บทที่ 100: ขอบเขตใหม่และคำเชิญที่แท้จริง
เศษซากของแจกันหยกที่แตกกระจายอยู่บนพื้น เป็นหลักฐานยืนยันถึงพลังอำนาจใหม่ของหลิงเซียว
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ดึงเจตจำนงกระบี่สังหารที่แผ่ซ่านออกไปกลับคืนสู่ร่าง กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวในห้องพลันสลายหายไป เหลือไว้เพียงเด็กหนุ่มรูปงามที่ดูสงบเยือกเย็นราวกับบัณฑิตผู้คงแก่เรียน
"ขอบเขตแก่นทองคำ...เพลงกระบี่ระดับวิญญาณ...และเจตจำนงที่ควบคุมได้ดั่งใจ" หลิงเซียวพึมพำ "เมืองระฟ้าแห่งนี้...ไม่มีสิ่งใดให้ข้าค้นหาอีกแล้ว"
เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากอาภรณ์สีดำ และเดินออกจากห้องฝึกซ้อมไป
เมื่อเขาเดินออกมาถึงลานหน้าคฤหาสน์ เขาก็พบว่าพ่อบ้านและเหล่าคนรับใช้กำลังยืนเข้าแถวรอต้อนรับแขกผู้มาเยือนคนสำคัญอยู่
เว่ยหลง ผู้บัญชาการองครักษ์ ยืนรออยู่ด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร แตกต่างจากท่าทีระแวดระวังในครั้งก่อนๆ อย่างสิ้นเชิง
"สหายเต๋าหลิงเซียว" เว่ยหลงประสานมือทักทาย "ข้าสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของท่านลึกล้ำขึ้นไปอีกขั้นแล้ว...ช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ"
"ท่านผู้บัญชาการเว่ยมาหาข้าถึงที่ คงไม่ได้มาเพียงเพื่อกล่าวคำชมกระมัง" หลิงเซียวถามเข้าประเด็น
เว่ยหลงหัวเราะเบาๆ "ท่านยังคงตรงไปตรงมาเช่นเคย" เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ และหยิบวัตถุสิ่งหนึ่งออกมา
มันไม่ใช่เทียบเชิญหยกสีม่วงเหมือนคราวก่อน...แต่เป็น "ป้ายคำสั่งทองคำ" ที่สลักลวดลายมังกรเหินเวหา!
"ท่านเจ้าเมืองฝากสิ่งนี้มาให้ท่าน" เว่ยหลงยื่นป้ายทองคำให้หลิงเซียวด้วยความเคารพ "ท่านเจ้าเมืองกล่าวว่า...สระน้ำตื้นๆ ไม่อาจเลี้ยงมังกรที่แท้จริงได้ เมืองระฟ้าแห่งนี้เล็กเกินไปสำหรับท่านแล้ว"
หลิงเซียวรับป้ายทองคำมาพิจารณา สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจบางอย่างที่สถิตอยู่ภายใน "นี่คือ?"
"นี่คือ 'ป้ายผ่านทางสู่เมืองหลวง' ของแคว้นเมฆาคราม" เว่ยหลงอธิบาย "และยังเป็นสัญลักษณ์แทนตัวของท่านเจ้าเมืองอีกด้วย ด้วยป้ายนี้ ท่านจะสามารถเข้าร่วมงานประลอง 'ศึกชิงเจ้ายุทธภพแห่งแคว้น' ที่จะจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าได้โดยไม่ต้องผ่านการคัดเลือก!"
ดวงตาของหลิงเซียวสว่างวาบขึ้น
ศึกชิงเจ้ายุทธภพแห่งแคว้น! นั่นหมายถึงการรวมตัวของอัจฉริยะระดับปีศาจจากทั่วทั้งแคว้นเมฆาคราม! ไม่ใช่แค่ระดับเมืองเล็กๆ อย่างเมืองระฟ้าอีกต่อไป!
"ท่านเจ้าเมืองต้องการลงทุนในตัวข้างั้นรึ?" หลิงเซียวถามพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
"ท่านเจ้าเมืองเชื่อว่า...สักวันหนึ่ง ท่านจะกลายเป็นตำนานที่สั่นสะเทือนไปทั้งทวีป" เว่ยหลงตอบอย่างจริงจัง "และเมื่อวันนั้นมาถึง...ขอเพียงท่านจดจำไมตรีจิตเล็กๆ น้อยๆ ของเมืองระฟ้าแห่งนี้ไว้บ้างก็พอ"
หลิงเซียวเก็บป้ายทองคำเข้าสู่ถุงเก็บมิติ เขามองไปยังเว่ยหลงและพยักหน้าเบาๆ
"ข้าจะจำไว้"
คำสัญญาของลูกผู้ชาย มีค่าดั่งทองคำ
เว่ยหลงยิ้มอย่างพอใจและขอตัวลากลับไป
หลิงเซียวยืนอยู่กลางลานคฤหาสน์เพียงลำพัง เขาทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามที่กว้างใหญ่ไพศาล...ทิศทางที่มุ่งสู่เมืองหลวง
ภารกิจในเมืองระฟ้าจบสิ้นแล้ว ตระกูลเฉินล่มสลาย สมดุลใหม่ถูกสร้างขึ้น และเขาก็ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองมาไกลโข
แต่เขารู้ดีว่า...นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
โลกภายนอกยังมีนิกายที่ทรงพลัง, สัตว์อสูรในตำนาน, และยอดฝีมือที่เหนือชั้นกว่าเขารอคอยอยู่อีกมากมาย
"ศึกชิงเจ้ายุทธภพ..." หลิงเซียวพึมพำ มือของเขากำด้ามกระบี่แน่น
"น่าสนใจ...ข้าจะไปอาละวาดให้หนำใจเลยทีเดียว"
ร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากคฤหาสน์ ทิ้งไว้เพียงตำนาน "อสูรผมเงิน" ที่จะถูกเล่าขานสืบต่อกันไปในเมืองระฟ้าอีกนานแสนนาน...
การเดินทางบทใหม่...ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
787K
