ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการตามคำสั่ง”

        พ่อบ้านเติ้งพยักหน้าลง เมื่อรู้ว่าท่านหญิงหลินหลางจะมาเมืองหลวงอย่าว่าแต่ท่านอ๋องเลย แม้แต่เขาเองก็ดีใจมากเหลือเกิน

        “เจ้าลองไปตรวจสอบดูว่าในคลังของจวนมียาบำรุงร่างกายอะไรบ้างจงเอาไปให้หลินหลางทั้งหมด ร่างกายของนางอ่อนแอ เมื่อได้รับบาดเจ็บจำเป็นต้องฟื้นฟูร่างกายให้ดี”

        ผู้ดูแลคลังเล็กในเรือนคือหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้รู้จักความสามารถด้านยาของนางดี

        ดังนั้นจึงมอบหมายหน้าที่จัดแจงยาของหลินหลางให้กับนาง

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        พ่อบ้านเติ้งถวายคำนับแล้วกลับออกไป หลงเทียนอวี้ที่กลับมายังห้องอ่านหนังสือของตนเองหวนนึกถึงสัมผัสจากอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา

        แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยรู้เลยว่าการได้กอดใครสักคนจะทำให้รู้สึกเสมือนหัวใจถูกเติมเต็มเช่นนี้

        ราวกับคนที่อยู่ท่ามกลางทะเลทรายได้ดื่มน้ำดับกระหาย

        เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน

        มุมปากหยักยิ้มขึ้นไม่รู้ตัวแม้แต่เอกสารบนโต๊ะยังน่าอ่านมากขึ้นกว่าเดิม

        ทว่าเพียงพริบตาเดียว ภาพหลินเมิ้งหยาโอบกอดชิงหูพลันปรากฏขึ้นใบหน้าหล่อเหลาพลันเคร่งขรึมขึ้นมา

        อ้อมกอดนั้น เขาควรได้รับเพียงคนเดียว

        เขาหยิบขลุ่ยกระดูกชิ้นเล็กออกจากกระเป๋า ออกแรงเป่าเล็กน้อยไม่นานร่างของเย่พลันปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

        “นายท่านมีสิ่งใดให้รับใช้ขอรับ?”

        มองดูเย่ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าของหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมจนเขารู้สึกกดดัน

        “ต่อจากนี้ไปห้ามมิให้ชิงหูใกล้ชิดพระชายาอีกหากพบเห็นการกระทำเกินกว่าเหตุ จงฆ่าโดยไม่ต้องปรานี”

        คิ้วของเย่ขมวดเข้าหากันแน่น เขา...ฟังผิดไปหรือไม่?

        “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

        หลงเทียนอวี้จึงพยักหน้าลงอย่างพึงพอใจแล้วโบกมือ

        “เจ้าออกไปก่อนเถิด จำเอาไว้ห้ามมิให้มือของชิงหูสัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของพระชายา มิเช่นนั้นเจ้าจงตัดแขนทั้งสองข้างของเขาเสีย”

        แม้แต่ศัตรูตัวฉกาจของท่านอ๋อง ท่านอ๋องมิเคยรับสั่งเช่นนี้มาก่อนดูท่า พระชายาพระองค์นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

        ภายในตำหนักหลิวซิน หลินเมิ้งหยากลับถึงห้องตนเองท่าทางเสมือนคนไร้จิตวิญญาณ

        หลินหลาง หลินหลาง หลินหลาง ชื่อนี้วนเวียนอยู่ในหัวของนาง

        ทั้งที่ย้ำกับตัวเองแล้วว่าอย่าได้อ่อนไหว

        แต่เพราะเหตุใดจึงทำได้ยากถึงเพียงนี้

        “นายหญิงเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายซ่าวถือช่อดอกฉูจวี๋1เข้ามายืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยากะพริบตาคู่สวยดั่งเปล่งประกายดั่งหยดน้ำจ้องมองหลินเมิ้งหยาที่มีท่าทีเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้

        “ข้าไม่เป็นไร”

        ตอบคำถามอย่างไร้เรี่ยวแรงแม้แต่ตัวของหลินเมิ้งหยาเองยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอในน้ำเสียง

        สาวใช้ทั้งสี่เข้ามายืนล้อมหลินเมิ้งหยาสายตากังวลจับจ้องมองทางนายหญิงของตนเอง

        “เจ้าเด็กน้อย เหตุใดจึงมีท่าทางเหมือนมะเขือถูกทุบเช่นนี้เล่า? ไม่เหมือนกับเจ้าคนก่อนเลย”

        ชิงหูที่ได้รับอ้อมกอดแห่งความรักจากหลินเมิ้งหยาส่งยิ้มร่าเริงให้กับนาง

        ใบหน้าสดใสแช่มชื่นพลันปรากฏอยู่ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        “เจ้ายิ้มดีใจอะไรขนาดนั้น ฮึ”

        นางยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มของชิงหู ใบหน้าหล่อเหลาพลันบวมเปล่ง

        มองดูใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเขา ก่อนจะขยับมือขึ้นๆ ลงๆอารมณ์ของหลินเมิ้งหยาดีขึ้นมาก

        “ข้าไม่เป็นไรแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”

        ทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าน้อยใจประหนึ่งลูกสะใภ้ถูกรังแกของชิงหูอารมณ์ของหลินเมิ้งหยาดีขึ้นมาก

        ทว่าสาวใช้ทั้งสี่กลับชะงักขณะมองทางด้านหลังของนาง

        ด้านหลัง?มีอะไรหรือ?

        นางหมุนตัว ตกใจทันทีเมื่อเห็นชายชุดดำสวมหน้ากาก

        ขณะเดียวกัน เย่ถือดาบยาวยืนอยู่ด้านหลังนาง สายตาสับสน

        “ไม่น่ามีอันตรายอะไรที่นี่นี่นา?”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความสงสัย กวาดสายตามองรอบๆล้วนเป็นใบหน้าของคนรู้จักมักคุ้น ไม่มีคนแปลกหน้านี่นา

        “ท่านอ๋องรับสั่งว่าถ้าหากชิงหูแตะต้องแม้เพียงชายเสื้อของพระชายาให้กระหม่อมตัดแขนทั้งสองข้างของเขาทิ้งพ่ะย่ะค่ะ”

        ทว่าเหตุการณ์ในตอนนี้กลับกลายเป็นพระชายายื่นมือไปหยิกแก้มชิงหู

        ถ้าอย่างนั้นเขาควรทำเช่นไร? ควรตัดหัวชิงหูหรือไม่?

        เป็นครั้งแรกที่คนเย็นชาดุจน้ำแข็งอย่างเขารู้สึกสับสนดึงดาบของตนเองออกมาแล้วพุ่งตัวเข้าหาชิงหู

        “ข้าขอเตือนเจ้าก่อนเลยนะ เมื่อครู่ข้าออมมือให้ดังนั้นจึงมิได้เอาชีวิตหมาน้อยน่าสงสารของเจ้า อย่าคิดว่าได้คืบแล้วจะเอาศอกเชียว!”

        ชิงหูประกาศกร้าว เขายอมรับว่าเรื่องเมื่อครู่เขาทำไม่ถูกต้อง

        แต่ตอนนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดเวลาเพียงชั่วพริบตาเจ้านี่ถึงพุ่งเข้ามาทำร้ายเขา?

        ฝีมือการต่อสู้ของเย่ไม่ธรรมดา ท่วงท่ามั่นคงแม้ชิงหูเองก็มีฝีมือที่ไม่เลว แต่เขาไม่มีแม้แต่อาวุธดังนั้นจึงทำได้เพียงกระโดดหลบซ้ายทีขวาที

        “ไอ้หยา! ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยุเมิ้งหยา รีบจัดการเจ้าหมาบ้านี่ที”

        ชิงหูพยายามป้องกันตนเอง ทว่าเย่กลับไล่ตามโดยไร้ความปรานี ดังนั้นตำหนักหลิวซินจึงเกิดเสียงฟาดฟันดังสนั่นหวั่นไหว

        “ไม่ต้องทำอะไรจริงหรือเจ้าคะนายหญิง?ข้ารู้สึกได้ว่าชายชุดดำผู้นั้นมีทักษะการต่อสู้ที่สูงมาก”

        ป๋ายซูจ้องมองชิงหูที่แผดเสียงร้องโวยวายไม่หยุดด้วยความกังวลแม้...ท่าทางของพวกเขาจะน่าขำก็ตาม

        แต่เพราะมีดคือของมีคม หากโดนเข้าคงบาดเจ็บไม่น้อย

        “ไม่หรอก อันที่จริงฝีมือของชิงหูสูงกว่าชายชุดดำคนนั้นมากเขาเพียงแค่กำลังล้อเล่นเท่านั้น แม้จะรบราฆ่าฟันกันสามวันสามคืน ขอเพียงไม่หมดแรงก็ไม่มีอะไรใหญ่หลวงหรอก”

        ฝีมือการต่อสู้ของป๋ายซูก็มิได้อ่อนด้อยแม้จะไม่อาจเทียบได้กับพวกโรคจิตสองคนนั้น แต่ถึงกระนั้นนางก็สามารถมองฝีมือของพวกเขาทั้งสองออก

        หญิงสาวทั้งห้าหลบอยู่ที่มุมห้อง จิบชากินขนมขณะมองดูละครสนุกๆด้านนอก

        “พี่สาว พวกเขากำลังทำอะไรกัน?”

        หลินจงอวี้ที่ทำการบ้านเสร็จแล้วเดินเข้ามาร่วมชมการแสดงตรงหน้าด้วยเช่นกัน

        หลินเมิ้งหยาโบกมือเรียกเขาเข้ามาทั้งหกคนนั่งอยู่ในห้องมองดูเหตุการณ์ด้านนอก

        “นายน้อย” ป๋ายซูลุกขึ้น สายตาหวั่นเกรงจ้องมองทางหลินจงอวี้

        ป๋ายซูอยู่กับหลินเมิ้งหยาจนรู้สึกคุ้นเคยแล้ว ดังนั้นจึงรู้ดีว่านางมิใช่คนมากพิธีดังนั้นจึงอยู่กับนางอย่างสงบสุข

        ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินจงอวี้ อดไม่ได้ที่จะแสดงความเคารพ

        “ดูเจ้าเถิด หากมิมีเหตุอันใดก็อย่าได้เคร่งเครียดนักเลยป๋ายซูตกใจกลัวหมดแล้ว”

        หลินเมิ้งหยาพูดติดตลกนางไม่อยากให้เด็กน่ารักคนนี้กลายเป็นเจ้าชายน้ำแข็ง

        “ข้ามิได้ทำเช่นนั้นเสียหน่อย พี่สาวอย่ากล่าวหาข้าสิ”

        เขาชักสีหน้ากลับ แสดงท่าทางน่าสงสาร

        หลินเมิ้งหยาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้นับตั้งแต่วันที่นางปรับเปลี่ยนอุปนิสัยไม่อ่อนโยนหรือดุดันจนเกินไปชิงหูและหลินจงอวี้มักจะแสดงท่าทางน่าสงสารเสมอ

        “ได้ ได้ ได้ เจ้ามิได้ทำสิ่งใดหรอก มานี่สิ มานั่งข้างพี่พี่จะตรวจสอบการบ้านของเจ้า”

        หลินจงอวี้ลุกขึ้นยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยาอย่างว่าง่ายท่าทางว่านอนสอนง่ายทำให้ป๋ายซูตกตะลึง

        “พี่ป๋ายจี นายน้อยเขา...ไม่สินายน้อยอวี้มักจะเชื่อฟังพี่สาวเสมอเลยหรือ?”

        นางแอบกระตุกแขนเสื้อของป๋ายจี ส่งเสียงซุบซิบ

        “ใช่แล้ว นายน้อยอวี้ดีกับพวกเรามาก โดยเฉพาะกับนายหญิงทั้งน่ารักและว่านอนสอนง่ายเมื่อหลายวันก่อนนายหญิงยังพูดเลยว่านายน้อยอวี้เป็นผู้ชายอบอุ่น”

        ป๋ายจีหัวเราะ หันกลับไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกที่ตนเองทำขึ้นมากับมือวางเทียบตัวหลินจงอวี้เพื่อวัดขนาด

        ป๋ายซูอ้าปากค้างมองดูหลินจงอวี้ที่ปล่อยให้ป๋ายจีวัดขนาดรูปร่างของตนเองอย่างอิสระกลุ่มพายุพลันก่อเกิดขึ้นในใจ

        สวรรค์โปรด นางยังจำวันที่มีคนเข้าไปดึงตัวนายน้อยแล้วถูกตัดแขนทั้งสองข้างได้อยู่เลย

        คนในตำหนักนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

        “ฮือ ฮือ เจ้าเด็กน้อย เจ้าคนไร้หัวใจ! เหยียผิดเองที่เคยช่วยชีวิตเจ้าตั้งหลายครั้ง!”

        ชิงหูหอบแฮ่กๆ หยิบถ้วยชาของหลินเมิ้งหยาขึ้นดื่ม

        ไม่รู้ว่าเจ้าบ้านั่นหายไปไหนแล้วตอนนี้เขาแอบหลบอยู่ที่มุมหนึ่งเพื่อฟื้นฟูกำลังภายใน

        “ข้าว่าเจ้าอายุมากแล้ว ฉะนั้นเรี่ยวแรงจึงมิอาจสู้เขาได้ เย่เจ้าจะเข้ามาดื่มชาด้วยหรือไม่?”

        “ขอบพระทัยพระชายา ข้าน้อยไม่เป็นไร”

        ผลปรากฏว่า เสียงของเย่ดังขึ้นที่มุมหนึ่ง

        แม้จะมีเรี่ยวแรงมหาศาลแต่ถึงกระนั้นก็ยังได้ยินเสียงหอบหายใจของเขา

        “เจ้าไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยากระซิบอันที่จริงนางต้องการให้ชิงหูประลองดูความสามารถของเย่

        “ไม่หรอก ฝีมือการต่อสู้ของเขาแปลกประหลาดยิ่งนักคนธรรมดาทั่วไปหาใช่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ ดีแล้วที่ได้เขามาปกป้องดูแลเจ้า”

        ชิงหูเอ่ยตอบด้วยท่าทางสบายๆเมื่อครู่เขาเพียงแค่แกล้งเจ้าเด็กนั่นเล่นแต่เพียงเท่านั้น

        อีกทั้งเจ้าเด็กนั่นมิได้คิดสังหารเขาจริงๆ มิเช่นนั้นเขาที่เป็นทหารซึ่งพร้อมจะพลีชีพทุกเมื่อจะต้องเข้ามาฆ่าตัวเองโดยไม่หยุดพักอย่างแน่นอน

        “พระชายา ท่านอ๋องมีรับสั่งให้มาเอากุญแจคลังเล็กพ่ะย่ะค่ะ”

        สงครามเพิ่งจะจบ ร่างของพ่อบ้านเติ้งพลันปรากฏในตำหนักหลิวซิน

        “ป๋ายซ่าว เจ้าไปหยิบให้พ่อบ้านเติ้งเถิดท่านอ๋องต้องการสิ่งใดหรือ?”

        หลินเมิ้งหยามิได้คิดมาก นับตั้งแต่วันที่เข้ามาอยู่ในจวน หลงเทียนอวี้มอบทรัพย์สินและงานทุกอย่างภายในจวนให้นางเป็นผู้ดูแล

        “ทูลพระชายา ท่านอ๋องต้องการส่งยาไปให้ท่านหญิงหลินหลางที่ปิ้งโจวพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องยังรับสั่งอีกว่า หวังว่าพระชายาจะเป็นผู้ช่วยเลือกยาด้วยตนเอง”

        หัวใจกระตุกวูบจิตใจที่เพิ่งจะปลอดโปร่งเพราะได้เห็นการต่อสู้ของเย่และชิงหูพลันมีเมฆครึ้มลอยขึ้นมาอีกครั้ง

        ฝืนส่งยิ้มใจดีกลับไปให้ทว่าหลินเมิ้งหยามิอาจหักห้ามความหึงหวงในหัวใจของนางได้

        “ได้ ป๋ายจี ป๋ายซ่าว พวกเจ้าสองคนตามข้ามา คนอื่นๆเก็บของให้เรียบร้อย”

        ทุกคนล้วนดูออกว่าหลินเมิ้งหยากำลังอารมณ์ไม่ดีแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเป็นเพราะเหตุใด

        ขยับเท้าก้าวออกไปหลินเมิ้งหยาพาสาวใช้ทั้งสองไปยังคลังเล็กที่ถูกเก็บเป็นความลับของจวน

        เงินและทองคำส่วนใหญ่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ที่นี่ อีกทั้งยังมียาที่หลินเมิ้งหยารวบรวมเอาไว้ด้วยตนเอง

        นางปลดโซ่ขนาดใหญ่ทั้งสาม พวกเขาจึงพากันเข้าไปภายใน

        ทันทีที่เดินเข้ามา กลิ่นหอมของยาพวยพุ่งเข้ามาเตะจมูก

        เพียงได้กลิ่นก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย

        ยาจำนวนมากถูกเก็บไว้ในกล่องเรียงรายอยู่บนชั้นวางของข้างกำแพงบนชั้นวางของมีชื่อของยาติดเอาไว้

        สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่คนภายนอกโหยหา

        แม้พ่อบ้านเติ้งจะเคยเห็นบ่อยครั้งแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดที่จะตื่นตะลึงมิได้

        หลินเมิ้งหยานั่งลงบนเก้าอี้ ชี้นิ้วสั่งให้สาวใช้หยิบเห็ดหลินจือโสม ฯลฯ ทว่าหัวใจกลับมีคำถามอันแฝงไว้ด้วยความหึงหวง

*************************

1 ดอกฉูจวี๋คือดอกเดซี่