แค่เพื่อนจะอ้อนได้ไง

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 09/05/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 12

แสงจากหน้าจอมือถือเป็๞เพียงแหล่งกำเนิดแสงเดียวในห้องพักเล็ก ๆ ของฉันตอนนี้ มันสะท้อนอยู่บนผนังสีขาวซีด เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองชัดเจน

✉ : โนวาไม่สบาย จะไม่มาพรีเซนต์พรุ่งนี้

ฉันอ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่าในกลุ่มแชตของโปรเจกต์ทีม ไม่ใช่เพราะยังไม่เข้าใจ แต่เพราะ...ยังไม่อยากเข้าใจต่างหาก

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีอิโมจิประกอบ ไม่มีสักคำที่บอกว่าขอโทษ หรือบอกว่าเขาจะกลับมาเมื่อไร

ไม่มีแม้แต่ชื่อเขา...เพราะข้อความนั้นพิมพ์มาโดยออม

ฉันนั่งพิงพนักเตียง ขาเหยียดตรง มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์ไว้แน่น ขณะที่อีกข้างกำผ้าห่มไว้เหมือนจะดึงให้ความจริงมันเบาลง

ไม่ได้อยากเป็๞คนใจแคบหรือคิดมากเกินไป

แต่หลังจากวันนั้น...หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากห้องประชุมก่อนใคร ทั้งที่ยังไม่ได้พูดกับเขาเลยสักคำ

เขาก็ไม่เคยมองกลับมา

ไม่แม้แต่จะพิมพ์อะไรสักประโยคในกลุ่ม ไม่แม้แต่จะส่งมาหาฉัน

ใจฉันมันไม่ใช่เหล็ก

ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์

ฉันรู้สึกได้...ถึงระยะห่างที่เพิ่มขึ้นในทุกวินาที

ฉันย้อนเลื่อนแชตขึ้นไปดูภาพสุดท้ายที่เราถ่ายด้วยกันในทริป ไม่รู้ทำไมถึงยังไม่กล้ากดลบมัน เหมือนกลัวว่าแค่แตะปุ่ม ความทรงจำทั้งหมดจะหายวับไปพร้อมกัน

เราหัวเราะกันในภาพนั้น

เขายังยีผมฉัน แล้วพูดจาแซว ๆ แบบเดิม

ฉันยังแกล้งตีแขนเขาเบา ๆ แล้วขำออกมา

แล้ว...มันหายไปไหนหมด

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมองจอนานแค่ไหน กี่นาที กี่ชั่วโมง

รู้ตัวอีกที ตอนที่จู่ ๆ นิ้วของฉันก็ค่อย ๆ พิมพ์ประโยคสั้น ๆ ลงไปในช่องข้อความส่วนตัวของเขา

[ไบร์ท Send...]

✉ : จะไม่กลับมาอ้อนอีกจริง ๆ ใช่ไหม?

ปลายนิ้วชะงักค้างบนจอ ก่อนที่ฉันจะถอนหายใจแล้วกดส่งไป

ไม่มีจุด ไม่มีอีโมจิ ไม่มีอะไรทั้งนั้น...

แค่คำถามตรง ๆ ที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าหวังคำตอบ หรือแค่๻้๪๫๷า๹ให้เขารู้ว่าฉันยังอยู่ตรงนี้

ข้อความส่งสำเร็จ

แต่ไม่มีเครื่องหมายว่าเขาอ่านข้อความ

ไม่มีจุดสามจุดที่บอกว่าเขากำลังพิมพ์

ไม่มีแม้แต่เสียงเตือนจากอีกฝั่งกลับมา

ฉันวางโทรศัพท์ลงบนอกตัวเองอย่างแ๶่๥เบา

หัวใจมันเต้นช้าลงจนเหมือนจะหยุด

แล้ว...น้ำตาก็ไหลออกมาโดยที่ฉันไม่รู้ตัว

มันไม่ใช่แค่ความเสียใจ

แต่มันคือความกลัว กลัวว่าอ้อมกอดที่เคยรู้สึกว่าอบอุ่นนั้น อาจไม่มีอีกแล้วจริง ๆ

ฉันไม่ได้ร้องไห้เสียงดัง

แต่มันคือความเงียบที่เจ็บลึกจนเกินจะกลั้น

และในความเงียบนั้นเอง...ฉันก็เริ่มยอมรับกับตัวเองว่า

สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่การเปลี่ยนแปลง

แต่คือการไม่มีเขาอยู่ในชีวิตอีกเลยต่างหาก

เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงดังเบา ๆ เพื่อเตือนว่าขณะนี้เข้าสู่วันใหม่แล้ว

ฉันยังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม ร่างกายอ่อนล้าราวกับ๭ิญญา๟หลุดลอย๻ั้๫แ๻่เมื่อคืน

โทรศัพท์ยังวางอยู่บนอก ไม่ได้ขยับ

หน้าจอมืดสนิท แต่ใจฉันกลับสว่างโล่จากความคิดมากมายที่ยังวนเวียนไม่หยุด

ข้อความที่ฉันส่งไปยังคง ‘ไร้การตอบกลับ’

ไม่ว่าจะลองกดเข้าไปดูอีกกี่ครั้ง มันก็ยังเป็๞เพียงแค่ข้อความที่ ‘ส่งแล้ว’

ฉันลุกขึ้นจากเตียงในที่สุด ปล่อยให้ผ้าห่มไหลตกลงจากไหล่

ความเย็นของพื้นกระเบื้องกระทบฝ่าเท้า ทำให้สติกลับคืนมานิดหน่อย

บนโต๊ะเรียนมีกองกระดาษแผนพรีเซนต์ที่ฉันปริ๊นต์ไว้๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน

รายชื่อกลุ่มของเรายังคงเหมือนเดิม แต่ไม่มีชื่อของเขาในแผนลำดับพูดอีกต่อไป

✉ : โนวาไม่สบาย...

ประโยคนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว...แต่ไม่รู้ทำไม มันฟังดูไม่เหมือนข้อเท็จจริงเลยสักนิด

ไม่รู้ว่าเพราะเขา ‘ไม่บอกเอง’ หรือเพราะฉันไม่อยาก ‘ยอมรับ’ กันแน่

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

ไม่ใช่เพราะเขาตอบ

แต่เพราะ...ฉันยังคงหวังว่าเขาจะตอบอยู่

ปลายนิ้วแตะที่ชื่อเขาในช่องแชตส่วนตัวอีกครั้ง

ภาพโปรไฟล์ของเขายังคงเหมือนเดิม ภาพที่เขายิ้มมุมปากและใส่หมวกเบสบอลกลับด้าน

‘โนวา...นายจะหายไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ’

ฉันไม่กล้าพิมพ์คำถามนี้ออกไปอีก

เพราะแค่คำถามเดียวที่ส่งไปเมื่อคืน...มันก็ไม่มีเสียงตอบรับใดกลับมาเลย

มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น ส่วนอีกข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่เผลอไหลอีกครั้ง

เหมือนกับว่ามันยังมีอยู่เรื่อย ๆ ไม่มีวันหมด เหมือนความรู้สึกที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไร

ฉันนั่งเงียบ ๆ บนขอบเตียง ปล่อยเวลาไหลผ่านไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีเสียงพูด ไม่มีเสียงแจ้งเตือน ไม่มีอะไรเลย

และในตอนนั้นเอง

ฉันก็เพิ่งเข้าใจว่า บางครั้ง ความเงียบ...มันก็เจ็บกว่าคำพูดใด ๆ

เพราะมันไม่ใช่การทะเลาะ

ไม่ใช่การต่อว่า

แต่คือการ ‘ไม่เหลือพื้นที่’ ให้เราได้พูดด้วยอีกต่อไป

ฉันยังคงนั่งรอแบบนั้น รออะไรสักอย่างที่ไม่รู้จะมาไหม

บางทีอาจรอแค่เพียงการแจ้งเตือนเล็ก ๆ

บางทีอาจรอแค่...ความกล้าที่จะยอมรับความจริง