ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

แม้ถังฮวนยังคงครุ่นคิดถึง แผนที่เนรมิต อยู่แต่เขาก็ยังคงลุกขึ้น
“น้องถังฮวน ต้องลากันตรงนี้ ข้าไปก่อนล่ะนะ” ทันทีที่กระโดดขึ้นท่าเรือ ชิวเหยียน เอื้อมมือตบที่ไหล่ของถังฮวนเบา ๆ
“พี่ชายท่านถนอมตัวด้วย” ถังฮวนยังคงหัวเราะ
“ข้าไม่กังวลหรอก ท่านลุงของข้าจะกลับมาที่ ‘สองอาณาจักร’ ในไม่ช้า เมื่อมีเขาข้าก็สามารถทำอะไรได้มากมายเจ้าต่างหากควรต้องระมัดระวัง เมื่อไปผจญในป่าที่สาบสูญ อย่าได้ฝืนนักล่ะ” ชิวเหยียนกล่าว สำหรับถังฮวนที่เพิ่งจะพบเพียงไม่ถึงวัน ถือว่าเขากลายเป็นสหายที่แท้จริงแล้ว
“เข้าใจแล้ว ข้าจะระวังตัว”
"..."
ขณะมองชิวเหยียนเดินจากไป ถังฮวนหวั่นไหวเล็กน้อย อย่างไรก็ตามชั่วอึดใจต่อมาเขาสลัดอารมณ์นั้นทิ้งแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังตัวเมืองอย่างรวดเร็ว
เมืองจันทร์เสี้ยว เป็นเมืองที่ค่อนข้างพิเศษ มีชายฝั่งเรียวแหลมคล้ายดั่งจันทร์เสี้ยวด้วยเหตุนี้ตัวเมืองที่สร้างบนชายฝั่งนี้จึงได้รับการขนานนามว่าเมืองจันทร์เสี้ยว ผู้คนที่อาศัยในเมืองส่วนมากเป็นผู้ฝึกยุทธ์แม้ว่าตัวเมืองจะไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับคับคั่งไปด้วยผู้คนและร้านรวงมากมาย
เพื่อหลีกหนีจากการติดตาม ถังฮวนไม่ได้พักในตัวเมืองนั้นเขาได้ตระเตรียมอาหารแห้งและสิ่งของจำเป็นสำหรับการอาศัยอยู่ในป่า จากนั้นเดินทางออกจากเมืองไปโดยลำพัง
เมืองจันทร์เสี้ยวทางเหนือหันหน้าไปทางเขาเฟิงหมิงและทอดตัวไปทางใต้ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นอาณาเขตของป่าที่สาบสูญ
ป่าทั้งผืนมีขนาดครอบคลุมพื้นที่รัศมีราว 10,000 ไมล์ (*กว่าแปดพันลี้)ในป่าใกล้เมืองจันทร์เสี้ยวมีถนนกว้างถึง 100 เมตร (*ประมาณสามสิบจั้ง)
บนท้องถนนผู้ฝึกยุทธ์ มากมายเร่งรีบเดินกลับเข้าภายในเมือง บางคนถือหีบห่อขนาดใหญ่และรีบร้อนยิ่งขณะที่ส่วนหนึ่งได้รับบาดเจ็บและถูกหามกลับมา เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บจากในป่า
ตอนนี้เย็นมากแล้ว ไม่มีใครคิดจะเหยียบย่างเข้าป่าไปอย่างเช่นถังฮวนแน่ยิ่งเดินไปข้างหน้าถนนยิ่งแคบลง
ถังฮวนเดินไปตามถนนนานกว่าสิบไมล์ (*กว่าแปดลี้) เมื่อท้องฟ้ามืดสนิทเขาก็กระโจนเข้าสู่ป่าทึบ
ในเวลาเดียวกันเรือโดยสารได้จอดเทียบท่าที่ท่าเรือที่มีแสงสว่างในเมืองจันทร์เสี้ยวเหล่าผู้โดยสารรีบลงจากเรือ
ทันทีที่ชายหนุ่มห้าคนออกจากท่า พวกเขาก็เริ่มสำรวจริมถนนไปตลอดทางจนถึงเมืองจันทร์เสี้ยว"พวกมันคือ ห้าคนโฉด!”
ทันทีที่พวกเขาลับตา ปรากฏชายหนุ่มอีกคนเหน็บกระบี่ที่เอว เขาเดินไปตามทางช้า ๆ ก่อนจะหยุดที่ประตูเมืองชายผู้นั้นมีร่างกายสมส่วน ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าหากสังเกตดี ๆ จะพบว่าริมฝีปากของเขาบางเกินไป และผิวของเขาขาวเกินไป นั่นทำให้เขาดูคล้ายสตรีมากกว่า
"กระจายกันออกไปและค้นหาพวกมัน?"
ชายที่ดูเหมือนสตรีผู้นั้นเผยอริมฝีปากกล่าววาจา ตามด้วยการเข้าไปในเมืองจันทร์เสี้ยวโดยไม่รั้งรอพวกเขาตรงไปทางใต้ของเมืองและหายไปอย่างไร้ร่องรอยในความมืดของราตรีกาล
จากนั้นไม่นาน ปรากฏเรือโดยสารอีกลำที่เพิ่งลดความเร็ว แล้วผู้เฒ่าร่างอ้วนฉุก็ลื่นไถลไปอย่างหมดท่า...-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 แผนที่เนรมิต (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 แผนที่เนรมิต (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้