หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 40: ร่องรอยแห่งความเข้าใจ และกระบี่ไร้เสียง

วันคืนในโพรงไม้ใต้รากพฤกษาโบราณผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) ค่อยๆ ฟื้นคืนจากความบอบช้ำทั้งทางกายและจิตวิญญาณ (灵魂 - Línghún) บาดแผลภายนอกเริ่มสมานตัว ปากแผลแห้งสนิทด้วยคุณสมบัติของ "หญ้าสมานแผลจันทร์เสี้ยว" (月痕愈草 - Yuè Hén Yù Cǎo) และพลังธาตุพฤกษา (草木之力 - Cǎomù zhī Lì) ที่เขาโคจรเพื่อเยียวยาตนเองอย่างสม่ำเสมอ พลังปราณ (灵气 - Língqì) ในตันเถียน (丹田 - Dāntián) ค่อยๆ กลับมาเปี่ยมล้นอีกครั้ง และดูจะ "หนาแน่น" กว่าเดิมเล็กน้อยภายหลังการทะลวงสู่ขั้นรวบรวมปราณระดับห้า (凝气境五层 - Níng Qì Jìng Wǔ Céng) และประสบการณ์การบำเพ็ญเพียรที่ "รุดหน้า" อย่างผิดปกติเมื่อหลายวันก่อน

แต่สิ่งที่ยังคงตกค้างและหมุนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงของเขามิใช่ความเจ็บปวด หากแต่เป็น "ความเข้าใจ" ที่สว่างวาบขึ้นในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น "สัมผัสกระบี่" (剑之触 - Jiàn zhī Chù) ที่เฉียบคมดุจสายฟ้า และ "แก่นแท้" ของเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) ที่เขาเคยเห็นเป็นเพียงเงาเลือนราง บัดนี้กลับปรากฏชัดเจนขึ้นในจิตใจ

เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันไปกับการนั่งสมาธิ ทบทวนความรู้สึกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มิได้รีบร้อนที่จะร่ายรำเพลงกระบี่ด้วย "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ในทันที แต่พยายามจะ "จดจำ" และ "สลัก" ความเข้าใจนั้นลงไปในทุกอณูของสติสัมปชัญญะ 'พลังที่แท้จริง...มิได้อยู่ที่ความรุนแรงของกระบวนท่า แต่คือความ "เป็นหนึ่งเดียว" (合一 - Hé Yī) ระหว่างจิต กระบี่ และลมหายใจ'

"ขาวน้อย" (小白 - Xiǎo Bái) สหายตัวจ้อยของเขา บัดนี้ดูจะมีชีวิตชีวามากขึ้นหลังจากได้พักฟื้นเช่นกัน มันมิได้เพียงแค่นอนขดตัวอยู่เงียบๆ อีกต่อไป แต่เริ่มจะแสดงพฤติกรรมที่ "แปลกประหลาด" ในสายตาของเจี้ยนหลิน บางครั้ง มันจะหยุดนิ่ง จ้องมองไปยังใบไม้แห้งใบหนึ่งที่ปลิดปลิวลงมาจากกิ่งก้านนอกโพรงไม้อย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันจับจ้องการเคลื่อนไหวของใบไม้นั้นอย่างมิวางตา ราวกับกำลังศึกษา "วิถี" การร่วงหล่นของมัน บางครา เมื่อเจี้ยนหลินลองขยับร่างกายเพื่อทดสอบความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ หรือเมื่อเขาลองวาดมือเปล่าเป็นท่วงท่าเพลงกระบี่อย่างเชื่องช้า "ขาวน้อย" ที่กำลังเคี้ยวกระบี่ไม้อยู่ใกล้ๆ ก็จะพลันหยุดนิ่ง มันจะเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วค่อยๆ ส่งเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาและสม่ำเสมอออกมา...จังหวะลมหายใจของมันดูจะ "สอดคล้อง" กับการเคลื่อนไหวของเจี้ยนหลินอย่างน่าประหลาด ราวกับว่ามันกำลัง "จับจังหวะ" หรือ "ซึมซับ" บางสิ่งบางอย่างจากการร่ายรำที่ไร้เสียงนั้น

เจี้ยนหลินสังเกตเห็นพฤติกรรมนี้ของ "ขาวน้อย" อยู่หลายครั้ง ในตอนแรกเขามิได้ใส่ใจนัก คิดว่าเป็นเพียงสัญชาตญาณของสัตว์ตัวเล็กๆ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็เริ่มจะ "ตั้งคำถาม" กับความเงียบและความนิ่งสงบนั้น "เหตุใด...ทุกครั้งที่ข้าร่ายเพลงกระบี่ แม้จะยังมิได้ใช้พลังปราณใดๆ ลมหายใจของมันถึงได้เรียบสงบและสอดรับกับการเคลื่อนไหวของข้าได้ถึงเพียงนี้?" เขาลองหยุดการเคลื่อนไหว ลมหายใจของ "ขาวน้อย" ก็กลับไปเป็นปกติ แต่เมื่อเขาลองเริ่มร่ายรำอีกครั้ง มันก็กลับไปมีจังหวะที่ "กลมกลืน" กับเขาอีก 'หรือว่า...มันกำลัง "ฟัง" บางสิ่งบางอย่างที่ข้ามิอาจได้ยิน?'

ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกถึง "บางสิ่ง" ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม เพลงกระบี่ที่แท้จริง อาจจะมิใช่สิ่งที่มองเห็นได้ด้วยตา หรือสัมผัสได้ด้วยพลังปราณเพียงอย่างเดียว แต่มันอาจจะมี "เสียง" หรือ "จังหวะ" ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ซึ่งมีเพียงผู้ที่จิตใจสงบนิ่งและเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเท่านั้นที่จะสามารถ "ได้ยิน"

คืนนั้น ภายใต้แสงจันทร์นวลที่สาดส่องผ่านช่องรากไม้เข้ามาในโพรง เจี้ยนหลินหยิบม้วนตำราเก่าๆ ที่เขาใช้เป็นสมุดบันทึกส่วนตัวออกมา (มันคือตำราพื้นฐานเกี่ยวกับพืชสมุนไพรที่เขาได้รับมาตอนเข้าสำนักใหม่ๆ ซึ่งมีหน้าว่างเหลืออยู่มากมาย) เขาจุดเทียนเล่มเล็กขึ้นอย่างประหยัด แสงสลัวๆ ส่องให้เห็นเงาร่างผอมบางของเขากำลังจรดปลายพู่กันที่ทำจากขนกระต่ายป่าลงบนหน้ากระดาษที่หยาบกร้าน

เขาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบรรจงเขียนตัวอักษรบรรทัดแรกของ "บันทึกการฝึกฝน" ฉบับใหม่ของตนเองลงไปอย่างช้าๆ:

"เสียงกระบี่ที่ไม่มีผู้ใดได้ยิน...คือเสียงสะท้อนจากความเงียบในใจตน" (无声之剑，心静之响 - Wúshēng zhī Jiàn, Xīnjìng zhī Xiǎng)

เขาจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเข้าใจที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น บางที...เส้นทางแห่ง "วิถีกระบี่พฤกษา" (草木剑道 - Cǎomù Jiàn Dào) ของเขา อาจจะมิได้เริ่มต้นจากการแสวงหาพลังที่ยิ่งใหญ่ แต่เริ่มต้นจากการ "รับฟัง" เสียงกระซิบอันแผ่วเบาของธรรมชาติและจิตวิญญาณของตนเองก็เป็นได้

(จบตอน 40)