บทที่ 16 ชั้นหลอมรวม (2).
ตอนที่แจ๊คกำลังขึ้นขั้นหลอมรวม หู่เสวียได้มองแจ๊คอยู่ด้านข้างในทันใดนั้นที่เพราะได้ทำให้เลือดใหม่ควบคุมร่างกายโดยการเสียเลือดใหม่ไปแค่ 1/3 มันเป็นอะไรนี้น่าตกใจมากเพราะในประวัติศาสตร์ ไม่เคยมีใครทำอย่างนี้ได้แบบนี้ต้องบอกก่อนเลยนะว่า ในประวัติศาสตร์ คนที่ไปขั้นหลอมรวมโดยไม่มีใครให้คำแนะนำถึงขั้นหลอมรวมและสำเร็จในรอบที่ 5 นั้นเป็นอัจฉริยะมากหู่เสวียมองดูแจ๊คนำพาเลือดใหม่ไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายแจ๊คมาถึงชั้นตอนสุดท้ายหู่เสวียมองอย่างนั้นได้แอบลุ้นด้วยเหมือนกันว่า แจ๊คจะทำสำเร็จไหมแต่ก็น่าผิดหวังไม่มากเท่าไร เธอคงจะรู้สึกว่าแจ๊คคงจะกลายเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งในอนาคตหู่เสวียมองแจ๊คดิ้นทุรนทุรายก่อนที่แจ๊คจะหมดสติไปหู่เสวียมองแจ๊คแต่ไม่มีใครรู้ว่า หู่เสวียคิดอะไรก่อนจะกางบาเรียให้กับแจ๊คได้หายตัวไปแจ๊คได้สติขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งหลังผ่านไป 5 วัน“เจ็บ!!!!!!!!!!!!!!!!!!”สิ่งแรกที่แจ๊คตะโกนออกมาจากการฟื้นตัว แจ๊คได้มองไปที่ร่างกายของตนเอง มีหลอดเลือดขึ้นมาตามร่างกายให้เห็นนั้นคือหลอดเลือดที่แจ๊คเปิดให้พวกเลือดใหม่ได้เดินทางสิ่งที่แจ๊คตกใจมากที่สุดคือพวกเลือดเก่าได้แข็งแรงขึ้นมาอีกแล้ว เพราะเลือดเก่าได้ต่อสู้กับเลือดใหม่ทำให้แข็งแรงขึ้นมาอีก 10 เปอร์เซ็น เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวมากแจ๊คหันไปมองตรงต้นไม้แล้วพูดว่า“หู่เสวีย ตอนนี้ฉันทำต่อเลยได้ไหม หรือว่าต้องรอพักตัวก่อนแล้วค่อยขึ้นขั้นหลอมรวม มันน่าเจ็บใจมากที่ล้มเหลวครั้งแรก”หู่เสวียได้มองแจ๊คก่อนจะบอกไปว่า“ได้ ตอนแรกล้มเหลวมันเป็นเรื่องธรรมดา จงจำความรู้สึกนั้นเอาแล้วทำอีกรอบหนึ่งตีเหล็กมันต้องตีตอนร้อน ๆ”“โอเค”แจ๊คหยิบผลึกระดับ 3 ออกมาจากกระเป๋ามิติ แล้วตั้งสติก่อนดูดซับไปที่หัวใจ คราวนี้แจ๊คสามารถจับทิศทางได้ว่าต้องทำยังไงต่อไปหัวใจได้ดูดซับผลึกระดับ 3 เข้าไปแล้ว แจ๊คได้กดดันเลือดเก่าทั้งหมดในร่างกายเลยทีเดียว และเปิดเส้นทางการเดินเลือดใหม่หลายเส้นทางแจ๊คไม่ได้ทำเป็นจุด ๆ ไปแบบตอนแรก เพราะแจ๊คได้สังเกตว่า ถ้ากดดันเลือดทั่วทั้งร่างกายง่ายกว่าการที่กดดันไปทีละจุด เพราะยังไงเลือดเก่ายังเป็นเลือดของตนเอง แจ๊คสามารถบังคับได้ตามที่ใจต้องการรอบนี้ง่ายมาก GGEZ เลย จนมาถึงที่สมอง แม้จะง่ายกว่ารอบที่แล้วแต่สมองที่เป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนมากแจ๊คได้ใช้เวลากับสมองเท่ากับรอบที่แล้วเพราะแจ๊คไม่กล้าจะรีบ ถ้ารีบเกิดอะไรขึ้นกับสมอง ผิดพลาดนิดเดียวทำให้คนเราเป็นบ้าได้เวลาได้ผ่านไปไม่น้อย ขั้นตอนสุดท้ายได้มาถึงแล้ว แจ๊คปล่อยให้เลือดเก่าสู้รบกับเลือดใหม่ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมเลือดใหม่ที่มีกำลังรบเท่ากับเลือดเก่าได้สู้กับไม่นาน แต่ความไม่นานของมันทำให้ร่างกายแจ๊ครู้สึกว่าถูกต้มจนเปื่อยเพราะความร้อนสูงเลือดเก่าและเลือดใหม่สู้กันแล้วไม่รู้ผลแต่เลือดใหม่และเลือดเก่าเริ่มที่จะหลอมรวมกันจนกลายเป็นหนึ่งเดียว ตอนนี้ในที่สุดเลือดทั้งหมดภายในร่างกายไม่ว่าจะเก่าหรือใหม่ได้หลอมรวมกันจนเป็นหนึ่งเดียวกันแจ๊ครู้สึกว่าเหมือนร่างกายขยับง่ายขึ้นมา และการตอบสนองที่มากกว่าเดินถึง 2/10“ฉันทำได้แล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!”แจ๊คดีใจมากที่ได้หลอมรวมขั้นนี้ได้ แจ๊คได้เดินที่ต้นไม้ เขาเห็นมดเดินอยู่ เขาเอานิ้วจิ้มมัน ตัวที่2-4-6-7-10-13ไม่มีการพลาดสักตัวเลย แม้บางตัวจะเดินตามหลังกันแต่แจ๊คจิ้มไม่โดนตัวที่ตนเองไม่ได้เล็งอย่างแม่นยำ“นี่สินะที่เรียกว่า ความแม่นยำ”หู่เสวียปรากฏตัวออกมา“เราจะไปไหนกันต่อ”แจ๊คคิดว่าจะไปที่ดันเจี้ยนต่อเพราะแจ๊คยังไม่ถึงขั้นที่ 2 แต่เหมือนตนเองคิดอะไรได้“เวรเอ๋ยยยยยย ลืมไปได้ไง!!!!!!!”แจ๊คคิดขึ้นมาได้ แจ๊คต้องทำลายร่างกายก่อนรอบหนึ่งเพื่อไป ขั้นต่อไปได้“หู่เสวียฉันต้องทำลายร่างกายก่อนนะถึงจะไปขั้นต่อไปได้ แนะนำที่ดี ๆ หน่อยสิ”หู่เสวียตกใจ คนที่จะกินยาทำลายร่างกายนั้นคือ คนที่จะเริ่มต้นใหม่โดยไม่พอใจพื้นฐานของตนเอง“นายกินยาทำลายร่างกายเข้าไปหรือ”แจ๊คพยักหน้าตอบรับหู่เสวียมองไปทางแจ๊คแบบเห็นใจมาก เพราะคนอีกประเภทที่กินไปมันคือ ขยะ แต่ยาทำลายร่างกายนั้นหายากมาก ๆ ส่วนผสมมันมีแค่เฉพาะในจักรวาลเท่านั้น การได้ยาทำลายร่างกายมาถ้าไม่ใช้ลูกของขุนศึกปีศาจเป็นเรื่องที่ยากมาก“เอาแผนที่ออกมา”แจ๊คได้เอาแผนที่ออกมาให้หู่เสวียได้ดูหู่เสวียได้ชี้ที่แผนที่ก่อนจะหายตัวไปแจ๊คได้เห็นแล้วดูเส้นทางการเดินทาง“ผ่านเมืองด้วยนี้ ฉันจะได้ไปเจอกับมนุษย์ตั้งแต่มายังดวงดาวแห่งนี้ มนุษย์ที่เจอมีแค่บัดเท่านั้น ฉันไปดูวัฒนธรรมของโลกนี้ด้วยดีกว่า”แจ๊คได้เตรียมของและออกเดินทางไปที่เมืองด้วยความตื่นเต้น...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................