Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 72“หือยังไม่ต้องกลับญี่ปุ่นงั้นเหรอ !!” ดนัยพูดออกมาขณะเก็บกระเป๋า“ใช่หมออิจิโนเสะให้พวกเรากลับไปทำงานวันที่ 3 หลังปีใหม่เลยน่ะ” ฮิคารินั้นแวะมาแจ้งเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้ซึ่งดนัยรู้เป็นคนสุดท้ายใช่แล้วฮิคารินั้นได้แจ้งไปยังหมออิจิโนเสะว่าการผ่าตัดสำเร็จไปได้ด้วยดีตอนแรกเธอก็กะจะกลับไปที่ญี่ปุ่นเลยแต่หมออิจิโนเสะนั้นต้องการให้พวกเธอได้พักผ่อนหลังการผ่าตัดจึงให้หยุดยาวไปจนหลังปีใหม่เลยซึ่งตอนนี้ก็วันที่ 29 แล้วซึ่งหมายความว่าพวกดนัยนั้นมีวันหยุดห้าวันสำหรับพักผ่อน“จะไม่เป็นไรเหรอขาดหมอไปตั้งหลายคนโรงพยาบาลเราจะรับมือไหวเหรอปีใหม่เป็นช่วงที่คนไข้เยอะที่สุดเธอก็รู้” ดนัยเป็นกังวลเรื่องคนไข้“ไม่เป็นไรช่วงนี้โรงพยาบาลเราไม่ค่อยมีคนไข้เพราะข่าวเสียหายพวกนั้นอยู่แล้วคนไข้อุบัติเหตุฉุกเฉินที่เข้ามาแผนกฉุกเฉินรับมืออยู่” ฮิคาริพูด“งั้นเหรอแสดงว่าปีใหม่เราได้เคาท์ดาวน์ที่ไทยสินะ” ดนัยพูด“ใช่” ฮิคาริพยักหน้า“แล้วคิดกันไว้หรือยังว่าจะไปเคาท์ดาวน์ไหนในกรุงเทพ ??” ดนัยถามอย่างสงสัย“ยังเลยแต่นัดเจอกันที่ล็อบบี้ในอีกยี่สิบนาทีน่ะ” ฮิคาริตอบ“โอเคได้จะรีบลงไป” ดนัยพยักหน้ายี่สิบนาทีต่อมา“ฉันอยากไปทะเล !!” รินะเสนอสถานที่คนแรก“เอ๋...แต่ทะเลหน้านี้น้ำไม่ค่อยใสไม่ใช่เหรอคะ” หมอยูมิส่งเสียงประท้วง“ใช่ครับหน้านี้ทะเลน้ำไม่ใส่อากาศก็ไม่ดีฟ้าไม่ปลอดโปร่งไปเที่ยวทะเลคงไม่ประทับใจเท่าไหร่” ดนัยพยักหน้ายืนยันเพราะทะเลประเทศไทยนั้นนิยมเที่ยมกันในหน้าร้อนช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม“อืมถ้าอย่างนั้นไปน้ำตกเป็นยังไงคะเห็นว่าภาคตะวันออกของประเทศไทยมีน้ำตกเยอะ” รินะที่กำลังหอข้อมูลในอินเตอร์เน็ตอยู่เสนอบ้าง“ฉันว่าไม่ดีเท่าไหร่นะรินะดูพยากรอากาศนี่สิเขาว่าช่วงปีใหม่ทางตะวันออกจะมีฝนตกเพราะพายุใต้ฝุ่นจากฟิลิปปินส์ไปเที่ยวน้ำตกตอนนี้เดี๋ยวก็เจอน้ำป่าหรอก” ซากิดูพยากรอากาศอยู่ค้านการไปเที่ยวน้ำตกของรินะ“ฝนตกหน้าหนาวเนี่ยนะ !!” รินะอุทานออกมา“ฮ่ะๆประเทศไทยก็แบบนี้ล่ะครับชอบมีฝนหลงฤดูแม้ไม่รู้พยากรอากาศจะเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหนแต่ถ้าไปเจอกับน้ำป่าก็ไม่สนุกหรอกครับ” ดนัยหัวเราะแห้งๆให้กับสภาพภูมิอากาศในประเทศของเขา“แล้วหมอมิโฮะกับฮิคาริล่ะอยากไปที่ไหนหรืออยากจะเคาท์ดาวน์ในกรุงเทพ” หมอยูมิถามทั้งคู่“ยังไงก็ได้นะเพราะไม่ค่อยตื่นเต้นกับปีใหม่แล้วล่ะ” หมอมิโฮะพูดเธอนั้นเคาท์ดาวน์ที่โรงพยาบาลมาตลอดตอนนี้อายุเธอก็เกือบจะสี่สิบแล้วจึงไม่ค่อยตื่นเต้นกับเรื่องพวกนี้แล้ว“ฉันไม่ค่อยอยากเคาท์ดาวน์ในเมืองเท่าไหร่น่ะรู้สึกว่ามันวุ่นวายอยากหาที่พักผ่อนเงียบๆมากกว่าดนัยนายตัดสินใจสินี่ประเทศบ้านเกิดนายน่าจะรู้ว่าควรไปที่ไหน” ฮิคาริหันมาบอกให้ดนัยตัดสินใจ“อืม...คุณรินะอยากไปทะเลสินะส่วนฮิคาริก็อยากหาที่พักผ่อนแบบไม่วุ่นวายช่วงนี้อากาศเย็นด้วยสิอ๊ะเอาแบบนี้เป็นยังไงผมจะพาทุกคนไปดูทะเลภาคเหนือ !!” ดนัยคิดถึงความต้องการของคนอื่นๆก่อนจะนึกถึงสถานที่ที่หนึ่งขึ้นมา“หือ...ภาคเหนือของประเทศไทยมีทะเลด้วยเหรอคะหมอดนัย !!” หมอยูมิอุทานออกมาพลางรีบค้นหาข้อมูลใหญ่“มีสิครับมันไม่ใช่ทะเลสีครามแต่มันคือทะเลสีขาวหรือคนทั่วไปเรียกกันว่าทะเลหมอก !!” ดนัยพูด“เทเลหมอก !!x4” ทุกคนอุทานออกมายกเว้นฮิคาริที่เลิกคิ้วอย่างสงสัย“ใช่ครับทะเลหมอกที่ญี่ปุ่นเองก็มีนี่รู้สึกที่ดังๆจะอยู่ที่จังหวัดมิยาซากิใช่มั้ย” ดนัยนึกถึงทะเลหมอกที่ประเทศญี่ปุ่นซึ่งเขาเคยได้ยินข่าวมาว่าที่จังหวัดมิยาซากินั้นดังมาก“ใช่ที่มิยาซากิก็มีแต่ไม่เคยไปเลยเพราะจะไปดูทะเลหมอกได้ต้องไปช่วงสิ้นปีเท่านั้นอาชีพหมออย่างเรามีเวลาว่างช่วงนั้นซะที่ไหนล่ะ” หมอมิโฮะพูดเพราะช่วงใกล้สิ้นปีนั้นมีเทศกาลเยอะมากจึงมีคนบาดเจ็บเยอะเป็นปกติ“แล้วทุกคนเคยไปดูทะเลหมอกหรือยังครับ” ดนัยถามทุกคน“ไม่เคยค่ะ/ไม่เคยเห็นเลยค่ะหมอดนัย/ยังไม่มีโอกาสได้ดูเลย” แต่ละคนไม่มีเคยไปดูสักคนซึ่งแต่ละคนนั้นไม่เคยมีใครไปดูทะเลหมอกที่ว่ามาเลยสักนิด“โอเคถ้าอย่างนั้นตกลงไปเที่ยวภาคเหนือกันครับที่เชียงใหม่มีสนามบินด้วยสามารถบินตรงจากเชียงใหม่กลับญี่ปุ่นได้เลย” ดนัยบอก“อืม...แบบนั้นก็ดีนะสะดวกดี” ฮิคาริพยักหน้า“งั้นสรุปไปเที่ยวภาคเหนือกันนะใครอยากไปที่ไหนเพิ่มเติมบอกเอาไว้แล้วกันเราจะขับรถเช่าตู้ไปเที่ยวกันเดี๋ยวผมขับเองได้สถานที่ท่องเที่ยวแล้วจะได้มาวางแผนและหาที่พักกัน” ดนัยบอก“โอเค/ค่ะ/ได้ค่ะหมอดนัย/รับทราบค่ะ” ทุกคนพยักหน้าก่อนจะเริ่มหาข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวในภาคเหนือของไทยส่วนดนัยก็ลุกไปหาพนักงานต้อนรับของโรงแรมเพื่อสอบถามเรื่องบริษัทเช่ารถ“ขอโทษครับพอจะมีข้อมูลของบริษัทเช่ารถบ้างมั้ย” ดนัยถามพนักงาน“เรามีหลายบริษัทเลยค่ะไม่ทราบว่าคุณต้องการจะเช่าไปที่ไหนคะจะได้กรองบริษัทที่ตรงกับความต้องการได้ถูก” พนักงานตอบพลางถามถึงความต้องการของลูกค้าอย่างดนัย“อยากจะเช่ารถตู้พรุ่งนี้น่ะครับผมกับเพื่อนจะไปเที่ยวภาคเหนือจะกลับญี่ปุ่นวันที่ 3” ดนัยบอกความต้องการของเขาไป“เช่าพรุ่งนี้สินะคะที่เชียงใหม่มีบริษัทเช่ารถตู้หลายบริษัทเลยค่ะจะดูให้นะคะ” พนักงานพยักหน้าก่อนจะรีบค้นข้อมูลบริษัทเช่ารถที่ทางโรงแรมมีให้ดนัยทันที“ว่าไงดนัยเป็นไงบ้าง” ฮิคาริเดินเข้ามาคุยกับดนัย“อ้าวไม่อยู่วางแผนที่เที่ยวกับคนอื่นเหรอ” ดนัยหันกลับมาพลางสงสัย“ฉันยังไงก็ได้น่ะแอฟริกาก็ไปอยู่มาแล้วจะเที่ยวที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นขอแค่สงบไม่วุ่นวายก็พอ” ฮิคาริยักไหล่ขึ้นพลางบอกดนัย“เหอะๆตามใจเธอแล้วกัน” ดนัยหัวยิ้มออกมา“ว่าแต่ดนัยที่นายเลือกไปภาคเหนือนี่จะไม่เป็นอะไรเหรอ” จู่ๆฮิคาริก็ถามขึ้นมา“หือหมายความว่ายังไง” ดนัยทำหน้าสงสัย“ก็เรื่องอุบัติเหตุสมัยเด็กของนายไงมันเกิดขึ้นที่นั่นไม่ใช่เหรอ” ฮิคาริบอก“อ้อ...เธอรู้ด้วยสินะ” ดนัยร้องอ้อออกมา“ใช่ได้ยินมาจากผู้อำนวยการกับหมออิจิโนเสะน่ะก่อนพวกเขารับนายมาที่โรงพยาบาลพวกเขาได้สืบประวัติย้อนหลังนายไปก่อนแล้ว” ฮิคาริพูดดนัยพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพูดออกมา“ฉันเองก็ไม่รู้สิตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุนั่นก็ไม่เคยคิดจะไปภาคเหนืออีกเลยเพราะไม่อยากจะนึกถึงความทรงจำนั่นแต่เธอไม่ต้องหวงหรอกตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้วเอาไว้ถ้าผ่านแถวนั้นขอจอดรถระรึกความหลังหน่อยแล้วกัน” ดนัยยิ้มออกมาตอนนั้นเองพนักงานก็หาข้อมูลบริษัทเช่ารถให้ดนัยได้แล้ว“ได้แล้วค่ะมีทั้งหมดสามบริษัท !!” พนักงานพูดก่อนจะเอาข้อมูลมาให้ดนัยดู“เธอช่วยเลือกหน่อยสิเอารถตู้แบบไหนดีแบบนี้ดีมั้ยมันกว้างดี” ดนัยชี้ให้ดูรถตู้ของบริษัทหนึ่งซึ่งมันมีเพียงแค่หกที่นั่งเท่านั้น“วันละพันห้าร้อยบาทงั้นเหรอหารกันหกคนแล้วก็ไม่แพงนะ” ฮิคาริบอก“ใช่บริษัทอื่นมันมีแต่รถตู้แบบแปดถึงสิบที่นั่ง” ดนัยพูดพลางเอาข้อมูลบริษัทอื่นให้ดู“ถ้าอย่างนั้นเอาบริษัทแรกแล้วกัน” ฮิคาริพูด“โอเคถ้าอย่างนั้นรบกวนติดต่อรถตู้บริษัทนี้ให้หน่อยนะครับ” ดนัยบอกกับพนักงาน“ได้ค่ะขอใบขับขี่แล้วก็บัตรประชาชนด้วยค่ะแล้วสะดวกจ่ายผ่านบัตรเครดิตหรือไม่คะ” พนักงานพยักหน้าจากนั้นดนัยก็ส่งใบขับขี่และบัตรประชาชนให้พนักงานซึ่งเรื่องเงินการจองเช่ารถดนัยจ่ายผ่านบัตรเครดิตของเขาไปก่อนไม่ถึงสิบนาทีการจองรถตู้ก็เสร็จเรียบร้อยซึ่งพนักงานบอกว่ารถตู้นั้นสามารถไปแจ้งรับที่สนามบินเชียงใหม่ได้เลยหลังจากเดินทางไปถึงเมื่อจัดการเรื่องรถตู้เสร็จแล้วดนัยก็กลับไปหาพวกสาวๆคนอื่นที่กำลังเลือกสถานที่ท่องเที่ยวกันอยู่ซึ่งสถานที่ส่วนใหญ่นั้นอยู่ในเชียงรายเสียส่วนใหญ่พอได้สถานที่ท่องเที่ยวแล้วดนัยจึงเริ่มวางแผนการท่องเที่ยวให้เรียบร้อยซึ่งวันที่ 30 – 31 พวกเขาจะเที่ยวในเชียงใหม่ก่อนและสถานที่ดูทะเลหมอกนั้นดนัยเลือกดอยหลวงเชียงดาวส่วนวันที่ 1-3 นั้นเขาจะไปเที่ยวที่เชียงรายซึ่งอยู่ในจังหวัดใกล้เคียง“โอเคพรุ่งนี้เจอกันเจ็ดโมงที่ล็อบบี้นะครับคืนนี้พักผ่อนให้พร้อมล่ะ” ดนัยบอกกับทุกคนจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนและเก็บกระเป๋าเตรียมตัวไปเที่ยวภาคเหนือของประเทศไทยเช้าวันต่อมาท่าอากาศยานเชียงใหม่พวกของดนัยมาถึงสนามบินเชียงใหม่เกือบสิบเอ็ดโมงเช้าเขานั้นออกจากกรุงเทพตั้งแต่เก้าโมงโดยออกจากโรงแรมในตอนเจ็ดโมงเช้าและให้รถตู้ของโรงแรมมาส่งพวกเขาที่สนามบินดอนเมืองก่อนจะซื้อตั๋วบินตรงมาที่เชียงใหม่“เอาล่ะไปที่บริษัทเช่ารถตู้กันเถอะพวกคุณคงหิวกันแล้ว” ดนัยพูด“ใช่พวกเราหิวมากเลยหมอดนัยข้าวเช้ายังไม่กินเลยอ่ะพาไปหาอะไรอร่อยๆมาให้พวกเรากินเลยนะหมอดนัย” รินะพูด“ได้เลยเดี๋ยวผมจัดให้ไปกินข้าวกันเสร็จแล้วค่อยไปเที่ยวตอนบ่ายแล้วเดี๋ยวตอนเย็นเราไปหาซื้อของสำหรับขึ้นดอยกันพรุ่งนี้เราจะไปตั้งเต็นท์ฉลองนับถอยหลังวันขึ้นปีใหม่กันบนดอยหลวงเชียงดาว” ดนัยบอก“โอ้ !!x5” ทุกคนชู้มือโห่ร้องกันออกจากนั้นดนัยก็ตรงไปที่บริษัทเช่ารถที่ได้เช่าเอาไว้พอยื่นเอกสารการจองรถตู้ขนาดใหญ่หกที่นั่งก็จอดเตรียมพร้อมให้ดนัยและทีมของเขาใช้ไปเที่ยวภาคเหนือของประเทศไทยเป็นเวลาห้าวันสี่คืนการหยุดพักเที่ยวพักผ่อนในภาคเหนือของประเทศไทยของทีมแพทย์จากญี่ปุ่นได้เริ่มต้นขึ้นแล้วโดยพวกเขาไม่รู้เลยว่าการท่องเที่ยวที่ควรจะได้พักผ่อนสบายๆนั้นจะเป็นการท่องเที่ยวที่เหนื่อยหวาดเสียวลุ้นระทึกและน่าจดจำที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของพวกเขาทั้งหกคนจบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 72 เที่ยวภาคเหนือ

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 72 เที่ยวภาคเหนือ

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้