⚔️ บทที่ 41 : เงาปีกครอบฟ้า
เสียงคำรามสะท้านหุบเขาดังก้องกังวานจนโขดหินสั่นสะเทือน ก๊าาาาาาาาาาาาา!!! เศษหินร่วงกราวจากหน้าผาสูง ร่างมหึมาของ ไคมาร่าเงา ก้าวออกมาจากความมืด มันใหญ่โตจนบังท้องฟ้า—หัวสิงโตแยกเขี้ยวเปล่งเสียงคำรามดังก้อง, หัวงูเลื้อยพันรอบคอส่งเสียง ฟ่ออออ แววตาแดงฉาน, และปีกค้างคาวกว้างขยับ ฟึ่บ ฟึ่บ สร้างลมแรงจนต้นไม้รอบ ๆ เอนไปทั้งแถบ
ไครอส—ตอนนี้วัย 12 ปี—กำดาบแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูด เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ทำให้หายใจแทบไม่ออก แต่เขาก็ยังยืนเคียงกับลิซาเอลและอัครอส
“อย่าให้ความกลัวกลืนเจ้า” อัครอสเอ่ยเสียงเข้ม พลางยกไม้เท้า “นี่ไม่ใช่เพียงสัตว์อสูร…มันคือเงาที่ถูกสร้างขึ้นจากความเกลียดชังนับร้อยปี”
ลิซาเอลเล็งคันธนูขึ้นทันที เสียงเธอร่ายเป็นภาษาเอลฟ์ก้องกังวาน
“Shael’vhen lunastra! Se’rha noriel!!”
(ศรแห่งแสงจันทร์ ส่องแทงเงามืด!)
ลูกศรมรกตพุ่งออกไปเหมือนสายฟ้า เจาะเข้าที่ปีกขวาของไคมาร่า ปึ้ก! เลือดสีดำพุ่งกระเซ็น แต่สัตว์ร้ายกลับคำรามแรงกว่าเดิม
หัวสิงโตอ้าปากกว้าง พ่นเปลวไฟสีดำออกมา ฟู่วววว! เปลวเพลิงกวาดเป็นวงกว้าง ไครอสเบิกตากว้าง เขายกดาบขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ ตะโกนออกมาเป็นภาษาที่ไม่รู้จัก
“Eru’shan var’kai—Aethernas!!”
ทันใดนั้น ดาบเงินเปล่งแสงสว่างวาบ แสงนั้นกลายเป็นกำแพงเงินใสกันไฟดำออกไป เสียงแตกสะท้อนเหมือนกระจกถูกตี เพล้ง!
เด็กชายหอบหายใจ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิด “ข้า…ปกป้องได้จริง ๆ”