หลินซีใจหายวาบ วางของในมือลงแล้วรีบผละออกไปข้างนอก เ้าตัวน้อยทั้งสี่เห็นดังนั้นก็รีบตามติดไป หน้าตาแตกตื่น
คนที่มาคือป้าจาง ภรรยาผู้นำหมู่บ้าน
หลินซีก้าวเข้าไปถามทันที “ป้าจาง เกิดอะไรขึ้นกับเสิ่นเฉินหรือเ้าคะ?”
ป้าจางรีบเร่งวิ่งมาแต่ไกล ตอนนี้ยังคงหอบหายใจเพราะความเหนื่อย หลินซีจึงช่วยลูบหลังเบา ๆ ให้อาการทุเลาลง หญิงวัยกลางคนสูดหายใจเฮือกหนึ่งก่อนกล่าวอย่างติดขัด “สะ… สามีเ้า... เขาอยู่ที่ว่าการอำเภอโน่น!”
“อะไรนะเ้าคะ!?” หลินซีอุทานถาม
ส่วนเ้าตัวน้อยทั้งสี่พอได้ยินก็หน้าซีดเผือด ตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม ต่างแย่งกันถามเสียงดังระงม
“ท่านพ่อไปอยู่ที่ว่าการอำเภอได้อย่างไรขอรับ?”
“เกิดเื่ร้ายแรงมากหรือ?!”
“ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น?!”
“ท่านพ่อเป็อะไรเ้าคะ?!”
ป้าจางถูกคำถามถาโถมใส่จนมึนหนัก หลินซีเห็นดังนั้นจึงรีบห้ามเด็ก ๆ ไว้ก่อนหันไปถามย้ำ “ใจเย็น ๆ ก่อนนะเ้าคะป้าจาง เกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่ โปรดเล่าให้พวกเราฟังช้า ๆ เถิด”
ผู้มาส่งข่าวจึงค่อย ๆ ไล่เรียงเื่ราว
“ก็เมื่อเช้านี้เอง พวกบ้านนางหลี่ บ้านป้าเฉิน แล้วก็อีกสองสามบ้าน จู่ ๆ ก็พากันมาหาสามีป้าที่บ้านน่ะสิ ร้องห่มร้องไห้เสียงดังลั่นเลยนะ บอกว่าคนในบ้านพวกนางเกิดเื่ อยากให้ผู้นำหมู่บ้านไปช่วยให้ความเป็ธรรมหน่อย…”
ฟังถึงจุดนี้ เปลือกตาของหลินซีเริ่มกระตุกเบา ๆ
บ้านนางหลี่ บ้านป้าเฉิน… นั่นมันครอบครัวของเด็กเกเรพวกนั้นนี่นา? หรือจะเป็เพราะเื่ที่นางลงไม้ลงมือกับเด็กกลุ่มนั้นไปเมื่อวาน?
ป้าจางยังเล่าต่อ “...สามีป้าก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น พวกนั้นก็บอกว่าคนในบ้านตนไปก่อเื่ที่ตัวอำเภอ เห็นว่าไปรวมหัวกันเล่นพนันแล้วดันแพ้ขึ้นมา ไม่มีปัญญาจ่ายหนี้ เลยก่อเื่วุ่นวายจนเกิดทะเลาะวิวาทกันใหญ่โต ได้ยินว่ามีพวกเ้าหน้าที่ทางการเข้ามาจับกุมด้วย ตอนนี้ทุกคนเลยถูกคุมตัวไปอยู่ที่ว่าการอำเภอกันหมด สามีป้าในฐานะผู้นำหมู่บ้านก็เลยต้องรีบร้อนตามไปดู”
‘อ้อ เป็เพราะเื่นี้นี่เอง’
เื่นี้หลินซีพอจะทราบอยู่บ้างจากความทรงจำของเ้าของร่างคนเดิม… หน้าที่ของผู้นำหมู่บ้านในยุคนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในหมู่บ้านเท่านั้น
ราชวงศ์ต้าฉินซึ่งปกครองแผ่นดินนี้อยู่ (อันเป็ราชวงศ์ที่ไม่มีอยู่จริงในหน้าประวัติศาสตร์ที่นางรู้จัก) ใช้ระบบจวิ้น-เสี้ยน หรือการแบ่งเขตปกครองเป็มณฑล (จวิ้น) และอำเภอ (เสี้ยน) ในการดูแลกิจการท้องถิ่น
ทว่าเมื่อราวห้าปีก่อน ปฐมกษัตริย์ฉินไท่จู่ประชวรหนัก เกิดเหตุการณ์ฏในราชสำนัก ซ้ำเติมด้วยความวุ่นวายจากชนเผ่ารอบนอก ก่อให้เกิดายืดเยื้อทั่วแผ่นดิน ราษฎรจึงเดือดร้อนทุกข์เข็ญและยากจนลงทั่วหน้า นี่คือต้นตอความขัดสนของผู้คนในยุคนี้
แม้ต่อมาองค์รัชทายาทจะปราบฏสำเร็จและขึ้นครองราชย์เป็ฮ่องเต้ฉินไท่จง แต่ราชวงศ์ก็บอบช้ำหนัก สูญเสียขุนนางตงฉินและแม่ทัพดี ๆ ไปมาก ราชสำนักขาดแคลนบุคลากร การปกครองส่วนท้องถิ่นจึงกระทำได้ไม่ทั่วถึง ด้วยเหตุนี้จึงมีการเพิ่มข้อบังคับพิเศษในระบบจวิ้น-เสี้ยนขึ้นมา นั่นคือให้คหบดีและขุนนางท้องถิ่นมีอำนาจเป็ผู้ช่วยดูแลความสงบเรียบร้อยในพื้นที่ของตน
ผู้นำหมู่บ้าน (ชุนจ่าง) ของหมู่บ้านเฉินหยางจึงไม่เพียงต้องดูแลไกล่เกลี่ยเื่ราวในหมู่บ้านเท่านั้น แต่หากมีชาวบ้านเฉินหยางไปก่อเื่ที่อื่น ผู้นำหมู่บ้านก็จำต้องเดินทางไปร่วมจัดการด้วย
นี่เองคือเหตุผลว่า เหตุใดเมื่อวันก่อน หวังหน้าปรุจึงมีท่าทีร้อนตัวคิดหนีทันทีที่เห็นสองสามี-ภรรยาผู้นำหมู่บ้านมาถึง
การที่คนบ้านนางหลี่ก่อเื่ถึงขั้นต้องถูกคุมตัวไปที่ว่าการอำเภอเช่นนี้ ย่อมหนีไม่พ้นทำผิดถูกลงโทษเป็แน่ แต่หากมีผู้นำหมู่บ้านตามไปด้วย อย่างน้อยก็คงพอช่วยพูดคุยไกล่เกลี่ยกับทางเ้าหน้าที่ ให้โทษทัณฑ์ที่ได้รับนั้นเบาลงได้บ้าง
แต่ว่า—
“แล้วเสิ่นเฉินไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไรเ้าคะ?”
ป้าจางรีบตอบ “อ้อ ดูเหมือนว่าเสิ่นเฉินจะเข้าตัวอำเภอไปขายของป่าั้แ่เช้ามืดน่ะ บังเอิญผ่านไปแถวนั้นพอดี พวกเ้าหน้าที่ก็เลยเรียกตัวเขาเข้าไปสอบปากคำด้วย สามีป้าส่งคนมาบอกข่าวนั่นแหละ ป้าถึงได้รู้ว่าเสิ่นเฉินก็ติดอยู่ที่นั่นเหมือนกัน คิดว่าพวกเ้าคงเป็ห่วงกันแย่ ป้าก็เลยรีบมาบอก”
หลินซีนึกถึงข้าวของในห้องครัวขึ้นมาทันที เนื้อสัตว์ป่าที่ล่ามาได้หายไปจริง ๆ ด้วย คงเป็เสิ่นเฉินที่นำเข้าตัวอำเภอไปขายั้แ่เช้าตรู่แล้วนั่นเอง
แต่เอ๊ะ!
‘แย่แล้ว!
เมื่อวานนางเพิ่งจะลงไม้ลงมือกับลูก ๆ บ้านนางหลี่ไปหยก ๆ หากพวกนั้นจนตรอกแล้วให้การมั่วซั่วคิดปรักปรำคนอื่นขึ้นมา คนที่จะเดือดร้อนจะเป็เสิ่นเฉินไม่ใช่หรือ?’
หลินซีตัดสินใจทันที “ป้าจางเ้าคะ ข้าต้องเข้าอำเภอไปดูเสียหน่อย”
‘จะปล่อยให้เสิ่นเฉินต้องมารับเคราะห์แทนนางไม่ได้เด็ดขาด!’
ป้าจางร้อง “อ๋า? แล้วพวกเด็ก ๆ เล่า? ยังจะให้ไปรอที่บ้านป้าเหมือนเดิมหรือไม่?”
ต้าเป่ารีบเอ่ยขึ้นทันที “ข้าก็จะไปด้วยขอรับ!”
เอ้อร์เป่า ซานเป่า ซื่อเป่าต่างพยักหน้าหงึกหงักพร้อมเพรียง “พวกเราก็จะไปหาท่านพ่อ!”
หลินซีรีบปราม “พวกเ้าอยู่บ้านกันดี ๆ เถอะจ้ะ” ก่อนจะหันไปทางป้าจาง “ป้าจางเ้าคะ ข้าเพิ่งทำอาหารเช้าเสร็จพอดี เห็นป้ามาแต่เช้า คงยังไม่ได้กินอะไรมาใช่หรือไม่เ้าคะ? หากไม่รังเกียจ เชิญกินที่บ้านข้าก่อนได้เลยนะเ้าคะ แล้วก็... อาจจะต้องรบกวนป้าช่วยอยู่เป็เพื่อนเด็ก ๆ ให้ข้าสักครู่ด้วย”
ดูเหมือนท่าทีของป้าจางที่มีต่อหลินซีจะอ่อนลงบ้างแล้วจริง ๆ นางรับปากทันควัน “ได้เลย ๆ ไม่ต้องเกรงใจ พอดีเลย พ่อเฒ่าหลี่ที่บ้านอยู่สุดหมู่บ้านทางตะวันตกน่ะ เขากำลังจะเข้าอำเภอวันนี้ เห็นว่ามีเกวียนวัวด้วย เ้าลองไปขออาศัยติดเกวียนเขาไปด้วยสิ”
หลินซีกำลังนึกกังวลเื่ไม่รู้จักเส้นทางอยู่ เมื่อได้ยินดังนั้นก็คล้ายยกูเาออกจากอก รีบกล่าวขอบคุณป้าจางซ้ำ ๆ พลางเชิญเข้าบ้าน จากนั้นหญิงสาวก็เดินกลับเข้าไปในครัว
หลินซีนำผักป่าที่ล้างเตรียมไว้ทั้งหมดใส่ลงในตะกร้าสานใบใหญ่ที่วางอยู่มุมห้อง ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจหยิบห่อสมุนไพรที่เก็บมาเมื่อวานใส่ตามลงไปด้วยจนเต็ม แล้วจึงสะพายตะกร้าขึ้นหลัง
พอหันกลับมา ก็สบสายตากับเด็กน้อยทั้งสี่ที่ยืนออกันอยู่หน้าประตูห้องครัว มองนางตาแป๋ว ความห่วงกังวล ความร้อนรนกระวนกระวาย เจือปนไปด้วยความหวาดหวั่น อัดแน่นในสายตาทั้งสี่คู่ หัวใจของหลินซีพลันอ่อนยวบ นางเดินเข้าไปหา เอ่ยปลอบโยนเสียงนุ่ม
“ข้าจะไปรับพ่อของพวกเ้ากลับมาให้ได้ ไม่ต้องห่วงนะ เขาไม่เป็อะไรมากหรอก”
เอ้อร์เป่าขยับเข้ามาใกล้ ถามอย่างไม่ยอมแพ้ “พาพวกเราไปด้วยไม่ได้จริง ๆ หรือ?”
หลินซีส่ายหน้า ย่อตัวลงนั่งให้สายตาเสมอกัน “ไม่ได้หรอกจ้ะ หากพวกเ้าไปด้วยแล้วเกิดเป็อะไรขึ้นมา ข้าจะไปตอบท่านพ่อของพวกเ้าว่าอย่างไร? นะ... เป็เด็กดี รอพวกเราอยู่ที่บ้านเงียบ ๆ นะจ๊ะ”
หลินซีก้าวออกจากตัวบ้าน จัดแจงดื่มโจ๊กที่ยังอุ่นอยู่ครึ่งชามเพื่อรองท้อง แล้วจึงบอกลาป้าจาง ก่อนเร่งฝีเท้าจากไปท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของเ้าตัวน้อยทั้งสี่ที่มองตามจนลับตา
เพราะกลัวว่าจะไปขึ้นเกวียนไม่ทัน หลินซีจึงแทบจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตลอดทาง
และก็เป็ไปตามคาด เมื่อไปถึงสุดหมู่บ้านด้านตะวันตก พ่อเฒ่าหลี่ออกเดินทางมาเกือบถึงปากทางแล้ว หลินซีรีบะโเรียกให้รอเสียงดังลั่น
ชายชราชะลอเกวียนวัว หันกลับมามองด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย สูดควันจากกล้องยาเส้นในมืออึกใหญ่ ก่อนจะพ่นออกมาช้า ๆ แล้วเอ่ยถาม “อ้าว แม่นางบ้านเสิ่น เ้าก็จะเข้าอำเภอด้วยรึ?”
ดูท่าทางเขายังไม่รู้เื่วุ่นวายที่เกิดขึ้นที่ที่ว่าการอำเภอ
หลินซีหยุดพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นเหรียญทองแดงสองอีแปะส่งให้เป็ค่าโดยสาร แล้วจึงปีนขึ้นไปบนเกวียนอย่างคล่องแคล่ว
บนเกวียนมีกลิ่นอับชื้นและกลิ่นมูลสัตว์คละคลุ้ง แผ่นไม้กระดานที่ใช้ปูรองนั่งก็ดูสกปรกมอมแมม ไม่รู้ว่าเป็คราบเปื้อนอะไรเขรอะอยู่ หลินซีผู้มีนิสัยรักความสะอาดอยู่บ้างจึงได้แต่ขยับไปนั่งเงียบ ๆ ตรงมุมด้านหลังสุดที่ดูจะสะอาดกว่าบริเวณอื่นเล็กน้อย
ผู้ร่วมเดินทางบนเกวียนยังสตรีในหมู่บ้านอีกหลายคน ทุกคนต่างกำลังจะนำของไปขายที่ตลาดเช้าในตัวอำเภอ สายตาที่พวกนางชำเลืองมองหลินซีนั้นดูมีความนัยผสมความสงสัย อาจเป็เพราะเมื่อก่อนเ้าของร่างคนเก่าแทบไม่เคยคบค้าสมาคมกับชาวบ้านคนใด ทั้งชื่อเสียงด้านหาเื่ก่อความวุ่นวายก็ดังกระฉ่อนไปทั่ว
พอเห็นหลินซีสะพายตะกร้าใบใหญ่มาด้วย สตรีคนหนึ่งจึงเอ่ยถาม “แม่นางเสิ่น นี่เ้าเข้าอำเภอไปทำธุระอะไรหรือ?”
“มีเื่ต้องไปจัดการนิดหน่อยเ้าค่ะ” หลินซียิ้มบาง ๆ เลือกตอบแบบคลุมเครือ
พวกนางเห็นท่าทางของหลินซีก็ไม่ได้ใส่ใจซักไซ้ต่อ เพียงแต่เริ่มพูดคุยกันเอง
สตรีอีกคนเอ่ยขึ้น “นั่นสิ เมื่อก่อนไม่เคยเห็นแม่นางเสิ่นไปตลาดเช้ากับพวกเราเลยนะ”
อีกคนว่า “เอ๊ะ หรือว่านางคิดได้แล้ว? ในที่สุดก็จะขยันทำงานหาเงินมาช่วยจุนเจือครอบครัวบ้างแล้วกระมัง?”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยสิ เสิ่นเฉินจะได้ลำบากน้อยลงหน่อย”
สตรีมีอายุอีกนางกล่าวเสริม “อย่าหาว่าข้าสู่รู้เลยนะ แม่นางเสิ่น ในเมื่อแต่งเข้าบ้านเขามาแล้ว ก็ควรจะทำตัวดี ๆ วางตัวให้ถูกต้อง ไม่ว่าที่ผ่านมาจะดีจะร้ายก็ใช้ชีวิตต่อไปให้มันราบรื่นเถอะน่า ถึงแม้บ้านเสิ่นเฉิน...เอ่อ...จะมีเด็ก ๆ อยู่ตั้งสี่คน แต่พวกนั้นก็ดูรู้ความดีออก ถือเสียว่ามีลูกโตทันใช้ อีกอย่าง เ้าเองก็ไม่ต้องลำบากอุ้มท้องคลอดลูกเอง ไม่ใช่รึ?”
หลินซีไม่คุ้นเคยกับการต่อปากต่อคำกับคนเหล่านี้เท่าใดนัก ทั้งยังไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร จึงได้แต่ส่งเสียงตอบรับในลำคอไปสองสามครั้ง แล้วจึงเอนหลังพิงผนังเกวียน หลับตาลงเหมือน้าพักผ่อน
แม้เกวียนวัวจะไม่ได้เคลื่อนไปช้านัก แต่กว่าจะถึงตัวอำเภอได้ก็ใช้เวลาไปครึ่งชั่วยามแล้ว หลินซีกล่าวขอบคุณพร้อมถามเวลาเดินทางกลับจากพ่อเฒ่าหลี่ แล้วถือโอกาสถามทางไปที่ว่าการอำเภอด้วย จากนั้นจึงรีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันที
เมื่อไปถึง ด้านหน้าที่ว่าการอำเภอก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่พากันมามุงดูจนหนาตา หลินซีที่อยู่นอกสุดถูกกำแพงมนุษย์บดบังหลายชั้น
“แปลกจริง ๆ! ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีชาวบ้านธรรมดากล้าลงไม้ลงมือกับเ้าหน้าที่!”
“ใช่ ๆ คนข้างในนั่นช่างใจกล้าบ้าบิ่นเสียจริง! คราวนี้คงได้เจอดีกันบ้างละ!”
“แต่ก็ต้องยอมรับนะ เ้าคนที่ตัวสูงใหญ่กำยำคนนั้นน่ะ เก่งกาจไม่เบาเลย ซัดคนอื่นไปตั้งหลายคน แต่ตัวเองกลับแทบไม่เป็อะไรสักนิด!”
เสียงกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังขึ้นรอบกายทำให้ใจของหลินซีหล่นวูบ ‘อย่าบอกนะว่าเสิ่นเฉินถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย แล้วเกิดบันดาลโทสะพลั้งมือทำร้ายเ้าหน้าที่เข้าให้?!’ แม้การกระทำเช่นนั้นจะดูสมกับบทบาทตัวร้ายที่เขาได้รับในนิยายต้นฉบับก็จริง ‘แต่…จะทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดนะ!’
“หลีกทางหน่อยเ้าค่ะ! ขอทางหน่อย! คนในครอบครัวข้าอยู่ข้างใน!”
ฝูงชนหนาแน่นเกินไป ร่างเล็ก ๆ ของหลินซีไม่อาจเบียดแทรกเข้าไปได้เลย เสียงของนางถูกกลืนหายไปกับความจอแจวุ่นวาย สุดท้ายกลับถูกเบียดกระเด็นออกมาเสียเอง
ไม่รู้ว่าถูกผู้ใดเบียดหรือผลักเข้าให้ หลินซีที่ยืนอยู่ตรงขอบนอกของวงล้อมพลันเสียหลัก ร่างทั้งร่างเซถลา ล้มหงายหลังลงไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
.
.
.
67
