ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“ฉันเป็นหมอหมอในมหาวิทยาลัยนี้ ฉันขอเข้าไปดูอาการคนเจ็บหน่อย” 

        ฉินลู่ยืนอยู่ด้านนอกแถบกั้นที่ตำรวจกั้นที่เกิดเหตุไว้และพูดกับตำรวจคนหนึ่ง 

        ตำรวจคนนั้นหันกลับมา มองฉินลู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าเห็นว่าเขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวอยู่จึงพยักหน้าและพูดว่า “นายเข้ามาสิระวังด้วย แล้วอย่าขึ้นไปบนดาดฟ้าล่ะ” 

        “เข้าใจแล้วครับ” ฉินลู่พยักหน้า จากนั้นก็ถามต่อว่า “คนเจ็บอยู่ชั้นไหนห้องเบอร์อะไร” 

        คุณตำรวจมองขึ้นไปดูว่าสถานการณ์บนดาดฟ้าเป็นอย่างไรบ้างแล้วหันมาพูดตอบฉินลู่ว่า “อยู่ชั้น 4 ฝั่งประตูตะวันออกนายขึ้นไปตามบันไดนี้ก็เจอพวกเขาแล้ว ตอนนี้มีทีมแพทย์ฉุกเฉินของ 120 อยู่ด้านบนด้วย ได้ยินว่าคนเจ็บอาการสาหัสมาก เหมือนว่ากำลังจะไม่ไหวแล้ว” 

        ฉินลู่ได้ฟังแล้วก็พยักหน้าเขาพาเซี่ยหลิงวิ่งขึ้นตึกไปอย่างไม่ลังเล 

        “น่ากลัวจริงๆ เลยทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงต้องฆ่าคนด้วยนะ หรือว่าเธอจะถูกกระตุ้นด้วยอะไรสักอย่าง”เซี่ยหลิงพูดพลางหายใจหอบแฮ่กๆ 

        “ไม่รู้เหมือนกันแต่มันต้องมีเรื่องอะไรแน่ ปกตินักศึกษาไม่ฆ่ากันแค่เพราะไม่ลงรอยกันหรอกนะโดยเฉพาะนักศึกษาหญิง” 

        พูดจบ ทั้งคู่ก็วิ่งมาถึงชั้น 4แล้ว พอมาถึงก็เห็นว่าที่ทางเดินมีแถบกั้นเอาไว้เหมือนกัน 

        และมีหมอสวมเสื้อกาวน์สีขาวหลายคนกำลังพากันช่วยชีวิตเด็กสาวที่นอนจมกองเลือดอยู่ 

        ฉินลู่รีบเดินเข้าไปดู พอเห็นก็ใจเต้นแรงขึ้นมาจึงก้าวถอยหลังกลับไป

        “เป็นอะไรไป อาการแย่มากเลยเหรอ” เซี่ยหลิงที่ยืนอยู่ข้างหลังฉินลู่ถามขึ้น 

        ฉินลู่ส่ายหน้าไปมา แล้วพูดอย่างเสียใจว่า “อาการสาหัสมากจนไม่สามารถกู้ชีพได้แล้วหลอดเลือดแดงที่คอเปิดออก บริเวณหน้าท้องก็มีบาดแผลจากการถูกแทงอย่างรุนแรงตอนนี้ลำไส้ทะลักออกมาหมดแล้วด้วย เราช่วยเธอไม่ทันแล้ว” 

        “อุ๊บ...”เซี่ยหลิงเอามือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ 

        “คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าผู้ก่อเหตุจะลงมือรุนแรงขนาดนี้”ฉินลู่พูดพลางถอนหายใจ 

        “ใจเย็นๆ ก่อน! ใจเย็นๆ ! อย่าทำร้ายใครอีกเลยไม่ว่าจะเรื่องอะไรหรือรู้สึกแย่เพราะอะไร เรามาค่อยๆ คุยกันเถอะ...” 

        ฉินลู่ผู้มีประสาทหูเฉียบไวมากได้ยินเสียงตำรวจที่พูดอยู่บนดาดฟ้าในตอนนี้จึงตั้งสติแล้วรีบวิ่งขึ้นไปทันที 

        หอพักนักศึกษาหญิงมีทั้งหมด 6 ชั้น และมีบันไดเล็กๆ บนชั้น 6 ที่สามารถปีนขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าได้ซึ่งปกติบันไดเล็กๆ นี้จะถูกล็อกไว้ด้วยประตูเหล็กเสมอแต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงเปิดออก 

        พอฉินลู่วิ่งไปถึงชั้น 6 ก็พบว่ามีตำรวจหลายคนกำลังยืนล้อมอยู่ตรงบริเวณหัวบันไดตำรวจหนึ่งในนั้นกำลังยื่นหัวออกไปจากบานประตูเหล็กพร้อมพูดเจรจาโน้มน้าวผู้ก่อเหตุอยู่ 

        “นายมาทำอะไร กลับไปเดี๋ยวนี้เลย” เสียงวิ่งของฉินลู่ทำให้ตำรวจหลายคนแตกตื่น พวกเขาจึงหันมามอง เมื่อพบว่าเป็นหมอสวมเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งพวกเขาจึงรีบบอกให้ฉินลู่กลับลงไปด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก 

        “ผมเป็นหมอพอรู้เรื่องจิตวิทยาอยู่บ้าง ผมคิดว่าพอจะมีวิธีพูดคุยโน้มน้าวใจผู้ก่อเหตุได้ขอผมลองหน่อยนะครับ” ฉินลู่พูดอธิบาย 

        “เราเปลี่ยนจิตแพทย์กับนักเจรจาต่อรองมืออาชีพมาหลายคนแล้วตอนนี้ผู้ก่อเหตุค่อนข้างถูกกระตุ้นได้ง่าย มันยากที่เธอจะฟังนายนะ” ตำรวจนายหนึ่งเดินออกมาอธิบายให้ฉินลู่ฟัง 

        “แต่ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปตัวประกันก็จะยิ่งเป็นอันตรายไม่ใช่เหรอครับ” ฉินลู่ขมวดคิ้วแล้วพูด 

        “ใช่” ตำรวจพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า“เพื่อความปลอดภัยของตัวประกันทีมตำรวจติดอาวุธได้ส่งพลซุ่มยิงให้ประจำตำแหน่งอยู่ที่ตึกตรงข้ามหอพักนี้เรียบร้อยแล้วเมื่อคนร้ายมีท่าทีจะทำร้ายคนก็จะทำการยิงปลิดชีพทันทีเพื่อเป็นการรับประกันความปลอดภัยของชีวิตตัวประกัน” 

        “ยิงปลิดชีพเหรอ” ฉินลู่อึ้ง จากนั้นก็พูดต่อว่า “อย่าเพิ่งยิงเธอเลยให้ผมลองดูก่อนนะครับ ผมพอมีวิธี” 

        “ไม่ได้ถ้านายเข้าไปพูดจาไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วทำให้คนร้ายตื่นกลัวขึ้นมาล่ะ” ตำรวจยื่นมือออกมาห้ามฉินลู่ พร้อมส่ายหัว 

        ฉินลู่ไม่รู้จะทำอย่างไร จะให้บุกเข้าไปก็ไม่ได้เขายืนนึกอยู่นานกว่าจะคิดวิธีดีๆ ออก จึงหันหลังเดินออกมา 

        เซี่ยหลิงที่ตามฉินลู่มาด้วยถามขึ้นอย่างสงสัยว่า“ฉินลู่นายจะไปไหน” 

        “ก็ไปหาวิธีช่วยตัวประกันอย่างไรล่ะตอนนี้ ตำแหน่งที่คนร้ายยืนอยู่อันตรายมาก หากเธอถูกยิงก็อาจตกตึก ถ้าเป็นแบบนั้นก็มีโอกาสสูงที่คนร้ายจะดึงตัวประกันตกลงไปด้วย” ฉินลู่พูดพลางเดินออกจากหอพักหญิง เขายืนอยู่ใต้ตึกและเงยหน้ามองขึ้นไปพร้อมกับคำนวณระยะห่างจากตรงที่ตัวเองยืนอยู่กับตำแหน่งของคนร้ายที่อยู่บนดาดฟ้า 

        “นายจะทำอะไร” เซี่ยหลิงเห็นฉินลู่ทำท่าวาดมือวัดขนาดรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรสักอย่าง 

        ฉินลู่ไม่ได้ตอบอะไรเขาวอร์มข้อมือข้อเท้าเล็กน้อย ก่อนปีนขึ้นไปตามระเบียงหอพัก! 

        “ฉินลู่!นายกำลังคิดจะทำอะไรน่ะ!” เซี่ยหลิงตกใจจึงตะโกนออกมา 

        นักศึกษามากมายที่รุมดูอยู่ตรงใต้ตึกก็หันมาเห็นฉินลู่ที่กำลังปีนป่ายขึ้นตึกไปก็พากันส่งเสียงโห่ร้องระลอกขึ้นมาทันที 

        ตำรวจที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงนอกแถบกั้นเขตเงยหน้าขึ้นมองเห็นว่าฉินลู่ยิ่งปีนก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อย อุทานในใจว่าอกอีแป้นจะแตก “พ่อหนุ่มคนนั้นน่ะลงมา! ลงมาเดี๋ยวนี้! มันอันตรายเกินไป!” 

        ฉินลู่ที่ห้อยตัวอยู่ตรงผนังตึกหันมาทำท่าจุ๊ๆให้กับฝูงชนที่อยู่ใต้ตึก จากนั้นก็ปีนขึ้นไปต่อ 

        ตำรวจไม่กล้าส่งเสียงอีก รีบคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูดว่า“รายงาน!ตอนนี้มีหมอคนหนึ่งกำลังปีนตึกขึ้นไปซึ่งปีนไปทางตำแหน่งที่คนร้ายยืนอยู่พอดี ทุกคนระวังกันหน่อย ให้ความร่วมมือและช่วยเขาด้วย!” 

        “อะไรนะ?!” เสียงจากอีกฝั่งพูดดังมากเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง 

        จากนั้น ตำรวจสิบกว่าสิบคนที่อยู่บนชั้น 5ของหอพักหญิงนี้ต่างพากันวิ่งมาที่ระเบียงแล้วมองลงมาเห็นฉินลู่ที่กำลังปีนขึ้นมาจนถึงชั้น 5 พอดี 

        “สวัสดี!”ฉินลู่โบกมือทักทายพวกตำรวจสิบกว่าคนที่อึ้งจนตาค้างกันอยู่จากนั้นก็ปีนขึ้นไปชั้นบนต่อ ไม่นาน ฉินลู่ก็มาถึงบริเวณใกล้ๆตำแหน่งที่คนร้ายยืนอยู่ และหยุดอยู่ตรงนั้น 

        “อย่าบุ่มบ่ามเข้าไป! คนร้ายถือมีดอยู่ เธออาจทำร้ายตัวประกันได้” ตำรวจนายหนึ่งจากชั้น5 พูดกับฉินลู่ด้วยเสียงแผ่วเบา 

        “เข้าใจครับ” ฉินลู่พยักหน้า จากนั้นก็ออกแรงที่ขากระโดดขึ้นตึกไปฉินลู่ถือโอกาสตอนที่นักศึกษาหญิงคนนั้นยังไม่ทันตั้งตัวทุบข้อมือเธอ 

        “ตุ้บ!” 

        ได้ยินเพียงเสียงทุบเบาๆ จากนั้น มีดที่นักศึกษาหญิงคนนั้นถืออยู่ก็หลุดมือหล่นลงพื้น 

        ฉินลู่ไม่รอช้าเขาเข้าไปเตะเด็กสาวตัวประกันที่ถูกจับตัวอยู่ให้กระเด็นออกไปไกล 

        ในเวลานี้พวกตำรวจที่เฝ้าดูอยู่นานก็พากันบุกเข้ามาที่ชั้นดาดฟ้าและช่วยเด็กสาวที่ถูกจับไปเป็นตัวประกันไว้ได้ 

        “นะ…นายเป็นใคร!”เมื่อมีดในมือหล่นลงพื้น เด็กสาวก็คิดจะกระโดดตึกทันทีแต่กลับถูกฉินลู่คว้าตัวไว้ได้ก่อน 

        “โห...” 

        เสียงตกใจจากฝูงชนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ดังขึ้นเพราะตอนนี้ร่างของเด็กสาวที่เป็นคนร้ายกำลังลอยอยู่กลางอากาศ ถ้าไม่ใช่ฉินลู่คว้าตัวไว้ทันป่านนี้ก็คงตกตึกไปแล้ว 

        ตำรวจที่อยู่บนดาดฟ้าเห็นเหตุการณ์ปุ๊บก็รีบพากันวิ่งเข้ามาจับตัวฉินลู่และลากเขาขึ้น 

        “ปล่อยฉันนะ!บอกให้ปล่อยไง!” นักศึกษาหญิงคนนั้นสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง อยากสลัดมือฉินลู่ให้หลุด 

        ร่างกายฉินลู่อ่อนแอกว่าคนทั่วไปกำลังก็น้อยกว่าชายที่โตเต็มวัยด้วย ยิ่งนักศึกษาหญิงคนนี้พยายามดิ้นมากเท่าไรฉินลู่ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะไม่ไหวแล้ว เขาจึงใช้เนตรวงแหวนอย่างไม่ลังเล! 

        “มองตาฉัน!” ฉินลู่พูดด้วยน้ำเสียงดุดันนักศึกษาหญิงคนนั้นก็มองตาเขาโดยไม่รู้ตัว