เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคปฐมบท (จบแล้ว)

“ แม่ผมกลับมาแล้ว " เทียนเรียกหาแม่

“ ลูกเทียน  " แม่โผเข้ากอดลูกชายทันที

“ น้องหนิงไปไหนครับ" เทียนถามด้วยความเป็นห่วง

“ ตอนนี้หนิง ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลแล้ว อีกไม่นานก็กลับ” แม่รีบพูดกลัวเทียนจะเป็นห่วง แล้วบอกต่อว่า

“ เดี๋ยวแม่จะไปทำอาหารของชอบให้ลูกกินนะ พอน้องหนิงกลับมาจะได้เลี้ยงฉลองต้อนรับลูกกลับบ้านกัน“ แม่พูดเสร็จก็รีบเข้าครัวไป

เทียนหยิบ มือถือ แล้วเปิดเครื่อง กรี๊ง ๆ ๆ ๆ เสียงมือถือของเทียนดังขึ้นมา ทันที

“ สวัสดีครับ ลุงอินทรีย์ มีอะไรให้รับใช้ครับ” เทียนทักทาย

“ อาเทียน เธอกลับมาได้เวลาพอดี ฉันกำลังเครียดเลย นี่ท่านอธิบดีกรมตำรวจโทรมาทุกวันเลย ไม่รู้จะตอบยังไง” ลุงอินทรีย์ หัวหน้าหน่วยสืบลับบ่น

“ ท่านอธิบดี มีปัญหาอะไรหรือครับ “ เทียนถามกลับ

“ พี่ชายท่านอธิบดี กับ เพื่อน 4 คน หายตัวไปอย่างลึกลับ ที่ หุบเขาลับแล ขณะ ไปล่าสัตว์ ตอนนี้หายตัวเป็นเวลา 7 วันแล้ว ทางหน่วยส่งคนไปตรวจสอบแต่ก็ไม่พบอะไรเลย พบแต่กองไฟ ที่พวกเขาอยู่จุดสุดท้าย ทางเราคิดว่าทั้ง 5 คน น่าจะหายไปในเมืองลับแล ในตำนานแน่ " ท่านอินทรีย์ พูดแบบไม่น่าจะมีหวังเท่าไร

“ ส่งคนมารับผมตอนเช้าได้เลยครับ ผมจะไปช่วยตามหาให้ครับ” เทียนบอกไป

“ ดี ดี พุ่งนี้จะส่งคนไปรับ เธอเตรียมตัวไว้เลย” ท่านอินทรีย์รู้สึกดีขึ้น

ตอนเช้ามีเจ้าหน้าที่พาไปสนามบิน แล้วนั่งเครื่องไปลงที่ ใกล้หุบเขาลับแลทันที

“ สวัสดีครับ หมอเทียน ผมพันโทธานี หัวหน้าหน่วยตามหาผู้สุญหายในครั้งนี้”

เทียนทักทายกลับไป แล้วขอให้ผู้พันธานี พาไปที่ พบทั้ง 5 จุดสุดท้าย

“ ทางหน่วยเราใช้ผู้มีพลังวิเศษหลายคน แต่ไม่เจอสิ่งผิดปกติเลย ครับ”

ผู้พันธานี รายงานให้เทียนฟัง เทียนไม่ตอบ แต่มองไปรอบรอบ แล้วก็ลงนั่งสมาธิ

ปล่อยจิตออกไปตรวจสอบ บริเวณโดยรอบ ..... ไม่นาน ก็รู้ว่าประตูทางเข้าอยู่ตรงไหน

ตอนนี้เวลา เพียง บ่าย  3 โมง แต่บรรยากาศรอบรอบกลับ เริ่มเย็น เนื่องจาก แสงอาฑิตย์ ส่องแสงไปโดน ภูเขาใหญ่อีกลูกหนึ่ง ทำให้บังแสงพระอาฑิตย์ไว้ ทำให้ตรงบริเวณหุบเขานี้ เริ่มมืดครึ้ม และบรรยากาศเริ่มจะเย็น เร็วกว่าปกติ

" ผมเจอทางเข้าเมืองลับแล แล้ว ขอให้ท่านผู้พัน เฝ้าทางออกไว้ ผมจะเข้าไปคนเดียว" เทียนพูดเสร็จ ก็ใช้ดาบสัตตะโลหะกรีดมิติเป็นรอยแยก แล้วเดินเข้าไปในเมืองลับแลทันที ผู้พันธานีและลูกน้องเห็นแล้วอ้าปากค้าง ยืนตะลึง อึ้งกันไปหมด

“ นี่หรือเมืองลับแลในตำนาน” เทียนเอ่ยเบาเบา เมื่อตอนนี้เขามายืนอยู่หน้าเมืองโบราณคล้ายๆ กับเมืองเก่า แถบทางเหนือ ของประเทศ บรรยากาศรอบรอบมีผู้คนแต่งกายแบบสมัยโบราณ

“ ไหนบอกมีแต่ผู้หญิง ทำไม่มีผู้ชายเดินกันเต็มไปหมด"   เทียนนึกใจ เทียนเดินต่อจะเข้าไปในเมือง แต่ทหารยามกั้นขวางไว้

“ เจ้าเป็นใคร นี่เจ้าเป็นคนนอกหรือ แล้วเจ้าเข้ามาได้ยังไง " ทหารยามถามเสียงแข็ง

“ ข้าอยากพบเจ้านายของพวกเจ้า" เทียนไม่ตอบแต่บอกความต้องการไป

“ เชอะ อย่างเจ้าน่ะ หรือ พวกเราจับมันไปหาท่านขุนพล“ ทหารยามพูดเสร็จก็เดินเข้าหาเทียนหมายจะจับตัวให้เจ้านาย มีทหารสองคนเข้ามาจะจับแขนซ้ายและขวาทั้งสองข้าง

เทียนใช้ฝ่ามือทั้งสองข้าง กระแทกเข้าไปที่ ปลายคางทหารทั้ง 2 คนตัวลอยออกไปไกล แล้วเทียนก็เดินเข้าไปหาทหารยามที่ยืนอยู่อีกสองคน

“ ข้าจะพูดอีกครั้ง พาข้าไปพบเจ้านายของพวกเจ้า” เทียนเดินเข้ามาใกล้อีก

ทหารทั้งสองคน ชักดาบเข้าฟันเทียนทันทีพร้อมกัน เทียนเห็นขยับมือแล้ว

เทียนก็พุ่งเข้าไปจับที่ข้อมือ ทั้งสองแล้วหักลง โอ้ยย ดาบร่วงหล่นจากมือ

แล้วก้มลงไปคุกเข่ากับพื้น เทียนหยิบดาบขึ้นมาเอามาพาดที่คอ ทหารยาม

“ ยอมแล้ว ยอมแล้ว ข้าจะพาไปแล้ว” ทหารยามรีบพาไป หาเจ้านายทันที

มีผู้คนผ่านไปมาเฝ้ามองเหตุการณ์ กันมากขึ้นเรื่อย ๆ เทียนไม่สนใจ

สั่งให้รีบเดินไปเร็วๆ ทหารยามพามาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง คล้ายจะเป็นวังซึ่งมีประตูใหญ่ มีทหารยามคอยเฝ้า อยู่อีก 4 คน เทียนให้ทหาร 2 คนที่จับมาไปรายงาน ทั้ง 4 คน ฟังรายงานก็ส่งทหารคนหนึ่งเข้าไปข้างในเพื่อรายงาน ไม่นานประตูก็เปิดออก มีทหารยืนอยู่ทั้งสองข้างทาง

ข้างละเกือบ ห้าสิบคน เทียนเดินตรงเข้าไปตรงกลาง มีชายร่างใหญ่ยืนอยู่ข้างหน้า

“ เจ้าเป็นใคร คนที่เข้ามาที่นี่ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ “ ชายร่างใหญ่ถาม

“ ข้าเป็นหมอ ชื่อเทียน มาตามหาลุงของข้า และเพื่อนอีก 4 คนท่านพอจะทราบหรือไม่ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน” เทียนแนะนำตัว

“ เจ้า 5 คนนั้นน่ะหรือ พวกมันทำผิดกฏของเมือง มันฆ่าไก๋ฟ้า ของราชินีแล้วเอามาย่างกิน โทษมันต้องตาย เจ้าช่วยพวกมันไม่ได้หรอก " ชายร่างใหญ่พูดเสียงเข้ม

“ พอจะมีอะไรให้ทดแทนกันได้ไหม นี่พวกท่านจะต้องฆ่าคนให้ตายตามไก่ไปเลยหรือไง " เทียนถามอย่างสงสัย

“ ใช่มันเป็นกฏที่ราชินีท่านตั้งไว้ ไม่มีใครขัดได้ เจ้าไปซะ ไม่อย่างงั้นข้าเองก็คงต้องจับเจ้าด้วยเช่นกัน” ชายร่างใหญ่ขู่

“ ข้าอยากจะขอร้องราชินีด้วยตัวเอง ท่านพอจะพาข้าไปเข้าเฝ้าได้ไหม” เทียนยังไม่ยอมแพ้

“ ไม่ได้ ใช่ว่าใครอยากพบราชินี ก็จะได้พบ ไปได้แล้ว ” ชายร่างใหญ่พูดด้วยความโมโห

เทียนถอนหายใจ “ เฮ้อ ในเมื่อพูดแล้วไม่รู้จักฟัง คงต้อง....” เทียนเรียกลมพายุมาที่ฝ่ามือ แล้วปล่อยไปที่ ทหารทั้งสองฝั่ง จนทหารลอยออกไปไกลลิบ

ส่วนชายร่างใหญ่ ยังไม่หายตกตะลึง เทียนก็ใช้ลมพายุหมุนพัดไปมารอบกองทหารกองนี้ 2 รอบ แล้วให้ลอยมาตรงหน้าเทียน ตุบ...

“ ที่นี้จะให้ข้าพบราชินีของท่านได้หรือยัง "  เทียนเอ่ยอีกครั้ง ชายร่างใหญ่ยังเวียนหัวไม่หาย พอได้ยินเสียงเทียนเลยรีบกล่าว

“ ได้ ได้ ข้าจะไปบอกองค์ราชินีเดี๋ยวนี้เลย” ชายร่างใหญ่รีบวิ่งเข้าไปข้างในทันที

ไม่นาน ชายร่างใหญ่ก็กลับมา “ข้าขอแนะนำตัว ข้าชื่อขุนพล สิงขร เป็นแม่ทัพรักษาเมืองโลเนีย ท่านราชินีเชิญท่าน” เทียนพยักหน้าแล้วพึมพำ" เมืองโลเนีย"

เทียนเข้ามาในราชวัง ก็รู้สึกแปลกตา ภายในตัววังนี้ส่วนใหญ่ทำมาจากทองคำเป็นส่วนมาก แม้กระทั้ง โต๊ะเก้าอี้ ล้วนแต่ ขลิบทองทั้งสิ้น ถ้วย ชา ชาม ล้วนเป็นทองคำทั้งนั้น สงสัยแถบนี้คงจะมีเหมืองทอง ยืนอยู่ไม่นาน ก็มีเสียง

“ ราชินีเสด็จแล้ว” เสียงร้องตะโกน คล้ายขันที หญิงสาวแสนงาม ดูแล้ววัยไม่น่าเกิน 20 ปี สวมผ้าไทยแบบล้านนา เกล้าผมยกสูง ตาคม คิ้วเข้ม จมูกเรียวเล็ก สูงขาว ขายาวเรียว เดินมาแล้วนั่งที่ประทับ ดูงามสง่าดังพญาหงส์

“ ท่านราชินี " ทุกคนทำความเคารพรวมทั้งเทียนด้วย

“ ท่านคือท่านหมอเทียน ที่จะมาทวงนักโทษคืนจากเราหรือ " ราชินี มองไปที่หน้าเทียน

“ ข้าเอง แต่ว่า ตัวข้านั้นเป็นหมอ การที่จะเห็นคนถูกฆ่าตาย ตั้ง 5 คนแล้วไม่ช่วยนั้น ข้าอยู่เฉยไม่ได้จริงๆ “ เทียนรีบคำนับอีกครั้ง

“ ท่านหมอเทียนท่านไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแน่ บอกเราหน่อยเถอะ ท่านเป็นใครมีจุดหมายอื่นอีกหรือไม่ " ราชินี่ถามด้วยความสงสัย

“ ไม่มี เพียงแต่มาช่วยชีวิตคนเท่านั้น " เทียนกล่าวตามจริง

“ ท่านพูดคำก็ช่วยคน สองคำก็ช่วยคน ถ้าหากท่านเห็นผู้คนทั้งเมืองจะต้องตายท่านจะช่วยหรือเปล่า " ราชินีย้อมถาม

“ แน่นอน ย่อมต้องช่วยเหลืออยู่แล้ว “ เทียนยืดอกพูดเลย

“ ดี ดี ถ้าอย่างนั้นข้าจะปล่อยคนของท่าน แล้วท่านต้องรับปากว่าจะช่วยชีวิตชาวเมืองของข้าด้วย " ราชินีพูดแล้วมองไปที่ดวงตาเทียน

“ ขอบคุณ แต่เอ๊ะ รับปากช่วยชีวิตชาวเมืองของท่าน เกิดอะไรขึ้นกับพวกท่านกันแน่ " เทียนถามด้วยความสงสัย

“ ท่านหมอเทียนข้าขอบอกท่านตามตรง อีกไม่นาน กองทัพจากหิรัญนคร กำลังเคลื่อนพลนับหมื่น จะมายึดเมืองโลเนีย ของเรา กองกำลังของเรามีเพียง 3 พันคนไม่มีทางต่อต้านได้ เราเกรงว่า ด้วยความโหดเหี้ยมของราชาแห่งหิรัญนคร

ชาวเมือง และทหาร 3 พันคนของเรา คงไม่รอดพ้นเคราะห์กรรมในครั้งนี้อย่างแน่นอน" ราชินี แห่งโลเนีย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ

“ กองทัพนับหมื่น แล้วตัวข้าเพียงคนเดียว ท่านคิดว่าข้าจะช่วยท่านได้หรือ” เทียนส่ายหัว และถามไป

“ ได้ซิ ท่านขุนพลสิงขรบอกว่า ท่านใช้พลังเทพวายุ พัดพวกเหล่าทหารกระจัดกระจายไปทั่ว ซึ่งก็ตรงกับ คำทำนายของบรรพบุรุษ ที่เขียนไว้ในตำราว่า

ยามใดที่ เกิดเหตุเภทภัย อันคับขัน แล้วสวรรค์จะส่งเทพยดา มาอารักษ์

แม้จะมี อันตราย มหันต์นัก เทพวายุภักษ์ จะปัดเป่า ให้พ้นภัย

ท่านคือ เทพวายุภักษ์ ที่จะช่วยพวกเรา " ราชินีกล่าวด้วยความมั่นใจ