เกิดใหม่ทั้งที..แต่มาอยู่ในร่างของขอทาน

        หลังจากที่ทั้ง 5 คน ทานอาหารเสร็จแล้วพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังสำนักพิสุทธิ์วารีทันที หลังจากมาถึงเจี้ยนกั๋วก็พาเฉียวฟง เดินไปหาท่านพ่อของตนทันที

        "ท่านพ่อ" เมื่อเดินเข้ามาภายในห้องเจี้ยนหนิงก็เห็นพ่อของตนเหมือนกำลังนั่งรอพวกเขาอยู่พอดี

        "โอ้..พวกเจ้ามาแล้ว" เจี้ยนคังยืนขึ้นทักทายก่อนที่จะหันหน้าไปมองทางเฉียวฟง "ท่านนี้คงจะเป็นผู้อาวุโสคนนั้นที่เจ้าเล่าให้ฟัง" เจี้ยนคังเดินเข้ามาทักทาย เฉียวฟงด้วยตนเอง

        "จะให้ข้าเรียกผู้อาวุโสว่าอย่างไรดี" เจี้ยนคังจำที่ลูกของตนเล่าให้ฟังได้ ว่าคนตรงหน้าไม่ยอมบอกชื่อของตน

        "ฮ่าๆ ข้ามีชื่อว่าเฉียวฟง ส่วนนี้คือหลานชายของข้ามีชื่อว่าเฉียวกั่ว" เฉียวฟง แนะนำตนเองก่อนที่จะชี้ไปที่เฉียวกั่ว ที่ตอนนี้มองไปรอบๆ ห้องด้วยความสนใจ 

        เจี้ยนกั๋วและเจี้ยนหนิงแปลกใจ ที่เฉียวฟงบอกชื่อตนเองให้พ่อของพวกเขารู้จัก ในความคิดของทั้งสอง พวกเขาคิดว่าเฉียวฟงคงจะให้เกียรติ พ่อของตนอยู่ไม่น้อย 

        แต่ความจริงแล้วที่เฉียวฟงยอมบอกชื่อของตนก็เพราะว่าเย่ซวน แต่ทำไมนั้นในอนาคตพวกเขาก็จะเข้าใจเอง

        "ที่แท้ท่านมีนามว่าเฉียวฟงนี้เอง" เจี้ยนคังหัวเราะ ก่อนที่จะหันไปทางเย่ซวน ในตอนแรกเขาก็ไม่ได้สังเกตถึงตัวตนเองเย่ซวน แต่พอเดินมาใกล้ๆ เขาถึงจะรู้ว่าเย่ซวนนั้นยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

        "ไม่ทราบว่าท่านนี้คือ ?" เจี้ยนคังจำไม่เห็นได้ว่าพวกลูกของตน เล่าถึงเย่ซวนด้วย

        "ท่านพ่อ คุณชายท่านนี้มีชื่อว่าเย่ซวน" เจี้ยนหนิงเป็นคนแนะนำ

        "อ่อ..คุณชายเย่ซวนนี้เอง" ถึงแม้จะมีข้อสงสัยภายในใจ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมา

        "ข้าต้องขอบคุณท่านเฉียวฟงมาก ที่ตอบตกลงมาเป็นแขกของสำนักของข้า" เจี้ยนคังกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        "แต่วันนี้ก็ใกล้ยามจื่อแล้ว ข้าคงไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของท่าน เอาไว้พรุ่งนี้ข้าค่อยมาขอคำชี้แนะกับท่านเฉียวฟง"

        "ได้" เฉียวฟงพยักหน้า

        "เจี้ยนกั๋ว เจี้ยนหนิง ข้าให้พวกเจ้ารับหน้าที่ดูแลท่านเฉียวฟง" เจี้ยนคังหันไปสั่งสองพี่น้อง

        "ขอรับ/เจ้าค่ะ" ทั้งสองพยักหน้ารับ

        "ผู้อาวุโสเฉียวฟงถ้ามีอะไรขาดเหลือก็สามารถบอกพวกเขาได้เลย" เจี้ยนคังหันไปพูดกับเฉียวฟง ก่อนที่จะหันไปกำชับลูกๆ ของตนอีกที

        ...

        เจี้ยนกั๋วเดินนำพวกเฉียวฟงไปยังเรือนพักหลังหนึ่ง ที่เอาไว้รับรองแขงพิเศษโดยเฉพาะ ตลอดทางเดินถูกประดับไว้ด้วยโคมไฟสีส้มงดงาม รอบๆ เรือนพักมีต้นไม้หลากหลายชนิด ด้านข้างมีซุ้มไม้ที่ถูกจัดเอาไว้อย่างสวยงาม

        "นี้คือเรือนพักที่เอาไว้สำหรับแขกพิเศษ" เจี้ยนหนิงหันมาพูดกับเย่ซวน เมื่อเห็นเย่ซวนมองบรรยากาศรอบๆ

        "น่าอยู่มาก" เย่ซวนพยักหน้า

        "ใช่มั้ยล่ะ" เจี้ยนหนิงหันมายิ้มให้ก่อนที่จะพยักหน้าภูมิใจ

        "ที่นี่สวยมากเลยท่านตา" เฉียวกั่วดึงชายเสื้อของเฉียวฟง

        "ฮ่าๆ" เฉียวฟงหัวเราะพร้อมกับเอามือลูบหัวหลานชาย

        "เจ้าสามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเลยเฉียวกั่ว" เจี้ยนหนิงพูดทำให้เจ้าตัวน้อยอยู่ๆก็หน้าขึ้นสี

        ในที่สุดก็เดินมาถึงยังเรือนพัก มันเป็นเรือนพักขนาดใหญ่มีห้องนอนถึง 5 ห้อง พร้อมกับห้องโถงขนาดใหญ่ ด้านในถูกตกแต่งให้สวยงามไม่แพ้กับด้านนอก เฉียวกั่วเพิ่งเคยเห็นบ้านที่ถูกตกแต่งสวยขนาดนี้ทำให้เด็กน้อยตาโต หันซ้ายหันขวาจนคนมองปวดคอแทน

        "ข้ากับน้องสาวไม่รบกวนพวกท่านแล้ว เชิญพักผ่อนตามสบาย" เมื่อเดินมาถึงเจี้ยนกั๋วและเจี้ยนหนิง ก็ขอตัวจากไปทันที

        ส่วนห้องพักนั้นพวกเขาบอกว่าให้เลือกได้ตามสบายเพราะว่าเรือนหลังนี้มีแค่พวกเย่ซวนเท่านั้นที่อาศัยอยู่ หลังจากที่ 2 พี่น้องจากไป เฉียวฟงก็แยกตัวออกไปพักผ่อน เขาเลือกห้องที่อยู่ใกล้กับเฉียวกั่วหลานชายของตน ส่วนเย่ซวนนั้น เลือกอยู่ห้องที่อยู่ด้านในสุดของตัวเรือนซึ่งอยู่ติดกับสระน้ำจำลอง

        ...

        "เขาไปไหนของเขานะ" อ้ายเหม่ยนั่งบ่น ด้านข้างและด้านหน้า มีเหลียนฮวา เหิงเยว่ และ เยี่ยนฟางนั่งอยู่

        "ข้าให้คนไปถามศิษย์ที่เฝ้าประตู พวกเขาบอกว่าเย่ซวนออกไปจากสำนักตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นเขากลับมาเลย" เหิงเยว่พูดก่อนที่จะหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่ม

        "เขาจะเจอกับอันตรายรึเปล่า" เยี่ยนฟางทำสีหน้ากังวล

        "คงไม่หรอก" เหลียนฮวาส่ายหน้า "ข้าว่าเขาหน้าจะไปทำธุระมากกว่า"

        หลังจากที่ถึงช่วงเวลาหยุดพัก พวกนางได้มาหาเย่ซวนเพื่อที่จะชวนเขาออกไปหาอะไรทาน แต่เจ้าตัวกลับไม่อยู่ทำให้พวกนางอดสงสัยไม่ได้ว่าเย่ซวนไปไหน ถ้าไม่ใช่ช่วงเวลาที่ใกล้จะถึงวันประลอง พวกนางคงออกตามหาเย่ซวนไปแล้ว

        "งั้นพวกเรากลับไปฝึกกันต่อเถอะ" เหลียนฮวาออกความคิดเห็น

        "พวกเราจะไม่รอเขาเหรอ" เหิงเยว่ถามขึ้น

        "ข้าว่าวันนี้เขาคงไม่กลับมาหรอก" เหลียนฮวาส่ายหน้า

        "ข้าเห็นด้วย" อ้ายเหม่ย และ เยี่ยนฟางพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเหลียนฮวา

        "งั้นเหรอ" เหิงเยว่ทำเสียงเศร้า "งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ"

        ก่อนที่ทั้ง 4 สาวจะลุกเดินกลับไปฝึกฝนวิชาต่อด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

        ...

        หลังจากที่เย่ซวนตื่นนอน เมื่อเดินมาถึงห้องโถงใหญ่เขาก็เห็นเฉียวกั่วนั่งเล่นอยู่คนเดียว

        "เจ้าตื่นไวจริงนะ เฉียวกั่ว" เย่ซวนกล่าวทักเด็กน้อยพร้อมกับเดินไปนั่งลงข้างๆ

        "พี่เย่ซวนท่านตื่นแล้ว" เฉียวกั่วยิ้มทักทาย

        "แล้วนี่ทำไมเจ้าถึงได้นั่งอยู่คนเดียว" เย่ซวนหันมองรอบๆ

        "ท่านตาไปพูดคุยกับท่านพ่อของพี่เจี้ยนหนิง" เฉียวกั่วพูด ดูเหมือนว่าเจ้าตัวน้อยจะถูกของเล่นที่อยู่ในมือล่อลวงไปเสียแล้ว

        "คุณชายเย่ซวน ท่านตื่นแล้ว" เสียงของเจี้ยนหนิงดังขึ้น นางเดินถือจานขนมเข้ามา ความจริงแล้วนางอยากจะไปฟังการสนทนาระหว่างท่านพ่อของตน กับ เฉียวฟงมากกว่า แต่ตอนนั้นเฉียวกั่วยังไม่ตื่นนอน เฉียวฟง กลัวว่าพอเฉียวกั่วตื่นมาแล้วไม่เห็นตนเขาจะรู้สึกกลัวเลยขอให้เจี้ยนหนิงอยู่ที่นี่ เจี้ยนหนิงปฏิเสธไม่ได้เลยจำเป็นต้องอยู่ที่นี่

        "เรียกข้าว่าเย่ซวน เฉยๆเถอะ" เย่ซวนพูด

        "ได้" เจี้ยนหนิงพยักหน้า "พวกเรามากินขนมกุ้ยฮวาลองท้องกันก่อนเถอะ"

        "อร่อยหรือไม่" เจี้ยนหนิงถามเฉียวกั่วเมื่อเห็นเด็กน้อยกินไม่หยุด

        "อร่อยขอรับ" เฉียวกั่วพยักหน้า

        "แต่อย่ากินเยอะล่ะ เดี๋ยวจะปวดท้องเอา"

        เฉียวกั่วพยักหน้า "ขอรับ"

        "เดี๋ยวท่านตาของเจ้ามาพวกเราค่อยไปนั่งกินอาหารที่ซุ้มไม้ด้านนอก" นางพูดพลางยื่นน้ำชาให้เจี้ยนกั่ว

        "กินน้ำด้วยเดี๋ยวจะติดคอเอาได้"

        เจี้ยนกั่วยิ้มและพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ผ่านไปไม่นาน เฉียวฟงก็เดินเข้ามาพร้อมกับเจี้ยนกั๋ว

        "ท่านตา" เฉียวกั่วลุกขึ้นและวิ่งไปหาเฉียวฟง

        "ท่านตาขนมนี้อร่อยมาก" เจี้ยนกั่วยื่นขนมกุ้ยฮวาให้กับเฉียวฟง

        "เจ้ากินเถอะ" เฉียวฟงลูบหัวหลานชาย

        "เย่ซวนเจ้าตื่นแล้ว" เฉียวฟงหันมาทักทายเย่ซวน เย่ซวนพยักหน้าตอบ

        "พวกเราไปที่ซุ้มไม้ด้านนอกกันเถอะ" เจี้ยนหนิงพูด ก่อนที่ทุกคนจะเดินไปยังซุ้มไม้ที่ตกแต่งอย่างงดงาม เมื่อพวกเขามาถึงอาหารก็ค่อยๆ ถูกยกออกมา อาหารที่ถูกยกออกมานั้น ทำให้เฉียวกั่วอดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

        ระหว่างที่ทุกคนทานอาหารอยู่นั้น เย่ซวนรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา เมื่อมองไปปรากฏเป็นเจี้ยนกั๋วนั้นเอง ตั้งแต่เจี้ยนกั๋วกลับมา หลังจากที่เฉียวฟงไปคุยกับพ่อของเขา เจี้ยนกั๋วก็มองเย่ซวนด้วยสายตาที่แปลกไป

        'ทำไมเขาถึงได้จ้องข้าขนาดนี้' เย่ซวนคิดในใจ

        'หรือว่าเขาจะชอบข้ากัน !!!' 

        'ไม่ใช่' เย่ซวนรีบโยนความคิดนี้ทิ้ง

        'หรือว่าเขาจะรู้ตัวตนของข้ากัน'

        'เรื่องนี้ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้' 

        เมื่อเย่ซวนเริ่มรู้สึกอึดอัดและไม่พอใจที่มีคนจ้องเขาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ เย่ซวนหันหน้าไปมองเจี้ยนกั๋วตรงๆ เมื่อเย่ซวนหันมาด้วยความไวทำให้เจี้ยนกั๋วไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อจังหว่ะที่เย่ซวนหันมาประจันหน้ากับเจี้ยนกั๋ว เจี้ยนกั๋วเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน เหงื่อที่หน้าผากและมือของเขาเริ่มก่อตัวขึ้น ตอนนี้ความรู้สึกเจี้ยนกั๋วเหมือนกำลังถูกอะไรสักอย่างที่หน้าหวาดกลัวจ้องมองอยู่ ทำให้เขาแทบจะไม่กล้าหายใจ

        "ท่านเย่ซวน !" เฉียวฟงที่รู้สึกได้ถึงแรงกดดัน เขาเลยตะโกนออกมา ทำให้เจี้ยนหนิงและเฉียวกั่วสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่จะหันไปมองทางเย่ซวนพร้อมกัน

        จังหว่ะเฉียวฟงตะโกน ทำให้เย่ซวนละสายตาจากเจี้ยนกั๋วแล้วหันไปมองเฉียวฟงแทน ทำให้เจี้ยนกั๋วที่ตกอยู่ในภวังค์แห่งความกลัว กลับมาได้สติอีกครั้ง

        "ฮ่าๆ ท่านเย่ซวน ท่านสนใจดื่มเป็นเพื่อนข้าหรือไม่" เฉียวฟงหัวเราะออกมา

        "ดื่มหรือ ?" เย่ซวนมองไปที่โต๊ะอาหาร 

        เหมือนว่าเฉียวฟงจะรู้ว่าเย่ซวนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาเลยหันไปทางเจี้ยนกั๋ว

        "คุณชายเจี้ยนกั๋ว ท่านพอจะมีสุราดีๆหรือไม่" เฉียวฟงถาม

        กว่าเจี้ยนกั๋วจะรู้สึกว่ามีคนกำลังเรียกชื่อตนก็ตอนที่เฉียวฟงเรียกชื่อเขาอีกครั้ง

        "มีๆ เดี๋ยวข้าจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้" เจี้ยนกั๋วพยักหน้าและรีบร้อนเดินออกไป เหตุการณ์ทั้งหมดทำให้เจี้ยนหนิงรู้สึกสงสัย ทำให้เจี้ยนหนิงลุกขึ้นตามเจี้ยนกั๋วไป โดยที่บอกกับเฉียวฟงและเย่ซวน ว่าจะไปช่วยพี่ชายของตนยกสุรา

        "ท่านอย่าได้ถือสาเขาเลย" เฉียวฟงพูด

        "เรื่องอะไรหรือ ?" เย่ซวนสงสัย 

        "เรื่องที่เขาจ้องมองท่านยังไงล่ะ ข้าว่าเขาอยากจะให้ท่านเป็นน้องเขยของเขานะ" เฉียวฟงพูดติดตลกก่อนที่จะหัวเราะออกมา

        เมื่อเย่ซวนได้ฟังดวงตาของเขาก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ

        "ไม่มีทางซะหรอก ข้าเพิ่งจะรู้จักพวกเขาเองนะ" เย่ซวนส่ายหัว

        "ฮ่าๆ" เฉียวฟงหัวเราะออกมา เมื่อเห็นว่าเย่ซวนนั้นกลับมาเป็นปกติแล้ว

        เหตุการณ์เมื่อสักครู่นั้น เย่ซวนได้ปล่อยแรงกดดันออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาเพียงมองไปทางเจี้ยนกั๋วด้วยความไม่พอใจเท่านั้น

        ...

        ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ