[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด

บทที่ 44 ปรมาจารย์

ฉิงจื่อฉิงโกรธ

ซ่งเชียนหย่าเองก็รู้สึกแย่เช่นกัน

มีเพียงฉู่ลั่วที่กินเสร็จแล้วก็นอนโดยที่ไม่รู้สึกอะไรแม้แต่นิดเดียว

เป็นโรคกระเพาะเฉียบพลันครั้งนี้ ทำให้เธอตระหนักรู้อย่างชัดเจนถึงความสำคัญของการบำเพ็ญ

ด้วยร่างกายที่ปราศจากพลังวิญญาณ เธอก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

รู้สึกหิว เจ็บป่วย แก่เฒ่า แล้วก็ตายไป

‘ฉันทำลายสำนักนั่นไป ช่วยเหลือวิญญาณทั้งหลายนับไม่ถ้วน แต่พลังของฉันไม่เพิ่มขึ้นเลย เพราะอะไรกัน?’

[เพราะพ่อแม่ของเด็กที่ได้รับการช่วยเหลือ ไม่รู้ว่าคุณเป็นคนช่วยไงล่ะ!]

ระบบตอบ

‘…ก็เลยไม่มีพลังวิญญาณเป็นของตอบแทนเหรอ?’

[ไม่มี ถึงได้บอกให้นายหญิงไลฟ์สตรีมให้มากหน่อย ต้องเพิ่มความนิยมให้เยอะขึ้น!]

‘…’

ขณะที่กำลังครุ่นคิด นอกห้องพักผู้ป่วยก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นมา

เมื่อเธอลืมตาขึ้น ฉิงจื่อฉิงก็เข้ามาพอดี

“เสียงดังรบกวนหนูหรือเปล่า?”

ฉู่ลั่วลุกขึ้นนั่ง “ทำไมข้างนอกเสียงดังจังเลยคะ?”

ฉิงจื่อฉิงถอนหายใจ “เหมือนว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับพวกนักศึกษามหาวิทยาลัยนะ บอกว่าไปที่บ้านผีสิงกัน แล้วหายตัวไปสามวันเลยละ ตำรวจเพิ่งไปช่วยออกมาได้วันนี้เองจ้ะ”

“พอพามาส่งที่โรงพยาบาล คุณหมอบอกว่าร่างกายของพวกเขาปกติดี”

“...แต่คนไม่ยอมฟื้นขึ้นมา”

ฉิงจื่อฉิงรู้ว่าฉู่ลั่วเก่งในด้านนี้มาก จึงถามเธอว่า “จะเป็นเหมือนป้าหรือเปล่า ที่วิญญาณหลุดออกจากร่างน่ะ”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ต้องเห็นด้วยตาตัวเองถึงจะรู้แน่ชัด”

“ถ้าอย่างนั้น...”

ฉู่ลั่วดึงผ้าห่มออก “หนูขอไปดูหน่อยนะคะ”

ฉิงจื่อฉิงรีบประคองเธอ ทั้งสองคนค่อย ๆ เดินไปห้องผู้ป่วยอีกห้องที่อยู่ข้างกัน

โรงพยาบาลควบคุมความวุ่นวายได้แล้ว

ตอนนี้จึงมีเพียงเสียงร้องไห้ดังออกมาจากห้องพักผู้ป่วย พร้อมกับเสียงปลอบใจของพยาบาลสาว

ฉู่ลั่วยืนมองอยู่หน้าประตู “ไม่ใช่วิญญาณออกจากร่าง แต่ถูกสะกดวิญญาณค่ะ”

“หา?”

“วิญญาณออกจากร่างเป็นอาการที่พบเห็นได้บ่อย วิญญาณจะยังติดตามร่างกายอยู่ แต่การสะกดวิญญาณนั้นต่างออกไปค่ะ มันเป็นการบังคับให้วิญญาณออกมาจากร่าง ทำให้วิญญาณไม่อาจรับรู้ถึงร่างกายตัวเอง”

ฉิงจื่อฉิงถอนหายใจ “มันร้ายแรงมากใช่ไหม”

เด็กสาวตอบเสียงเรียบ “นิดหน่อยค่ะ”

“หลีกไป หลีกไป” อีกฝ่ายผลักพวกเขาสองคนออกไป ก่อนจะวิ่งเข้าไปค้อมศีรษะให้ชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง “ท่านปรมาจารย์ เชิญด้านในครับ”

ชายสวมเสื้อคลุมสีเหลืองมีลายแผนภูมิแปดทิศของลัทธิเต๋าเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยด้วยท่าทางมั่นใจ

“คนอยู่ที่ไหน?”

ชายคนนั้นชี้ไปยังลูกชายที่อยู่บนเตียง “ลูกของผมครับ อู๋เฉียง”

อู๋จงซ่านดึงภรรยาที่ร้องไห้ไม่หยุดออกมาเบา ๆ “ที่รัก ผมเชิญท่านปรมาจารย์มา เขาบอกว่าสามารถช่วยลูกชายของเราได้”

“จริงเหรอคะ? ท่านปรมาจารย์ ขอแค่ท่านช่วยลูกชายของฉันได้ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ”

พูดแล้วก็คุกเข่าลงไปบนพื้น โขกศีรษะเสียงดัง

“เอาละ ลุกขึ้นเถอะ!” ปรมาจารย์ยกมือขึ้นเล็กน้อย “จ่ายเงินตามที่ตกลงกันไว้ก็พอ”

“แน่นอนครับ แน่นอนครับ สามแสนหยวนไม่มีขาดแน่นอน!”

เงินสามแสนสำหรับครอบครัวของพวกเขาถือเป็นเงินจำนวนไม่น้อย แต่อู๋เฉียงเป็นลูกชายคนเดียว ในเมื่อโรงพยาบาลช่วยไม่ได้ พวกเขาก็จำเป็นต้องหาตัวช่วยอื่น