ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

ฮวาเสี่ยวซีรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง นางรีบกล่าวขอบคุณทั้งสองด้วยความเคารพ

"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ...ขอบคุณพี่สาวด้วยเจ้าค่ะ"

นางค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความเป็นมิตรแสงไฟสลัวๆ ภายในบ้านส่องสว่างใบหน้าของหญิงชราและหญิงสาวทำให้ฮวาเสี่ยวซีรู้สึกปลอดภัยและได้รับการต้อนรับอย่างแท้จริง

หญิงสาวออกเรือนผายมือเชิญฮวาเสี่ยวซีไปยังมุมหนึ่งของห้องที่มีเสื่อปูไว้สะอาดสะอ้าน"เชิญนั่งพักตรงนี้ก่อนเถิดค่ะ เดี๋ยวข้าจะไปเอาน้ำและอาหารมาให้"

ฮวาเสี่ยวซีค่อยๆวางเจ้าตัวอ้วนน้อยที่ยังคงหลับใหลลงบนเสื่ออย่างเบามือ นางมองไปรอบๆห้องอย่างสำรวจ เป็นห้องเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย

หญิงชราเดินเข้ามาใกล้มองดูเจ้าตัวอ้วนน้อยที่หลับอยู่ด้วยความเอ็นดู"เด็กน้อยน่ารักน่าชังเหลือเกิน อายุเท่าไหร่แล้วรึแม่หนู?" นางถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

ฮวาเสี่ยวซีมองเด็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก"ข้า...ข้าก็ไม่แน่ใจนักเจ้าค่ะท่านยาย" นางตอบด้วยความสับสนในใจความทรงจำของนางยังคงไม่ชัดเจนนัก

หญิงชราและหญิงสาวมองหน้ากันเล็กน้อยด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรเพิ่มเติมพวกนางเพียงยิ้มให้ฮวาเสี่ยวซีอย่างเข้าใจและเห็นใจ

ไม่นานนักหญิงสาวออกเรือนก็ยกสำรับอาหารง่ายๆ แต่ดูน่ารับประทานออกมาวางตรงหน้าฮวาเสี่ยวซีมีข้าวสวยร้อนๆ ปลาซางทอดตัวโตๆ และแกงผักพื้นบ้านกลิ่นหอมชวนหิวนางยิ้มให้ฮวาเสี่ยวซีอย่างเอื้ออารี

"น้องสาวเชิญทานอาหารก่อนเถิดเจ้าค่ะอาจจะไม่เลิศหรู แต่รับรองว่าอิ่มท้องแน่นอน"

ฮวาเสี่ยวซีมองอาหารตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจ นางรีบกล่าวขอบคุณอีกครั้งด้วยความเคารพ

"ขอบคุณท่านมากจริงๆเจ้าค่ะ"

ในขณะที่ฮวาเสี่ยวซีกำลังจะเริ่มทานอาหารเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนและเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายตัวเล็กๆ

"ท่านแม่!วันนี้สนุกมากเลยนะท่านพ่อพาไปดู..." เสียงเล็กๆนั้นเงียบไปเมื่อเจ้าของเสียงสังเกตเห็นฮวาเสี่ยวซีและเด็กน้อยที่หลับอยู่ข้างๆ

ชายวัยกลางคนรูปร่างแข็งแรงผิวคล้ำแดดจากการทำงานในไร่ เดินตามเข้ามาในบ้าน เขาชะงักเท้าเมื่อเห็นแขกแปลกหน้าดวงตาคมเข้มของเขามองสำรวจฮวาเสี่ยวซีด้วยความสงสัย

เด็กชายตัวเล็กๆวิ่งเข้าไปเกาะขาผู้เป็นมารดามองฮวาเสี่ยวซีและเจ้าตัวอ้วนน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หญิงสาวออกเรือนยิ้มให้กับสามีและบุตรชายก่อนจะหันมาอธิบายให้พวกเขาฟังด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"ท่านพี่เจ้าคะนี่น้องสาว... กับลูกน้อยของนาง เดินทางมาไกล ขอพักอาศัยกับเราสักคืนน่ะเจ้าค่ะ"

ชายวัยกลางคนพยักหน้าเข้าใจมองฮวาเสี่ยวซีด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความเห็นใจ "ยินดีต้อนรับขอรับพักผ่อนตามสบายเถิด คิดว่าที่นี่ก็เหมือนบ้านท่าน"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรและจริงใจ

ฮวาเสี่ยวซีคลี่ยิ้มบางๆให้กับชายวัยกลางคนด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจคำพูดที่แสนอบอุ่นและจริงใจของเขาราวกับน้ำทิพย์ชโลมใจที่เหนื่อยล้านางพยักหน้ารับด้วยความเกรงใจ

"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"

จากนั้นฮวาเสี่ยวซีก็หันไปมองเจ้าตัวอ้วนน้อยที่ยังคงหลับใหลอย่างสงบอยู่ในอ้อมแขนนางค่อยๆ เขย่าตัวเด็กน้อยเบาๆ พร้อมกับเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"เจ้าอ้วนน้อย...ตื่นเถิด... ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนนะ"

เปลือกตาเล็กๆของเจ้าตัวอ้วนน้อยค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างงัวเงียดวงตากลมโตมองฮวาเสี่ยวซีด้วยความสับสน ก่อนจะ

คลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าของนาง

"อือ... อา..."เสียงเล็กๆ ที่เพิ่งตื่นนอนนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำให้หัวใจของฮวาเสี่ยวซีอบอุ่นอย่างประหลาด แม้ความทรงจำจะยังไม่ชัดเจนแต่คำเรียกขานนั้นกลับเป็นธรรมชาติและคุ้นเคยอย่างยิ่ง

ฮวาเสี่ยวซีโอบอุ้มเจ้าตัวอ้วนน้อยขึ้นมานั่งตักอย่างทะนุถนอมมองใบหน้าเล็กๆ ที่ยังคงงัวเงียด้วยความเอ็นดู

"หิวแล้วใช่ไหม?มาทานข้าวด้วยกันนะ"นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยพูดมา

เจ้าตัวอ้วนน้อยพยักหน้าหงึกหงักดวงตาจ้องมองไปยังสำรับอาหารตรงหน้าด้วยความสนใจ ฮวาเสี่ยวซีค่อยๆป้อนข้าวและปลาให้เด็กน้อยทีละคำอย่างใจเย็น มองดูแก้มยุ้ยๆ ที่เคี้ยวตุ้ยๆนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

คนในบ้านมองดูภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูหญิงชราส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเมตตาหญิงสาวออกเรือนคอยดูแลเอาใจใส่ทั้งสองแม่ลูกอย่างไม่ขาดตกบกพร่องส่วนชายวัยกลางคนก็นั่งมองด้วยแววตาที่อบอุ่นและเป็นมิตร

บรรยากาศในบ้านเล็กๆหลังนี้อบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่นราวกับว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นครอบครัวเดียวกันฮวาเสี่ยวซีรู้สึกปลอดภัยและได้รับการเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแม้ความทรงจำจะยังคงเป็นปริศนาแต่ความรู้สึกที่มีต่อเด็กน้อยในอ้อมแขนนั้นกลับชัดเจนและหนักแน่นขึ้นทุกขณะ

ฮวาเสี่ยวซีมองเจ้าตัวอ้วนน้อยที่กำลังอิ่มหนำสำราญด้วยความเอ็นดูนางลูบแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยเบาๆ พลางคิดถึงอายุของเขา

"เจ้าตัวเล็กนี่...อายุน่าจะประมาณหกเดือนสินะ" ฮวาเสี่ยวซีคาดคะเนในใจจากขนาดตัวและท่าทางของเด็กน้อยดวงตากลมโตใสซื่อที่จ้องมองนางอย่างไว้ใจนั้น ทำให้หัวใจของนางอ่อนยวบอย่างประหลาด

หญิงชราสังเกตสายตาที่ฮวาเสี่ยวซีมองเด็กน้อยก็ยิ้มอย่างเข้าใจ

"แม่หนูเจ้าตัวเล็กนี่จะอายุได้หกเดือนพอดี กำลังน่ารักน่าชังเชียว"

ฮวาเสี่ยวซีเงยหน้ามองหญิงชราด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย"ท่านรู้ได้อย่างไรคะ?"

หญิงชรายิ้มอย่างใจดี"ข้าเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานมานักต่อนัก มองปราดเดียวก็รู้แล้ว อีกอย่าง...เจ้าตัวเล็กนี่หน้าตาถอด

แบบเจ้าไม่มีผิดเพี้ยนเลย"

คำพูดของหญิงชราทำให้ฮวาเสี่ยวซีถึงกับชะงักไปความรู้สึกสับสนและงุนงงกลับคืนมาอีกครั้ง "หน้าตาเหมือนข้า...? หมายความว่าอย่างไร? เด็กคนนี้... เป็นลูกของข้าจริงๆ หรือ?"

นางมองเจ้าตัวอ้วนน้อยในอ้อมแขนอีกครั้งพยายามมองหาร่องรอยความคล้ายคลึงบนใบหน้าเล็กๆ นั้นแต่ความทรงจำที่ขาดหายไปกลับทำให้ทุกอย่างดูคลุมเครือและไม่ชัดเจน

หญิงสาวออกเรือนเห็นสีหน้าสับสนของฮวาเสี่ยวซีก็รีบกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "น้องสาวอย่าคิดมากเลยค่ะทานข้าวให้อิ่มเสียก่อนเถิด"

ฮวาเสี่ยวซีพยักหน้าช้าๆพยายามที่จะไม่ครุ่นคิดถึงเรื่องที่ทำให้ปวดหัวอีกต่อไปนางตั้งใจที่จะดูแลเด็กน้อยตรงหน้าให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แม้จะยังไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกนางคืออะไรก็ตาม

เจ้าตัวอ้วนน้อยส่งเสียงอ้อแอ้มองฮวาเสี่ยวซีด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับรับรู้ถึงความสับสนในใจของผู้เป็นมารดาฮวาเสี่ยวซีคลี่ยิ้มบางๆ ให้เด็กน้อย พลางลูบศีรษะทุยของเขาเบาๆ

"ทานให้อร่อยนะเจ้าตัวเล็ก..."นางพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนความรู้สึกรักใคร่และผูกพันเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของนางอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น

ฮวาเสี่ยวซีมองเจ้าตัวอ้วนน้อยที่กำลังอิ่มหนำสำราญด้วยความเอ็นดูนางลูบแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยเบาๆ พลางคิดถึงอายุของเขา

หญิงชราถามต่อ"เจ้าจะไปที่ใดหรือ...เดินทางตามลำพังแม่ลูกไม่กลัวอันตรายหรือไร"

ฮวาเสี่ยวซีคลี่ยิ้มบางๆอย่างมั่นใจดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดื้อรั้นและแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางอ่อนโยน

"ท่านยายไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอกค่ะ"นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตนเอง "ข้าจะกลับเมืองหลวงข้าคือฮวาเสี่ยวซี... แห่งตระกูลฮวาเชียวนะเจ้าค่ะ"

นางยิ้มและยืนยันว่าตนดูแลตัวเองได้"ข้ามีวรยุทธ์เจ้าค่ะ... ท่านยายไม่ต้องห่วงข้าหรอกเจ้าค่ะ"

ฮวาเสี่ยวซีหัวเราะเบาๆอย่างขบขัน ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะจางลงเล็กน้อยเมื่อสายตาของนางหันไปมองเจ้าตัวอ้วนน้อย

ที่กำลังส่งเสียงอ้อแอ้อยู่ข้างๆ

"สิ่งที่ข้ากลัว...มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นค่ะ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงความกังวลฉายชัดในแววตา"ข้ากลัวว่าการเดินทางที่ยากลำบากนี้จะทำให้เจ้าอ้วนน้อยต้องลำบากไปด้วย"

นางก้มลงมองเด็กน้อยด้วยความรักใคร่ลูบศีรษะทุยของเขาเบาๆ

"เขายังเล็กเกินกว่าที่จะต้องเผชิญกับความเหนื่อยล้าและความไม่แน่นอนของการเดินทางข้าอยากจะหาที่ที่ปลอดภัย

และอบอุ่นให้เขาได้เติบโต"

ฮวาเสี่ยวซีเงยหน้าขึ้นมองหญิงชราอีกครั้งแววตาของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"แต่ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลเขาให้ดีที่สุดและจะปกป้องเขาจากอันตรายทุกอย่าง ด้วยชีวิตของข้าเอง"