time-

“งั้นกูไปนะ”

“เออๆเจอกัน”

“อย่าไปเจ็บตัวที่ไหนอีกล่ะเข้าใจมั้ย”

“เออรู้แล้วพ่อ ไปซ้อมไป”

โบกมือลาส่งเพื่อนก่อนจะเดินต่อไปตามทางเพื่อตรงกลับบ้าน

“แล้วมึงจะไปไหนต่อป่ะ”

“คงกลับบ้านเลยอ่ะ”

“เหมือนกันโดนซ่อมจนไม่อยากจะทำอะไรแล้วเนี่ย เหนื่อยก็เหนื่อย เมื่อยก็เมื่อย เฮ้อ~ เมื่อไหร่จะจบรับน้องสักทีว้าไม่อยากโดนซ่อมอีกแล้วน้า เข่ากูจะเสื่อมอยู่แล้วเนี่ย”

บูมก่นบ่นพร้อมกับถอนหายใจออกมาเขาก็เหนื่อยเหมือนกันแหละ แล้วยิ่งมาโดนซ่อมช่วงที่ตัวอยู่ด้วยโคตรจะทรมานเลย

เมื่อนานมาแล้วไทม์เคยคิดว่าเกลียดการรับน้องเขายังยืนยันคำเดิม ตอนนี้แม่งก็ยังเกลียดเหมือน ส่วนเหตุผลก็คือ เหนื่อย!

ระหว่างที่กำลังเดินกลับจู่ๆก็ได้ยินเสียงเด็กร้อง พวกเขาช่วยกันมองหาจนไปเจออยู่ตรงสวนใกล้ๆ

“หนูเป็นอะไร”บูมถามขึ้นทันทีเมื่อเดินมาถึง “แมวผมอยู่บนนู้น”

เด็กน้อยอายุราวๆห้าหกขวบชี้นิ้วไปที่ต้นไม้ด้านบนพวกเขาพยายามมองหาจนไปพบว่ามีลูกแมวตัวสั่นเกาะอยู่บนต้นไม้

“ทำไมมันไปอยู่บนนั้นอ่ะ”

“มันหนีหมามาคับฮึก!”

“แล้วจะทำไงอ่ะไอติมก็ไม่อยู่ด้วย”

เพ่งมองสำรวจต้นไม้อย่างพินิจและคำนวณการปีนทั้งตอนขึ้นและตอนลง

“เดี๋ยวกูปีนเอง”

“ห๊ะ?! เดี๋ยวๆๆๆๆเดี๋ยวก่อน มึงจะปีนยังไง นั่นสูงสองสามเมตรเลยนะ”

“ปีนได้ปีนตามกิ่งไม้ไง”

“ไม่ได้!เดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก เดี๋ยวกูหาบันไดมาปีนเอง”

“มึงกลัวความสูงนี่เดี๋ยวกูปีนเอง”

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้หยุด! แล้วยืนอยู่เฉยๆ กูจะไปหาบันไดมาปีน รออยู่ตรงเลยนะ”

บูมไม่รอให้ผมได้ตอบมันรีบวิ่งทิ้งให้ไทม์ยืนงงอยู่กับเด็กน้อยเพียงสองคน

ไม่นานบูมก็กับมาพร้อมกับบันไดอันยาวอันหนึ่งบูมจัดการวางตั้งพิงกับต้นไม้สูดลมหายใจก่อนจะปีนขึ้นไป

ไทม์ที่จับบันไดสังเกตเห็นว่าตอนที่มันก้าวขาสั่นจนกลัวมันจะตกลงมา

“บูมมึงไหวมั้ยเนี่ย”

“ไหวดิ”ปากบอกไหวแต่หน้ามันไม่ใช่เลยสักนิด ขาสั่นขนาดนี้เอาอะไรมาไหวก่อน “มึงลงมาเถอะเดี๋ยวกูขึ้นเอง”

“ไหวน่า”

“ไม่มึงไม่ไหว”

บูมเคยเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนเคยตกต้นไม้สูงเลยทำให้กลัวความสูง ทุกครั้งเวลาขึ้นตึกหรือขึ้นที่สูงๆแค่สองเมตรมันขาก็แทบสั่นแล้ว

“แต่…”

“ห้ามแต่ลงมา คนกลัวความสูงเวลาลงมาจะลงไม่ได้ เดี๋ยวก็ได้ตกหรอก”

บูมคิ้วขมวดพร้อมกับทำหน้ากังวลก่อนจะยอมแพ้และปีนบันไดลงมา

“มึงรอรับลูกแมวนะ”วางกระเป๋าแล้วค่อยๆ ปีนขึ้นบันไดก่อนจะปีนไต่ขึ้นไปอย่างชำนาญ

ไทม์ปีนป่ายบ่อยๆเพราะด้วยอยู่กับแม่แค่สองคนเวลาเปลี่ยนหลอดไฟหรือจำเป็นต้องปีนขึ้นที่สูงเขาก็มักจะทำเองเสมอ ตอนปีนแรกๆก็กลัวแหละ แต่พอปีนบ่อยๆ ก็เริ่มจะชินแล้ว

“เมี๊ยว~”

เจ้าลูกแมวน้อยร้องเสียงเบาหวิวแถมตัวก็สั่นดูท่าจะกลัวมากเลยสิท่า “รอแป็บน้า ฮึบ”

ในที่สุดก็ถึงกิ่งที่ลูกแมวน้อยเกาะอยู่เสียทีผมเอื้อมมือค่อยๆ จับเพื่อไม่ให้มันกลัวพอจับหันมาเพื่อจะเตรียมตัวลงแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้เห็นความสูงที่ตัวเองปีขึ้นมา

ชิบหายล่ะลงยังไงเนี่ย

“ไทม์!!ค่อยๆ ลงนะ!!”

บูมที่คอยอยู่ด้านล่างตะโกนขึ้นมาสีหน้าของเขากับเด็กน้อยดูลุ้นมากว่าเขาที่ปีขึ้นไปอีก

ไทม์ยืนคิดว่าจะเอาแมวลงไปยังไงดีถ้าลงแบบถือแมวก็มีโอกาสที่จะลื่นตกเพราะต้องจับต้นไม้มือเดียวแต่ถ้าเอาแมวใส่อะไรสักอย่างก็จะสามารถลงแบบสองมือได้

เมื่อได้ข้อสรุปไทม์ก็สำรวจตัวเองเพื่ออะไรใส่แมวจนนึกได้ว่ากระเป๋ากางเกงใหญ่พอที่จะใส่ลูกแมวตัวน้อยได้เอางี้ล่ะกัน!

จัดการจับลูกแมวใส่กระเป๋ากางเกงโชคดีที่มันพอดีเป๊ะ“เมี๊ยว~”

“ไม่ต้องร้องนะอดทนหน่อยเดี๋ยวก็ได้ลงแล้ว”

ไทม์ค่อยๆปีนไต่ลงมาเรื่อยๆ พอปีนลงมาจนครึ่งทางจู่ๆ กิ่งที่ขาขวาเหยียบอยู่มันก็ดันขึ้นมาภาพของกิ่งไม้ค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นปูนกับความสูงที่มองลงไป

เกือบแล้วไอ้ไทม์เกือบตกมั้ยล่ะมึง

“เป็นไรมั้ยมึง!!”บูมตะโกนขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง “โอเคอยู่”

แต่ใจไม่โอเคสักนิดหน่อย

สูดลมหายใจลึกก่อนจะกลับมาตั้งสติและค่อยๆปีนไต่ลงมาอีกครั้ง ใกล้จะขั้นสุดท้ายบูมที่เห็นก็รีบเดินมาจับบันไดให้ขาขาหนึ่งค่อยๆ ก้าวลงเหยียบบันไดมือก็คอยจับกิ่งไม้อย่างระมัดระวังแต่พอจะก้าวขั้นต่อไปจู่ๆ พื้นบันได้ก็เกิดลื่นทำให้เขาเสียหลักแต่โชคดีที่บูมดันตัวเขาไว้ทันเลยทำให้ไม่ตกบันได

“เกือบแล้วไง”

ถอนหายใจเฮือกใหญ่ถ้าเพื่อนมารับไม่ทันมีหวังได้เจ็บตัวอีกแน่แต่คราวนี้จะไม่ใช่แค่เจ็บตัวอย่างเดียวแต่ลูกแมวที่อยู่ในกระเป๋าก็มีโอกาสที่จะเจ็บด้วยเหมือนกัน

ค่อยๆหย่อนเท้าแตะพื้นพร้อมกับนำลูกแมวน้อยที่กำลังสั่นกลัวส่งให้เด็กน้อย

“ขอบคุณคับ”

เด็กรีบโผเข้ากอดลูกแมวน้อยทันทีพลางร้องไห้โฮด้วยความดีใจ

“แล้วมึงไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย”บูมหันมาถามพลางหมุนตัวไทม์เพื่อสำรวจ “ไม่เป็นไรๆ”

“ดีแล้วเมื่อกี้เกือบใจหายนึกว่ามึงจะตกลงมาซะอีก”

“นั่นดิ”ถ้าตกลงมารอบนี้น่าจะขาหักแน่ๆ

“หนูก็ดูน้องดีๆนะ อย่าให้น้องวิ่งออกมาอีก มันอันตราย เดี๋ยวจะโดนพวกหมาขย้ำเอา”บูมหันไปบอกน้อง

“คับขอบคุณคับ”

เด็กชายพูดขอบคุณเสร็จก็วิ่งอุ้มแมวกลับไปทันที

“มึงรอตรงนี้แป็บนะเดี๋ยวกูเอาบันไดไปคืนลุงก่อน”

“เดี๋ยวกูช่วยยก”

“ไม่เป็นไรๆแค่นี้เอง มึงรอตรงนี้เถอะ เดี๋ยวสะดุดล้มหน้าทิ่มอีก”มันพูดเหมือนเขาซุ่มซ่ามบ่อยเลย แต่ก็บ่อยจริงแหละ

“ก็ได้”

ระหว่างที่กำลังยืนรอบูมไปเก็บบันไดก็มีรถยนต์คันหนึ่งมาจอดเทียบที่ฟุตบาทกระจกบานนั้นลดลงจนเห็นใบหน้าของคนๆหนึ่งที่เหมือนว่าจะพึ่งเจอไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

“พี่ฟาโรห์”

“ไงมายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะ”

“รอเพื่อนครับ”

“อ๋อแล้วจะกลับกันยัง”

“ก็เดี๋ยวจะกลับแล้วครับ”

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”เอ๊ะ?

“ไม่เป็นไรครับผมเกรงใจ” ไม่ใช่ว่ารังเกียจนะ แต่ว่าเกรงใจจริงๆ

“ฝนมันจะตกแล้วนะ”

“ไม่เป็น-”

ซู่!!!!!!!!

พูดไม่ทันขาดคำฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ไทม์ฺเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนแรกยังเป็นสีฟ้าตอนนี้กลับกลายเป็นสีดำทะมึนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไอ้ฟ้าเวรไม่เป็นใจให้กันเลยนะ

สุดท้ายก็จบด้วยพี่ฟาโรห์ไปส่งทั้งสองคนไทม์นั่งข้างคนขับส่วนบูมระหว่างทางพวกเขาไม่ได้คุยอะไรกันมากส่วนใหญ่ก็มีแค่สารทุกข์สุกดิบกับเรื่องรับน้องเท่านั้น

“รับน้องเป็นไงบ้าง”

“ก็…เหนื่อยดีครับ”

“ฮ่าๆๆๆๆอย่างงั้นหรอ”

บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้งมันไม่ได้ตึงมากแต่ก็แอบเกร็งนิดๆคงเพราะพึ่งจะเคยคุยกับฟาโรห์จริงๆ จังวันนี้วันแรกเละไม่รู้จะพูดอะไร

“พี่ฟาโรห์ครับผมถามได้มั้ยว่าทำไมพี่ถึงไม่เข้ารับน้อง” บูมถามขึ้นทำให้ทำลายความเงียบภายในรถ

“อ๋อพ่อพี่ป่วยน่ะ แล้วก็ต้องดูแลธุรกิจที่บ้านด้วยจะมาได้ก็ต่อเมื่อพี่สาวพี่กลับจากต่างประเทศน่ะ”

แบบนี้นี่เองมิน่าล่ะที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นพี่ฟาโรห์โผล่มาเลย “ขอโทษนะครับที่ถาม”

“แค่นี้เองไม่เป็นไรหรอก”

บทสนทนาดำเนินไปเรื่อยๆเราไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย รถยนต์ขับมาเรื่อยๆจนมาถึงบ้านบูมทำให้ตอนนี้เหลือแค่เขากับฟาโรห์กันแค่สองคน

บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้งจากที่ตอนแรกก็เกร็งอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งกว่าเดิมอีก

“วันนี้บายศรีกับผูกข้อมือใช่มั้ย”

“ครับ”

“พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปผูกข้อมือให้”ฟาโรห์พูดขึ้นเบนสายตามามองครู่หนึ่งก่อนจะกลับไปมองถนนดังเดิม

“พี่ฟาโรห์ขอโทษทำไมครับพี่ไม่ได้ผิดสักหน่อยนี่ครับ”

“เรานี่ใจดีกับทุกคนเลยรึเปล่า”

คำถามของฟาโรห์ทำเอาไทม์ถึงกับงงคำถามนี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนเลยนะ

“ก็ไม่รู้สิครับผมก็เป็นแบบนี้มาตลอด”

รถยนต์จอดเทียบที่หน้าบ้านผมหยิบของเตรียมที่จะลง“พี่ขอข้อมือหน่อยได้มั้ย”

“เอ๊ะ? ข้อมือผมหรอครับ”

“อืมข้างที่ไม่ได้ผูกสายสิญจน์น่ะ”มองมือข้างที่ไม่ได้ผูกสายสิญจน์ก่อนจะยื่นให้เขาอย่างงงๆ

“มีอะไรรึเปล่าครับ”

ฟาโรห์จับมือข้างซ้ายก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อลักษณะมันคล้ายกับสายสิญจน์ที่อยู่บนข้อมืออีกข้างแต่มันคนละสีที่ผูกที่มอเป็นสีเทาสีของสาขาแต่ที่ฟาโรห์หยิบมาเป็นสีฟ้า

ฟาโรห์ค่อยๆบรรจงผูกสายสิญจน์สีฟ้าอย่างเบามือ

“ผมถามได้มั้ยครับว่าทำไมต้องสีฟ้า”

ฟาโรห์เหลือบมองไทม์เล็กน้อยพร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อยจนทำให้เขาแอบเกร็ง

“มันเป็นสีประจำตัวพี่น่ะ”

คำตอบของฟาโรห์ทำเอาไทม์ถึงกับคิ้วขมวดแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ แต่ดูเหมือนฟาโรห์จะอ่านใจอีกคนออก

“ที่พี่อยากให้เราใส่สีนี้ก็เพราะอยากให้เรารู้สึกว่ามีพี่ตลอดเวลาไง”

ทำไมคำตอบของฟาโรห์มันดูเหมือนกำลังจีบอยู่เลยนะ“มันหมายความไงหรอครับ”

ฟาโรห์ยกยิ้มมุมปาก“เดี๋ยวสักวันเราก็รู้เองแหละ”

ไทม์ได้กระพริบตาปริบๆด้วยความงง “ฮ่าๆๆๆ เอาน่าๆ เอาเป็นว่าช่วยใส่ไว้จนกว่าจะถึงวันนั้นด้วยนะ”

คิ้วทั้งสองขมวดปมหนักพยายามใช้ความคิด“ดูเหมือนว่าพี่จะต้องไปทำธุระแล้ว เอาไว้เจอกันที่มอนะ”

“ครับขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง”

“ยินดีครับแล้วก็” ฟาโรห์เอื้อมมือมาลูบผมอย่างเบามือ “ดูแลตัวเองดีๆ อย่าเจ็บตัวอีกล่ะ”

น้ำเสียงที่นุ่มนวลกับใบหน้ายิ้มหล่อนั่นจู่ๆก็ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ

ไม่น่า…คงไม่มั้ง

“งะ-งั้นผมขอลงก่อนนะครับแล้วก็ขอบคุณมากครับ”

รีบตัดบทรีบลงจากรถทันทีไม่นานรถยนต์คันนั้นก็เคลื่อนตัวออกไป ไทม์ยืนมองจนรถของพี่ฟาโรห์ลับสายตา มือลูบผมที่ถูกฟาโรห์ลูบพลางมองสายสิญจน์สีฟ้าบนข้อมือข้างซ้าย

คงไม่มีอะไรหรอกมั้งอาจจะเพราะฟาโรห์เป็นพี่รหัสก็ได้ ใช่ๆ คงเป็นเพราะพี่เขาเป็นพี่รหัสแหละ ฮ่าๆๆๆพี่รหัสแหละ

มั้ง…