บทที่ 7
ก้าวแรกในมหาวิทยาลัย
เช้าวันเปิดภาคเรียน ฉันยืนอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยการแพทย์ด้วยหัวใจที่สั่นไหว มองเห็นป้ายชื่อขนาดใหญ่ที่ติดอยู่เหนือกำแพงอิฐสีแดง มันไม่ใช่แค่ชื่อสถาบันการศึกษา แต่มันคือ คำสัญญาใหม่ของชีวิต
นักศึกษาจำนวนมากเดินเข้าออกประตูอย่างรีบร้อน บ้างก็แบกหนังสือ บ้างจูงจักรยาน บรรยากาศคึกคักสดใสแตกต่างจากโลกเก่าที่ฉันเคยรู้จักในชาติที่แล้ว
---
เข้าหอพัก
เ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยแจกกุญแจหอพักให้ ฉันได้อยู่ห้องหญิงรวม ชั้นสี่ของตึกอิฐยาว ห้องหนึ่งมีสี่เตียง ฉันถือกระเป๋าผ้าเดินเข้าไปก็พบเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนที่กำลังจัดข้าวของ
หญิงสาวหน้ากลมผิวขาวยิ้มกว้าง “สวัสดี ฉันชื่อหลิวซินซิน มาจากชิงเต่า เธอล่ะ?”
ฉันยกยิ้ม “ฉันชื่อซ่งหว่านอิง มาจากทางใต้”
อีกสองคนก็แนะนำตัวต่ออย่างเป็มิตร บรรยากาศในห้องพักดูอบอุ่น รอยยิ้มและเสียงหัวเราะทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายกว่าที่คิด
---
วันแรกในห้องเรียน
ห้องเรียนกว้างใหญ่ มีเก้าอี้ไม้เรียงเป็แถวกระดานดำตั้งอยู่ด้านหน้า อาจารย์สูงวัยเดินเข้ามาพร้อมสมุดเลกเชอร์หนาเตอะ
“พวกเธอทุกคนคืออนาคตของวงการแพทย์” เสียงทุ้มทรงพลังดังก้องไปทั่วห้อง “ถ้าอยากจะอยู่รอดในที่แห่งนี้ ต้องทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจ”
ฉันจดตามอย่างตั้งใจ ความรู้จากชาติก่อนถูกเรียบเรียงใหม่ในสมอง ทุกบทเรียนไม่ใช่สิ่งยากเกินไป แต่ฉันยังแสร้งทำตัวเหมือนนักศึกษาทั่วไป ไม่อวดเก่ง ไม่แสดงว่าฉันรู้อะไรมากกว่าคนอื่น
---
การปรับตัวในมหาวิทยาลัย
ชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ง่ายเลย ตารางเรียนแน่น ั้แ่เช้าถึงค่ำ ฉันต้องสลับไปเรียนวิชาชีววิทยา กายวิภาค และเคมี พร้อมทั้งงานกลุ่มและการบ้านที่ถาโถม แต่ฉันกลับรู้สึกมีพลังทุกครั้งที่ได้เรียน มันคือความฝันที่ฉันปรารถนามาตลอด
ตอนค่ำ ฉันมักนั่งทบทวนบทเรียนให้เพื่อนร่วมห้องฟัง หลิวซินซินถึงกับตาโต “หว่านอิง เธออธิบายได้เข้าใจง่ายมากเลยนะ ฉันฟังอาจารย์ยังไม่เข้าใจเท่าเธอเลย”
ฉันเพียงยิ้ม “ฉันก็แค่อธิบายตามที่เข้าใจเอง”
คืนแรกที่ฉันนอนบนเตียงในหอพักนักศึกษา มองเพดานสีซีด ๆ น้ำตาแห่งความสุขเอ่อคลอ
“ในที่สุด ฉันก็ได้มาอยู่ตรงนี้แล้ว”
เสียงหัวใจฉันเต้นแรง… นี่คื
อจุดเริ่มต้นของการเดินบนเส้นทางใหม่ เส้นทางที่ฉันเลือก
6K
