“ท่านพี่พี่รั่วเอ๋อร์หวังดีมาเยี่ยมเยียนท่าน ไยท่านช่างเ็ายิ่งนัก” ไป๋ชิงโหรวที่แต่งองค์ทรงเครื่องเลิศเลอไม่แพ้กันเยื้องย่างมาหยุดอยู่ข้างไป๋เซียงจู๋ลูบๆ ปัดๆ ใบหน้าที่แทบไม่เห็นเค้าโครงเดิมของนางด้วยท่าทางเวทนาเหลือแสน
ไป๋เซียงจู๋พลันเบิกตากว้าง แผดเสียงอย่างเกรี้ยวกราด “ไปให้พ้น!”
“โอ๊ะยังดุร้ายจริงเชียว ฝ่าาบอกว่าจัดการให้กลายเป็มนุษย์สุกรแล้วมิใช่หรือ ทำไมนางคนชั้นต่ำนี่ยังยอกย้อนได้ โชคดีเหลือเกินนะ!” ไป๋ชิงโหรวใเล็กน้อย ยอมรับไม่ได้ว่าตนถูกนางคนไร้ค่านี่ข่มขวัญ
“น้องโหรวอย่าเสียมารยาทสิจ๊ะพวกเรามาเพื่อขอบคุณท่านพี่นะ” มู่จื่อรั่วเดินสองก้าวไปตรงหน้าไป๋เซียงจู๋ไป๋เซียงจู๋จ้องนางเขม็ง แววตาเผยความเกลียดชังรุนแรง
มู่จื่อรั่วเดินผ่านโดยเมินเฉยความเกลียดชังของนางนิ้วมือเรียวยาวแต่งแต้มด้วยเล็บสีสันสวยงามลากผ่านใบหน้ายับเยินของไป๋เซียงจู๋เบาๆนางเม้มริมฝีผาก สีหน้าเผยร่องรอยของความพยาบาทอาฆาตแค้น
ผู้ใดจะรู้ว่าไป๋เซียงจู๋เล็งเห็นโอกาสกระโจนเข้าไปกัดนิ้วมือที่ลากผ่านมุมปากอย่างจัง
เพียะ!
ไป๋เซียงจู๋โดนฝ่ามือตบจนกลิ้งเกลือกไปอีกทางเืสีสดไหลซึมออกจากมุมปาก
“คนชั้นต่ำอย่างเ้ากล้ากัดข้าหรือ! ไม่อยากมีชีวิตแล้วสินะ!” มู่จื่อรั่วเดือดดาล นางยืนขึ้นและแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ข้าจะคอยดูว่าเ้าจะอดทนได้ถึงเมื่อไร” มู่จื่อรั่วยกมือขึ้น ขันทีข้างกายกุลีกุจอส่งยาขวดหนึ่งให้ทันที
มู่จื่อรั่วมองไป๋เซียงจู๋และฉีกยิ้มเย้ยหยัน “เ้าเก่งกล้าสามารถนักมิใช่หรือเช่นนั้นก็ให้เ้าลิ้มรสความร้ายกาจของสิ่งนี้แล้วกัน!”
นางตะแคงขวดเงินของเหลวที่ผสมเศษอาหารเน่าเสียถูกเทลงบนรางกายของไป๋เซียงจู๋ทั้งขวด
“อ๊า—”
เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาบ่งบอกความทรมานเหลือแสนดังก้องในห้องขังเป็เวลานานาแที่เดิมทีมีอยู่มากมายทั่วร่าง ยิ่งเน่าเฟะจนน้ำเืน้ำหนองไหลซึมไม่ขาดสายแลดูน่าขยะแขยง อีกทั้งยังน่าอเนจอนาถเสียจนทนมองไม่ได้ซ้ำร้ายเสียงกรีดร้องนั่นฟังแล้วสยดสยองยิ่งกว่าสิ่งใด
มู่จื่อรั่วเองก็ใเช่นกันนึกไม่ถึงเลยว่าน้ำกรดขวดย่อมนี่จะน่าสะพรึงกลัวปานนี้ ขวดเงินร่วงจากมือนางลงบนพื้นนางถอยหลังเล็กน้อยด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง เมื่อไป๋ชิงโหรวที่อยู่ข้างๆเห็นว่ามู่จื่อรั่วชั่วร้ายได้ถึงขนาดนี้ นางก็อึ้งไปชั่วครู่ ทว่าก็ตอบสนองทันที รีบดึงมู่จื่อรั่วมายืนอยู่ในจุดที่ค่อนข้างห่างจากไป๋เซียงจู๋
เจ็บ นางเจ็บเหลือเกินเ็ปยิ่งกว่าตอนถูกหั่นแขนขาเป็หมื่นเท่า
นางทุกข์ทรมานจนกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าเนื่องด้วยแขนขาถูกตัด นางจึงทำได้เพียงกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นเท่านั้นร่างกายขดเป็ก้อนกลมชักกระตุกไม่หยุด ภาพอันน่าสะพรึงกลัวทำเอาหญิงสาวทั้งสองเสียขวัญ
พอยกมือขึ้นดูนิ้วที่ถูกไป๋เซียงจู๋กัดมู่จื่อรั่วขมวดคิ้วงาม นิ้วเรียวยาวขาวดุจหิมะโชกเื แผลถูกกัดนั้นลึกถึงกระดูก
นางคนชั้นต่ำนี่กล้ากัดนางเสียได้!
เมื่อเห็นไป๋เซียงจู๋เกลือกกลิ้งบนพื้นความตื่นตระหนกเมื่อครู่ของมู่จื่อรั่วก็สลายสิ้นไป ความตื่นเต้นหาสิ่งใดเปรียบมิได้เข้าแทนที่ั์ตาดุจระลอกน้ำใสเปี่ยมล้นด้วยความสุขสำราญ ความสุขสำราญแห่งการแก้แค้น!
“ท่านพี่เสียงร้องของท่านช่างน่าสังเวชนัก เฮอะ ไม่คิดว่าจะกล้ากัดข้า ข้าจึงทำให้แม้แต่ปากของเ้าเน่าเปื่อยไปพร้อมกันเสียเลยฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...” มู่จื่อรั่วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“หญิงไร้ค่านี่สมควรได้รับโทษทัณฑ์แล้วใครใช้ให้นางบังอาจล่วงเกินท่านพี่” ไป๋ชิงโหรวยืนอย่างเคารพนบนอบข้างกายมู่จื่อรั่วมองไป๋เซียงจู๋ที่ทรมานจนไม่อยากมีชีวิตต่อไปด้วยความเพลิดเพลิน
“มู่จื่อรั่ว! ไป๋ชิงโหรว! ข้าจะฆ่าพวกเ้า ฆ่าพวกเ้า!” ไป๋เซียงจู๋ตะเบ็งร้องสุดเสียงเหมือนใจจะขาดรูม่านตาเคล้าน้ำเืขยายกว้าง ความเกลียดชังแผ่ซ่านเหมือนงูพิษที่เลื้อยลาม
มู่จื่อรั่วถลึงตาไร้เดียงสาคู่นั้นพลางกล่าวกับนาง “ท่านพี่เ้าคิดว่าเ้ามีใบหน้างามล่มเมืองหรือ เ้าไม่รู้จักถ่ายเบาส่องเงาตน [1] ในตอนนี้เลย ทั้งอัปลักษณ์ ทั้ง—” พอนางพูดถึงประโยคท้ายก็หัวเราะอย่างควบคุมไม่อยู่ “น่าสะอิดสะเอียน! ฮ่าฮ่าฮ่า เ้ามีความรู้ความสามารถแล้วอย่างไร สุดท้ายสิ่งที่เขา้าก็คือใบหน้าไร้พิษภัยของข้าอยู่ดี! อุ๊ย ขอขอบพระคุณท่านพี่ในที่สุดโรคเรื้อรังหลายปีมานี้ของน้องก็หายเป็ปลิดทิ้งแล้ว นึกไม่ถึงว่าเืเด็กอ่อนในครรภ์ที่ฝ่าาส่งมาทำกระสายยานั้นได้ผลลัพธ์ดีอย่างไม่น่าเชื่อทำให้ข้าไม่ต้องนอนพักติดเตียงอีกต่อไป ดูสิแค่ไม่กี่ชั่วยามน้องก็อดใจไม่ไหวรีบมากล่าวขอบคุณท่านพี่ทันที ชิ เพียงแต่น่าเวทนาเหลือเกินองค์ชายตัวน้อยเท่านั้นเอง... เป็องค์ชายเชียวนี่นะ”
เห็นใบหน้าเสแสร้งของมู่จื่อรั่วแล้วไป๋เซียงจู๋อยากคลานเข้าไปกัดใบหน้าใสซื่อนี่เดี๋ยวนี้เต็มที!
“อย่ามาจ้องข้านะจ้องอีกเท่าไรหน้าของเ้าก็ไม่กลับมาสวยหรอก” มู่จื่อรั่วมองดวงหน้าที่เคยงามล่มเมืองของผู้พี่ด้วยความเสียดายทุกถ้อยคำปรามาสกรีดแทงหัวใจ ไป๋เซียงจู๋ขึงตาจนเบ้าแทบแยกออกจากกัน “มู่จื่อรั่ว! ข้าผิดต่อเ้าตรงไหน!”
มู่จื่อรั่วฟาดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าของไป๋เซียงจู๋นางพูดพล่ามอย่างชั่วร้ายด้วยท่าทีคล้ายบ้าคลั่ง “ทั้งที่เ้าแต่งเป็แค่อนุของเหยียนอี้เลี่ยที่เป็องค์ชายผู้ไม่ได้รับความโปรดปรานแท้ๆแต่ทำไมเ้าถึงโชคดีปานนั้น เขากลายเป็ฮ่องเต้ และเ้าก็กลายเป็ฮองเฮา ทว่าข้ากลับกลายเป็หญิงม่ายกลายเป็ตัวตลกของผู้คนทั่วหล้า! ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม! คนต่ำต้อยตัวปัญหาที่จู่ๆ ก็โผล่มาเช่นเ้า ไฉนจึงหยิ่งยโสเสียเต็มประดาขี่อยู่บนหัวข้า แย่งเกียรติยศของบุตรีคนโตในภริยาเอกไปจากข้า มารดาข้าต่างหากที่เป็นายหญิงแห่งจวนเหิงชินอ๋อง [2] ! ข้าต่างหากที่เป็บุตรีภริยาเอกอย่างชอบธรรมของจวน เ้ามีสิทธิ์อะไร! ถึงกระนั้นบัดนี้ก็ดีแล้วล่ะ ตำแหน่งฮองเฮาเป็ของข้า ไม่ว่าชาตินี้ชาติหน้า หรือชาติไหนๆ เ้าก็คู่ควรเพียงถือรองเท้าให้ข้าเท่านั้น!”
“เื่มาถึงวันนี้แล้วข้าก็ไม่เกรงกลัวที่จะบอกเ้าหรอกนะ! ข้าแค่ทูลฝ่าาว่าโรคเรื้อรังของข้าต้องใช้เืตัวอ่อนในครรภ์จากกายโลหิตโอสถของเ้าฝ่าาจึงปล่อยให้เ้ามีชีวิตต่อจนเด็กครบกำหนดเพื่อข้าหากมิใช่เพราะโลหิตโอสถจะถ่ายทอดไปสู่เืชั่วในครรภ์ของเ้าฝ่าาอาจไว้ชีวิตเ้าอีกสักสองสามวันก็เป็ได้เ้ารู้ไหมว่าโลหิตโอสถของเ้าช่วยฝ่าาได้มากเพียงใด เอาชนะใจผู้คนได้มากเท่าไร และยังมีพี่ชายผู้สร้างวีรกรรมน่าสรรเสริญของเ้าทำไมฝ่าาถึงส่งเขาไปรักษาการณ์ชายแดน สุดท้ายก็ตายไปโดยไร้แม้แต่กระดูกทำไมมารดาผู้โอบอ้อมอารีของเ้าถึงจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหัน ไป๋เซียงจู๋ทุกสิ่งที่ดูเหมือนบังเอิญพวกนี้ ล้วนคืออุบายที่ข้ากับฝ่าาวางไว้อย่างรอบคอบไป๋เซียงจู๋ เ้ามันคนโง่เง่า! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”
ที่แท้ก็เป็เช่นนี้เป็เช่นนี้นี่เอง!
นางปฏิบัติต่อน้องสาวเป็อย่างดีเคารพนบนอบต่อแม่เลี้ยง ไม่เคยคิดเลยว่าความจริงใจจะถูกโยนทิ้งลงในโคลนตม ซ้ำยังถูกวางอุบายทำร้ายแสนสาหัสมากมาย! นางจัดแจงกิจธุระเพื่อสามี มอบทุกอย่างที่มีให้เขาเขากลับตอบแทนด้วยการรีดเค้นสิ่งล้ำค่าของนางจนหยดสุดท้ายแล้วละทิ้งอย่างไม่แยแสแม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็เืเนื้อเชื้อไขของเขาเองก็ตาม!
พี่น้องต่อสู้เพื่อความโปรดปรานอะไรกันแท้จริงเป็เพียงข้ออ้างเท่านั้น องค์จักรพรรดิคือผู้ที่จิตใจโเี้ที่สุดไยนางเพิ่งเข้าใจเอาวันนี้!
น่าขัน! ไป๋เซียงจู๋ เ้าช่างน่าขันเหลือเกิน!
แม้ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมนางยังหวังว่าเขาจะค้นหาความจริงและคืนความยุติธรรมให้ ผู้ใดจะรู้ว่าทั้งหมดนี้ถูกวางแผนโดยชายที่นางรักสุดหัวใจนางคือหมากของเขาั้แ่แรกเริ่ม!
ไฟโทสะในใจพลุ่งพล่านพร้อมกับความชิงชังทันใดนั้นไป๋เซียงจู๋ก็กระอักเืออกมา นางเงยหน้าหัวเราะลั่นจนใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา
นางออกแรงกัดโคนลิ้นขาดเืสาดกระเซ็นเปื้อนเฟิ่งเผา
เสียงคำสาปแช่งโหยหวนของนางกึกก้องไปทั่ววังหลวง “ข้าขอสาบานด้วยเื เหยียนอี้เลี่ย! มู่จื่อรั่ว! รวมถึงเ้า ไป๋ชิงโหรว! ความเ็ปในวันนี้ ชาติหน้าพวกเ้าจะต้องชดใช้ด้วยเือย่างแน่นอน!”
คืนนั้นเปลวไฟลึกลับปะทุจากคุกใต้ดิน ทุกสิ่งเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เชิงอรรถ
[1]撒泡尿看看自己 ถ่ายเบาส่องเงาตน เป็การเสียดสีอีกฝ่ายว่าไม่รู้ข้อบกพร่องของตนเองให้ปัสสาวะลงพื้น จากนั้นก็ส่องดูตนจากเงาสะท้อนในแอ่งปัสสาวะเสียจะได้รู้ว่าตนนั้นเป็อย่างไร
[2]亲王 ชินอ๋อง คือตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ชายลำดับที่หนึ่ง แต่งตั้งโดยฮ่องเต้เป็ตำแหน่งสูงสุดรองจากตำแหน่งรัชทายาท
38K
