เดือนที่ผ่านมาขอตั้งชื่อให้ว่า “เดือนแห่งความโกลาหล” hundreds full moon หายไปแล้ว แต่ “โลก” ได้เปลี่ยนไปจากรูปลักษณ์เดิม นอกจากสิ่งก่อสร้างแล้วสิ่งอื่นล้วนมีการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด บอกไม่ได้ว่าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะสิ่งที่อยู่ในโลกแต่เดิมมีการเพิ่มลักษณะ หรือความสามารถบางประการเข้าไป แต่สิ่งที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ ปรากฏอารยธรรมต่างๆ ทั่วโลก ตอนที่ปรากฏครั้งแรกเกือบจะเป็าแล้ว แต่เนื่องจากการขยายตัวของโลก ทำให้การเดินทางไปได้ไม่คุ้มเสีย เพราะไม่มีข้อมูลแน่ชัด และอยู่ห่างกันเกินไป แน่ละ ก็โลกขยายตัวประมาณ 150 เท่า พื้นดินที่มีการก่อสร้างไม่พบการขยายตัวมากเท่าไร อย่างเช่นในมหานคร มีการขยายตัวประมาณ 2-3 เท่า แต่ในพื้นที่ที่เป็แหล่งธรรมชาติมีการขยายตัวออกไปมากกว่า 100 เท่า การจะเดินทางไปต่างประเทศหลังจากนี้คงลำบากหน่อยละนะ อารยธรรมอื่นๆ ก็โผล่มาในแหล่งธรรมชาติแปลกตาเ่าั้ ตอนที่ไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อไปก็มีการติดต่อสื่อสารกันระหว่างมนุษย์ และอารยธรรมอื่นๆ โดยใช้ “หญ้าสื่อสาร” ซึ่งเป็พืชของหนึ่งใน hundreds full moon ตอนที่ท่านผู้นำจากประเทศต่างๆ ต้องกินพืชที่มีลักษณะคล้ายหญ้า อ่า ภาพนั้นช่าง... แต่ในอนาคตอันใกล้คิดว่าทุกคนต้องได้กินพืชชนิดนี้เช่นกัน ไม่งั้นจะสื่อสารกันไม่รู้เื่ คิดแล้วมันก็ช่าง...
หลังจากสื่อสารกันมากกว่าหนึ่งสัปดาห์ พบข้อมูลแปลกใหม่มากมาย เช่นว่า มนุษย์เราเห็นว่าพวกเขาโผล่มากลางอากาศ พวกเขาก็เช่นกัน ประสบการณ์ที่เจอก็คล้ายๆ กัน พบสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก พืชแต่เดิมก็กลายพันธุ์ แล้วพวกเราก็โผล่มาข้างดินแดนของพวกเขา จึงคิดเหมือนกันว่าต่างฝ่ายต่างบุกรุกดินแดน แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย พระเ้าเล่นตลกได้ดีจริงๆ เกือบไปแล้วไหมละ ตอนนี้ได้ทำสัญญาเบื้องต้นเื่การไม่รุกรานซึ่งกันและกัน แต่ทำสัญญาเฉพาะสิ่งมีชีวิตอันชาญฉลาดของอารยธรรมเท่านั้น ดังนั้นจึงตั้งเป็เผ่าพันธุ์ตามดาวเคราะห์ ของพวกเราคือ “มนุษย์โลก” ส่วนสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ของโลกอยู่ใน่การสำรวจและตั้งชื่อ สรุปตอนนี้มีเผ่าพันธุ์รวมแล้ว 87 เผ่าพันธุ์ เื่เบื้องลึกเื้ัจะมีมากน้อยเท่าไร ผู้นำแต่ละประเทศไม่ได้ประกาศให้สาธารณชนรับรู้ แต่เบื้องหน้าคือ แต่ละเผ่าพันธุ์ต่างแบ่งปันข้อมูลการสำรวจกัน เมื่อเื่มาถึงตรงนี้ได้มีข้อตกลงร่วมกันว่าจะสร้าง AI เพื่อใช้ในการจัดการรวบรวมข้อมูลสิ่งมีชีวิตทั้งหมดโดยเฉพาะ และให้ AI ย่อยเป็รายบุคคลเพื่อดึงข้อมูลจาก AI หลัก เื่รายละเอียดยังคงต้องคุยกันอย่างช้าๆ แต่จะว่าไปถ้าจะ sci-fi ขนาดนี้ก็ต้องไปให้สุด ถ้าผลิตหุ่นยนต์ติดตามขนาดเล็กที่รองรับ AI ส่วนบุคคลได้จะเลิศมากค่ะ แพงแค่ไหนก็จะซื้อ เติมเต็มความฝันวัยเด็ก 5555
เื่ที่น่าสนใจอีกอย่างก็คือความสามารถพิเศษของมนุษย์ สรุปแล้วเกิดจาก “พลังิญญา” เป็สสารจากดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่ผนวกเข้ากับโลก ดาวเคราะห์ดวงนี้ไม่มีอารยธรรมเป็ของตัวเอง แต่มีแหล่งธรรมชาติที่หลากหลาย สสารนี้กระตุ้นการทำงานของเซลล์สิ่งมีชีวิตให้กลายพันธุ์ ซึ่งจะใช้ควบคุมสสารต่างๆ นอกร่างกายได้ ความสามารถของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ในสิ่งมีชีวิตอื่นก็เช่นกัน แม้จะสายพันธุ์เดียวกันแต่ความสามารถที่แสดงออกมาล้วนแตกต่าง แต่สามารถจัดเป็หมวดหมู่ได้ ตอนได้ยินชื่อก็รู้เลย อ่า คนคนนี้ต้องอ่านนิยาย มังงะ และดูอนิเมะมาเยอะมากแน่ๆ 555 ถ้าตั้งชื่อสสารชนิดอื่นว่าอณูเวทมนตร์ด้วยก็ชัดเลย ไม่มีทางให้แก้ตัวทั้งนั้น ตั้งตารอจริงๆ ไม่รู้ว่าการแสดงข้อมูลของ AI จะมาในรูปแบบของหน้าต่าง status ไหม แล้วเราจะพบว่าผู้บริหารระดับสูงเองก็อยากเติมเต็มความฝันวัยเยาว์ด้วยเหมือนกัน
เื่เยอะแยะมากมายมีแนวทางปฏิบัติคร่าวๆ แต่ด้วยปริมาณข้อมูลที่มหาศาลเกินไปดังนั้นรัฐบาลจึงลงมติว่าต้องพัฒนา AI ให้สำเร็จลุล่วงโดยเร็ว เพื่อลดการทำงานซ้ำซ้อนให้น้อยที่สุด ดังนั้น่นี้ทำได้แค่ต้องใช้วิจารณญาณส่วนบุคคลในการพิจารณาเื่ต่างๆ รอบตัว หากเกิดอุบัติเหตุจากการจงใจจะไม่มีหน่วยงานใดใดเข้ามาดูแลทั้งสิ้น
่นี้ที่บริษัทเองก็ทำงานลำบาก มีแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างมาก อาจจะต้องปฏิรูปบริษัทครั้งใหญ่ เพราะมีการกลายพันธุ์มากเกินไป ข้อมูลทางการรักษาไม่แน่ชัด ต้องทดสอบประสิทธิภาพของยากับร่างกายมนุษย์ที่กลายพันธุ์ จะต้องปลดพนังงานไปมากน้อยแค่ไหนก็ต้องขึ้นอยู่กับผลการทดสอบนี้แล้ว
ส่วนตัวหนึ่งเองก็คงต้องพิจารณาเื่งานอย่างจริงจัง เพราะถึงยังไงก็มีความคิดที่จะลาออกมาตั้งนานแล้ว อาจจะใช้โอกาสนี้ได้ จะได้หลีกทางให้กับคนที่อยากทำงานให้บริษัทจริงๆ ด้วย นอกจากนี้ยังลาออกได้อย่างสบายใจไม่รู้สึกผิดกับพี่ๆ ในแผนก รอให้อะไรอะไรแน่ชัดเสียก่อนค่อยเกริ่นกับพี่ปอ (รองหัวหน้าแผนก) ไว้บ้าง ตอนที่บริษัท้าปลดพนักงานอาจจะสอบถามมายังแผนกต่างๆ หวังว่าคงไม่ส่งเื่ให้หัวหน้าแผนกหรอกนะ ไม่อยากคุยด้วยจริงๆ งูฉกครั้งเดียวทำเอากลัวเชือกไปสิบปี!!!
นักวิจัยบริษัทเราเก่งมากไหนเนี่ย กะเวลาไม่ถูกเลย ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว อาจจะได้ข้อสรุปแล้วมั้ง ถ้าไม่ปลดแบบสายฟ้าแลบอาจจะได้ทำงานเดือนหน้าอีกเดือน ข้อมูลไม่พอให้ตัดสินใจอ่ะ ถามใครได้บ้างงง พี่ๆ ในฝ่ายวิจัยเหรอ ถามใครดีละ อืมมมมมม ถามพี่เก่งแล้วกัน พี่เค้าจะรู้หรือไม่รู้ถามไปก่อนค่อยว่ากัน
ตรูด ตรูด ตรูด ตี๊ด
‘สวัสดีเด็กน้อย ว่าไงครับ’
‘พี่เก่งสะดวกคุยไหมคะ หนึ่งอยากถามเื่ผลวิจัยคร่าวๆ ค่ะ’
‘สะดวกครับ อยากรู้ไปทำไมอ่ะเรา สืบความลับบริษัทไปขายเหรอ 555’
‘ใช่ที่ไหนละคะ หนึ่งคิดว่าบริษัทมีแนวโน้มจะปลดพนักงาน หนึ่งตั้งใจจะลาออกอยู่พอดี อยากกะเวลาที่ต้องทำงานที่เหลืออ่ะค่ะ’
‘ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเหรอ งั้นพี่คงไม่ได้รับสายปรับทุกข์จากเด็กน้อยแล้วสินะ ความสนุกในชีวิตพี่ลดลงไปอีกหนึ่งแล้วสินะ 5555’
‘หนึ่งโทรไปปรับทุกข์ด้วย มันน่าสนุกตรงไหนกันคะ!!!’
‘ก็เวลาหนึ่งปรับทุกข์ หนึ่งถามเอง ตอบเอง โมโหเอง แต่ก็ปลอบตัวเองให้หายโมโห ไม่น่าสนุกเหรอ พี่ทำแค่ฟังอย่างเดียว กับมองสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตอนวิดีโดคอล นี่ถ้าพี่ไม่เกรงใจหนึ่งพี่คงบันทึกเก็บไว้ดูแล้วนะ 55555’
‘พี่เก่ง!!!!’
‘5555 ไม่หยอกเล่นแล้ว ผลคร่าวๆ ออกมาแล้ว แต่เื่รายละเอียดอาจจะยังต้องวิจัยไปอีกสักพัก จากผลที่ออกมาพี่คิดว่าบริษัทคงไม่รอให้ผลวิจัยทั้งหมดออกมาหรอก อาจจะปลดพนักงานเป็ชุดๆ ส่วนจะเริ่มปลดจากส่วนไหน เื่นี้พี่ก็เดาไม่ออก’
‘หนึ่งคิดว่าแผนกจัดซื้ออาจจะไม่ใช่ชุดแรก แต่ก็ไม่แน่เหมือนกันเพราะเราไม่สามารถจัดซื้อเวชภัณฑ์จากต่างประเทศได้แล้ว ไม่คุ้มค่าจัดส่ง ถอยมาอีกก้าวต่อให้สั่งและจัดส่งได้ ก็ไม่รู้ว่าจะยังได้ผลกับร่างกายมนุษย์ได้มากแค่ไหน คงไม่ได้สำรองไว้มากเหมือนเดิมอีกแล้ว...’
‘555 เข้าโหมดถามเองตอบเองอีกแล้ว ถ้าหนึ่งมั่นใจว่าจะลาออกแน่ๆ อยู่แล้วก็ลาออกมาเลยก็ได้ ไม่ต้องรอให้บริษัทปลดพนักงาน’
‘ไม่ได้ค่ะ พี่เก่งก็รู้หัวหน้าแผนกของหนึ่งไว้ใจเื่อะไรไม่ได้เลย ถ้าหนึ่งลาออกพี่ๆ ในแผนกต้องเพิ่มภาระงาน ยิ่งแผนกของหนึ่งรับผิดชอบเื่สมุนไพรในประเทศ ภาระงานก็ยิ่งมาก หนึ่งจะลาออกได้ก็ต่อเมื่อมีคำสั่งปลด หรือยุบรวมแผนกทำให้มีคนมารับ่งานต่อ อีกอย่างหนึ่งจะไม่ยอมให้ความอึดอัดใจตลอดหลายปีมานี้ต้องสูญเปล่า หนึ่งต้องได้รับเงินจากทุกส่วนที่หนึ่งสมควรได้รับอย่างเต็มที่ ไม่ขอประนีประนอมค่ะ!!!’
‘ช่างแค้นฝังลึกจริงๆ เด็กน้อย’
‘คนในแผนกของหนึ่งเป็น้ำหนึ่งใจเดียวกันในเื่นี้ค่ะ ไม่มีข้อต่อรองทั้งนั้น 5555’
‘ผ่านอะไรมาเยอะสินะ 5555 เอาละ ถ้าพี่รู้อะไรเพิ่มเติมพี่จะบอกละกัน ไปนอนได้แล้วเด็กน้อย เดี๋ยวไม่โตนะ’
’25 นี่ยังไม่โตเหรอคะ!!!’
‘สำหรับเด็กน้อย คำว่าโตยังอยู่อีกห่างไกลลลลล’
‘พี่เก่งจะบอกว่าหนึ่งโตแต่ตัวเหรอคะ’ (-_-+ )
‘พี่ไม่ได้พูด’
‘หนึ่งพูดเอง เจ็บน้อยกว่าค่ะ 555 ขอบคุณค่ะพี่เก่ง ราตรีสวัสดิ์นะคะ’
‘จ้า ฝันดีเด็กน้อย’
ตี๊ด
ประมาณไว้ หนึ่งถึงสามเดือนละกัน พรุ่งนี้ค่อยเกริ่นกับพี่ปอไว้ว่าถ้าบริษัทมีนโยบายปลดพนังงานให้ใส่ชื่อหนึ่งลงไป หรือถ้าจะยุบรวมแผนกค่อยให้พี่หนึ่งคุยกับแผนกจัดซื้ออื่นๆ ว่าเราตั้งใจจะลาออกอยู่แล้ว ให้คนมารับ่งานต่อก็พอ อืมมมมม ต้องโทรบอกป้าแมวว่าหนึ่งจะกลับไปอยู่ที่บ้านสวน ให้ป้าแมวช่วยเข้าไปดูความเรียบร้อย กับของใช้จำเป็ที่ขาด ต้องคิดเื่ปล่อยเช่าคอนโด เื่เก็บของเพื่อย้ายออก เื่... Zzzz
คำว่าพักสายตาไม่มีอยู่จริง!!! กะว่าจะหลับตา่สั้นๆ เดี๋ยวค่อยลุกขึ้นไปอาบน้ำนอน สุดท้าย...เช้าค่ะ ได้แต่รวบอาบในครั้งเดียวตอนเช้า คำว่า “เดี๋ยวค่อย...” ช่างทำร้ายกันมามากนัก แต่ก็ไม่เคยรู้จักจำสักที 555 เป็เช้าอีกวันที่ยุ่งวุ่นวาย ก่อนมานั่งทำงานในห้องหนังสือ อ่า จะว่าไปหนังสือของหนึ่งก็มีมากมายจริงๆ ต้อง pack นานแค่ไหนถึงหมดเนี่ย มองไปรอบๆ ห้องแล้ว อืมมมม เยอะจริงๆ คงต้องทยอยเก็บลงกล่องแล้วละ ไม่งั้นวุ่นวายตอนย้ายแน่ๆ เก็บให้ได้สักครึ่งแล้วค่อยประกาศให้เช่าคอนโดแล้วกัน ถ้าคนเช่ามาแล้วแต่เรายังเก็บของไม่เสร็จละก็ งานเข้าแน่ เอาละดูงานที่ได้รับมอบหมายวันนี้ก่อน ส่วนเื่เก็บของค่อยคิดหลังทำงานเสร็จ จัดซื้อค่ะ เอกสารค่ะ ประสานงานการจัดส่งค่ะ ทำวนไปค่ะ
โอ้ งานเสร็จเร็วละ พี่ปอว่างไหมนะ ทักไปก่อนละกัน
‘พี่ปอคะ สะดวกคุยไหมคะ หนึ่งคิดว่าบริษัทมีแนวโน้มปลดพนักงาน หนึ่งตั้งใจจะลาออกมาสักพักแล้ว เลยจะใช้โอกาสนี้ไปเสียเลยค่ะ สะดวกเมื่อไหร่ทักกลับมานะคะ เดี๋ยวหนึ่งโทรหาค่ะ’
เอาละ เรียบร้อย ทีนี้ก็เหลือแค่รอเท่านั้น มองไปรอบๆ อืมมม ไม่อยากขนเองอ่ะ ใช้บริการขนย้ายละกัน ต้องใช้กล่องของบริษัทขนย้ายสินะ ไหนๆ ขอดูหน่อยสิ อืมๆ แบ่งขนสองรอบดีกว่า เอาของส่วนใหญ่ไปก่อน เหลือไว้แค่ที่จะใช้ แล้วค่อยขนไปเองทีหลัง หรือไม่ก็จ้างบริษัทอีกรอบ ดีละ เอาตามนี้...
‘........จบการรายงานประจำวันเท่านี้ค่ะ ตี๊ด โอเคเรียบร้อย มาคุยกันเถอะ’
‘เื่อะไรครับพี่ปอ’
‘หนึ่งทักมาหาพี่เื่บริษัทมีแนวโน้มปลดพนักงาน ไหนๆ ก็จะพูดแล้วเราก็มาคุยกันทุกคนเลยดีกว่า’
‘บริษัทมีแนวโน้มจะปลดพนักงานเหรอครับ!!!’
‘...แนวโน้มชัดขนาดนี้ น้องเล็กยังดูออก นาย... ช่างเถอะๆๆ’
‘แหะๆ ผมไม่ค่อยได้สนใจเื่ในบริษัทเท่าไหร่ อีกอย่างผมเพิ่งพบความสามารถพิเศษของตัวเอง ่นี้ก็เลยมัวแต่ศึกษาเื่นี้’
‘ตาเป็ประกายของนายนั่นมันอะไรกัน’
‘ความฝันที่เป็จริงไงครับ 5555’
‘ความฝันแสนหวานวัยเยาว์สินะ 555 ไม่เคยรู้มาก่อนว่านายเคยเป็เด็กป่วย ม.2’
‘อาการระยะแรกอ่ะ 5555’
‘เอาละ นอกเื่ไปไกลแล้ว มาคุยกันเื่ปลดพนักงานให้เคลียร์ก่อน จะได้คุยเื่อื่นอย่างสบายๆ’
‘เริ่มที่น้องเล็กเลย หนึ่งว่าไง’
‘หนึ่งตั้งใจจะลาออกนานแล้วค่ะ แต่ยังพอไหวก็เลยยังไม่ได้ลาออกสักที ถ้าลาออกกลัวจะเพิ่มภาระงานให้กับพี่ๆ แถมไม่รู้ว่าจะทำอะไรหลังลาออกด้วย แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้วค่ะ เพราะการกลายพันธุ์ป้าแมวดูแลบ้านสวนให้หนึ่งได้ไม่เต็มที่แล้ว เหนื่อยเกินไป หนึ่งเลยคิดจะกลับไปดูเอง แถมหนึ่งเก็บเงินได้พอสมควรแล้วด้วย ทุกสิ่งรวมกัน เหตุผลครบถ้วนสมบูรณ์ไม่มีอะไรให้ลังเลค่ะ’
‘พี่เข้าใจแล้ว ถ้าคิดดีแล้วพี่ก็ไม่ว่าอะไร พี่แค่กลัวว่าหนึ่งจะเสียใจภายหลัง ดูเหมือนแผนกจัดซื้อที่ 2 ของเราจะโดนปลดไม่มาก แต่อาจจะมีการปรับเปลี่ยนบางอย่าง เื่นี้ยังไม่ได้คุยกันแบบจริงจัง คนอื่นละคิดว่าไง’
‘ผมไม่มีความเห็นครับ ผมยังไม่ได้คิดถึงเื่ลาออก แต่ก็ไม่ได้กระตือรือร้นที่จะทำงานขนาดนั้น ความรู้สึกตอนนี้อธิบายยากเล็กน้อยอ่ะครับ ผม...ยังไม่ได้คิดให้ดีครับ’
‘มินคิดว่าจะลาออกเหมือนกันค่ะ จะกลับไปช่วยพ่อกับแม่ที่บ้าน อีกอย่างมินไม่กล้าเดินทางบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อน ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเดินทางบ้าง’
‘แป้งอยากอยู่ทำงานต่อ แป้งยังสนุกที่ได้ติดต่อกับฐานเพาะพันธุ์สมุนไพรทั่วปะเทศ’
‘ผมก็ยังอยากอยู่ทำงานต่อ ถ้าเปลี่ยนหัวหน้าแผนกได้ผมจะทุ่มเททำงานเลย’
‘555 +1’
‘+1’
‘เื่นี้ผมยังไม่แน่ใจครับ’
‘เอาละ สรุปว่าคนที่ตัดสินใจลาออกแน่นอนแล้วคือหนึ่งกับมิน ส่วนปลื้มกับปอนด์ยังไม่แน่ใจ ที่เหลือตัดสินใจอยู่ต่อ โอเค พี่รู้แล้ว แต่ต้องบอกก่อนว่านี่คือการตัดสินใจของพวกเธอ อาจจะไม่ตรงกับที่บริษัทวางแผนไว้ พี่คิดว่านี่เป็โอกาสที่ดีในการสอบถามพี่ก็เลยถาม ไม่แน่ว่าพวกเราทุกคนอาจจะถูกเรียกไปประเมินก็ได้ ใครจะรู้’ พี่ปอยักไหล่ใส่พวกเราอย่างสวยงาม
‘เราฝากเื่ของอนาคตไว้ให้วันพรุ่งนี้กันเถอะ 5555’
‘ฟังแล้วเหมือนพวกผลัดวันประกันพรุ่ง’
‘ไม่ใช่เหมือน แต่เป็แบบนั้นเลยละ’
‘5555’
‘5555555’
‘ไหนๆ ปลื้มนายได้ความสามารถพิเศษอะไรมา รู้ได้ไงว่าตัวเองมีความสามารถพิเศษ’
‘ยังไม่ค่อยแน่ใจ แต่น่าจะเกี่ยวกับสายการผลิต’
‘โอ้ คราฟแมนสินะ’
‘รู้ได้ยังไงคะ’
‘บังเอิญน่ะ ตอนที่กำลังคิดว่าจะซ่อมเครื่องดูดฝุ่น หรือจะซื้อใหม่ดี ก็มีความรู้สึกถึงวิธีการซ่อมเครื่องดูดฝุ่นได้ยังไงอย่างคลุมเครือ แต่พอลงมือจริงกลับทำไม่ได้ พี่คิดว่าความรู้พื้นฐานอาจไม่พอก็เลยไปเอาหนังสือของน้องพี่มาอ่าน ผลคือ...’
‘คือ...’
‘ถ้าพี่ตัดจบตรงนี้ ผมจะเดินไปบ้านพี่ ไปนั่งเล่นเกมให้พี่รำคาญไปอีกสามวัน!!!’
7K
