THE ONE

        ทักษะที่เทียนคงใช้นั้นเป็นทักษะที่เขาได้ศึกษาทบทวนจากในหัวของเขา และเป็นหนึ่งในทักษะดรรชนีที่มีอยู่มากมายเรียกว่า ดรรชนีทองคำ ซึ่งเรียกขานตามลำแสงที่แสดงออกมา แม้จะไม่ได้เป็นทักษะที่มีความรุนแรงโดดเด่นอะไร แต่มันกลับเป็นทักษะดรรชนีที่มีความแม่นยำสูงที่สุด

        การจะโจมตีไปที่จุดตันเถียนของผู้คนฟังดูเหมือนง่าย แต่ความจริงแล้วไม่ง่ายเลย แม้จะมีทักษะวิชาดรรชนีที่แม่นยำเพียงใด แต่ถ้าหากไม่รู้ว่าจะต้องยิงไปที่ไหน ก็ย่อมไร้ผลใด ๆ แต่กับเทียนคงนั้นเขาสามารถเห็นตำแหน่งของจุดตันเถียนและเส้นสายพลังที่กระจายไปทั่วร่างกายของผู้ใช้พลังที่ระดับพลังต่ำกว่าเขาได้ เหมือนกับที่เขาได้ใช้เมื่อตอนรักษาให้กับผู้ป่วยคนหนึ่งที่โรงรักษาเมืองประกายเงิน

        ความสามารถนี้เป็นหนึ่งในทักษะวิชาเนตร ที่มีมากมายในคลังความรู้และทักษะของเขา แต่ทักษะวิชาเนตรส่วนใหญ่นั้นจำเป็นต้องมีระดับพลังที่สูงมากในการใช้ ในตอนนี้เขาจึงสามารถใช้ออกได้เพียงทักษะวิชาเนตรบางวิชาที่สามารถใช้ได้ด้วยพลังไม่มากนัก ซึ่งก็คือวิชาที่เขาใช้ออกไปเมื่อครู่ "เนตรสังเคราะห์" เป็นวิชาเนตรพื้นฐานของผู้ที่ต้องการเป็นแพทย์ เพราะจะช่วยให้สามารถมองเห็นอวัยวะต่าง ๆภายในต่าง ๆได้ ซึ่งที่เทียนคงใช้นั้นอยู่ในขั้น 5 จาก 9 ขั้น 

        เทียนคง ใช้วิชาดรรชนีทองคำ กว่า 30 ครั้ง ในช่วงเวลาเพียง 1 วินาที ลำแสงสีทองพุ่งเข้าไปตัดเส้นพลังของผู้คุมสองคนอย่างแม่นยำ ทำให้เกิดภาวะพลังหมุนเวียนขัดข้องจนหมดสติไปในทันที 

        วิคทอเรีย ขณะที่ตามถึงตัวเทียนคง ในใจมีคำถามอยากจะถามอยู่มากมาย แต่ก็ต้องเก็บไว้ก่อน นางจึงเดินนำเทียนคงไปตามเส้นทาง เมื่อผ่านพ้นปากถ้ำเข้ามาได้ราว 100 เมตร ก็ปรากฏเป็นโถงถ้ำขนาดใหญ่ ซึ่งมีทางแยกที่ต่อออกจากโถงถ้ำนี้อีก 30 กว่าเส้นทาง ที่ปากทางเข้าของแต่ละเส้นทางมีผู้คุมยืนประจำอยู่ทางเข้าละ 1 คน ทุกคนมีพลังระดับกลางขั้นสูง 

        โชคดีที่โถงนี้ใหญ่มาก ๆ และผู้คุมแต่ละคนก็ไม่ได้ยืนเฉย ๆ พวกเขาแม้จะไม่ได้ออกนอกตำแหน่ง แต่ก็พูดคุยกันเสียงดัง จึงกลบเสียงฝีเท้าของวิคทอเรียและเทียนคงไปจนหมด รวมถึงถ้ำที่แสงส่องมาไม่ถึง จึงต้องพี่งพาแสงไฟจากจากคบเพลิง ทำให้เกิดมุมอับสายตาอยู่พอสมควร วิคทอเรีย เห็นโถงตรงหน้าก็ขมวดคิ้ว เพราะต่อให้ตอนนี้ผู้คุมจะมองไม่เห็น ฟังไม่ได้ยินก็ตามที นางก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปที่ทางแยกไหนถึงจะไปถึงห้องขังพี่ชาย

        เทียนคง เห็นวิคทอเรียเคร่งเครียดอย่างหนัก ก็ตบไหล่นางเบา ๆพร้อมกับเอ่ยว่า "ท่านลืมไปแล้วหรือว่าสิ่งที่ข้าปรับปรุงให้ท่านนั้นสามารถทำอะไรได้บ้างน่ะ" 

        "หืออ ใช่ จริงสิ เอางั้นก็ได้ .... ว่าแต่มันเปิดใช้งานยังไง" วิคทอเรียพลันนึกขึ้นได้ ว่าอุปกรณ์ที่เทียนคงปรับปรุงให้นั้นสามารถส่งคลื่นความถี่ไปในบริเวณรอบ ๆ เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างของสถานที่ในรัศมีการทำงานได้ แต่ก็ต้องหยุดกึก เพราะนางลืมไปว่า นางใช้งานไม่เป็น

        ".... =..= ท่านนี่น้า " เทียนคงถอนหายใจ ไม่คิดว่าสาวสวยคนนี้จะขี้หลงขี้ลืมได้ขนาดนี้ แต่เอาเถอะ เขาไม่ถือสาอยู่แล้ว เทียนคงเอื้อมมือ ไปกดที่ข้อมือของวิคทอเรีย แป้นคำสั่งก็ปรากฏออกมา เขากดอยู่สองสามที ข้อความขออนุมัติการเปิดใช้งานก็โผล่ขึ้นมา เมื่อข้อความขึ้นมาแล้ว เทียนคง จึงหันไปทางวิคทอเรียก่อนพูดว่า "ท่านต้องเป็นคนอนุมัติคำสั่งนี้ด้วยตัวเอง แม้ข้าจะเป็นคนสร้างระบบนี้ขึ้นมา แต่ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าอำนาจในการตัดสินใจใช้งานระบบนี้ ขึ้นอยู่กับท่าน" 

        "อ๊ะ .... ดะ ได้สิ" วิคทอเรีย สะดุ้งเล็กน้อย และหน้าแดงนิดหน่อย เพราะใบหน้าขาวเนียนกระจ่างใสของหนุ่มน้อยวัยใส จ้องมองมาที่นางในระยะห่างเพียงนิดเดียว ชั่ววินาทีหนึ่งนี้ทำให้นางลืมไปเสียสนิทเลยว่ามาทำอะไรที่นี่ ก่อนจะได้สติแล้วพยักหน้า ก่อนอนุมัติคำสั่ง

        ทันทีใดนั้นเองคลื่นความถี่ ก็ปลดปล่อยออกมาจากข้อมือวิคทอเรีย ข้อมูลสถานที่ในรัศมี 500 เมตร ก็เข้ามาในหัวของเขาทันที แต่เทียนคงเมื่อเห็นโครงสร้างของสถานที่นี้แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว วิคทอเรียไม่รู้ว่าสิ่งที่เทียนคงเห็นนั้นเป็นอย่างไร แต่สังเกตได้ถึงรอยย่นระหว่างคิ้วจึงเอ่ยถามว่า

"เป็นยังไงบ้าง เจ้าเห็นอะไรบ้างไหม"

        "เห็นน่ะเห็น แต่มันไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่ รัศมีที่เห็นมันน้อยเกินไป มันยังไม่สามรถมองเห็นปลายทางของแต่ละทางแยกได้เลย"

        "แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะทีนี้" วิคทอเรียรู้สึกหมดหนทาง ก่อนหน้าที่ยังไม่ได้เข้ามายังคุก นางยังคิดว่าจะสามารถลอบเล้นเข้ามาได้ แต่ที่ไหนได้กลับเจอเส้นทางแปลกประหลาด และจำนวนผู้คุมที่มากเสียเหลือเกิน ไม่มีทางที่นางจะลอบเล้นเข้าไปได้แน่นอน แต่เมื่อเทียนคงเตือนเรื่องอุปกรณ์ที่เขาปรับปรุง ก็มีประกายความหวังขึ้นมา แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้อย่างที่คาดหวัง ตอนนี้นางจึงรู้สึกหดหู่อย่างมาก ที่คงไม่อาจช่วยเหลือพี่ชายได้แล้ว

        "อย่าเพิ่งถอดใจ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง ท่านช่วยคอยระวังหลังให้ข้าด้วย ข้าจำต้องใช้สมาธิในการแก้ปัญหานี้" ทันทีที่กล่าวจบ หุ่นยนต์ขนาดจิ๋ว ขนาดเล็กกว่าหัวเข็มหมุด มากกว่า 50 ตัว กระจายไปตามทางแยกทั้ง 30 เส้นทางนี้ ทุกตัวคือหุ่นยนต์สอดแนมที่เทียนคงสร้างไว้ จริง ๆมีจำนวนมากกว่านี้ แต่ที่ปล่อยออกมาเพียง 50 ตัว เพราะเขาสามารถควบคุมได้พร้อมกันเพียงเท่านี้ ซึ่งก็เกินขอบเขตที่มนุษย์ทั่วไปทำได้แล้ว

        ผู้คุมทั้ง 30 คน ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปรกตินี้เลยแม้แต่คนเดียว หุ่นทั้ง 50 ตัว บินผ่านมุมอับต่าง ๆไปได้อย่างสบาย ๆ ภาพที่หุ่นทั้ง 50 ตัว เห็นจะส่งสัญญานกลับไปที่เทียนคง เหมือนกับที่หุ่นก่อนหน้าเมื่อตอนเก็บเกี่ยวทรัพยากรทำได้ แต่ความละเอียดภาพนั้นจะต่ำกว่ามาก เนื่องจากจำนวนที่มากกว่า 

        ผ่านไปราว 5 นาที เทียนคงก็สามารถเห็นสภาพภายในและคนที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่ทั้งหมด นับว่าโชคดีมาก ๆที่ตอนนี้ผู้คุมระดับสูงที่มีพลังระดับสูงที่มีพลังระดับเชี่ยวชาญนั้นมีอยู่คนเดียว และน่าจะอยู่ที่ขั้น 1 เท่านั้น แต่นั่นก็หมายความว่าตอนนี้เป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะช่วยเหลือพี่ชายของวิคทอเรียได้ เพราะหากผู้คุมระดับเชี่ยวชาญขั้นต้นกลับมากันหมดแล้วละก็ แม้จะพอสู้ได้จนได้รับชัยชนะ แต่ก็ต้องทำให้เกิดเรื่องและเข้าไปถึงหูของระดับผู้นำเผ่า และพวกเทียนคงต้องตายแน่ ๆหากเป็นแบบนั้น

        เทียนคง เมื่อสำรวจสถานที่จนครบแล้ว ข้อมูลนักโทษจึงปรากฏบนหน้าจอของทั้งวิคทอเรียและเทียนคง เทียนคงเร่งให้วิคทอเรียตรวจสอบว่าคนไหนคือพี่ชายของนาง นางไล่ดูไปทีละภาพ ก็ต้องตกตลึง มีหลายคนที่นางรู้จัก ที่ก่อนหน้านี้คนเหล่านี้เคยถูกแจ้งว่าเป็นบุคคลสูญหาย แต่ที่ไหนได้พวกเขากลับถูกจำคุกอยู่ในนี้ และสภาพแต่ละคนล้วนดูไม่ได้ บางคนถึงกับดูออกได้เลยว่าคงเสียชีวิตคาคุกนี้ไปแล้ว ยิ่งดูภาพไป นางก็ยิ่งกังวลว่าพี่ชายของนางจะตกอยู่ในสภาพนี้หรือไม่ แต่แล้วสิ่งที่กลัวก็เกิดขึ้นจริง ๆ หยาดน้ำตาก็ปริ่มขอบ พร้อมจะไหลลงมาได้ทุกเมื่อ นางยืนแน่นิ่งไป จนเทียนคงเห็นแล้วว่าอาจเป็นชายคนนี้นี่เองที่เป็นพี่ชายของนาง

        เขากดขยายภาพนี้ขึ้นมาแล้วกล่าวถามกับวิคทอเรียว่า "ชายคนนี้คือพี่ของท่านหรือ"

        "ใช่ ... เขา ๆ เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม" วิคทอเรียตอบและถามด้วยเสียงสั่นเครือ

        "จากที่เห็นตอนนี้ ข้าไม่มั่นใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่อย่างไรก็แล้วแต่ ต่อให้เขาเสียชีวิตไปแล้ว ก็ต้องเข้าไปช่วยเขาออกมา จริงไหม" 

        "อืมม ..." วิคทอเรียตอบสั้น ๆแต่ภายในใจนั้นรู้ดีว่า ชายที่อยู่ในภาพนี้ ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องบอกว่าไม่รอดแล้วแน่ ๆ ความเสียใจที่มีแปรเปลี่ยนเป็นไฟแค้นที่ลุกโชน พร้อมที่จะเผาไหม้ใครก็ตามที่เกี่ยวข้อง จนทำให้พี่ชายนางเป็นแบบนี้

        "ข้ารู้ว่าท่านเสียใจ และกำลังโกรธ แต่อย่าได้วู่วาม ปล่อยให้แต่หน้าที่ข้าเถอะ ข้ามั่นใจว่าพี่ชายของท่าน ไม่ต้องการให้ท่านตกอยู่ในสภาพเดียวกับเขาแน่นอน" ทันทีที่เทียนคงพูดจบ ลำแสงสีทองกว่า 300 สายพุ่งไปที่ผู้คุมทั้ง 30 คน ....