ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

    ภายในจวนที่พักของชายชราเทียนจื่อซานเขาที่กำลังนั่งดื่มกินกับเหล่าสหาย ทันทีที่รับรู้เรื่องราวต่างๆ ของการประชุม ทำให้เขาถึงกับเดือดดาลเป็นอย่างมาก จอกเหล้าที่อยู่ในมือของเขาถูกบีบจนแตกในทันที ภายในงานเลี้ยงกลายเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดขึ้นมาทันใด
ก่อนที่เขาจะ สบถ ด่าออกมาอย่างไม่ปิดบัง "ไอ้หนูโสโครก เหตุใดเจ้าถึงดวงแข็งขนาดนี้"

ไม่เพียงอี้เฉินจะยังไม่ตาย แถมเหมือนว่าอี้เฉินจะถูกส่งออกไปทำภารกิจอีกด้วย หากปล่อยเด็กหนุ่มเติบโตต่อไป เป็นไปได้อีกในไม่ช้าตัวเขาได้ โดนเด็กหนุ่มถอนผมหงอกออกจากหัวเป็นแน่ คิดหาวิธีฆ่าอี้เฉินเสีย ตั้งแต่ยังไม่เติบโต

ไม่นานข่าวคราวของการประชุมก็ แพร่กระจายออกไป ทั่วจนหลายๆ คนต่างพากันจับกลุ่มคุยกัน บางคนก็ไม่เห็นด้วยกับการกระทำขององค์หญิง แต่บางคนที่ไปทำสงครามพวกเขากลับเห็นด้วยเพราะพวกเขาเคยเห็นพลังของเชลยศึกคนนี้ หากได้มาเป็นกำลังเสริมก็ดีไม่น้อย แต่พวกเขาก็ไม่อาจไว้ใจอี้เฉินได้ หลายๆ คนจึงพากันคาดเดา คงเป็นการใช้ตัวของเด็กหนุ่มผมขาวแล้วทิ้ง เสียมากกว่า

.....ไม่นาน องค์หญิงเมิ่งอี้ ก็กลับมาจากการประชุม เมื่อนางเปิดประตูเข้ามาภายในตำหนักกลับรู้สึกถึงบรรยากาศที่อึมครึม ก่อนเสียง เสียงหนึ่งจะเอ่ยพูดออกมา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้

"เอาใหม่ ข้ายังไม่ยอมแพ้ เจ้าอย่าทำเป็นยิ้ม ได้ใจไป" ที่เท้าของนางในยามนี้บิดจนเกร็ง ด้วยความไม่อยากเชื่อ มือที่ถือหมากล้อมไว้ถึงกับสั่นไหว นางไม่คิดว่านางจะแพ้ เกมกระดานนี้ให้กับอี้เฉินอีกครั้ง นางไม่คิดเด็กหนุ่มที่หลับตาจะคิดได้อย่างรวดเร็ว และวางหมากได้อย่างเฉียบคมเช่นนี้ ทั้งๆ ที่เด็กหนุ่มไม่แม้จะเปิดดวงตาออกมามองเสียด้วยซ้ำ จึงทำให้นางเริ่มมั่นใจว่าเด็กหนุ่มต้องมองเห็นอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะอธิบายเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างไร

"ข้าว่าพอแค่นี้ดีกว่า เจ้าแพ้ข้ามาหลายตาแล้วนะ แถมท่านก็ไม่มีทีท่าว่าจะชนะ ข้าแม้แต่น้อย"

เยี่ยฉิน นางกระทืบเท้าไม่อยากยอมรับความพ่ายแพ้ "เจ้า เจ้า เอาใหม่ข้าขอแก้มืออีกครั้ง"

     อี้เฉินเพียงส่ายหัว เยี่ยฉินในยามนี้ นางถึงกับหน้ามืดทะมึนไม่คิดว่า ตัวนางจะแพ้ได้ราบคาบติดๆ กันหลายเกมถึงเพียงนี้ หากใครรู้เข้านางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่ทันใดเสียง เสียงหนึ่งก็เอ่ยเตือนเยี่ยฉิน

"เหมือนว่าข้าจะกังวลเรื่องของพวกเจ้ามากเกินไป ข้าละเป็นห่วงว่าเยี่ยฉิน นางจะทำร้ายเจ้าเสียอีก แต่ผิดคาด เมื่อเห็นพวกเจ้าสองคนมา นั่งเล่นหมากล้อมกัน ราวกับเป็นเด็ก มันก็ทำให้ข้าเบาใจไม่น้อย"

     เยี่ยฉินนางถึงกับทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินคำพูดขององค์หญิง

"ข้าแค่อ่อนให้อี้เฉินเท่านั้น เจ้าก็น่าจะเห็นว่าเขาหลับตาเล่น ข้าเพียงเล่นเพื่อ ฆ่าเวลาเท่านั้น ไม่ได้จริงจังแต่อย่างใด" ก่อนนางจะขำออกมากลบเกลื่อนแต่ใบหน้าแฝงด้วยความดุร้าย

องค์หญิงเพียงขำแห้งๆ ก่อนส่ายหัวออกมา นางที่เดินย่างกายมานั่งที่โต๊ะรินชาจิบอยู่หลายลมหายใจ ก่อนนาง จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดภายในที่ประชุมทั้งหมดให้อี้เฉินกับ เยี่ยฉินได้รับฟัง จึงทำให้พวกเขาทั้งสองที่รับรู้เรื่องราวต่างๆ พากันแปลกใจไม่น้อย

อี้เฉิน เองก็มีคำพูดเยอะแยะมากมาย อยากจะไต่ถามเมิ่งอี้อยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเขาที่เห็นใบหน้าที่จริงจังของนาง ทำให้เขาไม่ได้ปริปากไต่ถามอะไรนางออกไป รับฟังคำพูดของนางอย่างตั้งใจ

เยี่ยฉิน ถึงกับตกใจกับข่าวที่ องค์หญิงเมิ่งอี้ นำมาเล่าให้พวกเขาฟัง "พี่ชาย ข้าก็จะไปด้วยงั้นหรือ องค์หญิง"

"ใช่ๆ ข้าจึงหวังพึ่งเจ้า ให้พาอี้เฉินหลบหนีไป หากไม่มีเจ้าคอยหยุดพี่ชายของเจ้า  ข้าเกรงว่า อี้เฉินจะรอดพ้นยาก"

อี้เฉินที่ได้ยินเรื่องราวต่างๆ ที่นางเล่ามา ทำให้เขาส่ายหัว หากเขาคิดหนีคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ก่อนนางจะเอ่ยพูดอีกว่า พรุ่งนี้พวกเราต้องออกเดินทางกันแล้ว เหมือนว่าภายในสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล ในยามนี้ จะมีมิติ ประหลาดโผล่ออกมา พวกเราต้องไปสำรวจในวันพรุ่งแล้ว

อี้เฉินที่เตรียมจะหลบหนี แต่อีกใจหนึ่งเขาก็ห่วงผู้มีพระคุณของเขา อี้เฉินจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จริงจัง"ข้าจะไปช่วยพวกเจ้าสำรวจก่อน แล้วค่อยแยกตัวจากพวกเจ้า"

เยี่ยฉิน นางยกยิ้มไปที่อี้เฉิน มองอี้เฉินใหม่ไม่คิด เด็กหนุ่มจะยังไม่คิดหนีจากไป"ดี เอาเช่นนั้นก็ได้ มีคนเยอะย่อมดีกว่า"

เมิ่งอี้ นางไม่เห็นด้วย หากอี้เฉินเข้าไปภายในมิติแปลกประหลาด เป็นไปได้ที่เขาจะไม่มีโอกาสได้หลบหนี "เหตุใดเจ้าไม่หนีไปก่อนเล่าอี้เฉิน ข้าอุตส่าห์หาโอกาสหลบหนีให้แก่เจ้า"

"หากข้าหนีไปดื้อๆ ตัวข้าก็คงไม่ใช่มิตรสหายที่ดี ของท่านแล้ว"

"เอางั้นก็ได้ตามใจเจ้า" ก่อนที่นางจะยื่นมือมาที่หัวของอี้เฉิน ถึงตัวอี้เฉินจะสูงกว่านางแต่ ก็ถูกนางขยี้ผมสีขาวเล่นอย่างสนุกมือ จนผมของอี้เฉิน กระเซอะกระเซิง ทำปากมุ่ยอย่างไม่ชอบใจนัก

"ข้าละอยากจับผมสีขาวของเจ้ามานานแล้ว ไม่คิดว่าข้าจะได้มาเจอเจ้าที่นี่ ในเวลาเช่นนี้ ตอนนั้นข้าคิดว่าเจ้าตายตกไปแล้วเสียอีก พวกเราต่างพากันควานหาตัวเจ้าไปถึง7วันเต็มหลังจากการประลองในดินแดน5อาณาจักรจบลง แต่ก็ไร้วี่แววของเจ้า"

"ท่านอย่าพูดถึงเรื่องในอดีตเลย"

เยี่ยฉินนางที่เห็นทั้งสองหยอกล้อกัน นางพูดโพล่งขึ้นมาในทันที "ใช่ๆ ข้าเองก็ยังอยู่องค์หญิง ท่านจะมา พลอดรัก ต่อหน้าข้าไม่ได้"

"เจ้าๆ พูดอะไรออกมา เยี่ยฉิน"ก่อนที่นางจะอายหน้าแดงวิ่งม้วนตัวไปนอนที่เตียงในทันที พวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ ต่างพากันพักผ่อนเตรียมพร้อมไปสำรวจมิติแปลกประหลาดที่โผล่ออกมา ภายในสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล

.....ในยามเช้าภายนอกตำหนักขององค์หญิงเมิ่งอี้ เต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธ์ต่างมาจับตาดูอยู่ภายนอกตำหนัก วันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะต้องออกไปทำภารกิจ หลายๆ คนจึงอยากจะรู้มีใครไปบ้าง แต่ที่พวกเขารู้แน่ๆ มีองค์หญิงเมิ่งอี้ เยี่ยฉุน แล้วก็เชลยผมขาวคนนั้น

แต่สิ่งที่ผิดคาดคือมีจอมยุทธอีกคนหนึ่ง เดินเข้ามารอด้านหน้าตำหนักจนทำให้หลายๆ คนพากันซุบซิบนินทา "เขาใช่ เทียนซิน องครักษ์ขององค์จักรพรรดิ หรือไม่ ถึงเขาจะยังดูอ่อนเยาว์ รุ่นราวคราวเดียวกับองค์หญิงเมิ่งอี้ก็ตาม แต่ก็เป็นจอมยุทธยอดฝีมือคนหนึ่ง"

ชายหนุ่มเอ่ยพูดขึ้นมาทันที"ข้าเคยเห็นเขาประลองมาก่อน ฝีมือไม่ด้อยไปกว่า นายกองเยี่ยฉุนแน่นอน"

....ไม่นาน องค์หญิงเมิ่งอี้ เยี่ยฉิน อี้เฉินก็เดินออกมาจากภายในตำหนักขององค์หญิง ก่อนกวาดตามองไปรอบๆ อยากจะรู้เหตุใดภายนอกถึงมีเสียงคนพูดคุยกัน

ทันใดที่อี้เฉินเห็นใบหน้าของ เทียนซินที่ปล่อยจิตสังหารเล็กๆ ออกมา ทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้วมุ่น 'คนตระกูลเทียนอย่างนั้นหรือ หรือว่าไอ้หมาแก่เทียนจื่อซาน มันคิดจะปิดปากข้า'

แม้แต่ องค์หญิงเมิ่งอี้ ยังไม่ไว้ใจชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า เหมือนว่าจะเป็นคำสั่งของท่านพ่อของนาง ที่ส่งองครักษ์คนนี้มาคุ้มครองในตัวนาง ตัวนางจะทำอะไรได้คิดจะปฏิเสธก็ไม่สามารถทำได้

เยี่ยฉินเองก็รู้สึกว่า ชายคนนี้อันตรายไม่ต่างอะไรจากพี่ชายของนาง เผลอๆ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำในแง่ของความโหดเหี้ยมอำมหิต

     ผู้คนที่มาเฝ้าดูอยู่รอบๆ ตำหนักขององค์หญิง เมื่อพวกเขาเห็นชายหนุ่มผมขาวที่หลับตาอยู่ตลอดเวลา ต่างพากันแปลกใจ ไหนจะปราณพลังที่อี้เฉินปลดปล่อยแพร่กระจายออกมา มันช่างเบาบางเสียยิ่งกว่าอะไร

"ข้าว่าเชลยคนนั้นก็ไม่เห็นจะเท่าใด"

ชายหนุ่มที่ไปเข้าร่วมสงคราม หลายๆ คนส่ายหัว "เจ้าไม่รู้อะไร เขาเก็บซ่อนปราณพลังไว้ ข้าเคยเห็นความกล้าของชายคนนี้มาแล้ว แม้แต่อยู่ต่อหน้ากองทัพนับหมื่น เขาก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัว"

"ข้าเองก็เห็นเองกับตา แม้เขาจะตัวคนเดียวก็ทำให้กองทัพของเรา หวาดกลัวได้ไม่น้อย" เมื่อหลายๆ คนได้ยินต่างพากันหวาดหวั่น ตัวเย็นเยือกในทันใด แต่ก็มีบางคนไม่เชื่อกับคำพูดนั้น เพราะพวกเขาไม่เห็นกับตาตัวเอง

เยี่ยฉุน ที่มาช้าที่สุด ทันทีที่เขามาถึง เขาก็ปล่อยจิตสังหารมาที่อี้เฉินในทันที "หากเจ้าคิดหนี ข้าจะสังหารเจ้าด้วยมือของข้า"

อี้เฉินเพียงตอบออกมาสั้นๆ เขาไม่ได้แสดงท่าที ไม่ชอบใจแต่อย่างใด"ข้าเข้าใจแล้ว"

     เยี่ยฉุนยกยิ้ม ยิ่งเขาเห็นเด็กหนุ่มมากเท่าใด เขายิ่งชอบในความสงบนิ่งของเด็กหนุ่มผมขาว
"หากเจ้า เข้าใจก็ตามข้ามา" ก่อนที่เยี่ยฉุนจะโยนแผ่นยันต์ ค่ายกลเคลื่อนย้ายออกมา มันเป็นค่ายกลที่ถูกสร้างขึ้นมาง่ายๆ ใช้เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น พื้นเบื้องหน้าพวกเขาเต็มไปด้วย อักขระที่ถูกก่อรูปขึ้นมาเป็นวงแหวน ก่อนมันจะประทับลงที่พื้นอย่างรวดเร็ว มันส่องแสงออกมาพร่างพราว ซึ่งมันคล้ายกับค่ายกลเคลื่อนย้ายของ พวกต่างโลกใช้กันเป็นอย่างมาก แต่มันไม่ได้กินปราณพลังในการขับเคลื่อนมากมาย เหมือนค่ายกลที่พวกเขาเหล่านั้นใช้กัน แถมค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้เป็นแบบใช้ครั้งเดียว ไม่มีความซับซ้อน เหมือนของพวกต่างโลก

 ว่ากันว่า มีจอมยุทธด้านค่ายกล ไม่น้อย เริ่มไปตรวจศึกษาค่ายกลของต่างโลกดู แต่ก็ไร้ประโยชน์ มันเกินความรู้ที่พวกเขามีมากเกินไป ยากที่จะเอามาปรับใช้ เนื่องจากมันใช้ปราณพลังในการขับเคลื่อนมากมหาศาล 

...ก่อนที่พวกเขาทั้ง 5คนจะออกเดินทางเข้าไปภายในค่ายกลเคลื่อนย้าย หมายมั่นเข้าไปสำรวจมิติ ลับ ที่อยู่ๆ ก็โผล่ออกมายังโลกภายนอก มิติเช่นนี้ มันเป็นอันตรายอย่างมาก เพราะมันไม่เคยถูกใครสำรวจมาก่อน จึงไม่มีคนอยากที่จะเข้าไปสำรวจภายในเป็นคนแรก