อัญญารินทร์เดินถือถุงขนมและตุ๊กตาเข้าบ้านด้วยสีหน้ามีความสุข เมื่อเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็เจอพ่อกับแม่ของเธอนั่งคุยกันอยู่ เธอแกล้งมองไม่เห็นสายตาสอดรู้สอดเห็นของคุณพ่อที่หันหน้ามามอง
อัญญารินทร์จงใจเดินเลยห้องนั่งเล่นแล้วมุ่งตรงไปยังห้องครัว แต่เดินได้เพียงห้าก้าวก็มีเสียงเข้มดังขึ้น
“อัญชัน” ขจรเรียกลูกสาวที่ไม่ยอมตอบไลน์เขาทั้งวัน
“อัญขอเอาขนมไปเก็บที่ห้องครัวก่อน แล้วจะมานั่งคุยด้วยนะคะ” ร่างเล็กวิ่งเหยาะ ๆ จากไปปล่อยคุณพ่อของเธอพ่นลมหายใจขุ่นเคืองออกจมูกดังฟู่
ขจรมองตามแผ่นหลังของลูกสาวจนสุดลูกหูลูกตาแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า
“คุณพ่อ คุณแม่ กลับมานานแล้วเหรอคะ” อัญญารินทร์ที่เดินกลับมายิ้มกว้างส่งให้คนทั้งคู่
“ไม่นาน แล้วนี่ไปไหนมา” ขจรมองตุ๊กตาในมือของเธอพร้อมกับถามขึ้น เพราะ่บ่ายที่กลับมาบ้านเขาก็ไม่เจอลูกสาวแล้ว ถามภรรยาก็ไม่ยอมบอก พอเขาจะโทรตามภรรยาก็ไม่ให้โทรตามอีก เขาจึงได้แต่ส่งข้อความไปหา รอจนเย็นอัญญารินทร์ถึงกลับมา
“ไปเที่ยวมาค่ะ”
“กับใคร” เขาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาจับผิด
“พี่ภามค่ะ วันนี้พี่เขาพาอัญไปเที่ยวสวนสนุกด้วยนะคะ อ้อ ตอนเที่ยงอัญไปทานข้าวกับคุณย่าพี่ภามมาด้วยค่ะ ท่านให้ตุ๊กตาตัวใหม่มาด้วย” อัญญารินทร์ที่ไม่รู้ว่าพ่อกับภามไม่ค่อยถูกกันก็เล่าให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง
“นะ นี่ลูก” เมื่อได้ยินดังนั้นขจรก็แทบจะเป็ลมล้มพับไปด้วยความหวงลูกสาว
เขากำลังจะเอ่ยเตือน แต่ภรรยากลับส่งสายตาห้ามปรามมาเสียก่อน ทำให้เขาต้องรีบหุบปากไปด้วยท่าทีไม่ยินยอม
“คุณพ่อมีอะไรเหรอคะ”
“เปล่าหรอกลูก ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเถอะ” เป็ทานตะวันที่ตอบแทนสามี ก่อนที่เขาจะพูดอะไรที่ไม่เข้าท่าออกไป
“ค่ะ” อัญญารินทร์เดินอุ้มตุ๊กตาขึ้นห้องไปอย่างอารมณ์ดี
“คุณจะห้ามผมทำไม” พอลูกสาวเดินออกไปไกลแล้ว ขจรก็หันไปถามภรรยาทันที
“ลูกโตเป็สาวแล้วนะคะ คุณอย่าหวงนักเลย”
“แต่...” ขจรทำท่าจะเถียง
“ไม่มีแต่ค่ะ ปล่อยให้ลูกได้เรียนรู้เอง” ทานตะวันมองสามีด้วยสายตาดุดันเป็การเตือน จากนั้นก็เดินขึ้นห้องไป
1K
