ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

    หลังจากที่หลานเซียนโดนม่านเฉวปฏิเสธความรัก เขาจึงได้พาร่างอันไร้วิญญาณของเขากลับมาที่เมืองฮุ่ยหมิง ซึ่งกว่าที่หลานเซียนจะมาถึงเมื่อฮุ่ยหมิงนั้น เขาก็เดินตกหลุมพรางสัตว์ สดุดโพรงหญ้าและชนต้นไม้อีกหลายต้น จนสภาพตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับยาจกไร้ญาติที่ร่อนเร่มาหาที่พึ่ง ด้วยความที่บาดเเผลตามตัวที่มากมายนั้น ทำให้หลานเซียนทนไม่ไหวจนหมดสติลงกลางตลาดหน้าประตูเมืองพอดี ครั้นชาวเมืองที่เดินผ่านไปผ่านมาได้พบเจอและจำหน้าหลานเซียนได้ พวกเขาจึงได้เข้ามาช่วยเหลือและพาตัวหลานเซียนไปส่งที่เมืองหลวง ทำให้เรื่องนี้รู้ไปถึงหูของหวังเสิ่นและจุนเป่าเข้าพอดี จุนเป่าเห็นว่าไม่ได้การแล้ว เขาจึงรีบเดินทางไปเข้าเฝ้าหวังเสิ่นเพื่ออธิบายความจริงให้พ่อเข้าใจ เพื่อที่จะได้ลดการลงโทษให้น้องชายลงได้บ้าง เเต่ครั้นจุนเป่าเดินทางมาถึงจวน หวังเสิ่นก็ได้มีทหารคนนึงมาเข้าเฝ้าอยู่แล้ว จุนเป่าจึงรออยู่ข้างนอกเพื่อให้หวังเสิ่นพูดคุยกับทหารคนนั้นให้จบ จะได้ไม่เป๋นการเสียมารยาทนั่นเอง

      "เป็นเช่นนั้นเองหรือ เจ้าลูกคนนี้ ดี!!ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อฟังข้า เห็นทีข้าจะต้องกำราบเจ้าลงบ้างซะแล้ว เจ้าเอาสารนี้ไปส่งให้เจ้าเมืองอิงฮวาแล้วเจ้าอย่าลืมบอกกับเจ้าเมืองด้วยว่า จดหมายนี้มาจากข้าและเนื้อความในจดหมายคือเครื่องการันตีว่า หากเจ้าเมืองอิงฮวายอมรับในข้อตกลง ข้าจะไม่ทำในสิ่งที่ข้าเขียนลงไปในสารนี้ ไปได้!!"

     "รับด้วยเกล้า พะยะค่ะ!!" ทหารผู้นั้นรับมอบหมายสารจากหวังเสิ่นแล้วจึงคลานเข่าออกไป จุนเป่าที่ได้ยินว่าหวังเสิ่นพูดถึงหลานเซียนนั้นจึงรีบเดินเข้ามาแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าหวังเสิ่นโดยทันที

     "ขอท่านพ่อทรงตัดสินพระทัยใหม่อีกครั้งเถอะพะยะค่ะ อย่าทำเช่นนี้กับหลานเซียนเลยนะพะยะค่ะ" หวังเสิ่นถึงกลับตกใจเพราะคิดว่าจุนเป่าจะล่วงรู้ถึงเนื้อความในสารนั้น เเต่ด้วยความที่ยังไม่มั่นใจว่าจะใช่ หวังเสิ่นจึงลองถามเพื่อหยังเชิงจุนเป่าดูอีกครั้ง

     "พ่อทำอะไร จุนเป่า?"

     "เรื่องทั้งหมดเมื่อครู่ ลูกได้ยินทั้งหมดแล้วพะยะค่ะ"

     "นี่เจ้าแอบฟังพ่องั้นรึ เจ้าได้ยินอะไร ไหนลองพูดมาให้พ่อฟังซิ?"

     "ขอท่านพ่อทรงอภัยที่ข้าถือวิสาสะแอบฟังท่าน เเต่ที่หลานเซียนทำไปก็เพียงเพราะอยากจะออกไปเที่ยวเล่นตามประสาเท่านั้น ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน เเต่หากท่านพ่อจะลงโทษหลานเซียนแล้วล่ะก็ โทษทัณฑ์นั้นลูกจะขอรับแทนน้องเอง เพราะลูกคือคนที่อนุญาตให้หลานเซียนออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองเองพะยะค่ะ" หวังเสิ่นโล่งใจเมื่อรู้ว่าสิ่งที่จุนเป่ากล่าวถึงนั้นไม่เกี่ยวข้องกันกับ้นื้อความในสาร เเต่ด้วยความที่ไม่อยากให้จุนเป่ามองว่าเป็นอย่างอื่นไป หวังเสิ่นก็เลยตามๆน้ำไปก่อน

     "น้องเจ้าเป็นคนทำผิด เเต่เจ้ามาขอรับโทษแทน ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าตัวอยู่ที่ไหน เจ้านี้มันเป็นพี่ชายที่เสียสละซะจริงๆ"

     "ท่านพ่อ...ข้า…" จุนเป่ายังไม่ทันจะได้เปล่งวาจาอะไรออกมา ทันใดนั้นก็มีทหารคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาและตามเนื้อตัวของทหารผู้นั้นก็มีรอยเลือดเล็กๆเปอะเต็มตัวไปทั่ว ทหารผู้นั้นวิ่งเข้ามาและคุกเข่าก้มหน้าลงด้วยอาการหอบแฮกๆ

     "เจ้าเข้ามาทำไม!! ไม่เห็นรึไงว่าข้ากำลังพูดเรื่องสำคัญกับลูกของข้าอยู่ เจ้าอยากถูกตัดหัวรึไง ฮ้ะ!!"

     "ฝ่าบาททรงอภัย เเต่ที่ข้ารีบร้อนเข้ามาก็ด้วยเหตุ มีชาวบ้านพบเห็นองค์ชายหลานเซียนนอนหมดสติอยู่ในตลาดหน้าประตูเมืองพะยะค่ะ 

     "ว่าไงนะ!!ที่เจ้าพูดเป็นความจริงงั้นรึ?"

     "เป็นความสัตย์จริงพะยะค่ะ"

     "แล้วตอนนี้ลูกข้าอยู่ที่ไหน?"

     "เบื้องต้นทางชาวบ้านได้นำตัวองค์ชายมาส่งให้ที่วังหลวงเเล้ว เเต่ที่หนักไปกว่านั้นคือตามเนื้อตัวขององค์ชายเต็มไปด้วยบาดเเผล น้อยใหญ่และพระโลหิตไหลไม่หยุดเลย คาดว่าน่าจะโดนปองร้ายระหว่างทรงเที่ยวเล่นไปเรื่อยพะยะค่ะ"

     "เจ้าก็ไปตามหมอหลวงมารักษาลูกข้าสิ จะปล่อยให้ลูกข้าเลือดออกหมดตัวก่อนรึไง ฮ้ะ!!"

     "ท่านพ่อ! ข้าจะไปดูน้องเอง ตอนนี้น้องข้าอยู่ที่ใดกัน?"

     "ตอนนี้อยู่ที่จวนซิ่วหมิงพะยะค่ะ"

     "เจ้าไปที่ห้องยาและตามหมอหลวงไปสมทบกับข้าที่จวนซิ่วหมิง ข้าจะล่วงหน้าไปก่อน ไป!!ท่านพ่อข้าขอตัว"

     "เดี๋ยว..พ่อไปด้วย!!" หวังเสิ่นถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินข่าวว่าหลานเซียนถูกทำร้าย ทางด้านจุนเป่าเองก็กระวนกระวายใจเมื่อนึกถึงสภาพที่น้องตกอยู่ในอาการบาดเจ็บทั้งตัวเช่นนั้น ครั้นสองพ่อลูกเร่งเดินทางมาดูอาการของหลานเซียนที่จวนนั้น พวกเขาก็ต้องชะงักเมื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันทำให้ทั้งหวังเสิ่นและจุนเป่าถึงกับต้องหยุดเดินและเพ่งสายตามองไปที่เตียงนอนของหลานเซียนใหม่อีกครั้ง ก่อนที่พวกเขาสองคนจะหันมาจ้องหน้ากันอย่างสงสัยกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า อะไรคือสิ่งที่ทำให้สองพ่อลูกนั้นต้องประหลาดใจกันเเน่..ติดตามต่อได้ใน Ep.หน้านะคะ