำนาจของสำนักบุปผา หนึ่งในความสามารถที่โดดเด่นที่สุดของเผ่าอนธการคือเคล็ดวิชามิติและเคล็ดวิชามิติของสำนักบุปผาเมื่อเทียบกับเผ่าอนธการแล้วมีแต่สูงส่งยิ่งกว่า คนผู้นั้นอยากเล่นเคล็ดวิชามิติกับเขาเหมือนหยิบขวานใหญ่มาเล่นต่อหน้าหลู่ปัน[1]

        เขายอมรับว่าเคล็ดวิชามิติของเสิ่นเสวียนยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเขาแต่สำหรับคนตรงหน้าเขานี้ เขาไม่มีทางยอมรับได้

        “ขึ้นไป”

        เขาตะโกนออกไปด้วยเสียงดังก้องจากนั้นก็โจมตีพลังหมัดออกไปกลางอากาศที่ว่างเปล่า

        เปรี้ยง!!!

        เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเดิมทีบุรุษร่างกำยำผู้นั้นหายตัวไปแล้วกลับกระเด็นออกไปราวกระสุนปืนแล้วกระแทกใส่ร่างซือจิ้วตัวนั้นอย่างรุนแรง จึงสามารถต้านทานพลังส่วนใหญ่ไว้ได้

        “ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้าเจ้าต่างหากที่ไม่แน่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้แสดงทักษะของเจ้าออกมาให้หมดเลยดีกว่า”

        เริ่นเสี้ยวเทียนยิ้มเย็นมองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม

        ตอนนี้หัวหน้าโจรสลัดอากาศที่ยืนอยู่ตรงกลางผู้นั้นนั่งเท้าคางมองเริ่นเสี้ยวเทียนด้วยความสนใจ

        “เจ้า...ดีมาก”

        บุรุษร่างกำยำที่โดนหมัดของเริ่นเสี้ยวเทียนกำลังเดินกลับมาด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านเขากล่าวออกมาเพียงแค่นั้นแล้วชี้ไปทางซือจิ้ว

        ปีกขนาดใหญ่กระพืออย่างรวดเร็วแล้วซือจิ้วตัวนั้นก็กระโจนเข้าใส่เริ่นเสี้ยวเทียน

        เมื่อเห็นซือจิ้วพุ่งมาด้วยความเร็วสูงเริ่นเสี้ยวเทียนจึงระวังตัวขึ้นมา

        บุรุษร่างกำยำผู้นั้นเขาไม่เคยเห็นค่าอยู่แล้วแต่ซือจิ้วตัวใหญ่ตัวนี้เขาต้องรับมืออย่างระมัดระวังนี่คือซือจิ้วที่โตเต็มวัยแล้ว มีพลังเหนือกว่าผู้ฝึกตนขั้นราชันระดับสูงสุดมากหากต้องเทียบพลังกันจริงๆ อาจสามารถสู้กับขั้นจักรพรรดิได้เลยทีเดียว

        แต่แม้ว่าพลังจะแข็งแกร่งกลับไม่มีสติปัญญามากนัก และนี่คือส่วนสำคัญที่ทำให้เริ่นเสี้ยวเทียนเอาชนะได้

        เคล็ดวิชามิติ

        ก่อนที่อีกฝ่ายจะกระโจนเข้ามาถึงร่างของเริ่นเสี้ยวเทียนพลันเลือนหายไปจากตรงนั้นทำให้อีกฝ่ายกระโจนเข้าใส่อากาศที่ว่างเปล่า

        เสิ่นเสวียนมองเริ่นเสี้ยวเทียนที่กำลังต่อสู้อยู่แม้เคล็ดวิชามิติดูเหมือนไม่ค่อยยอดเยี่ยมนักแต่สำหรับคนในโลกนี้เรียกได้ว่าเป็นทักษะขั้นสูง ด้วยพลังของเริ่นเสี้ยวเทียนที่แสดงเคล็ดวิชาสามารถทำให้มิติโดยรอบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ทะลวงผ่านมิติได้ก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นมาได้

        หลังจากซือจิ้วกระโจนผ่านอากาศที่ว่างเปล่าไปบุรุษร่างกำยำผู้นั้นพลันมีสีหน้าเคร่งเครียดเขามิอาจเทียบเคล็ดวิชามิติกับเริ่นเสี้ยวเทียนได้จริงๆแต่กว่าเริ่นเสี้ยวเทียนจะตอบโต้เขากลับมาได้คงสายเกินไปแล้ว

        ซือจิ้วอยู่ด้านบนทว่าบุรุษร่างกำยำกลับรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงหันไปมองด้านบนซ้ายเล็กน้อย

        เขาเห็นว่ามีกำปั้นข้างหนึ่งพุ่งเข้ามาและใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วโจมตีเข้าตรงหน้าผากของเขา

        พลังรุนแรงพุ่งตรงเข้าไปในหัวของเขาทันทีตัดเส้นประสาทในหัวของเขาทั้งหมด ทำให้เขาเกือบหมดสติ

        จากนั้นเท้าข้างหนึ่งเตะเข้าที่ใต้คางจนร่างหมุนควงกลางอากาศกระเด็นไปตกอยู่ใต้เท้าของหัวหน้าโจรสลัดและหมดสติไปทันที

        ซือจิ้วตัวนั้นที่ไม่มีเจ้านายแล้วถูกเริ่นเสี้ยวเทียนหลอกล่อมามันไม่อาจโจมตีเขาได้จึงพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

        “วี้ด!”

        หัวหน้าโจรสลัดอากาศผู้นั้นเป่าปากคล้ายกำลังชี้นำทำให้ซือจิ้วตัวนั้นรู้ทิศทางและบินไปทางโจรสลัดอากาศได้

        เริ่นเสี้ยวเทียนจึงดีดตัวเองขึ้นแล้วค่อยๆเหาะลงไปที่พื้นอย่างมั่นคง

        เพียงกระบวนท่าเดียวเขาสามารถจัดการโจรสลัดขี่ซือจิ้วขั้นหกได้แล้วคนหนึ่ง

        เป็นการเคลื่อนไหวที่สะอาดหมดจดและเป็นระเบียบมาก

        แปะ! แปะ! แปะ!

        หัวหน้าโจรสลัดปรบมือเหมือนกำลังชื่นชมการสังหารที่สมบูรณ์แบบของเริ่นเสี้ยวเทียนเมื่อครู่นี้

        “ขอบคุณคุณชายที่เมตตาไม่อย่างนั้นข้าคงจบเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ”

        หัวหน้าโจรสลัดอากาศยิ้มน้อยๆพลางกล่าวกับเริ่นเสี้ยวเทียน

        “เขาอวดดีมากเกินไปข้าแค่สั่งสอนเขาเล็กน้อยเท่านั้น”

        เริ่นเสี้ยวเทียนยิ้มบางเบาราวกับสายลมพัดผ่าน

        ผู้โดยสารที่อยู่ข้างๆมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกตื่นตกใจ

        ที่แท้พวกเขายังมียอดฝีมืออยู่ด้วยยอดฝีมือเช่นนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียวมียอดฝีมืออยู่ด้วยอย่างนี้พวกเขาอาจไม่ต้องเสียเงินแล้ว

        “เรื่องกฎระเบียบข้าเข้าใจดีข้าอยากหารือกับคุณชายสักหน่อย ไม่ทราบว่าคุณชายมีความเห็นอย่างไร”

        หัวหน้าโจรสลัดกล่าวพลางยิ้ม

        “มา”

        เริ่นเสี้ยวเทียนหรี่ตามองพลางทำท่าทางเชื้อเชิญ

        เขามองอีกฝ่ายไม่ออกเลยแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา แต่เขาก็เข้าใจว่าขอเพียงเอาชนะอีกฝ่ายได้ ก็จะสามารถคลี่คลายอันตรายที่นี่ได้

        “รับไปซะ”

        หัวหน้าโจรสลัดอากาศกล่าวออกมาในขณะเดียวกันเขาที่ควรนั่งอยู่บนหลังซือจิ้วกลับปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเริ่นเสี้ยวเทียนอย่างน่าประหลาด

        กำปั้นโจมตีเข้าใส่ตำแหน่งซี่โครงด้านซ้ายของเริ่นเสี้ยวเทียนในทันที

        “เคล็ดวิชามิติของเจ้าคงหมดประโยชน์แล้ว”

        หัวหน้าโจรสลัดอากาศกระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆ

        ..........................................................

        [1]หลู่ปัน ถือกำเนิดที่แคว้นหลู่ ในยุคชุนชิว เป็นบุคคลที่ได้รับการยกย่องให้เป็นเทพแห่งช่างและงานก่อสร้างโดยเฉพาะช่างไม้ จนมีคำกล่าวว่า ใครกล้าอวดฝีมือขวานของตนต่อหน้าหลู่ปันคนผู้นั้นช่างไร้ยางอาย ไม่รู้จักประมาณตน