ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 315 เจ้าหัวโจกทำได้ดีมาก(ฟรี)

เหลียนเซวียนไม่อยากตีงูให้ตื่น จึงหลีกเลี่ยงพื้นที่ตรวจสอบของอีกฝ่าย นำยานบินลงจอดที่เนินเขารกร้างไม่ไกลจากที่นั่น

เธอส่งตำแหน่งของตัวเองให้ฉีซวี่ทันที และใช้ระบบกำจัดสัตว์กลายพันธุ์ในรัศมีร้อยกิโลเมตรทั้งหมด

เจ็ดคน สามหมาป่าลงจากยานบิน เริ่มค้นหาในเขารกร้าง

ตอนนี้เป็นเวลาที่แดดจัด ซึ่งเป็นช่วงที่เห็ดตีนหมูเติบโตมากที่สุดในช่วงชีวิตอันสั้นของมัน

ไม่นานหลังจากเข้าไปในกอหญ้าแห้ง ก็มีเสียงของเหลียนอี้ดังมาในหูฟัง

"พี่ พบแล้ว เยอะมาก สุดยอดมาก"

เหลียนเซวียน: "จดพิกัดไว้ ปักธงแดงเล็ก"

พูดยังไม่ทันขาดคำ สายตาของเธอก็เหลือบเห็นกลุ่มสีขาวใต้เท้า มองไปทีเดียว มีเห็ดราวยี่สิบสามสิบดอก และกลุ่มเห็ดเล็กๆ นี้ยังทอดยาวออกไปอีก

เธอแหวกหญ้าแห้ง ตามเห็ดไปข้างหน้า เป็นระยะๆ เมื่อเธอเดินไปสิบกว่าเมตร ก็พบกลุ่มเห็ดขนาดใหญ่กลุ่มหนึ่ง เห็ดขาวหลายสิบดอกเติบโตร่วมกับหญ้าอ่อนที่เพิ่งงอก เบียดเสียดกันอย่างสวยงาม

เหลียนเซวียนอดไม่ได้ที่จะหยิบนาฬิกาข้อมือที่ไม่ได้เชื่อมต่อเครือข่ายมาถ่ายภาพหลายรูปเก็บไว้

เห็ดน้อยๆ พวกนี้ น่ารักที่สุด

เนื่องจากฉีซวี่ห้ามสมาชิกทีมส่งรูปสิ่งที่พบเข้ากลุ่ม รูปเหล่านี้เธอจึงได้แต่เก็บไว้ชื่นชมเองช้าๆ

เกือบจะพร้อมกับเหลียนเซวียน สมาชิกทีมต่างทยอยพบสิ่งที่ค้นหา ส่งข้อความในนาฬิกาข้อมือ

"โว้ย ยี่สิบกว่าดอก"

"รวยแล้ว รวยแล้ว สี่สิบห้าสิบดอก"

"พระเจ้า กลุ่มใหญ่มาก มองไม่เห็นขอบเลย"

ฉีซวี่กำลังเดินทางมา เห็นข้อความในกลุ่ม รู้ว่าที่รักของเขาขุดพบรังใหญ่เข้าแล้ว รีบถามในกลุ่ม

"ที่รัก ปลอดภัยไหม?"

เหลียนเซวียน: "ห่างจากทีมอื่นประมาณ 150 กิโลเมตร พวกเขาเคลื่อนที่ช้ามาก อาจถูกสัตว์กลายพันธุ์ขัดขวาง"

ฉีซวี่: "ระวังการซ่อนตัวให้มาก ถ้ารังนี้ถูกเปิดเผย อีกฝ่ายอาจส่งคนมาที่นี่จำนวนมาก อีกชั่วโมงผมจะถึง"

สมาชิกทีมทุกคนควบคุมตัวเองได้ดี ไม่มีใครตะโกนดังๆ แม้แต่ตอนเดินก็พยายามใช้ลำต้นหญ้าแห้งซ่อนร่าง

พวกเขาปักธงแดงเล็กๆ ไปเรื่อยๆ พร้อมกับขยายการค้นหาไปรอบๆ สำรวจขอบเขตของกลุ่มเห็ดตีนหมูนี้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา การสำรวจเสร็จสิ้น เกือบทั้งเนินหญ้ารกมีเห็ดตีนหมูกระจายอยู่

ยานบินสองลำที่ฉีซวี่นำมาลงจอดอย่างเงียบๆ สิบคนที่เขาพามาและหมาป่าใหญ่สี่ตัวก็กระโดดลงจากยานบินทันที รีบไปรวมกับหมาป่าสามตัวที่มาก่อน

ฉีซวี่พบเหลียนเซวียนและรีบถาม

"ที่รัก เป็นอย่างไรบ้าง อีกฝ่ายอยู่ที่ไหน?"

เหลียนเซวียนดูระบบ

"พวกเขากำลังเคลื่อนที่มาทางนี้ ตอนนี้อยู่ห่าง 130 กิโลเมตร"

"แบบนี้ไม่ได้ ต้องให้พวกเขาเปลี่ยนทิศทาง"

"ทำยังไง?"

"ดีที่สุดคือให้ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ไล่พวกเขาไป คุณมีวิธีควบคุมสัตว์กลายพันธุ์ไหม?"

เหลียนเซวียนคิดสักครู่

"เราสามารถโปรยเหยื่อล่อที่มีกลิ่นแรงไว้ตามเส้นทางที่พวกเขาเดินทาง ล่อสัตว์กลายพันธุ์ไป ในขณะเดียวกัน ก็ให้เจ้าหัวโจกนำฝูงหมาป่าไล่ฝูงสัตว์กลายพันธุ์มาทางนี้"

ฉีซวี่หันไปมองหมาป่าใหญ่เจ็ดตัว ไม่คิดว่าพวกนี้จะมีประโยชน์มากขนาดนี้

เจ้าหัวโจกจ้องฉีซวี่ด้วยสายตาระแวดระวังตลอด ราวกับพร้อมจะต่อสู้กับเขาทุกเวลา เช้านี้ถูกคนผู้นี้ข่มขู่อย่างหนัก มันไม่ยอม

ตอนนี้ฉีซวี่ไม่มีเวลาฝึกหมาป่า รีบสั่งการภารกิจต่อไป

เขาให้หวังเถียฉุยนำทหารรับจ้างที่เขาพามา ทำงานร่วมกับทีมของเหลียนเซวียน ส่วนใหญ่คือขุดดินรอบๆ จุดที่เห็ดตีนหมูเติบโตและเก็บใส่ถุง

จนกระทั่งบรรทุกเต็มยานบินสามลำแล้ว ก็ขับยานบินไปยังเกาะเล็ก

แล้วกลับมาพร้อมกับคนและวัสดุอีกชุด

ตัวเขาพาเหลียนเซวียนและหมาป่าเจ็ดตัวขึ้นยานบิน เหลียนเซวียนนั่งที่เบาะหลัง ใช้เครื่องเพิ่มความหอมและแป้งขาวปั้นลูกกลมๆ กลิ่นหอมฉุนนี้ทำให้หมาป่าทั้งเจ็ดตัวน้ำลายไหล ใช้หัวดันเหลียนเซวียนไม่หยุด

เหลียนเซวียนทำอะไรไม่ได้ โชคดีที่ลูกกลมๆ รอบนี้ไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอื่น เธอจำต้องยัดลูกกลมๆ เข้าปากหมาป่าตัวละหนึ่งลูก

หมาป่าเจ็ดตัวเคี้ยวดังกร๊วมๆ

ไม่นาน ยานบินเข้าใกล้อีกฝ่าย เหลียนเซวียนรีบเรียกให้ฉีซวี่ลงจอด

เขาหาที่ราบริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง หลังจากจอดยานบินแล้ว เหลียนเซวียนถือถุงลูกกลมสองถุงลงมา เธอขึ้นขี่เจ้าหัวโจก ส่วนฉีซวี่เลือกเจ้าไล่ลมที่เชื่องที่สุด

สองคนขี่หมาป่าค่อยๆ เข้าใกล้เนินหญ้ารกที่อีกฝ่ายอยู่

ถ้าเดินไปอีก จะถูกกลุ่มโดรนของอีกฝ่ายพบ ดังนั้นพวกเขาเข้าใกล้ได้แค่นี้

"บนเขามีเสียงปืน"

"อืม น่าจะเจอฝูงสัตว์กลายพันธุ์ เรามาเพิ่มความจัดจ้านอีกหน่อยดีกว่า"

เหลียนเซวียนแขวนถุงลูกกลมไว้ที่คอของเจ้าหัวโจก แล้วฉีกรูเล็กๆ ที่ถุง

รูนั้นไม่ใหญ่ไม่เล็ก เพียงแค่เจ้าหัวโจกวิ่ง ลูกกลมก็จะตกลงมาหนึ่งลูกพอดี เหลียนเซวียนตบหัวหมาป่า ชี้ไปที่เนินเขาข้างหน้า ใช้นิ้วทำท่าวนไม่หยุด

"หัวโจก วิ่งเป็นวงกลม เข้าใจไหม?"

"หลบคน อย่าให้โดนปืนยิงนะ"

เจ้าหัวโจกมองเหลียนเซวียนด้วยสายตาเย็นชาตลอด เธอไม่รู้ว่ามันเข้าใจความหมายของเธอหรือไม่ แต่ตอนนี้ทำได้แค่นี้

ไม่ว่าจะไปเอง หรือส่งโดรนไป ก็ง่ายที่จะถูกอีกฝ่ายพบ มีเพียงการส่งหมาป่าใหญ่ไปเท่านั้นที่จะไม่ทำให้อีกฝ่ายระแวง

เจ้าหัวโจกรับคำสั่ง แขวนถุงพลาสติกสองถุงไว้ที่ตัว แล้วบุกเข้าเนินเขาฝั่งตรงข้ามเพียงลำพัง

เหลียนเซวียนและฉีซวี่พาหมาป่าหกตัวที่เหลือซุ่มอยู่ที่เดิม รอดูการกระทำของเจ้าหัวโจกอย่างกระวนกระวาย

ถ้าเจ้าหัวโจกถูกยิงตาย เธอจะเสียใจจริงๆ

แม้เธอจะมีความสามารถกำจัดทีมของอีกฝ่ายทั้งหมดโดยตรง หรือทำลายอาวุธหรือโดรนของพวกเขา แต่การทำเช่นนั้นจะดึงดูดความสนใจของอีกฝ่ายอย่างแน่นอน

ก่อนที่ฐานหมิงเยว่จะพัฒนาขึ้น พวกเขายังไม่คิดจะปะทะกับฝ่ายใดอย่างแข็งขัน พยายามซุ่มซ่อนพัฒนา เพื่อให้เวลาอันมีค่าสำหรับการพัฒนาฐานหมิงเยว่

เหลียนเซวียนทำได้เพียงจับตาดูจุดแดงเล็กๆ ของเจ้าหัวโจกในระบบ

เธอพบอย่างน่าประหลาดใจว่า เจ้าหัวโจกเข้าใจความตั้งใจของเธอถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ มันวิ่งวนรอบทีมของอีกฝ่าย จากนั้นก็แขวนถุงเปล่าสองใบบนตัว วิ่งกลับมาที่ซ่อนของเหลียนเซวียนโดยตรง

สองคนเจ็ดหมาป่ารีบถอนตัว ซ่อนในยานบินสังเกตการณ์เนินเขาฝั่งตรงข้าม

ไม่นาน สัตว์กลายพันธุ์บนเนินเขาใกล้เคียงได้กลิ่น เริ่มเคลื่อนที่ไปทางทีมฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว

เสือกลายพันธุ์ดุร้ายสองตัว ฝูงหมาป่ากลายพันธุ์สิบกว่าตัว และฝูงหมูป่ากลายพันธุ์

เนินเขาไกลๆ มีเสียงปืนดังเป็นระยะ

กลุ่มคนนี้อยู่ห่างจากยานบินของพวกเขาประมาณหนึ่งกิโลเมตร เมื่อโดรนของพวกเขาพบว่ามีสัตว์กลายพันธุ์มากมายเข้ามาใกล้ คนเหล่านี้ก็หันหลังวิ่งไปทางยานบินของตน

อย่างไรก็ตาม ฝูงหมาป่ากลายพันธุ์วิ่งเร็วเกินไป ในพริบตาก็มาถึงวงลูกกลม และวงลูกกลมนี้พอดีตัดขาดกลุ่มคนเหล่านี้กับยานบิน

พวกเขาต้องการมีชีวิตรอด ก็ต้องต่อสู้กับฝูงหมาป่า

เสียงปืนใหญ่บนเนินเขาดังต่อเนื่อง

เหลียนเซวียนตรวจสอบผ่านระบบ มีหมาป่ากลายพันธุ์สามสี่ตัวถูกยิงตาย ที่เหลือหนีไปชั่วคราว แต่ต่อมาฝูงหมูป่ากลายพันธุ์ก็โจมตีเข้ามา ตัดเส้นทางหนีของพวกเขาอีกครั้ง

คนเหล่านี้จำใจต้องต่อสู้กับฝูงหมูป่าอีกครั้ง

ฝูงหมูป่าพุ่งชนไปมา ทำให้ทีมแตกกระจายในทันที พวกเขาทำได้เพียงใช้กำลังทั้งหมดจัดการกับหมูป่าตรงหน้า

ไม่นานกระสุนก็หมด

บางคนถูกหมูป่าชน ลากขาที่บาดเจ็บพยายามเคลื่อนที่ไปยังยานบิน

บางคนถูกเขี้ยวคมของหมูป่าใหญ่แทงทะลุขา หรือถูกชนจนซี่โครงหัก

สิบคนเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในป่ารกร้าง ในขณะนั้น แทบไม่มีใครคิดว่าตัวเองจะรอดออกจากที่นี่

ในขณะที่พวกเขาสิ้นหวังอย่างที่สุด เสียงคำรามของเสือที่ดังสนั่นสะเทือนเขาก็ดับความหวังที่จะมีชีวิตรอดของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง