วาสที่ได้ยินว่าหมาป่าสีน้ำตาลได้ถูกกำจัดไปหมดแล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะวกกลับมาสำรวจความพร้อมของตัวเองอีกครั้ง ‘ถ้ายังไปสู้ทั้งๆที่มีตาข้างเดียวอย่างนี้ได้ตายแน่’สุดท้ายเขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากถอดผ้าพันแผลที่ปิดตา
ใบหน้าที่เคยบ้านๆที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากดูกร้านโลกขึ้นไม่น้อย สายตาเ็าสีดำทั้งสองข้างที่ถูกเปิดออกเมื่อรวมกับรอยกรงเล็บ3รอยที่วาดผ่านดวงตาข้างหนึ่งทำให้ดูดิบเถื่อนขึ้นอีกมากโข
วาสสะบัดผ้าพันแผลทิ้งไปแม้จะรู้สึกเจ็บๆอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอลืมตาไหว ขณะที่กำลังจะก้าวเดินไปนั้น หูของเขาก็ได้ยินเสียงจากด้านข้าง
แกร๊กกก!
วาสหันกลับไปมองก่อนจะพบว่าต้นสนต้นหนึ่งที่กำลังลุกไหม้กำลังจะล้มลงมาทับเขา วาสรีบกระโจนหลบได้อย่างทันท่วงที เมื่อต้นสนล้มถึงพื้นเศษไม้ที่ติดไฟกระจายไปทั่ว ลมร้อนตีที่หน้าของเขาจนเสียวที่แผลแปล๊บ
โฮกกกกก!
เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดดังไปทั่วทั้งป่าเรียกความสนใจจากวาสให้หันไปมอง ก่อนที่สองขาจะพาเขาออกวิ่งไปยังต้นเสียงอย่างไม่กลัวเกรงความตาย
ปังๆๆๆ!
หมาป่าั์ขนแดงตอนนี้มีสภาพน่าอนาถอย่างมากทั่วทั้งตัวชโลมไปด้วยเืสีแดงข้นที่ไหลย้อยไปตามขนสีแดง บนหลังของมันมีเปลวไฟลุกติดอยู่คาดว่าน่าจะเกิดจากที่ถูกต้นสนติดไฟล้มใส่ ที่ลำตัวซีกหนึ่งมีแผลไหม่ขนาดใหญ่ที่มีเืไหลออกมาไม่หยุด แต่ทางฝั่งเหล่ามนุษย์ก็มีสภาพไม่ต่างกันจากที่วาสมองคราวๆ ตอนนี้มีคนที่ต่อสู้ได้เพียง15คนเท่านั้น ที่ใต้ร่างของหมาป่าั์ขนแดงนั้นเต็มไปด้วยซากศพของผู้คนมากมาย
วาสกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะเห็นร่างบาร์นที่ตอนนี้หน้าตาซีดเซียวเืท่วมตัว โดยสาเหตุมาจากแขนข้างหนึ่งที่ขาดไป
“แกมาแล้วงั้นหรอ”บาร์นเอ่ยเสียงเบา วาสพยักหน้าก่อนเดินมาใกล้ๆแล้วเอ่ยถามว่า
“ของที่ฉันให้ไปใช้หมดหรือยัง?”
“หึหึ พวกฉันใช้มันจนหมดแล้ว แต่ก็มีอันพลาดใช้ไม่โดนบ้าง แต่ก็สามารถทำมันสาหัสอย่างที่เห็นนี้แหละ เฮ้ออ!ดูท่าพวกเราคงไม่รอดแล้วละนะ น่าเสียดายจริงๆ”บาร์นตอนนี้รู้สึกหมดหวังเต็มที ตอนนี้เขาเริ่มสำนึกแล้วว่าไม่ควรออกมาจากท่อระบายน้ำนั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงมีชีวิตยืนยาวกว่านี้
“ถ้าคิดจะตายก็ตายไปคนเดียวแต่ฉันจะไม่ยอมตายเด็ดขาด!”ว่าแล้ววาสก็ดึงกล่องสีขาวออกมา และเปิดออกให้เห็นของภายใน
“เรียกคนของนายสักคนมาหาฉันหน่อย ขอคนที่ใช้เ้าพวกนี้เป็ด้วยจะดีมาก”บาร์นที่เห็นของในมือวาสก็เบิกตากว้าง ดูท่าตอนนี้พวกเขาจะมีโอกาสรอดแล้ว
“พีเค มานี้เดี๋ยวนี้!”เสียงะโของบาร์นดังกึกก้องไม่เหมือนกับคนใกล้ตายแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นชายคนหนึ่งถืออาวุธวิ่งมาหาเขา วาสก็ยื่นมือที่มีหลอดทดลองและเข็มฉีดยาไปให้เขาเห็น
“นายใช้มันเป็ไหม?”ชายคนนั้นพยักหน้าพยักหน้า วาสจึงได้ให้หลอดทดลองสีแดงที่เป็ะเิให้พวกเขาหนึ่งหลอด หลอดทดลองสีฟ้าที่เป็ยาสลบหนึ่งหลอดกับเขา
“เอาไปใช้จัดการมันซะอย่าให้พลาดละ”ชายคนนั้นพยักหน้าพลางยิ้มเหี้ยม และวิ่งจากไป
ส่วนวาสก็วิ่งไปอีกทิศทางหนึ่งโดยเขาเลือกเก็บปืนไว้ข้างเอว ในมือหนึ่งถือเข็มฉีดยาพิษไว้ และอีกมือถือหลอดทดลองอย่างระมัดระวัง สายตาจับจ้องไปที่หมาป่าั์ขนแดงอย่างไม่คลาดสายตา
‘มันเคลื่อนที่เร็วเกินไป’วาสไม่แปลกใจแม้แต่น้อยที่บาร์น บอกว่าได้ใช้ของที่วาสให้ไปพลาด
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นชายที่ชื่อพีเคกำลังเขย่าหลอดทดลองสีแดงอย่างแรงก่อนจะขว้างออกไป
ตูมมมม!
เสียงะเิดังลั่น แต่น่าเสียดายเดิมพีเคตั้งใจจะขว้างให้โดนแผลเดิมของมันที่ข้างลำตัว แต่ตัวหมาป่าั์ขนแดงนั้นเร็วเกินไปจึงทำให้ะเิไปด้วยที่บริเวณขาหลังด้านขวาของมัน แต่ถึงอย่างนั้นผลของแรงะเิก็สมกับที่ไป๋ฟางโม้ไว้ ขาหลังของหมาป่าั์ขนแดงกลายเป็แผลเหวอะหวะขนาดใหญ่จนเห็นกระดูก
หมาป่าั์ขนแดงร้องโหยหวนขณะที่กำลังจะหันกลับไปเล่นงานชายที่ปาะเินั้น วาสก็ได้จังหวะ
‘ตอนนี้แหละ!”วาสขว้างหลอดทดลองสีฟ้า2หลอดออกไปอย่างรวดเร็ว
เพล้ง!เพล้ง!
หลอดทดลองแต่กระจายเข้าที่ใบหน้ามันอย่างจัง ก่อนที่ของเหลวสีฟ้าจะค่อยๆไหลย้อยผ่านจมูกและปากของมัน
“รีบปาหลอดสีฟ้าเร็วเข้า”วาสะโบอกพีเค พีเคไม่รอช้าขว้างหลอดสีฟ้าซ้ำตำแหน่งเดียวกับวาสอย่างรวดเร็ว
เพล้ง!
นับว่าชายที่ชื่อพีเคมีความแม่นยำไม่น้อย เขาสามารถปาใส่ตำแหน่งเดียวกับวาสอย่างง่ายดาย
“ถอยก่อน!”
เมื่อได้ยินคำสั่งวาสเหล่ามือปืนรอบๆแม้จะงุนงงแต่ก็ยอมทำตามคำสังเขา หมาป่าั์ขนแดงที่โดนของเหลวสีฟ้าไหลเข้าทางปากและจมูกตอนนี้เริ่มสะบัดหัวอย่างรุนแรง สายตาของมันเริ่มพร่าเลือนและหนักอึ้งขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ ร่างกายเริ่มเดินเซ ขณะที่มันกำลังจะหมดสตินั้น มันก็ได้ทำสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง
หมาป่าั์ขนแดงยกขาหน้าของมันขึ้นมากัดอย่างรุนแรง ความเ็ปเริ่มเรียกสติของมันคืนมาทีละน้อย วาสเห็นเช่นนั้นก็แค่นเสียง
“ตายยากจริงนะแก ลองดูซิว่าแกจะทนได้แค่ไหน”วาสยกเข็มฉีดยาในมือค้างไว้ก่อนจะสะบัดมือปาเข็มฉีดยาในมือไปหาหมาป่าั์ขนแดงสองเข็มติด
ฉึก! ฉึก!
เสียงเข็มฉีดยาสองเข็มปักเข้าที่แผลเดิมข้างลำตัวมันอย่างแม่นยำ เนื่องจากตอนนี้หมาป่าั์ขนแดงอยู่ในสภาพยืนนิ่งจึงทำให้วาสปาเข็มฉีดยาถูกอย่างง่ายดาย
“ระดมยิงมัน!”
ปังๆๆๆๆ!
เสียงปืนนับสิบกระบอกระดมยิงใส่หมาป่าั์ขนแดง วาสยกปืนขึ้นเล็ง ก่อนจะพยายามยิงไปที่เข็มฉีดยาที่ตนปาไปก่อนหน้า
เพล้ง! เพล้ง!
เข็มฉีดยาได้แตกออกยาพิษภายในไหลชโลมก่อนจะซึมเข้าาแของหมาป่าั์ขนแดง
โฮกกกกก!
หมาป่าั์ขนแดงคำรามอย่างเ็ป จากสรรพคุณที่วาสเคยได้ยินจากไป๋ฟาง เธอบอกว่ายาพิษพวกนี้มีฤทธิ์ทำให้หัวใจหยุดเต้นภายใน3นาที แต่เขาไม่รู้ว่ากับหมาป่าตรงหน้าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่
หมาป่าั์ขนแดงตอนนี้มันเริ่มรู้สึกบางอย่างในตัวของมันกำลังทำงานอย่างผิดปกติ สายตาของมันกวาดไปมองรอบๆ ตอนนี้ขาของมันาเ็ถึง2ข้าง ทำให้ความเร็วของมันลดลงไปมาก ตอนนี้มันมั่นใจว่ามันคงไม่รอดอย่างแน่นอนแต่ถึงอย่างนั้นมันตั้งใจจะฆ่าพวกมนุษย์ตรงหน้าให้หมดลากพวกเขาไปตายกับมันด้วยแต่แล้ว
แกร๊กกก! ตูมมม!
ต้นสนติดไฟด้านข้างมันต้นหนึ่งได้เอนล้มลงฟาดเข้าที่กลางหลังมันอย่างจัง หากเป็เวลาปกติอย่าว่าแต่ต้นเดียวเลย ต่อให้มีนับ10ต้นก็ยังไม่สามารถทำให้มันล้มลงได้ แต่ตอนนี้ตัวมันาเ็สาหัส ขาทั้ง4ข้างไม่อาจค้ำยันมันไว้ได้อีกต่อไป ร่างหมาป่าั์ขนแดงล้มลงกับพื้นเสียงดังสนั่น ทั่วทั้งตัวมีเปลวไฟลามเลียไปทั่ว
ขออีกคนเดียว ฆ่าได้อีกคนเดียวก็ยังดี!
สายตาของหมาป่าั์ขนแดงได้แสดงถึงสิ่งที่มัน้าเป็อย่างดี แต่ทว่า..
“ขอโทษทีนะ แกคงฆ่าใครไม่ได้อีกแล้ว”หมาป่าั์ขนแดงพยายามหันหน้าไปมองคนที่พูดแต่น่าเสียดายสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันกลับเป็เป็หลอดอะไรสักอย่างที่มีน้ำสีแดงอยู่ข้างใน...
ตูมมมมมม!
หัวของหมาป่าั์ขนแดงสะบัดไปอย่างรุนแรงิัรอบนอกถูกแรงะเิเป่ากระจายเผยให้เห็นกะโหลกที่แตกร้าวภายใน
เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!
เสียงเฮดังลั่นออกจากปากเหล่ามือปืนที่อยู่รอบๆ ก่อนเสียเฮนั้นจะเรียกความสนใจของบรรดาผู้รอดชีวิตคนอื่นๆหลบซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆของป่า
เมื่อเห็นซากหมาป่าั์ขนแดงตรงหน้าทุกคนก็ต่างน้ำตาไหลรินด้วยความยินดี แต่ถึงอย่างนั้นซากศพมากมายรอบๆนั้นก็ทำให้พวกเขาร้องเฮได้อย่างไม่เต็มเสียง เสียงร้องอย่างดีใจปนเสียงสะอื้นดังผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก วาสมองภาพเ่าั้ก่อนเผยรอยยิ้มเศร้าอย่างไม่รู้ตัว
“นี้นายยิ้มอย่างนั้นหรอ?”วาสหันไปมองเ้าของคำพูดนั้น ก่อนจะเห็นภาพหญิงสาวผมดำที่กำลังยิ้มหวานอย่างล้อเลียนมาที่เขา หากเป็เวลาปกติเขาคงจะตีหน้าเย็นใส่เธอแต่เวลานี้ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกเวลาที่เธอยิ้ม จนตาเล็กหยีเป็รูปจันทร์เสี้ยวนั้นน่ารักเหลือเกิน
“ยะ..ยุ่งน่า”วาสหันหน้าไปทางอื่น หญิงสาวที่เห็นท่าทางอย่างนั้นของชายหนุ่มก็รู้สึกแปลกใจ ก่อนที่จะยิ้มอย่างยินดีดูท่าเธอจะสนิทกับเขาขึ้นอีกขั้นแล้ว
“อ่ะนี้...กระเป๋าเป้ของนาย”วาสรับกระเป๋ามา
“เฮ้! นั้นอะไรนะ”อยู่ก็มีชายคนหนึ่งร้องขึ้นเสียงดังนิ้วของเขาชี้ขึ้นไป้า เหนือหัวของพวกเขานั้นก้อนเมฆกำลังหมุนวนกันเป็วงกลมก่อนจะปรากฏหลุมดำขนาดใหญ่
“นะ..นี้มันอะไรกันอีกวะเนี้ย!”ชายคนหนึ่งพูดอย่างหวั่นวิตกหรือว่าเวลาแห่งความสุขของพวกเขาจะหมดไปแล้ว ทันใดนั้น!
เปรี้ยงงงง!
สายฟ้าสีขาวขนาดมหึมาได้ฟาดเปรี้ยงออกมาจากหลุมดำกลืนพวกเขาหายไปไม่เหลือแม้เพียงเถ้าธุลี
“ที่นี้มันที่ไหนกัน”วาสเอ่ยขึ้นเงียบๆ ตอนนี้เขาไม่รู้อยู่ที่ไหนรอบข้างมีเพียงความมืดมิด มืดจนกระทั่งเขาไม่สามารถมองเห็นมือตัวเอง
“ยินดีด้วยที่ผ่านการทดสอบมนุษย์”เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความมืด
“คุณเป็ใคร”วาสหันไปมองรอบกาย แต่เขาไม่เห็นใครแม้แต่น้อย
“ข้าคือผู้สร้าง”
“สร้างอะไรกัน”
“ทุกสิ่ง”วาสขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยถามว่า
“บททดสอบที่คุณพูดถึงคืออะไร”
“เมื่อนานมาแล้วเผ่าพันธุ์ของเ้าได้ผ่านการทดสอบ จึงสามารถยืนหยัดอยู่บนโลกใบนี้ได้ ตอนนี้การทดสอบครั้งใหม่ได้ถึงแล้วและเ้าก็ผ่านมันมาได้”เสียงในความมืดเอ่ยอย่างใจเย็น
“แล้วผมจะเป็อย่างไรต่อจากนี้”แม้จะยังรู้สึกมึนงง แต่วาสสนใจแค่เพียงตนเองเท่านั้นจึงเอ่ยถามถึงอนาคตของตัวเอง
“เ้าจะได้ยังไปโลกใบใหม่”
“โลกใบใหม่?”วาสทวนคำอย่างสงสัย หากเป็เมื่อก่อนเขาคงสงสัยว่ากำลังมีคนเล่นตลกกับเขา
“เพื่ออะไรกัน?”
“โลกใบเดิมได้ถูกเผ่าพันธุ์เ้าทำลายจนเละเทะไปหมด เพราะเหตุนี้ข้าจึงมาทดสอบพวกเ้าว่ามีค่าควรที่จะดำรงอยู่ต่อหรือไม่ ผลคือมีส่วนหนึ่งควรและส่วนหนึ่งไม่ควร”
“แล้วพวกที่ไม่ควรจะเป็ยังไง”วาสเอ่ยถามอย่างสงสัย
“พวกเขาจะตายไปพร้อมโลกเดิม”เสียงในความมืดเอ่ยอย่างสบายใจ ผิดกับวาสที่เย็นวาบไปทั้งตัว
“มีอะไรจะถามอีกหรือไม่มนุษย์”วาสนิ่งเงียบตอนนี้เขารู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นวาสเงียบเสียงในความมืดก็เอ่ยว่า
“ในเมื่อเ้าไม่มีอะไรสงสัยแล้ว ก็ถึงเวลาที่เ้าจะได้รางวัลของเ้า”
“รางวัลของผม”
“ใช่เพราะเ้าคือผู้ที่มีผลงานดีที่สุดในบททดสอบ”
“ถ้าอย่างนั้นรางวัลสำหรับผมคืออะไร”
“เ้าสามารถนำบางสิ่งจากโลกของเ้าติดตัวไปยังโลกใหม่ได้”สิ้นคำ เบื้องหน้าก็ปรากฏข้าวของของวาสมากมายผุดขึ้นเบื้องหน้า น่าแปลกใจที่เขามองเห็นทั้งๆที่มือตัวเองยังมองไม่เห็นแท้ๆ
“เลือกเพียงหนึ่งสิ่งมนุษย์”วาสกวาดสายตามองไปด้านหน้า สิ่งของต่างๆลอยคว้างอยู่บนอากาศราวกับมีมือที่มองไม่เห็นถือไว้
วาสเหลือบไปเห็นTwin Fangคู่งามของเขาลอยอยู่บนอากาศ ขณะกำลังจะเอ่ยปากเลือกมัน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเม็ดกลมสีทองที่เขาได้มาจากการต่อสู้ครั้งแรกกับพวกหมาป่า
“ผมขอถามอะไรอีกได้ไหม”เสียงถอนหายใจดังขึ้นมาในความมืด ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงว่า
“ว่ามาสิมนุษย์ผู้ขี้สงสัย”วาสรู้สึกอายเล็กน้อยที่โดนเรียกอย่างนั้น แต่เขาก็ยังถามออกไปว่า
“เม็ดสีทองนี้คืออะไร”แม้ไม่เห็นมือตัวเอง แต่จิตสำนึกของเขาก็ยังรับรู้ว่ามือตนเองชี้ออกไป
“หือ เ้าได้สิ่งนี้มาด้วยหรือนี้”
“ตกลงมันคืออะไรครับ”วาสเริ่มพูดอย่างสุภาพเพราะไม่้าขัดใจเสียงในความมืด
“มันคืออะไรนั้น เมื่อเ้าไปสู่โลกใหม่เ้าจะได้รู้เอง แต่ข้าขอแนะนำว่าเ้าควรจะเลือกสิ่งนี้เป็รางวัลเพราะมันมีค่ามากที่สุดในบรรดาของของเ้า”วาสได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งเงียบ เสียงในความมืดไม่ยอมบอกเขาว่าของสิ่งนี้คืออะไรแต่กลับให้เขาเลือกอย่างนั้นหรือ
“แล้วมันใช้ยังไงครับ”
“กินมันซะ”
“กิน?”วาสทวนคำ พลางมองเม็ดกลมสีทองขนาดเท่าลุกอมเบื้องหน้า
“ตกลงเ้าเลือกได้หรือยังมนุษย์”วาสหนึ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า
“งั้นผมขอเลือกสิ่งนี้แล้วกันครับ”สิ่งที่เขาเลือกคือเม็ดกลมสีทองที่เสียงในความมืดเป็ผู้แนะนำถึงแม้จะเสียดายTwin Fang แต่เขาก็เลือกแล้ว
“ดีมากมนุษย์ ในที่สุดเ้าก็เลือกได้เสียที เอาละในเมื่อเสร็จธุระแล้วก็ออกไปสู่โลกใหม่ซะ”อยู่ๆก็มีแสงสว่างวาบเกิดขึ้นเบื้องหน้าเขาคล้ายประตู วาสกลั้นใจอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินไปหาประตูนั้น
“อ้อ! ข้าขอแนะนำให้เ้ากินมันเสียในนี้นะ ไม่เช่นนั้นเมื่อเ้านำมันออกไปมันจะนำหายนะมาสู่เ้า”เมื่อวาสได้ยินเช่นนั้นก็ชะงัก ก่อนจะยกเม็ดยาสีทองขึ้นมามองและกลืนมันลงไป
เมื่อกลืนลงไปเขารู้สึกร้อนท้องอยู่วูบหนึ่งก่อนจะมีภาพปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของเขา ภาพนั้นคือภาพหมาป่าขนสีน้ำตาลนั้นกำลังกระโจนหลบหลีกห่าะุของพวกเขาเมื่ออยู่ในเมือง
‘นี้มันคืออะไรกันแน่’วาสคิดในใจอย่างสงสัย
“เอาละ ในเมื่อเ้ากินมันแล้วก็ไปเถอะ”
“เอ่อ ผมมีคำถามสุดท้ายครับ”
“เฮ้ออออออ”เสียงในความมืดถอนหายใจยาวเหยียดราวกับเหนื่อยล้าเต็มทน แต่ก็ยังพูดว่า
“ว่ามาสิเ้าเด็กน้อยขี้สงสัย”วาสรู้สึกเขินเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า
“คุณแนะนำผมอย่างนี้ มันจะไม่เป็การลำเอียงต่อคนอื่นหรือครับ”วาสสงสัยตัวเขานั้นได้รับทั้งรางวัลและคำแนะนำมากมาย ซึ่งไม่รู้ว่าคนอื่นจะได้อะไรมากเท่าเขาหรือไม่
“เหอะ! อะไรคือลำเอียง
อะไรคือความยุติธรรม
ในโลกที่ข้าสร้างบางสิ่งเกิดมาสูงใหญ่
บางสิ่งเกิดมาตัวเล็กกระจ้อย
บางสิ่งอายุขัยนับ1000ปี
ในขณะบางสิ่งมีอายุเพียงไม่กี่วัน
ทุกคนล้วนมีโชควาสนาของตัวเอง
คำว่ายุติธรรมนั้นเป็เพียงคำพูดสวยหรูที่พวกเ้าสร้างขึ้นมาเองเท่านั้น เอาละในเมื่อรู้แล้วก็ไปซะ”สิ้นเสียงวาสรู้สึกถึงบางอย่างมายันที่ก้นของเขาส่งผลให้เขาลอยละลิ่วไปหาประตูที่ส่องแสงสว่างอย่างรวดเร็ว
881
