เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        ก็แค่อยากให้จางหวาช่วยหาเด็กสาวไปทำงานในเมืองนึกไม่ถึงว่าเธอจะปฏิเสธและไม่กลัวแม้แต่คำขู่ของเขา

        “เฮ้อ” ฮั่วเสี่ยวเหวินถอนหายใจกระดาษไม่อาจห่อไฟได้ฉันใด ความจริงก็ไม่มีวันปกปิดได้ฉันนั้นหากจางต้ากั๋วรู้เรื่องนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะยอมรับได้หรือไม่

        คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเป็นพวกหัวโบราณตอนนั้นจางหวาแค่มีความสัมพันธ์กับฮั่วต้าซานยังถูกคนในหมู่บ้านพูดถึงจนไม่กล้าออกจากบ้านนับประสาอะไรกับจางต้ากั๋วที่เป็นคนธรรมดา

        ณ บ้านของจางต้ากั๋ว

        จางหวาร้องไห้ในอ้อมอกของจางต้ากั๋วอยู่นานก่อนจะค่อยๆ หยุดลงจางต้ากั๋วจับแขนซ้ายของเธอ กำจนเสื้อผ้าของเธอยับยู่ยี่ไปหมด

        “ภรรยา เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

        จางหวาเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกรอบจางต้ากั๋วเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดที่เธอเคยเจอมาในชีวิต เขายอมเธอแทบทุกอย่างยอมทิ้งกระทั่งลูกชายของเขาเอง

        เธอกอดไหล่หนาของเขาแน่น สูดดมกลิ่นอายความอบอุ่นในอ้อมแขนของเขาอย่างละโมบ

        จางต้ากั๋วไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน ยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขายิ่งรู้สึกกังวลใจ

        “ภรรยา คุณอย่าเป็นแบบนี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหน ผมจะช่วยแบกรับให้เอง”

        ในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยตัวเขา จางต้ากั๋วช่วยจัดปอยผมที่หน้าผากให้อย่างอ่อนโยนมือขวาเลื่อนไปลูบเบาๆ ที่แก้ม

        “ต้ากั๋วหลังจากฉันไปแล้วคุณต้องดูแลตัวเองให้ดี” สุดท้ายก็ยังอาลัยอาวรณ์อยู่ดีจางหวากอดเขาอีกครั้ง น้ำตาไหลเป็นสายน้ำ จมูกแสบไปหมด

        หลังจากกลับจากอำเภอฉวีจางหวาไปรับจ้างที่ร้านอาหารในหมู่บ้านใกล้เคียงก่อนทำงานอยู่ที่นั่นสองเดือนเต็มๆ ก่อนจะกลับมายังบ้านแม่

        ต่อมาเธอได้พบกับฮั่วต้าซาน ชายผู้ไร้ศักดิ์ศรีคนนั้นทำให้ความแค้นในใจของเธอถูกจุดหากไม่ใช่เพราะฮั่วต้าซานและฮั่วเจิ้งอิงสองแม่ลูกคู่นั้นเธอคงไม่ถูกส่งไปแต่งงานในที่ห่างไกลแบบนั้น

        ต่อมาบ้านของฮั่วต้าซานถูกไฟไหม้ ส่วนตัวฮั่วต้าซานติดคุก เธอจึงเริ่มอยู่ในหมู่บ้านได้อย่างสบายใจ

        จางต้ากั๋วอยู่เหนือความคาดหมายของเธอวันนั้นเธอกลับจากในตำบลและเจอเข้ากับจางต้ากั๋ว ตอนนั้นเขาจ้องเธอไม่วางตา

        เธอรู้จักสายตาประเภทนี้ดีที่สุด ตอนที่อยู่บ่อนไพ่นกกระจอกผู้ชายหลายคนมองเธอด้วยสีหน้าเช่นนี้กันหมด

        เธอเห็นท่าทางอ้ำอ้ำอึ้งอึ้งของจางต้ากั๋วแล้วรู้สึกขบขันมีจิตคิดไม่ซื่อแต่กลับไม่มีความกล้า

        “ช่างเป็นการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อยเหลือเกินหากจะไปนั่งพักที่บ้านคุณคงไม่เป็นไรใช่หรือไม่” เธอขอไปบ้านของจางต้ากั๋วทันที

        ที่เธอต้องแปลกใจคือจางต้ากั๋วทำแค่คุยกับเธออย่างเดียวภายในบ้านยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ แค่มองก็รู้ว่าเป็นชายโสดที่ไม่มีภรรยาดูแล

        จางหวาเริ่มหวั่นไหวเธออยากหาผู้ชายที่จะฝากชีวิตที่เหลือไว้ด้วยได้ โดยเฉพาะเมื่อชายคนนี้เป็นคนที่ซื่อตรงมากขนาดเธอแสดงความรู้สึกในใจออกมาให้รู้ระหว่างบทสนทนาจางต้ากั๋วก็ยังเอาแต่หัวเราะซื่อๆ หลังจากรู้ที่อยู่ของจางหวา เขาคอยวิ่งมาแอบยืนนอกบ้านเธอบ่อยๆคอยมองเข้ามาในบ้านประหนึ่งเป็นหัวขโมย แต่หากเธอเดินออกไปก็จะวิ่งหนี

        “เพราะเหตุใด? เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย เหตุใดจู่ๆ จะไปจากกัน?” จางต้ากั๋วดันจางหวาออกเต็มแรงดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริงจากความทรงจำ

        “เสี่ยวเหวินกับชายคนนั้นพูดอะไรกับคุณใช่หรือไม่?”

        จางต้ากั๋วลุกขึ้นด้วยความโมโหบอกว่าจะไปถามให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ พร้อมกันนั้นยังหยิบจอบที่มุมบ้านไปด้วย

        จางหวารีบวิ่งเข้าไปกอดเขา “คุณอย่าไป…ขอร้องล่ะ อย่าไป”

        จางต้ากั๋วจะถามให้รู้เรื่องให้ได้จางหวามีแต่ต้องยอมพูดทุกอย่างหมดเปลือก

        “คุณก็น่าจะรู้ เมื่อก่อนฉันกับฮั่วต้าซาน…”

        ตอนนั้นจางหวาแต่งงานกับชายแซ่จงที่อำเภอฉวีเขาเปิดบ่อนไพ่นกกระจอก นิสัยไม่เลวเลย ไม่สนใจข่าวลือในหมู่บ้านแต่งเธอเข้าบ้านเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น

        แต่เขาเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากแต่งงานได้ไม่ถึงครึ่งปีครึ่งหนึ่งเป็นเพราะเขาเสียเงินจากการเล่นไพ่นกกระจอกไปเยอะมากอีกครึ่งเป็นเพราะเขาไปเจอผู้หญิงอีกคน หน้าตาค่อนข้างสวยเช่นกัน

        ผีพนันส่วนใหญ่เลวร้ายทั้งนั้น เขาใช้เชือกมัดเธอเป็นเครื่องมอบความบันเทิงให้กับผู้ชายคนอื่นเธอหนีออกมาได้เพราะความบังเอิญ

        เธอข้ามเรื่องที่หวนกลับไปมีความสัมพันธ์กับฮั่วต้าซานและบอกว่าต่อมาจึงได้พบคุณ

        เธอรู้ดีที่สุดว่าจางต้ากั๋วเป็นคนอย่างไรหลังจากแยกทางกับหลิวเยวี่ยเขาก็รู้สึกผิดมากไม่เพียงยกบ้านกับที่นาครึ่งหนึ่งให้หลิวเยวี่ย ขนาดลูกชายที่ถูกหลิวเยวี่ยแย่งไปยังไม่พูดอะไรบอกว่าตัวเองติดค้างหลิวเยวี่ย…

        เขาเป็นชายผู้ซื่อตรงที่ถูกมัดด้วยโซ่ตรวนแห่งศีลธรรมไม่มีทางรับผู้หญิงสกปรกที่ผ่านผู้ชายมาเยอะเช่นเธอได้

        จางต้ากั๋วปลอบให้เธอนั่งลง เขากอดเธอแบบหยาบๆเหมือนที่ผ่านมา “เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

        เนิ่นนานเขาปล่อยตัวเธอออก “วันนี้คุณพักผ่อนให้สบายก่อนผมจะไปทำกับข้าว”

        จางหวาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง มองแผ่นหลังกำยำของเขาค่อยๆห่างออกไป

        จางหวาเป็นคนละเอียด เธอสัมผัสได้ว่าจางต้ากั๋วสะอื้นตั้งแต่ตอนที่พูดประโยคเมื่อครู่เธอรู้ว่าเขาถือสากับเรื่องนี้

        “เฮ้อ” จางหวาก้มหน้าถอนหายใจจะมีใครบนโลกนี้ที่ไม่สนใจอดีตของเธอบ้างกัน?

        จางหวาตามเข้าไปในบ้าน เธอจงใจเดินเบาๆเพราะกลัวจางต้ากั๋วจะได้ยิน

        จางต้ากั๋วไม่ได้ทำกับข้าว แต่กำลังนั่งยองสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าอยู่บนพื้น

        แน่นอนว่าเขาไม่มีบุหรี่ชั้นดีให้สูบในกระเป๋ามีแต่ใบยาสูบชนิดหยาบ คนในหมู่บ้านสูบบุหรี่ประเภทนี้กันหมดบุหรี่ประเภทนี้เรียกว่าบุหรี่เหล่าฮั่น เป็นใบยาสูบชนิดหนึ่งซึ่งปลูกในดิน

        บุหรี่ประเภทนี้กลิ่นแรงจนจางต้ากั๋วไอออกมาไม่หยุดเขาสูบหมดหนึ่งมวนแล้วนำกระดาษทรงสี่เหลี่ยมออกมาม้วนต่อน้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอในดวงตา

        นึกไม่ถึงว่าคนแบบจางต้ากั๋วจะโกหกเช่นกันที่แท้เขาก็ถือสายิ่งกว่าผู้ใด ตอนแรกนึกว่าตัวเองได้เจอผู้หญิงที่เป็นดั่งเทพธิดา…

        เขาอดทนต่อความทรมานในใจ อดทนต่อคำตำหนิจากหลิวเยวี่ยอดทนต่อคำเยาะเย้ยถากถางจากคนในหมู่บ้านหรือแม้กระทั่งการบังคับจากครอบครัวของหลิวเยวี่ยทั้งที่ยอมได้ทุกอย่างแต่กลับก้าวข้ามเรื่องนี้ไปไม่ได้

        เขาเอาแต่นึกถึงภาพที่จางหวาทำเรื่องแบบนั้นกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้าโดยไม่รู้ตัวกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ ร่างกายอันเย้ายวนของเธอสิ่งที่เขาเคยหลงใหลยิ่งกว่าสิ่งใดพวกนี้ ตอนนี้เขาไม่อยากจะสัมผัสโดนมันด้วยซ้ำ

        จางหวายอมเป็นฝ่ายใจแข็ง เธอเก็บเสื้อผ้าสองสามชุดแล้วจากไป

        ตอนแรกคิดว่าจะมีใครหลายคนถามนู่นถามนี่หรือเยาะเย้ยเหน็บแนมนึกไม่ถึงว่าจะไม่เจอผู้ใดระหว่างทางเลย

        เพียงแต่แม้โลกนี้จะกว้างใหญ่แต่จะมีที่ไหนให้เธออยู่ได้บ้างกัน? เธอไม่รู้และไม่อยากรู้เช่นกัน เธอเดินไปตามถนนดินเลน เอาแต่ก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆไม่เห็นแม้แต่แอ่งน้ำบนถนน

        ……

        อีกด้านหนึ่ง ฮั่วเสี่ยวเหวินมาถึงสถานีตำรวจแล้วขณะที่เธอเตรียมจะเข้าไปพูดด้านใน ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากที่ไกลๆท่าทางอายุประมาณสิบห้า อีกฝ่ายชนจนฮั่วเสี่ยวเหวินเซ

        หลังจากทรงตัวได้ ฮั่วเสี่ยวเหวินหันหลังกลับไปมองแต่เด็กผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว

        เธอส่ายหน้ากับตัวเอง เด็กคนนี้วิ่งเหมือนไม่เอาชีวิตหรือว่าจะมีคนไล่ฆ่าเธออยู่?