คุณหนูในห้องหอ

        หมอคนเล้วคนเล่าเดินคอตกจากห้องนอนอู๋ฮวน เพราะไม่มีใครสามารถแยกแยะได้ว่ารอยสีม่วงคล้ำที่บาดแผลของจางหลินถงมาจากพิษชนิดใด ไห่เถิงในฐานะที่อวดอ้างว่าตนเองว่ามีความเชี่ยวชาญด้านการถอนพิษ จนได้รับโอกาสให้มาคิดค้นยาถอนพิษคะนึงหา ถูกคุมตัวเข้าไปในห้องพักของอู๋ฮวน บนเตียงมีแม่นางน้อยนางนั้นนอนใบหน้าซีดขาวไม่ได้สติ ที่พื้นยังมีกองผ้าซับเลือดเปียกชุ่มเต็มไปหมด ไห่เถิงยังเห็นอู๋ฮวนนั่งจับมือเด็กสาวผู้นั้นไม่ห่าง เขาได้แต่ถอนหายใจ

        “อั้ยหย๊า ดูจากสีหน้าอาการไม่ดีแล้ว”หลังจากมองอย่างถ้วนถี่เขาก็ร้องขึ้น พลางยื่นมือจะเปิดไปเสื้อของนางเพื่อดูบาดแผล แต่ถูกมือแข็งดุจเหล็กข้างหนึ่งยื่นมาสกัดและบีบอย่างแรง

        ไห่เถิงชะงักหน้าแดงเพราะเจ็บปวดไปถึงกระดูก“อ๊า เจ็บ เจ็บ เจ็บ”

        อู๋ฮวนสะบัดมือนั้นออกห่างอย่างรังเกียจ“อย่ามือของเจ้ามาแตะต้องนาง”

        พอได้ฟังคำพูดถือดี ไห่เถิงถึงกับระอา“จวิ้นอ๋อง ถ้าข้าน้อยไม่ตรวจบาดแผลคนเจ็บ แล้วข้าน้อยจะรู้ได้อย่างไรว่าคนเจ็บถูกพิษชนิดใด ข้าน้อยเป็นต้วนซิ่วไม่ปรารถนาสตรี หรือว่าแม้แต่ข้าน้อย จวิ้นอ๋องก็...”

        “เจ้ายังไม่ได้ตอนไม่ใช่หรือ”เขาเงยหน้าขึ้นถามสีหน้าดำคล้ำดูไม่ได้ ใครเล่าจะยอมให้บุรุษมาเปิดเสื้อสตรีของตนดูกันง่ายๆ แม้คนผู้นั้นจะเป็นต้วนซิ่ว ก็ใช่ว่าจะได้รับข้อยกเว้น

        “แน่นอนว่าข้าน้อยยังไม่ได้ตอน เพราะข้าน้อยไม่ได้คิดจะเป็นขันที แต่ต่อให้พวกนางเปลื้องผ้าต่อหน้าข้าน้อย ก็ไร้ประโยชน์ อีกอย่างข้าน้อยชอบรับก็จริง แต่บางทีก็ชอบรุกอยู่บ้าง จึงคิดว่าการเก็บไว้น่าจะมีประโยชน์กว่า”ไห่เถิงกล่าวน้ำเสียงหนักแน่นพลางส่งยิ้มให้อู๋ฮวน ฝ่ายอู๋ฮวนเมื่อถูกสายตาน่าขนลุกมองมาก็รีบขึงตาดุดันใส่ ก่อนจะหันไปออกปากไล่พวกที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปข้างนอก

        “เชิญ”อู๋ฮวนบอกสั้นๆ ทว่าใช้สายตาจับความเคลื่อนไหวของไห่เถิงไม่ห่าง

        ไห่เถิงเปิดเสื้อจางหลินถงลงมาไม่มาก แต่ก็มากพอจะเห็นเนินอกสาวงามที่ดันบังทรงนูนขึ้นมา ก่อนที่เขาจะค้นพบว่าตนเองรักชอบสิ่งใด เขาเคยหยอกเย้าสตรีมาไม่น้อย มีสาวงามแบบใดบ้างที่เขาไม่เคยเห็น เพียงแต่ผิวพรรณของจางหลินถงขาวนวลผุดผ่องสะกดสายตาเขาจริงๆ ไห่เถิงเผลอลูบไล้ผิวของนางเบาๆ ใต้ปลายนิ้วให้ความรู้สึกเรียบลื่นสบายยิ่งนักราวกับผ้าแพรล้ำค่า จิตใจพานหวั่นไหวจนใบหน้าแดงซ่าน หัวใจเต้นรัว

        “หากเจ้ายังลูบไม่เลิก ข้าจะตัดมือเจ้าซะ”เสียงขู่หลุดออกมา ยามนั้นคนพูดเบ้าตาแทบถลน หากสายตาอู๋ฮวนสังหารคนได้ เจ้าต้วนซิ่วไห่เถิงคงกลายเป็นจุลไปแล้ว

        เมื่อเป็นเช่นนั้นไห่เถิงได้แต่ถอนสายตากลับพลางดึงเสื้อปกปิดอย่างแสนเสียดาย“ดูจากบาดแผลพอรู้หรือไม่ว่านางถูกพิษชนิดใด”

        อู๋ฮวนจ้องไห่เถิงตาเขม็ง หากไม่ใช่เพราะคนผู้นี้คุยโวว่าเชี่ยวชาญด้านการถอนพิษ เขาคงจับโยนออกไปข้างนอกและส่งไปตอนเสียเดี๋ยวนี้ เนื้อหนังของนางเขาเป็นผู้เสาะหายามาบำรุง เสียทองไปมากมายเพราะค้นหาตัวยาที่ดีที่สุด ผิวของนางมีค่าดั่งทองพันชั่ง ใช่ว่าผู้ใดอยากแตะก็แตะได้

        ไห่เถิงชักเสียดายความนุ่มลื่นบนผิวนางจริงๆ เขามีใจรักชอบบุรุษรูปงาม แต่หากมีแม่นางน้อยผิวนุ่มลื่นเช่นนางไว้หยอกเย้าก็น่าสนุกไม่ใช่เล่น

        “ดูจากบาดแผลพบว่ามีเป็นสีม่วงคล้ำ สีของมันช่างคล้ายกับ...”ไห่เถิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้าปากร้องออกมาว่า“คล้ายกับพิษของแมงมุมสีน้ำเงินที่มาจากชนเผ่ากานฮั่น ต้องเร่งถอนพิษภายในเวลาหนึ่งเดือนนางถึงจะมีโอกาสรอด หากปล่อยให้สีม่วงกลายเป็นสีดำและลุกลามไปทั่วตัว ถึงตอนนั้นก็จะช่วยอะไรไม่ได้”

        “ชนเผ่ากานฮั่น?”

        หากไห่เถิงไม่พูดถึง อู๋ฮวนคงลืมไปแล้วชนเผ่ากานฮั่นเป็นอีกหนึ่งชนเผ่าที่พยายามรุกรานเข้ามายึดพื้นที่ของอู่โจว เนื่องจากกานฮั่นแห้งแล้ว ผู้คนขาดน้ำทำการเกษตรจึงเปลี่ยนเป็นโจรออกปล้นนักเดินทางและต้องการยึดพื้นที่ใกล้เคียงที่มีแม่น้ำไหลผ่านเช่นอู่โจว เมื่อสิบเดือนก่อน อู๋ฮวนได้สังหารหัวหน้าเผ่ากานฮั่น ครั้งนี้มีมือสังหารบุกมาถึงจวนจวิ้นอ๋อง และใช้พิษของแมงมุมสีน้ำเงินอาบลูกดอก คงหวังสังหารอู๋ฮวนเพื่อล้างแค้น

        “เช่นนั้นจะถอนพิษให้นางได้อย่างไร”พอรู้ว่าเป็นพิษชนิดใดสีหน้าของอู๋ฮวนก็ดีขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยก็รู้ว่าว่าเป็นพิษอะไร จากนี้จะได้หาหนทางถอนพิษ

        “ใช้บัวหิมะทำเป็นกระสายยาให้นางดื่มติดต่อกันสิบห้าวันก็น่าจะขับพิษออกมาได้หมดแล้ว แต่ว่าบัวหิมะนั้นเป็นของหายาก หากหามาไม่ทันการเกรงว่านางคงอยู่ไม่พ้นเดือนนี้”

        สิ้นคำกล่าวของไห่เถิง สีหน้าที่เพิ่งจะดีก็หม่นหมองลงทันที ชายหนุ่มมองใบหน้าซีดเซียวของจางหลินถง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยว่า

        “ข้างนอก ใครก็ได้ไปนำบัวหิมะในคลังเก็บของออกมาที”

        “จวิ้นอ๋อง บัวหิมะเป็นสมุนไพรหายาก และท่านอ๋องต้องใช้ทำยาถอนพิษคะนึงหา พิษในร่างกายท่านอ๋องกำลังแพร่กระจาย หากไม่รีบถอนออกจะมีอันตรายถึงชีวิต จวิ้นอ๋องต้องคิดให้ดี”

        ไห่เถิงเตือนสติ เพราะไม่อยากให้อู๋ฮวนเอาแต่ตัดสินใจโดยใช้อารมณ์เป็นนาย นางเป็นเพียงสตรีตายไปก็ไม่น่าเสียดายเท่าชีวิตของจวิ้นอ๋อง ทายาทผู้ปกป้องแดนเหนือ

        “เหตุใดข้าต้องคิด ไปนำบัวหิมะออกมา”

        นั่นสิ เหตุใดเขาต้องคิด ทีนางยังเอาตัวเข้าขวางโดยไม่คิด แล้วเขาจะคิดมากไปเพื่ออะไร เพราะความหวาดระแวงทำให้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย หนนี้เขาระแวงคนผิดไปแล้วจริงๆ อู๋ฮวนสำนึกผิด แต่ไม่รู้ว่าสายเกินไปหรือไม่ที่จะทำให้นางกลับมาเชื่อใจ ไว้ใจได้เหมือนเดิมอีกครั้ง

        “ขอรับ”

        ได้ยินเสียงคนนอกห้องขานรับ อู๋ฮวนก็วางใจ แต่ผู้ที่มีสีหน้าราวกับแบกภูเขากลับเป็นไห่เถิง

        “จวิ้นอ๋อง ได้โปรดทบทวนสักนิดเถอะ หากนางเป็นคนของชินอ๋อง ไม่เท่ากับ...”

        ไห่เถิงเพียงต้องการเตือนสติอู๋ฮวนว่าเรื่องของนางยังไม่กระจ่าง คิดจะใช้สมุนไพรล้ำค่ารักษาชีวิตนางควรคิดให้ดี หากนางเป็นคนของชินอ๋องจริง สมุนไพรไม่สูญเปล่าหรอกหรือ

        อู๋ฮวนได้ตัดสินใจไปแล้ว นอกจากไม่ลังเลแล้ว เขายังคาดหวังว่าดอกบัวหิมะจะสามารถถอนพิษได้จริงๆ ในใจอู๋ฮวนนางไม่อาจประเมินค่าได้ ยิ่งการกระทำของนางในวันนี้ ทำให้อู๋ฮวนเห็นอีกด้านหนึ่งของนางอย่างถ่องแท้ เหตุใดเขาต้องระแวงนางอีก

‘พี่ฮวนไม่เชื่อใจข้า’เขาอยากบอกนางเหลือเกินว่าเขาสำนึกผิดแล้ว “นางเป็นคนของข้า เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล”

        “จวิ้นอ๋อง”ไห่เถิงตกตะลึง เขาประเมินนางต่ำไปจริงๆ“จวิ้นอ๋อง เดิมทีนางเป็นน้องสาวต้าเจิง หากให้นางพักรักษาตัวที่นี่เกรงว่าจะไม่เหมาะ ข้าน้อยไม่รังเกียจที่จะไปอยู่ดูอาการที่เรือนตานถิง ย้ายนางกลับเรือนตานถิงวันนี้เลยดีหรือไม่”

         “ไม่ดี อยู่เรือนตานถิงไกลเกินไป ย้ายไปเรือนตะวันออกก็แล้วกัน ที่นั่นอากาศปลอดโปร่ง”

        สิ้นคำอู๋ฮวน กล้ามเนื้อบนใบหน้าไห่เถิงกระตุก เรือนตะวันออกได้ยินว่าสร้างไว้เพื่อสตรีที่จะแต่งเข้ามา ในฐานะจวิ้นหวางเฟยมิใช่หรือ ในเมื่ออู๋ฮวนย้ายนางไปที่นั่นเท่ากับประกาศให้คนรู้ว่า นางคือจวิ้นหวางเฟย!

        เซินสี่ฟื้นจากอาการบาดเจ็บบ้างแล้ว หลังจากลุกจากเตียงได้ เขารีบแต่งตัวไปตรวจสอบที่เกิดเหตุที่นั่นยังไม่ได้เก็บกวาด เซินสี่มองคราบเลือดที่แห้งกรังด้วยความสับสน เขานึกถึงใบหน้าจางหลินถงเมื่อครั้งแรกที่ได้พบริมทะเลสาบ และตลอดการเดินทาง เขาเพิ่งรู้ว่าเขาจำสีหน้าและรอยยิ้มของนางได้ทั้งหมด

        เมื่อตรวจสอบเสร็จก็ไปพบอู๋ฮวน เขาถามผู้คุ้มกันคนอื่นว่าจางหลินถงเป็นอย่างไรบ้าง คนคุ้มกันกล่าวว่าจางหลินถงรับลูกดอกอาบยาพิษแทนอู๋ฮวนอาการสาหัส ตอนที่ได้ยินเซินสี่ก็ยืนนิ่ง หัวใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาถามว่านางอยู่ที่ใด คนคุ้มกันกล่าวว่านางอยู่ที่เรือนบูรพา และอู๋ฮวนจึงอารมณ์ไม่ดีอย่าได้ทำให้จวิ้นอ๋องโมโหอีก

        เซินสี่พูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้าและไปที่เรือนบูรพาจากนั้นคุกเข่าลงโขกศีรษะแสดงความสำนึกผิดต่ออู๋ฮวน“จวิ้นอ๋อง ข้าน้อยมารับโทษที่บกพร่องหน้าที่ปล่อยให้มือสังหารเข้ามาปองร้ายจวิ้นอ๋อง จวิ้นอ๋องได้โปรดลงโทษด้วย”

        อู๋อวนปรายตามองเซินสี่แล้วแค่นเสียงหึขึ้นลำคอคราหนึ่ง เจ็บจนเดินไม่ไหวยังจะมีหน้ามาขอรับโทษ อู๋ฮวนถอนหายใจ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหนนี้เขาโมโหมากจนเผลอทำรุนแรงกับลูกน้องไปจริงๆ

        เซินสี่ไม่ได้มีความผิดเพียงแต่ทำตามหน้าที่ แต่เพราะเขาเป็นห่วงจางหลินถงมากเกินไป และเซินสี่ก็ยังมัวแต่คิดว่านางเป็นสายของชินอ๋อง อู๋ฮวนที่เดิมที่อึดอัดมานานจึงได้โอกาสระบายโทสะ

        “ช่างมันเถอะ ข้าให้เจ้าพักสามวัน กลับไปพักผ่อนได้แล้ว”

        “จวิ้นอ๋อง”

        “มีอะไรอีก”

        เซินสี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบบางอย่างยื่นไปให้อู๋ฮวน มันคือถุงผ้าสีดำปักลายหัวพยัคฆ์ขาว อู๋ฮวนขมวดคิ้วนึกขยาดอยู่ในใจ เซินสี่คงไม่ใช่ต้วนซิ่วด้วยกระมัง

        “ข้าน้อยเห็นของสิ่งนี้ตกอยู่บนพื้น คิดว่าคงเป็นของแม่นางอาหลินทำมาเพื่อมอบให้จวิ้นอ๋อง”

        เซินสี่มีความรู้สึกผิดอย่างมากที่ตอนนั้นเขาทำหยาบคายใส่นาง ทั้งที่นางบาดเจ็บเพื่อปกป้องอู๋ฮวน หลังจากฟื้นเขาทบทวนว่าเหตุใดจึงต้องเป็นปรปักษ์กับนางอยู่ร่ำไป ต่อให้ต้องถูกถีบกระเด็น เขาก็ยังจะพูดเพื่อทำให้ท่านอ๋องเลิกสนใจนาง

        กระทั่งไปในที่เกิดเหตุ เขาเห็นถุงผ้าตกอยู่ ความคิดแรกเขารู้ว่าต้องเป็นของจางหลินถง เพียงเห็นถุงผ้าที่มีกลิ่นหอม และลายปักสวยงามเขาอยากเก็บไว้เสียเอง ที่แท้หญิงอัปลักษณ์คนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิงที่เขาพบเจอในทะเลสาบวันนั้น ภาพของนางได้สลักลงกลางใจของเขามาตั้งนานแล้ว แต่เขาโง่เกินกว่าจะเข้าใจ จนกระทั่งนางบาดเจ็บใกล้ตาย เขาถึงจะรู้สึกเป็นห่วงนาง

        แต่นางเป็นคนของอู๋ฮวนไปแล้ว เซินสี่รู้สึกผิด แม้ใจคิดจะยึดครองถุงผ้าที่นางตั้งใจทำเพื่ออู๋ฮวน ในที่สุดเขาก็คิดได้ว่าของชิ้นนี้ไม่ได้ทำมาเพื่อเขาตั้งแต่แรก จึงควรมอบให้เจ้าของที่แท้จริง

        “นางทำหรือ นางมอบให้ข้าหรือ”

        อู๋ฮวนลุกจากเตียงสาวเท้าตรงไปหยิบถุงผ้าใบนั้นขึ้นมาลูบคลำ ดวงตาเปล่งประกายแห่งความยินดีจนปิดไม่มิด แต่พอเห็นคราบเลือดที่แต้มบนด้ายสีขาว ก็ทำให้หัวใจเริ่มบีบรัดรุนแรงอีกครั้ง นางตั้งใจทำมาเพื่อมอบให้เขา แต่เขาระแวงนางทำให้นางบาดเจ็บ หนนี้ถือเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ ต่อไปเขาจะเชื่อใจนางไม่ระแวงนางอีก ถุงผ้าชิ้นนี้เป็นของชิ้นแรกที่นางทำให้ เขาต้องรักษามันอย่างดีแน่นอน

        เซินสี่มองถุงผ้าที่อยู่ในมืออู๋ฮวน เขาอมยิ้มอย่างรู้สึกเศร้า ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองสตรีที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แล้วลุกจากไป

        ************************************************************