ณิชาสูดหายใจลึก พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ ความทรงจำบางส่วนดูจะขาดหายไปอย่างน่าประหลาด นางจำได้ถึงความมืดมิดและการต่อสู้ แต่จำไม่ได้ว่าตนเองเอาชนะคนเ่าั้ได้อย่างไร
"หลังจากข้าออกมาไม่ไกล ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งดักโจมตีเ้าค่ะ พวกเขา...แข็งแกร่งมาก มีคนหนึ่งใช้ทักษะสร้างความมืดมิดจนข้ามองไม่เห็นอะไรเลย" ณิชาเล่าตามที่จำได้
"...หลังจากนั้นข้าก็หมดสติไป พอรู้สึกตัวอีกที ข้าได้ตื่นขึ้นในห้องแล้วเ้าค่ะ ข้า...ข้าต้องขออภัยที่จำรายละเอียดหลังจากนั้นไม่ได้จริงๆ" นางก้มหน้าลงเล็กน้อย รู้สึกผิดที่ไม่สามารถให้ข้อมูลที่ชัดเจนได้
"เช่นนั้นรึ..." มทินาพยักหน้าช้าๆ ไม่ได้แสดงท่าทีสงสัยหรือคาดคั้นใดๆ
"น่าเป็ห่วงจริงๆ ที่เ้าต้องเจอเื่อันตรายเช่นนี้ั้แ่ยังไม่ทันได้เริ่มฝึกฝน ไม่เป็ไร ค่อยๆ พักฟื้น ไม่ต้องกังวลเื่นั้น" ท่าทีใจดีของมทินาทำให้ณิชารู้สึกผ่อนคลายลง
"แต่เื่นั้นพักไว้ก่อน" มทินากล่าวต่อ
"ตอนนี้เ้าได้ปลุกปฏิกรณ์เวทมนตร์และรับวงแหวนไปแล้ว แม้จะมีลูกแก้วทักษะดาบติดตัว แต่เ้ายังขาดพื้นฐานการใช้ดาบและการควบคุมพลังเวทย์ อาจารย์มีเคล็ดวิชาดาบพื้นฐานอยู่สองสามสายที่เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้น เ้าลองดูว่าสนใจแบบไหนเป็พิเศษหรือไม่"
มทินาโบกมือเบาๆ พลันปรากฏม้วนคัมภีร์สามม้วนลอยอยู่กลางอากาศ แต่ละม้วนแผ่กลิ่นอายที่แตกต่างกันออกไป ม้วนหนึ่งดูมั่นคง หนักแน่น อีกม้วนดูรวดเร็ว ว่องไว และม้วนสุดท้ายดูเรียบง่าย ตรงไปตรงมา
ณิชามองคัมภีร์ทั้งสามอย่างสนใจ นางไม่รู้ว่าควรจะเลือกอะไรดี แต่ในขณะที่กำลังลังเล จู่ๆ ความรู้สึก 'ถูกชะตา' หรือ 'คุ้นเคย' อย่างประหลาดก็เกิดขึ้นกับคัมภีร์ม้วนที่ดูเรียบง่ายตรงไปตรงมานั้น ราวกับมีเสียงแ่เบากระซิบอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ
"ข้า...ข้ารู้สึกสนใจกระบวนท่านี้เป็พิเศษเ้าค่ะ" ณิชาชี้ไปยังคัมภีร์ม้วนนั้น แม้จะไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองนัก
"หืม... วิชาดาบสายธารา แม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็พลิกแพลงได้หลากหลาย ฝึกฝนได้ไม่ง่ายนัก แต่ก็เป็ตัวเลือกที่ดี" มทินากล่าวเรียบๆ พยักหน้ารับรู้
"ดีมาก ตั้งใจฝึกฝนให้ดี นอกจากนี้ อาจารย์มีภารกิจให้เ้าทำ เช่นเดียวกับรุจีและมาริน"
"ภารกิจหรือเ้าค่ะ?"
"ใช่ หนึ่งคือ การทดสอบคัดเลือกเข้าโรงเรียนสหเวทที่กำลังจะมาถึง พวกเ้าทั้งสามและเชียร์ร่า ต้องผ่านการทดสอบนี้ให้ได้ และพยายามทำอันดับให้ดีที่สุด ถือเป็ภารกิจจากวิหารฯ ที่ศิษย์ทุกคนต้องเข้าร่วม" มทินาอธิบาย
"การทดสอบจะเป็การส่งจิติญญาเข้าไปในมิติพิเศษ ร่างกายของเ้าจะปลอดภัยอยู่ที่นี่ ไม่ต้องกังวล"
"ส่วนภารกิจส่วนตัวที่อาจารย์จะมอบให้เ้า คือระหว่างการทดสอบในมิติเอกเทศนั้น ให้เ้าช่วยมองหาและเก็บ 'ศิลามิติ' , 'หญ้าน้ำค้าง' กลับมา หากทำสำเร็จ อาจารย์มีรางวัลให้แน่นอน" มทินายิ้มบางๆ
"ข้าน้อยจะพยายามทำให้ดีที่สุดเ้าค่ะ" ณิชารับฟังอย่างตั้งใจ แม้จะมีคำถามมากมาย แต่เื่ที่สำคัญที่สุดคือการทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อตอบแทนท่านอาจารย์ แต่ตอนนี้นางเป็ห่วง...ห่วงความปลอดภัยของท่านพ่อท่านแม่
ราวกับอ่านความคิดของนางออก มทินามองตรงมาที่ณิชาด้วยแววตาอ่อนโยนที่ยากจะหยั่งถึง
"เื่บิดามารดาบุญธรรมของเ้า... ไม่ต้องเป็ห่วง"
"ท่านอาจารย์?" ณิชาเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจระคนมีความหวัง
"อาจารย์ได้ให้คนช่วยเหลือพวกท่านออกมาจากตระกูลวรกุลเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พวกท่านปลอดภัยดี อยู่ในสถานที่ที่ตระกูลวรกุลไม่มีทางหาเจอ" มทินากล่าวเรียบๆ แต่เนื้อความนั้นทำให้โลกของณิชาสว่างวาบขึ้นมาทันที
"จริงหรือเ้าค่ะ!? ท่านพ่อท่านแม่ปลอดภัยแล้ว!" น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลอาบแก้มณิชาอย่างห้ามไม่อยู่ นางอยากจะคุกเข่าลงขอบพระคุณท่านอาจารย์เสียเดี๋ยวนั้น ความกังวลที่หนักอึ้งในใจมาตลอดหลายวันพลันมลายหายไปสิ้น
"อาจารย์จะคุ้มครองพวกเขาให้ แลกกับการที่เ้าจะตั้งใจฝึกฝนและทำงานให้กับอาจารย์อย่างเต็มที่ในอนาคต" มทินากล่าวต่อ
"อาจารย์้าให้เ้าแข็งแกร่งขึ้น...แข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด เพื่อมาช่วยงานสำคัญของอาจารย์"
"ข้าน้อยยินดีเ้าค่ะ! ไม่ว่าจะเป็เื่อะไร ข้าน้อยจะทำให้ดีที่สุดเพื่อตอบแทนพระคุณท่านอาจารย์!" ณิชาตอบรับอย่างหนักแน่นด้วยความซาบซึ้งใจ
"ดีมาก" มทินายิ้มบางๆ ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อกล่าวถึงเื่ต่อไป
"ส่วนเื่พลังที่เ้าใช้ต่อสู้ก่อนหน้านี้... ทักษะที่มาจากลูกแก้วดาบจำแลงนั่น"
ณิชาสะดุ้งเล็กน้อย แม้นางจะจำรายละเอียดตอนต่อสู้ไม่ได้ แต่ความรู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวนั้นยังคงแจ่มชัด
"พลังนั้นแข็งแกร่งและพิเศษก็จริง แต่ก็อันตรายเกินไปสำหรับเ้าในตอนนี้ และไม่เหมาะที่จะเปิดเผยให้ใครเห็นโดยไม่จำเป็" มทินากล่าวเสียงเรียบ
"เก็บมันไว้เป็ไพ่ตายสุดท้าย ห้ามใช้ทักษะดาบจำแลงนั้นเด็ดขาด หากไม่ถึงสถานการณ์ที่คอขาดบาดตายจริงๆ เข้าใจหรือไม่?"
"เ้าค่ะ ท่านอาจารย์" ณิชารับคำ แม้จะเสียดายพลังนั้น แต่ก็เข้าใจถึงความหวังดี (หรือคำสั่ง) ของอาจารย์
"เพื่อความปลอดภัยและให้เ้ามีทักษะพื้นฐานติดตัว อาจารย์จะให้เ้าไปหาลูกแก้วทักษะิญญาลูกใหม่มาใช้ฝึกฝนก่อน" มทินากล่าวสรุป
"เดี๋ยวเ้าลงไปบอกรุจี นางจะรู้ว่าต้องพาเ้าไปที่ไหนและทำอย่างไร และนี่เอาดาบนี้ไปใช้แทนก่อน" มทินาหันไปเอาดาบที่วางไว้ในที่ประทับดาบของนาง
"อาจารย์...มันล้ำค่าเกินไป ข้ารับเอาไว้ไม่ได้" ณิชาก้มหัวทำการปฏิเสธอย่างอ่อนน้อมและสำนึก
"เชื่อฟังข้า! ข้าไม่ให้เ้าใช้ ดาบจำแลง ดังนั้นเ้าต้องรับมันไว้" มทินาคะยั้นคะยอทำให้ณิชาต้องรับเอาไว้ไม่ให้เสียมารยาท
"ดีมาก ตอนนี้เ้ากลับไปพักผ่อนและทำความคุ้นเคยกับสถานที่เถอะ หากมีข้อสงสัยเื่การฝึกเบื้องต้น ลองสอบถามจากเชียร์ร่าหรือรุจีก็ได้" มทินาบอกปัดอย่างนุ่มนวล
ณิชาทำความคารวะก่อนจะขอตัวออกมาจากห้องทำงาน นางรู้สึกถึงเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้น แม้จะยังมีความสับสนเกี่ยวกับตัวเองและเื่ราวที่เกิดขึ้น แต่การมีภารกิจให้ทำและการต้องเตรียมตัวเข้าทดสอบ รวมถึงข่าวดีเื่พ่อแม่ ก็ทำให้นางมีสมาธิกับปัจจุบันมากขึ้น อย่างน้อยที่สุด นางก็มีเส้นทางที่จะก้าวเดินต่อไปแล้วในตอนนี้
ณิชาเดินลงบันไดมายังห้องโถงชั้นล่างของกระท่อมมิติ นางเห็นรุจีกับมารินกำลังนั่งคุยเล่นพลางหยิบขนมชิ้นเล็กๆ เข้าปากอยู่ตรงชุดรับแขก แสงไฟจากโคมระย้าส่องกระทบผมสีแดงเพลิงของรุจีและผมสีฟ้าของมารินเป็ประกาย
เมื่อเห็นณิชาเดินเข้ามา รุจีก็โบกมือทักทายทันที
"อ้าว ณิชา เ้าลงมาแล้ว เสียงดีขึ้นหรือยัง?" นางเอียงคอถามอย่างใส่ใจ
"มาๆ นั่งนี่ก่อน ลองชิมเค้กผลไม้รวมนี่ ร้านเปิดใหม่ตรงตลาด รสชาติไม่เลวเลย"มารินเพียงพยักหน้าทักทาย แต่ก็เลื่อนจานขนมมาใกล้ณิชามากขึ้น
"ขอบใจเ้ามาก ดีขึ้นมากแล้ว" ณิชาตอบเสียงยังแหบเล็กน้อย นางทรุดตัวลงนั่งอย่างเกรงใจ
"เอ่อ... รุจี ข้ามีเื่อยากจะรบกวนถาม"
"มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ?" รุจีถามอย่างกระตือรือร้น
"คือ... ท่านอาจารย์มทินา... ท่านแนะนำให้ข้าไปหาลูกแก้วทักษะิญญาลูกใหม่มาใช้ฝึกฝนก่อน"
"อ๋อ ลูกแก้วทักษะ!" รุจีพยักหน้าเข้าใจ
"ก็จริงนะ เ้าเพิ่งเป็จอมเวทย์ทวิลักษณ์ มีทักษะพื้นฐานติดตัวไว้บ้างก็อุ่นใจดีกว่า... แต่ว่านะ..." นางทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
"การจะได้ลูกแก้วมา ไม่ว่าจะซื้อแบบสำเร็จรูป หรือซื้อแบบลูกแก้วว่างเปล่าไปจับิญญาอสูรเองเนี่ย มันต้องใช้ 'คะแนน' แลกเอาน่ะสิ"
"คะแนน?" ณิชาเลิกคิ้ว
"ใช่แล้ว คะแนนภารกิจ!" รุจีอธิบาย
"ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์นี่น่ะ เราใช้คะแนนเป็เหมือนเงินเลย จะเข้าห้องฝึกพิเศษ จะเบิกยาดีๆ จะซื้อตำรา หรือจะซื้อของล้ำค่า จากหอช่างเวทย์อย่างพวกแร่หายาก แบบแปลนวงแหวน หรือลูกแก้วทักษะเนี่ย ต้องมีคะแนนไปแลกทั้งนั้นแหละ" นางเน้นเสียง
"เ้าเพิ่งมาใหม่ คะแนนสะสมเลยยังเป็ศูนย์อยู่เลย"
"แล้ว...เราจะหาคะแนนได้อย่างไรหรือ?" ณิชาถามอย่างมีความหวัง
"ก็ต้องทำภารกิจที่ทางวิหารฯ หรือท่านอาจารย์มอบหมายไงล่ะ" รุจีตอบ
"มีหลายอย่างให้เลือกทำนะ หลักๆ ก็มี ล่าสัตว์อสูร , หาสมุนไพร , ขุดแร่ , ส่งของส่งสาร "
"แล้ว...ภารกิจแบบไหนที่น่าจะเหมาะกับข้าในตอนนี้ล่ะ?"ณิชาครุ่นคิดตาม
"อืม... ถ้าเอาแบบได้คะแนนเร็วหน่อย แล้วก็ได้ฝึกฝนตัวเองให้เก่งขึ้นเร็วๆ ด้วยนะ" รุจีทำท่าคิด
"ข้าแนะนำ ล่าสัตว์อสูร เลย!"
"ล่าสัตว์อสูร?" ณิชาทวนคำอย่างไม่แน่ใจนัก
"ใช่! มันอาจจะอันตรายสำหรับมือใหม่อย่างเ้า แต่เราก็เริ่มจากภารกิจง่ายๆ ก่อนได้นี่นา สู้กับอสูรระดับต่ำๆ ไปก่อน พอได้คะแนนมาพอสมควร เ้าก็เอาไปซื้อลูกแก้วว่างเปล่าดีๆ ที่หอช่างเวทย์ (แบบธรรมดาเริ่มต้นแค่ 20 คะแนนเอง ไม่แพง) จากนั้นค่อยหาข้อมูล เลือกอสูรที่เ้าอยากได้ทักษะจากิญญามัน แล้วก็...จัดการเลย!" รุจีพูดอย่างตื่นเต้น
"แต่ต้องประเมินความสามารถตัวเองให้ดี อย่าเลือกภารกิจที่เกินตัวเด็ดขาด" มารินเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เป็การเตือน
ณิชาพยักหน้ารับช้าๆ แม้จะรู้สึกหวั่นใจกับการต้องออกไปเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร แต่เมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งที่ตนเอง้า และความจำเป็ในการปกป้องคนที่รัก นางก็ตัดสินใจแน่วแน่
"ข้าเข้าใจแล้ว... ข้าจะลองดู ขอบใจพวกเ้ามากนะที่แนะนำและอธิบายให้ข้าฟัง"
"ไม่เป็ไรน่า!" รุจียิ้มกว้าง
"ถ้าเ้าตัดสินใจจะทำภารกิจเมื่อไหร่ บอกข้าได้นะ เดี๋ยวข้าพาไปดูป้ายประกาศภารกิจเอง!"
การได้พูดคุยกับเพื่อนใหม่ ทำให้ณิชารู้สึกมีกำลังใจและเห็นหนทางข้างหน้าชัดเจนขึ้น แม้จะรู้ว่ามันไม่ง่าย แต่นางก็พร้อมที่จะพยายามแล้ว
294
