[Scene 2: ความลับหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล]
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงตรง...
บรรยากาศหน้าเคาน์เตอร์พยาบาลวอร์ดศัลยกรรมทรวงอกเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์ดังกวนใจสลับกับเสียงพูดคุยรายงานเคสส่งเวรของพยาบาลกะเช้าและกะดึก
'นับดาว' ในชุดฟอร์มพยาบาลสีขาวตัวเก่งชุดเดิมที่ถูกรีดจนเรียบกริบ นั่งอยู่หลังคอมพิวเตอร์ด้วยใบหน้าที่พยายามปรับให้ดูเป็ปกติที่สุด แม้ว่าความจริงแล้ว... ร่างกายส่วนล่างของเธอจะยังคงรู้สึกระบมและบอบช้ำจาก 'บทลงโทษ' ของศัลยแพทย์หนุ่มเมื่อตอนตีสองไม่หาย
"น้องดาว ไหวไหมเนี่ย หน้าแดงๆ แถมดูล้าๆ นะ เวรดึกเมื่อคืนเคสหนักเหรอ?" 'พี่เกด' พยาบาลรุ่นพี่ทักขึ้นด้วยความหวังดี ขณะเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาแตะบ่าเธอ
"อะ... เอ่อ ไหวค่ะพี่เกด เมื่อคืนเคสฉุกเฉินเยอะนิดหน่อยค่ะ ดาวเลยยังไม่ได้พัก" นับดาวรีบส่งยิ้มกลบเกลื่อน รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึง 'เคสฉุกเฉิน' ในห้องพักแพทย์ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมง
ยังไม่ทันที่พี่เกดจะถามอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังก้องมาจากทางเดินหน้าวอร์ด ร่างสูงโปร่งของ 'หมอเตชินทร์' เดินตรงเข้ามาพร้อมกับกลุ่มแพทย์ฝึกหัด
เช้านี้เขาสวมเสื้อกาวน์ยาวสีขาวสะอาดตาทับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ผมทรงสลวยถูกเซตอย่างเป็ระเบียบ แว่นตาขอบบางไร้รอยขีดข่วนกลับมาประดับบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง รูปลักษณ์หล่อเหลา หล่อเนี้ยบ และสมบูรณ์แบบราวกับเ้าชายในคราบคุณหมอ ทำให้พยาบาลสาวๆ ในวอร์ดแอบมองกันเป็ตาเดียว
ไม่มีใครรู้เลยว่า... ภายใต้มาดสุขุมเ็าราวกับน้ำแข็งนี้ เมื่อคืนเขาเพิ่งจะตะกละตะกลามและดุดันบนเตียงขนาดไหน!
"สวัสดีครับพี่เกด สวัสดีครับพยาบาลนับดาว" เตชินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์คุณหมอเคร่งขรึม ั์ตาภายใต้บานแว่นมองตรงมาที่นับดาวแวบหนึ่ง ก่อนจะกางชาร์ตคนไข้ในมือออก "ขอแฟ้มประวัติเคสคนไข้ห้อง 502 หน่อยครับ"
"ได้ค่ะคุณหมอ" นับดาวรีบหันไปหยิบแฟ้มประวัติคนไข้บนชั้น ส่งให้เขาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ
และในจังหวะที่ยื่นแฟ้มให้ ปลายนิ้วยาวของเตชินทร์ก็ตั้งใจปัดผ่านปลายนิ้วของเธอเบาๆ ไม่ใช่แค่แตะ... แต่เป็การจงใจลูบไถลไปตามหลังมือเนียนของเธออย่างย่ามใจต่อหน้าต่อตาพยาบาลรุ่นพี่!
นับดาวสะดุ้งเบาๆ รีบชดมือกลับ หน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู เธอเงยหน้ามองเขาอย่างคาดโทษ แต่คุณหมอตัวดีกลับรับแฟ้มไปเปิดอ่านหน้าตาเฉย มุมปากหยักยกยิ้มกิมมิคเล็กๆ ที่มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น
ครืด... ครืด...
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฟอร์มของนับดาวสั่นเตือน เธอขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะค่อยๆ หยิบขึ้นมาเปิดดูใต้เคาน์เตอร์ ข้อความไลน์จากรายชื่อที่บันทึกไว้ว่า 'Dr. Techin' เด้งขึ้นมา
‘เมื่อคืนตอบสนองดีมาก... แต่เช้านี้เห็นเดินเกร็งๆ นะครับพยาบาลนับดาว เจ็บมากไหม?’
นับดาวสูดหายใจเข้าลึก มือไม้สั่นจนแทบทำโทรศัพท์ร่วง เธอเงยหน้าขึ้นมองเตชินทร์ที่กำลังยืนฟังแพทย์ฝึกหัดรายงานเคสอยู่ แต่สายตาคมกริบคู่เดิมกลับชำเลืองมองเธอผ่านบานแว่นตา พร้อมกับขยิบตาให้เธอข้างหนึ่งอย่างร้ายกาจ!
‘คนฉวยโอกาส! ทำไมทำหน้าตาเฉยเมยแบบนั้นได้คะ!’ นับดาวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้
ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เด้งกลับมาทันที...
‘ถ้าไม่อยากให้ทำหน้าเฉยเมย... เที่ยงนี้ไปกินข้าวในห้องทำงานหมอนะครับ มี 'รางวัล' จะให้อีก’
236
