เช้าวันต่อมาเฟิ่งอิงฮวาก็ตื่นขึ้นมาในเวลาเดิม วันนี้นางตั้งใจว่าจะนำสมุนไพรที่เก็บได้เมื่อวานเข้าไปขายในเมือง แต่ปัญหาคือนางเคยเข้าไปในเมืองแค่ครั้งเดียวเอง อีกทั้งวันนั้นนางก็ไม่ได้เดินไปไหนนอกจากไปที่ร้านแพรพรรณและร้านขายของใช้เท่านั้น ดังนั้นหากวันนี้นางอยากจะขายสมุนไพรก็ต้องเดินสอบถามให้แน่ใจก่อนว่าที่ร้านไหนรับซื้ออย่างซื่อสัตย์และเป็ธรรมที่สุด
เมื่อกินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้ว เฟิ่งอิงฮวาก็รีบสะพายตระกร้าใบกลางขึ้นหลังแล้วเดินออกจากบ้านไปที่หน้าหมู่บ้านที่นางรู้มาจากพี่สาวหวงเจียลี่ว่าจะมีเกวียนรับจ้างของท่านลุงหวงเหวินจอดรอรับคนที่้าจะเข้าเมืองอยู่ที่นั่นทุกวัน ค่าโดยสายก็คนล่ะสองอีแปะ
"เสี่ยวฮวา เ้าเองก็จะเข้าเมืองเหมือนกันหรือ?" หวงเจียลี่เรียกสหายด้วยรอยยิ้มพร้อมกับกวักมือเรียกให้เฟิ่งอิงฮวาขึ้นไปนั่งข้างๆนางบนเกวียน
"เ้าค่ะ ข้าว่าจะเข้าไปขายสมุนไพรที่เก็บมาจากบนเขาเมื่อวาน" เฟิ่งอิงฮวาก็ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มสดใสแล้วปีนขึ้นเกวียนไปนั่งที่ว่างข้างๆอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยถามขึ้น "แล้วพี่เจียลี่จะไปขายของหรือไปซื้อของหรือเ้าคะ?"
"ข้าจะไปซื้อยามาให้ท่านย่าน่ะ ยาบำรุงของท่านย่าหมดเมื่อวานนี้ วันนี้ท่านแม่จึงให้ข้าเข้าเมืองไปซื้อมา" หวงเจียลี่พูดขึ้นพร้อมกับเผยแววตาเศร้า แม้ใบหน้าของนางจะแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับเผยความเศร้าเอาไว้อย่างปิดไม่มิด
"พอดีเลย ข้าเองก็ไม่รู้เส้นทางแล้วก็ไม่รู้ว่าจะขายสมุนไพรได้ที่ไหน เช่นนั้นพี่เจียลี่ช่วยแนะนำข้าได้หรือไม่เ้าคะ? พวกเราก็ไปพร้อมกันเถอะ" เฟิ่งอิงฮวาที่รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีเื่ไม่สบายใจอย่างแน่นอน แต่เวลานี้ก็ไม่ใช่จังหว่ะที่ดีที่จะเอ่ยปากถามอีกฝ่ายออกไป เพราะตอนนี้ชาวบ้านได้ทยอยกันขึ้นเกวียนมาจนเต็มแล้ว และท่านลุงหวงเหวินก็กำลังจะออกเกวียนแล้วเช่นกัน
"ได้ๆ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" หวงเจียลี่ก็ตอบรับอย่างง่ายดายเช่นกัน เพราะอย่างไรก็ต้องไปร้านสมุนไพรเหมือนกันอยู่แล้ว
ใช้เวลาเดินทางราวๆครึ่งชั่วยามก็มาถึงประตูเมืองกันแล้ว เฟิ่งอิงฮวาและหวงเจียลี่จ่ายค่าโดยสารแล้วก็พากันเดินไปต่อแถวเพื่อจ่ายค่าเข้าเมืองกัน
"พี่เจียลี่ ร้านไหนที่รับซื้อสมุนไพรอย่างซื่อสัตย์และยุติธรรมที่สุดหรือเ้าคะ?" เฟิ่งอิงฮวาเอ่ยถามหลังจากที่พวกนางทั้งสองคนเข้ามาในตลาดกันแล้ว
"ที่โรงหมอซีฮันของท่านหมอจ้าวที่ข้ากำลังจะไปซื้อยาให้ท่านย่านี่ล่ะซื้อขายอย่างยุติธรรมที่สุดแล้ว เ้าเองก็ลองไปถามขายให้กับที่โรงหมอซีฮันดูก่อนดีหรือไม่?" หวงเจียลี่พูดแนะนำเฟิ่งอิงฮวา
"เช่นนั้นก็ไปกันเถอะเ้าค่ะ" เฟิ่งอิงฮวาก็พยักหน้าตกลงตามคำแนะนำอย่างว่าง่ายทันที
เฟิ่งอิงฮวามองดูตลาดในยุคโบราณนี้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ กลิ่นอายของความเป็โบราณเช่นนี้มันหาไม่ได้แล้วในชีวิตที่แล้วของนาง นางมองดูผู้คนที่เดินซื้อของและเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่ร้องะโเรียกลูกค้าเข้าร้านของตนด้วยความรู้สึกตื่นเต้นไปหมด
"เสี่ยวฮวา ถึงโรงหมอซีฮันแล้ว" หวงเจียลี่สะกิดที่แขนของเฟิ่งอิงฮวาเบาๆเพื่อเรียกให้อีกฝ่ายหันมาสนใจ
"ถึงแล้วหรือเ้าคะ?" เฟิ่งอิงฮวาหันมามองเข้าไปในโรงหมอซีฮันก็พบว่าภายในร้านนั้นมีลูกค้าเข้าออกอยู่ตลอด อีกทั้งคนงานในร้านก็ดูเหมือนจะต้อนรับทุกคนอย่างเท่าเทียมดี พร้อมทั้งฟังสิ่งที่หวงเจียลี่กระซิบบอกกับนางอยู่ข้างๆไปด้วย
ที่โรงหมอแห่งนี้จะปฏิบัติกับลูกค้าทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ว่าจะชาวบ้าน ขุนนางหรือเศรษฐีต่างก็ต้องทำตามกฏของที่นี่อย่างเคร่งครัด หากใครไม่ปฏิบัติตามกฏก็จะถือว่าคนผู้นั้นไม่ได้้าที่จะมารักษาหรือซื้อขายใดๆกับทางร้าน และคนผู้นั้นก็จะถูกขึ้นบันชีห้ามเข้าโรงหมอแห่งนี้ไปตลอดชีวิต
"เสี่ยวฮวา เ้าไปต่อแถวขายสมุนไพรตรงนั้นนะ ส่วนข้าจะไปซื้อยาทางนี้ เสร็จแล้วข้าจะมารอเ้าอยู่ที่หน้าร้านก็แล้วกันนะ" หวงเจียลี่พูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วบอกให้เฟิ่งอิงฮวาเดินไปต่อแถวตามที่บอกทันที ส่วนตัวนางก็เดินแยกไปต่อแถวซื้อยาตามที่กล่าวออกไปเช่นเดียวกัน
เมื่อถึงลำดับตัวเองแล้ว เฟิ่งอิงฮวาก็เดินเข้าไปในห้องที่เด็กในร้านพามาด้วยความประหม่านิดๆ ภายในห้องมีชายชราผู้หนึ่งที่เฟิ่งอิงฮวาคิดว่าน่าจะเป็ท่านหมอของโรงหมอแห่งนี้เช่นกันนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะใหญ่ และมีผู้ช่วยวัยกลางคนอีกหนึ่งคนที่ยืนคอยรับคำสั่งอยู่ด้านหลังชายชราผู้นี้
"คารวะท่านหมอเ้าค่ะ" นางเลือกทำความเคารพผู้าุโกว่าอย่างนอบน้อมทันที
"เชิญนั่งเถิด เ้านำสมุนไพรอะไรมาขายอย่างนั้นหรือ?" ชายชราเอ่ยปากเชิญและเอ่ยถามเข้าประเด็นเลยทันที
"นี่เป็สมุนไพรที่ข้านำมาวันนี้เ้าค่ะ" เฟิ่งอิงฮวาเองก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเช่นเดียวกัน ดังนั้นนางจึงรีบหยิบสุมนไพรในตระกร้าขึ้นมาวางใส่ถาดใบใหญ่ให้ชายชราดูโดยแยกเป็แต่ละชนิดออกเป็กองๆเอาไว้อย่างเรียบร้อย
ท่านหมอหลี่นั่งมองการกระทำของเด็กสาว ชายชราหลี่ตามองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพิจารณาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเปิดปากพูดขึ้น "ดูเหมือนเ้าจะมีความรู้เื่สมุนไพรดีทีเดียว เ้าได้วิชาความรู้มาจากที่ใดหรือ?"
"ท่านยายของข้าสอนให้ข้ารู้จักสมุนไพรและสรรพคุณทางยาต่างๆั้แ่อายุสี่หนาวแล้วเ้าค่ะ" เฟิ่งอิงฮวาตอบคำถามไปตามที่นางได้คิดเอาไว้ั้แ่เมื่อคืนนี้ออกไปอย่างไร้พิรุธ
"เช่นนั้นหรือ? อย่างนั้นข้าขอตรวจสอบคุณภาพของสมุนไพรทั้งหมดนี้ก่อนก็แล้วกัน" ท่านหมอหลี่พูดจบก็หยิบสมุนไพรในถาดขึ้นมาดูอย่างตั้งใจทันที
"ถือว่าสมุนไพรนี้คุณภาพดีมากเพราะถูกเก็บขึ้นมาอย่างถูกวิธี กันเฉ่า (ชะเอมเทศ) ข้าให้จินล่ะสามสิบอีแปะ กุ้ยจือ (กิ่งอบเชยจีน) จินล่ะยี่สิบเจ็ดอีแปะ ชวนซินเหลียง (ฟ้าทะลายโจน) จินล่ะยี่สิบอีแปะ เซียนเหมา (ว่านพร้าว) จินล่ะยี่สิบอีแปะ ตังกุย จินล่ะแปดสิบห้าอีแปะ ติงเซียง (กานพลู) จินล่ะยี่สิบอีแปะ เซียงฟู่ (หญ้าแห้วหมู) จินล่ะยี่สิบห้าอีแปะ ราคานี้เ้าพอใจหรือไม่?" ท่านหมอหลี่พูดขึ้นในครั้งเดียวพร้อมกับเอ่ยปากถามอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา
"ข้าพอใจเ้าค่ะ ขอบคุณท่านมาก" เฟิ่งอิงฮวาที่พอจะรู้ราคามาจากการสอบถามหวงเจียลี่มาก่อนก็ยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจกับราคานี้ที่อีกฝ่ายเสนอมา 'ให้ราคาสูงกว่าที่พี่เจียลี่บอกข้าอีกนะนี่ ได้เงินมากกว่าที่ตั้งใจไว้จะไม่พอใจได้อย่างไรกันเล่า?'
เมื่อเห็นว่าตกลงราคากันได้แล้ว ชายชราก็ให้หลงจู้นำสมุนไพรทั้งหมดนั้นไปชั่งและคำนวนราคามาด้วยความชำนาญทันที เพียงไม่นานเฟิ่งอิงฮวาก็ได้เงินจากการขายสมุนไพรที่ว่ามากถึงสองตำลึงเงินกับสองร้อยเจ็ดสิบอีแปะเลยทีเดียว
"เอ่อ…ท่านหมอเ้าคะ ข้ายังมีสมุนไพรอีกอย่างจะให้ท่านดู ไม่แน่ใจว่าที่นี่จะรับซื้อหรือไม่?" หลังจากเก็บเงินเข้าอกเสื้อเรียบร้อยแล้ว เฟิ่งอิงฮวาก็หันมาเอ่ยถามกับชายชราตรงหน้าด้วยความประหม่าอีกครั้ง
"เ้ายังมีอะไรก็เอาออกมาให้ข้าดูซะทีเดียวเลยก็แล้วกัน หากว่าเป็สมุนไพร ทางเราย่อมรับซื้อและให้ราคาที่ยุติธรรมกับเ้าอย่างแน่นอน" ชายชราก็พูดตอบกลับมาอย่างใจเย็นเช่นกัน
ได้ยินเช่นนั้นเฟิ่งอิงฮวาก็ฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับรีบนำห่อผ้าขึ้นมาวางบนถาดตรงหน้าชายชราด้วยความตื่นเต้นทันที 'เอาให้ดูแค่ดอกเดียวก่อนก็แล้วกัน หากว่าได้ราคาดีค่อยเอาที่เหลือขึ้นมาเพิ่มก็แล้วกัน!!'
ท่านหมอหลี่ยื่นมือออกไปเปิดห่อผ้าเก่าๆนั้นออกก่อนจะเผยแววตาตกตะลึงเมื่อเขามองเห็นแล้วว่าสิ่งที่ถูกห่ออยู่นั้นคืออะไร? "เห็ด…เห็ดหลินจือแดง!!!"
"นังหนู!!! เ้าไปเก็บเห็ดนี่ได้จากที่ใดกัน วิเศษ ช่างวิเศษยิ่งนัก ฮ่าฮ่าฮ่า" ท่านหมอหลี่หยิบเห็ดหลินจือขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา ในแววตาเปล่งประกายเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
"ข้าโชคดีพบมันทีู่เาลึกเ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านหมอจะรับซื้อหรือไม่เ้าคะ?" เฟิ่งอิงฮวาตอบคำถามพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นเช่นเดียวกัน ในใจก็กำลังคิดคาดเดาราคาอย่างมีความสุขไปแล้ว 'ออกอาการเสียขนาดนี้ วันนี้ข้าคงจะได้ตำลึงกลับบ้านไม่น้อยเลยแหละ!!'
"ซื้อสิซื้อ ข้าย่อมซื้ออยู่แล้ว หลงจู้ฮง เ้ารีบไปตามท่านหมอจ้าวมาที่นี่เร็วๆเข้า" ชายชรารีบตอบคำถามพร้อมกับหันไปสั่งการกับหลงจู้ข้างๆทันที
หลังจากท่านหมอจ้าวเดินเข้ามาในห้องและเห็นเห็ดหลินจือดอกใหญ่ก็มีท่าทางไม่ต่างจากท่านหมอหลี่และหลงจู้ก่อนหน้านี้เลยสักนิด เฟิ่งอิงฮวาที่ได้รู้จากปากของท่านหมอจ้าวว่าเห็ดหลินจือดอกใหญ่นี่มีอายุถึงแปดร้อยปีก็อ้าปากค้างตาโตด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
ยิ่งเมื่อได้ยินราคาที่ท่านหมอจ้าวบอกออกมาว่าเขาจะรับซื้อเห็ดหลินจืออายุแปดร้อยปีนี้ในราคาดอกล่ะสองร้อยตำลึงทอง เฟิ่งอิงฮวาก็ใจเต้นขึ้นมาจนแทบจะกระดอนออกมาจากอกเลยทีเดียว หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจอย่างไม่ปกปิดอาการเลยสักนิด
เมื่อเห็นว่าท่านหมอรับซื้อและให้ราคาสูงถึงเพียงนี้ เฟิ่งอิงฮวาไหนเลยจะรอช้าเล่า…นางรีบนำห่อผ้าที่เหลือขึ้นมาทั้งห้าห่อพร้อมกับบอกท่านหมอชราทั้งสองคนอย่างตื่นเต้นว่า "เช่นนั้นข้าขายทั้งหมดนี่เลยเ้าค่ะ เชิญท่านหมอตรวจสอบคุณภาพสินค้าได้เลย"
เมื่อหมอชราทั้งสองคนเปิดห่อผ้าทั้งหมดออกมาก็พากันตกตะลึงิญญาแทบหลุดออกจากร่างกันเลยทีเดียว เดือดร้อนเฟิ่งอิงฮวาและหลงจู้ฮงต้องรีบช่วยกันหายาหอมยาดมมาให้ทั้งสองคนสูดดม กว่าเหตุการณ์จะสงบลงก็เสียเวลาไปพอสมควรทีเดียว เมื่อเจรจาตกลงราคาและจ่ายเงินให้กับเฟิ่งอิงฮวาแล้ว หญิงสาวจึงได้คำนับลาชายชราทั้งสามคนแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างมีความสุข
"พี่เจียลี่!! ไปกันเถอะเ้าค่ะ วันนี้ข้าจะเลี้ยงอาหารท่านหนึ่งมื้อ!!"
5K
