รวมเรื่องสั้น ฉบับผู้ใหญ่ NC

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือดังลั่นจนน่ารำคาญ "พอใจ" ปัดมือควานหามันบนโต๊ะข้างเตียงอย่างสะลึมสะลือ เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง เมื่อคืนเธอไลฟ์สดขายของจนเกือบตีสอง มันเป็นงานที่ทำเงินมหาศาล แต่ก็สูบพลังชีวิตเธอไปมหาศาลเช่นกัน

เธอกดปิดเสียง และเกือบจะหลับต่อ...

...จนกระทั่งสมองประมวลผลตัวเลขสีแดงบนหน้าจอ

7:05 น.

"ฉิบหายแล้ว!"

พอใจดีดตัวลุกพรวดจากเตียงนอนนุ่ม หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก วันนี้! วันนี้มันวันสำคัญ! เธอมีนัดแคสติ้งงานใหญ่กับเอเจนซี่โฆษณาของญี่ปุ่นตอนแปดโมงครึ่ง!

นัดรับรถตู้คือหกโมงสี่สิบห้า... นี่มันเจ็ดโมงแล้ว!

หญิงสาวคว้ามือถืออีกครั้ง กดเบอร์โทรออกหา "พี่ตั้ม" ผู้จัดการส่วนตัวของเธออย่างลนลาน รอสายอยู่ไม่ถึงสามวินาที ปลายสายก็กดตัดทิ้ง

"อะไรวะ!" พอใจสบถ ก่อนที่มือถือของเธอจะสั่น พร้อมกับข้อความไลน์ที่เด้งขึ้นมา

พี่ตั้ม: พอใจ!! รถพี่พัง! พี่ตั้ม: ยางแบน แบนแบบบดไปเลย แถวพระรามสอง! พี่ตั้ม: พี่กำลังรอรถมาลาก แต่ไม่ทันแน่ๆ น้องต้องไปเองนะ! สถานที่พี่ปักหมุดไว้ให้แล้ว!

ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่างของพอใจ "ไปเองเหรอ? จะบ้าหรือไง!"

เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างหัวเสีย: แล้วหนูจะไปยังไงพี่ตั้ม! เรียกแกร็บเหรอ! รถติดตายห่าเจ็ดโมงเช้าเนี่ยนะ!

พี่ตั้ม: พี่ไม่รู้! แต่น้องต้องไปให้ได้นะพอใจ!! งานนี้สำคัญมาก!! ลูกค้าญี่ปุ่นคนนี้เขาเจาะจงดูตัวน้องคนแรกเลยนะ! พลาดไม่ได้เด็ดขาด!!

พอใจอยากจะปามือถือทิ้ง เธอรู้ว่างานนี้สำคัญแค่ไหน มันคือโอกาสที่เธอจะได้โกอินเตอร์ ไม่ใช่แค่เป็น "พอใจ สุขล้น" นางแบบกราเวียร์สายคิวต์เซ็กซี่ หรือ "น้องพอใจ" ขวัญใจหนุ่มๆ ในแอปไลฟ์สดอีกต่อไป นี่คือโอกาสที่จะยกระดับตัวเอง

เธอเหลือบมองนาฬิกา 7:15 น.

ออฟฟิศนั่นอยู่อีกฟากของเมือง... อโศก

รถยนต์ส่วนตัว? ไม่มีทาง เธอขับรถไม่แข็ง และรถติดนรกแตกตอนเช้าแบบนี้ ไม่มีทางทัน เรียกแท็กซี่หรือแกร็บ? ก็เหมือนข้อแรก

มันเหลือแค่ทางเลือกเดียว... ทางเลือกที่เธอไม่ได้ใช้มันมานานนับสิบปี

"รถไฟฟ้า..."

พอใจกลืนน้ำลายเอื๊อก หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้าสาธารณะตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย... ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะ "ดัง" ตั้งแต่ก่อนที่ "หน้าอก" ของเธอจะกลายเป็นสมบัติสาธารณะที่ทุกคนจ้องมอง

แต่วันนี้ เธอไม่มีทางเลือก

…

หญิงสาวกระโจนเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันเร็วที่สุดในชีวิต เธอไม่มีเวลาอาบน้ำ แค่ฉีดสเปรย์ระงับกลิ่นกายและประโคมน้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ เท่านั้น

ปัญหาต่อมาคือเสื้อผ้า วันนี้เป็นวันแคสติ้ง เธอจึงเตรียม "ชุดไม้ตาย" เอาไว้แล้ว... มันคือชุดที่พี่ตั้มบอกว่าลูกค้า "บรีฟ" มา

มันเป็นชุดที่ "เซ็กซี่รัดรูป" สมกับเป็นพอใจ

เสื้อครอปท็อปสีขาวรัดติ้วที่แทบจะปิดหน้าอกไซส์ 42 ของเธอไม่มิด โชว์ให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกมา ชายเสื้อลอยสูงจนเห็นหน้าท้องแบนราบและสะดือสวย กระโปรงมินิสเกิร์ตสีดำสั้นกุดที่รัดสะโพกผายกลมกลึงของเธอจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน

"จะบ้าเหรอ! ใส่ชุดนี้ขึ้นรถไฟฟ้าเนี่ยนะ!"

เธอไม่มีเวลาเปลี่ยน!

พอใจรีบคว้าเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่มีในตู้มาสวมทับ รูดซิปขึ้นมาจนสุดคอ ดึงฮู้ดคลุมหัว สวมแว่นตาหนาเตอะไร้ค่าสายตา และหยิบหน้ากากอนามัยสีดำมาใส่ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด

เธอมองตัวเองในกระจก... ดูเหมือนพวกขี้ยาโรคจิตมากกว่านางแบบสุดฮอต

เออ! แบบนี้แหละ! ไม่มีใครจำได้หรอก!

7:30 น.

พอใจวิ่งออกจากคอนโดหรูของเธอตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด อากาศยามเช้าอบอ้าวและชื้นเหงื่อ ทำให้เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดภายใต้เสื้อฮู้ดตัวหนา

เมื่อเธอก้าวเท้าขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นชานชาลา... ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

นี่มันไม่ใช่สถานีรถไฟฟ้า... นี่มันขบวนมดชัดๆ!

ผู้คนล้านแปดในชุดยูนิฟอร์มนักเรียนและชุดพนักงานออฟฟิศยืนอัดแน่นกันเต็มพื้นที่ชานชาลา กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกาแฟ และกลิ่นน้ำหอมหลากหลายยี่ห้อปะปนกันจนน่าเวียนหัว

พอใจรู้สึกเหมือนเป็นตัวประหลาด เธอดึงฮู้ดให้ต่ำลงอีก พยายามทำตัวลีบเล็กที่สุด

เสียงประกาศดังขึ้น "รถไฟฟ้ากำลังเข้าสู่สถานี..."

ตูม!

ประตูเปิดออก และคลื่นมนุษย์ก็ซัดเธอเข้าไปในตู้ขบวนนั้นทันที

"โอ๊ย!" "ขอทางหน่อยค่ะ!" "ชิดในเลยครับพี่!"

พอใจถูกเบียด ถูกดัน จนเธอเสียหลักไปปะทะกับแผงอกของใครบางคน ก่อนจะถูกแรงมหาศาลจากด้านหลังอัดเธอจนตัวลอยเข้าไปอยู่กลางตู้

ประตู... ปิด...

...

ความจริงที่โหดร้ายได้เริ่มต้นขึ้น

มันไม่ใช่ "แน่น" ... มันคือ "ไม่มีที่หายใจ"

พอใจถูกขนาบข้างด้วยมนุษย์ เธอขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว แขนของเธอถูกบีบจนแนบชิดลำตัว ใบหน้าของเธอ ที่อยู่ใต้แมสก์ แทบจะฝังอยู่ที่หัวไหล่ของนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง

และที่เลวร้ายที่สุด... คือด้านหลังของเธอ

มันมีร่างกายที่แข็งแกร่งของผู้ชายคนหนึ่ง เบียดชิดอยู่กับแผ่นหลังและสะโพกของเธอแบบ... เต็มพื้นที่

เธอรู้สึกได้ถึงความสูงของเขาที่เหนือกว่าเธอมาก รู้สึกได้ถึงแผ่นอกกว้างที่แนบสนิทกับไหล่ของเธอ ผ่านเสื้อฮู้ด และรู้สึกได้ถึงต้นขาที่แข็งเหมือนหินของเขาที่ดันอยู่กับบั้นท้ายของเธอ

นี่มัน... ปกติใช่ไหม... พอใจพยายามปลอบตัวเอง รถมันแน่น... มันก็ต้องโดนตัวกันบ้าง...

เธอพยายามขยับตัว ยุกยิก เพื่อสร้างช่องว่างเล็กๆ แต่ไร้ผล ยิ่งเธอดิ้น... ดูเหมือนแผงอกด้านหลังนั่นจะยิ่ง "ดัน" เข้ามาแนบชิดมากขึ้น

เขาไม่ได้ขยับ แต่เขาก็ "ไม่ถอย"

กลิ่น... กลิ่นของเขาลอยมาแตะจมูกเธอ มันไม่ใช่กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวแบบที่เธอจินตนาการไว้ มันเป็นกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพง กลิ่นสะอาดๆ เหมือนสบู่ ผสมกับกลิ่นบุรุษเพศจางๆ

รถไฟเคลื่อนตัว... และการโคลงเคลงเล็กน้อย ทำให้สะโพกของเธอเสียดสีกับ "เป้ากางเกง" ของเขา

พอใจตัวแข็งทื่อ

เธอรู้สึกได้... ถึงบางอย่างที่มัน "แข็ง" และ "ร้อน" ดันอยู่ตรงร่องก้นของเธอ

ไอ้โรคจิต!

เธอก่นด่าในใจ แต่ก็ยังพยายามคิดในแง่ดี... เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้ รถมันเบียด...

จนกระทั่ง... "มือ" นั่นเริ่มทำงาน

...

มันเริ่มอย่างนุ่มนวล... จนเกือบจะเหมือนอุบัติเหตุ

ฝ่ามือใหญ่และอุ่นจัดของใครคนนั้น วางแปะลงบนสะโพกด้านขวาของเธอ... "นอก" เสื้อฮู้ด

พอใจสะดุ้ง แต่ก็ยังไม่กล้าโวยวาย

มือยังคงวางนิ่งอยู่ตรงนั้น... สักสิบวินาที

เขาคงแค่หาที่จับ... เธอคิด

แต่แล้ว... นิ้วของเขาก็ขยับ

มันไม่ใช่การขยับเพื่อหาที่ยึด แต่มันคือการ "ลูบไล้"

นิ้วยาวๆ นั่นลากช้าๆ จากขอบเอวของเธอ ลงมาตามส่วนโค้งของสะโพก...

แล้วมันก็ "บีบ"

"อึ่ก!"

พอใจเผลอกลั้นหายใจ เขาบีบก้นเธอ! บีบผ่านชั้นเสื้อฮู้ดตัวหนา และผ่านชั้นกระโปรงมินิสเกิร์ตที่รัดรูปอยู่ข้างใน!

มันเป็นการบีบที่เต็มไปด้วยความจงใจ... หนักแน่น... และ "รู้ดี"

หญิงสาวชาวาบไปทั้งตัว ความกลัวและความอับอายแล่นพล่านขึ้นมาจุกที่คอหอย เธออยากจะหันไปตวาดใส่หน้าเขา อยากจะกระทืบเท้าเขา แต่เธอทำไม่ได้!

เธอขยับตัวไม่ได้!

และถ้าเธอโวยวาย... ถ้ามีคนจำหน้าเธอได้...

"พอใจ สุขล้น นางแบบอกตู้ม โดนลวนลามบนรถไฟฟ้า"

พาดหัวข่าวฉาวโฉ่ลอยเข้ามาในหัว มันคือจุดจบในอาชีพของเธอ เธอจะถูกตราหน้าว่า "สร้างกระแส" หรือแย่กว่านั้น... ถูกซ้ำเติม

เธอทำได้แค่ยืนตัวแข็ง... และภาวนาให้เขาหยุด

แต่เขาไม่หยุด

มือหยาบโลนนั่นไม่พอใจแค่การสัมผัสภายนอก นิ้วของเขามันซุกซนกว่านั้น

มันเลื้อย... จากสะโพกของเธอ... มาด้านหน้า

พอใจเบิกตากว้างใต้แว่นตาหนาเตอะ ไม่... อย่า...

มือของเขาเคลื่อนมาหยุดที่หน้าท้องของเธอ... และมันก็หา "ช่อง"

ชายเสื้อฮู้ดที่เธอสวมทับไว้ มันไม่ได้รัดรูป...

นิ้วเย็นๆ ของเขา... สอดผ่านช่องว่างนั้น... เข้ามา "ข้างใน"

"!!!"

ผิวเนื้อเปล่าๆ ของเธอสัมผัสกับความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของคนแปลกหน้า!

พอใจตัวแข็งเป็นหิน เธอหยุดหายใจไปแล้ว

เขาทำได้ยังไง! ท่ามกลางฝูงชนแบบนี้! ไม่มีใครเห็นเลยเหรอ!

แน่นอน... ไม่มีใครเห็น... เพราะร่างกายของเธอที่หันหน้าเข้าหาผู้หญิงอีกคน และร่างกายของเขาที่ปิดด้านหลังไว้ มันคือ "จุดบอด" ที่สมบูรณ์แบบ

นิ้วเย็นๆ นั่น... ลากช้าๆ... บนผิวหน้าท้องที่แบนราบของเธอ

มันลาก... วน... รอบสะดือ...

ก่อนที่มันจะค่อยๆ... เลื่อนสูงขึ้น... สูงขึ้น...

จนกระทั่งมันสัมผัสกับขอบ... ขอบบราของเธอ...

โอ้... พระเจ้า...

พอใจอยากจะร้องไห้ เธอพยายามบิดตัวหนี แต่ขาของเธอเหมือนถูกตอกตะปูติดพื้น

มือของเขาทาบอยู่ใต้ราวนมของเธอ ยังอยู่ด้านนอกบรา เขารู้สึกได้ถึงความอึดอัดของ "ชุดชั้นใน" ที่พยายามโอบอุ้มสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินตัว

เขาหยุดนิ่ง... เหมือนกำลังประเมินสถานการณ์

พอใจภาวนา... หยุดแค่นี้เถอะ ได้โปรด...

แต่แล้ว... มือข้างนั้นก็ "ถอน" ออกไป

หญิงสาวเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอก...

...เร็วเกินไป

มือข้างเดิม... หรืออาจจะอีกข้าง... เธอไม่แน่ใจ... มันสอดกลับเข้ามาใหม่ แต่คราวนี้มันอ้อมไปทาง "ด้านหลัง" ของเธอ

มันเลื้อยอยู่ใต้เสื้อฮู้ด... ไต่ไปตามแผ่นหลังที่ชื้นเหงื่อของเธอ...

มันไปหยุด... ตรงจุดยุทธศาสตร์...

...ตะขอบรา...

พอใจชาวาบไปทั้งตัว ไม่... มึงจะ...

คลิก...

เสียงปลดตะขอที่เบาแสนเบา... แต่มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอราวกับเสียงฟ้าผ่า

เขาทำได้! ไอ้เวรตะไลนี่มันปลดตะขอบราเธอ! จากด้านหลัง! ใต้เสื้อฮู้ด! ในรถไฟฟ้าที่แน่นเป็นปลากระป๋อง!

"อื้อ!"

เสียงประหลาดหลุดออกจากลำคอของเธอ แต่โชคดีที่เสียงประกาศของรถไฟดังกลบมันมิด

"สถานีต่อไป... สยาม... ผู้โดยสารโปรดระมัดระวังช่องว่างระหว่าง..."

ความรู้สึก "ว่างโหวง" เกิดขึ้นทันที

"หน้าอกอันล้ำค่า" ของเธอ... "เครื่องมือทำมาหากิน" ของเธอ... ตอนนี้มันเป็นอิสระแล้ว!

มันหนัก... มันเด้ง... มันห้อยล้อไปตามแรงสั่นสะเทือนของรถไฟ โดยมีเพียงเสื้อครอปท็อปสีขาวบางๆ ตัวเดียวที่รัดมันไว้

พอใจรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย...

และวินาทีที่เธอคิดว่ามันเลวร้ายที่สุดแล้ว... มันก็เลวร้ายได้อีก

มือหยาบโลนข้างนั้น... ที่เพิ่งปลดตะขอเธอ... มันไม่ยอมออกไปง่ายๆ

มันเลื้อยจากด้านหลัง... อ้อมกลับมาที่ด้านหน้า...

คราวนี้... มันสอดเข้า "ใต้" ชายเสื้อครอปท็อปของเธอ!

ฝ่ามืออุ่นจัด... สัมผัสกับ "ผิวเนื้อ" ของหน้าอกเธอโดยตรง!

"อ๊า...!"

พอใจสะดุ้งสุดตัว เธอเผลอเบียดไปข้างหน้าจนคนที่ยืนอยู่ถึงกับหันมามองค้อน เธอก้มหัวขอโทษขอโพย... โดยที่ด้านหลัง... "สงคราม" กำลังเกิดขึ้น

เขาไม่จับมันแค่ข้างเดียว... เขาใช้มือทั้งสองข้าง!

ไอ้บ้า! เขาใช้สองมือสอดเข้ามาใต้เสื้อฮู้ด แล้วมุดเข้าไปใต้เสื้อครอปของเธอ!

ฝ่ามือใหญ่โตสองข้าง... ตะปบ... และ "ครอบครอง" เต้าทั้งสองข้างของเธออย่างเต็มไม้เต็มมือ

เขา "บีบ" มัน!

ไม่ใช่การบีบแบบนุ่มนวล... แต่มันคือการ "ขย้ำ"

เขาบีบเคล้นก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นในอุ้งมือราวกับมันเป็นลูกบอลยาง เขา "ฟอนเฟ้น" มันอย่างรุนแรงและแม่นยำ

นิ้วหัวแม่มือหยาบๆ ของเขา "ขยี้" และ "บด" ลงบนยอดถันของเธอที่กำลังแข็งสู้มืออย่างบ้าคลั่ง

"อึ่ก... อ๊า..."

พอใจกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดใต้หน้ากากอนามัย ความเจ็บจี๊ดๆ ผสมกับความรู้สึกประหลาดแล่นไปทั่วร่าง

เขาบีบ... เขาคลึง... เขาดึง... เขาหยอกล้อกับ "เครื่องมือทำมาหากิน" ของเธอราวกับเป็นของเล่นที่เขาเพิ่งได้มาใหม่

เขา "ชั่งน้ำหนัก" มันในมือ... สลับไปมาซ้ายขวา...

ความอับอายพุ่งสูงจนเธอแทบอยากจะสลายไปตรงนั้น

เธอถูกข่มเหง... ถูกล่วงละเมิด... ในที่สาธารณะ... และเธอทำอะไรไม่ได้เลย

แต่...

แต่ทำไม...

ร่างกายเจ้ากรรมของเธอ... มันถึงทรยศเธอแบบนี้...

ในขณะที่สมองของเธอกรีดร้องด้วยความขยะแขยง... แต่ "ข้างล่าง" ของเธอมันกลับ...

...มัน "เปียก"

ความรู้สึก "วาบหวาม" ที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนมันแล่นพล่านจากช่องท้องน้อยลงไปที่หว่างขา

ช่องทางรักของเธอ... มันกำลัง "บีบรัด" และ "ชื้นแฉะ" อย่างน่าไม่อาย

เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน แฟนที่เคยคบกันมาก็มีแต่พวกสุภาพบุรุษที่แทบไม่กล้าจับหน้าอกเธอแรงๆ แต่ไอ้โรคจิตคนนี้... เขากำลัง "ย่ำยี" มัน... และร่างกายของเธอกำลัง "ชอบ" มัน

บ้าไปแล้ว... พอใจ... แกมันบ้าไปแล้ว...

รถไฟเริ่มชะลอความเร็ว

"สถานี... ชิดลม... ประตูจะเปิดทางด้านขวา..."

มือทั้งสองข้างนั่น... หยุดชะงัก

มันค่อยๆ ถอนออกไป... ทิ้งไว้เพียงความร้อนผ่าวและความรู้สึกโหวงเหวงที่หน้าอก

ติ๊งต่อง...

ประตูเปิดออก

พอใจแทบจะถลาออกจากตู้ขบวน เธอไม่สนแล้วว่าจะต้องไปสถานีอโศก เธอต้องออกจากนรกนี่เดี๋ยวนี้!

เธอเซถลาไปยืนพิงเสาต้นหนึ่งบนชานชาลา หอบหายใจเหมือนคนใกล้จมน้ำ ร่างกายสั่นเทา หน้าอกที่ไร้บราของเธอหนักอึ้งและปวดหนึบไปหมด เสื้อครอปท็อปเปียกชื้นจนเห็นรอยยอดถันนูนเด่นออกมา โชคดีที่ยังมีฮู้ดบัง

เธอกำลังจะร้องไห้...

"ตกใจเหรอครับ"

เสียงทุ้ม... เย็น... และเรียบสนิท... ดังขึ้นข้างหูเธอ

พอใจสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมอง

เขา...

ชายคนนั้น... คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ... เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

เขาสูงมาก... สูงจนเธอกลายเป็นคนตัวเล็กไปเลย เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มสั่งตัดราคาแพงระยับที่พอดีกับรูปร่างกำยำของเขา ผมเซ็ตเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลา คมคาย แต่ดวงตาคู่นั้น... มัน "เย็นชา"

เขาดูไม่เหมือนไอ้โรคจิตบนรถไฟเลย... เขาดูเหมือนนักธุรกิจระดับผู้บริหาร

"ค... คุณ..." พอใจเสียงสั่น

ชายหนุ่ม ก้มหน้าลงมาเล็กน้อย เขามองเธอด้วยสายตาที่เหมือนกำลัง "ประเมินสินค้า"

เขาพูดด้วยเสียงระดับเดียวกัน... ระดับที่ได้ยินกันแค่สองคน ท่ามกลางเสียงจอแจของสถานี

"ลงสถานีนี้กับผม..."

พอใจส่ายหัว... น้ำตาเริ่มคลอ "ไม่... ฉันจะไป... อโศก..."

คินยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หูเธออีกครั้ง กลิ่นโคโลญจน์สะอาดๆ นั่นปะทะจมูกเธอเต็มๆ

"...หรือจะให้ผมตะโกนชื่อ 'พอใจ สุขล้น' ตอนนี้เลย"