จอมยุทธ์ซุปตาร์

        “นี่คือโม่ลี่เหรอ  เดี๋ยวแม่จะเป็นธุระจัดการเรื่องเรียนให้เอง  ลูกไม่ต้องเป็นห่วง” ไป่เหลียนฮวากล่าว

        “นึกยังไงเอาเจ้าลิง 2 ตัวนี่มากัน  เจ้าพวกนี้ตัวแสบทั้งนั้น” ไป่ชิงหยุนชี้ไปที่ไป่ชิกับไป่เชอะ  เขาจำ 2 ตัวแสบนี้ได้ดี  พวกขี้เกียจตัวเป็นขน  สันหลังยาวเหยียดจากขั้วโลกเหนือไปขั้วโลกใต้

        “ท่านชิงหยุน  ตั้งแต่พวกเรามาอยู่กับท่านฉี  พวกเราก็ปรับปรุงตัวแล้วนะครับ” ไป่ชิกล่าว

        “ใช่ครับ  พวกเราขยันมากขึ้นแล้ว  ถึงจะนิดหนึ่งก็เถอะ” ไป่เชอะกล่าว

        “ไป่ฉี  พ่อว่าส่งเจ้า 2 ตัวนี่กลับไปดีกว่าไหม” ไป่ชิงหยุนหันมาหาไป่ฉี

        “ให้อยู่ไปเถอะครับ  งานบ้านทั้งหมดให้ 2 คนนี้จัดการ  ส่วนงานทำอาหารให้โม่ลี่จัดการไป” ไป่ฉีกล่าว

        “เดี๋ยวจะไปเตรียมมื้อเย็นให้นะคะ” ไป่โม่ลี่กล่าวจบก็เดินไปที่ห้องครัวทันที

        “พวกนาย 2 คนไปช่วยพ่อกับแม่ฉันยกของเข้าที่” ไป่ฉีกล่าว

        “รับทราบครับ” ไป่ชิตบเท้าทำท่าเหมือนกับทหารที่เขาดูผ่านโทร….อะไรสักอย่าง

        “แล้วของนายน้อยกับฮูหยินละครับ” ไป่เชอะถามไป่ฉี

        “ฮูหยินอะไร  ฉันยังไม่ได้แต่งกับเขาสักหน่อย” เมิ่งชิงชิงกล่าว  ใบหน้าเธอขึ้นสีเล็กน้อย

        “อย่าอายเลยครับ  ผมรู้ว่าฮูหยินรักท่านฉีมากขนาดไหน  รับรองว่าท่านฉีต้องทำให้ฮูหยินร้องครวญครา.....แอ็ก” ไป่เชอะยังไม่ทันพูดจบก็ถูกไป่ฉีตบหัวทิ่มหน้าจูบพื้นไปเต็ม ๆ

        “เรื่องแบบนั้นฉันพูดได้คนเดียว  นายห้ามพูด  ไป ๆ ไปช่วยกันยกของให้พ่อกับแม่ฉันได้แล้ว” ไป่ฉีรีบไล่ไป่ชิกับไป่เชอะไปทันที

        “แล้วห้องนอนเราอยู่ไหนล่ะ” เมิ่งชิงชิงถาม

        “รังรักของเราอยู่ชั้น 2 ครับ  ที่รัก” ไป่ฉีชี้ไปที่ชั้น 2

        “ทั้งเจ้านาย  ทั้งลูกน้องเหมือนกันจริง ๆ” เมิ่งชิงชิงหรี่ตามองด้วยความเอือมระอา

        ไป่ฉียกของนำเมิ่งชิงชิงไปที่ห้องนอนชั้น 2  จากนั้นก็อยู่ช่วยเธอจัดของจนเสร็จ  เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงเย็นแล้ว  เขาไม่ได้คิดอะไรมาก  พ่อกับแม่ของเขาและเมิ่งชิงชิงนั่งกินข้าวไปดูรายการไปด้วยสมาร์ททีวีเครื่องใหม่ที่เขาซื้อไว้  บรรยากาศกำลังดี  จนกระทั่งมีรายการหนึ่งเข้ามาอยู่ในสายตาของทุกคน

        เป็นรายการที่จะให้ดาราปลอมตัว 1 อาทิตย์โดยห้ามให้ถูกจับได้  หน้าของไป่ฉีตอนนี้ปรากฏอยู่ที่หน้าจอทีวี  รวมถึงใบหน้าที่เขาใช้ปลอมตัวด้วย  ทุกคนในบ้านต่างก็ตั้งใจดู

        ไป่ฉีนั้นนั่งดูตามปกติ  แต่ทำไมเขารู้สึกสังหรณ์ไม่ดีแปลก ๆ  ช่วงแรกเป็นช่วงที่ไป่ฉีมาถึงโรงแรมและได้เจอกับเพื่อนร่วมงาน และถูกรับน้องด้วยการให้ไปซักถุงเท้า

        “อี๋ พวกซกมก” ไป่โม่ลี่พูดขึ้น

        “นั่นสิ  พวกเรายังไม่เคยปล่อยขนาดนี้เลย  แค่เห็นภาพก็เหมือนกับได้กลิ่นลอยมาด้วยแล้ว” ไป่ชิมีสีหน้าพะอืดพะอม

        “นั่นสิ  แล้วท่านฉีซักให้ด้วย  พวกนั้ไม่กลัวถูกตีรึไง” ไป่เชอะแซว

        “ถ้าไม่ใช่ทำเพราะดึงเรตติงรายการ  ฉันไม่ทำหรอก” ไป่ฉีกล่าว

        ส่วนพ่อกับแม่ของไป่ฉีและเมิ่งชิงชิงต่างก็หัวเราะกันสนุกสนานกับเรื่องนี้  ทุกคนดูไปจนถึงช่วงที่ไป่ฉีอาสาช่วยจัดการกับเศษแก้วให้ทีมงานหญิง

        “ไอ้ลูกชาย  แกเป็นสุภาพบุรุษมาก  แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบหน้าแกนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ไป่ชิงหยุนหัวเราะ

        “เดี๋ยวเถอะ  ลูกทำถูกแล้ว  เกิดให้ผู้หญิงคนนั้นทำแล้วบาดมือจะทำยังไง  ผู้หญิงไม่ควรได้รับบาดแผลนะรู้ไหม  มันอาจกลายเป็นแผลเป็นก็ได้” ไป่เหลียนฮวากล่าว

        รายการออกอากาศไปจนถึงตอนที่หลินซื่อเสียงถูกทุ่มจนลุกไม่ขึ้น  ไป่ฉีเป็นคนเข้าไปช่วยดูอาการ และสั่งไม่ให้เคลื่อนคนเจ็บ  เพราะกลัวกระทบกับกระดูกสันหลังที่อาจจะบาดเจ็บอยู่

        “สมน้ำหน้า  คนอะไรนิสัยไม่ดี” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “ใช่ ผู้ชายแบบนี้ไม่ควรนำมาเป็นสามี  จำเอาไว้นะโม่ลี่” ไป่ชิงหยุนกล่าว

        “ค่ะ  ฉันจะจำเอาไว้ค่ะ” ไป่โม่ลี่รับคำ

        เหตุการณ์ในรายการดำเนินต่อไปจนถึงเหตุการณ์ที่เซี่ยเป่าเจินมีปากเสียงกับไป่ฉี และพอเถียงสู้ไม่ได้ก็พยายามจะลงไม้ลงมือ  แต่พลาดท่าล้มลงหน้ากระแทกพื้นจนฟันร่วง  ในทันทีไป่ชิกับไป่เชอะชี้ไปที่ทีวีแล้วหัวเราะเสียงดัง

        “โอ๊ย  คิดจะทำร้ายท่านฉีที่เป็นปรมาจารย์ด้านการต่อสู้  ช่างน่าขำอะไรอย่างนี้” ไป่ชิหัวเราะ  มือกุมท้อง  หางตามีน้ำตาเม็ดเล็ก ๆ ให้เห็น

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า สภาพดูไม่ได้เลย  นึกถึงพวกนั้นตอนโดนท่านฉีซัดลงไปกองกับพื้นจริง ๆ  เหมือนแม่นี่เลย” ไป่เชอะกล่าว

        ตามมาด้วยตอนที่ไป่ฉีดัดนิสัยเสียของเฉินเป่าหลิง  ฉากตอนที่เฉินเป่าหลิงปัดกล่องข้าวลงพื้น  สุดท้ายก็ต้องนั่งกินข้าวกล่องของทีมงานแทน

        “นายนี่ใจดีกับผู้หญิงจังนะ” เมิ่งชิงชิงมองมาทางไป่ฉี

        “กะ...ก็ถ้าหิว  งานมันก็ไม่เดินนี่ครับ” ไป่ฉีกล่าว  ก่อนที่เมิ่งชิงชิงจะหันไปดูรายการต่อ

        ช่วงที่ไป่ฉีเข้ามาปลอบเฉินเป่าหลิง และซ้อมคิวบู๊ด้วยกัน  ทั้ง 2 คนใกล้ชิดกันมาก  พอถึงช่วงที่เฉินเป่าหลิงกระโดดกอดไป่ฉี  ตรงนี้ไป่ฉีสะดุ้งเมื่อพบว่าเมิ่งชิงชิงมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

        “เอ่อ  พี่ชิงชิงครับ  นั่นก็เพื่องาน  ผมไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ นะ” ไป่ฉีรีบพูดแก้ตัว  เขายกมือทำท่ายอมแพ้ทันที

        “งั้นเหรอ” เมิ่งชิงชิงกล่าวเสียงเย็นเยียบ  สายตาเธอตอนนี้คมราวกับกระบี่เลยทีเดียว

        “ครับ  สาบานเลย” ไป่ฉีกล่าว

        เมื่อถึงช่วงเฉลย  ภาพทุกคนในกองถ่ายตกตะลึง  ปากอ้าตาค้าง  ทำให้ทุกคนในบ้านตอนนี้หัวเราะกันใหญ่  เพราะไป่ฉีตุ๋นพวกคนในกองถ่ายรวมถึงดาราด้วยกันซะเปื่อย  ยกเว้นเมิ่งชิงชิงที่ยังจ้องไป่ฉีตาขวาง

        “อ้า  อิ่มแล้ว ๆ เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำแล้วออกไปเดินเล่นกับแม่แกหน่อย  ที่รักไปกันเถอะ” ไป่ชิงหยุนกล่าวพร้อมกับจูงไป่เหลียนฮวาเข้าห้องนอนไป  จากนั้นเสียงน้ำก็ดังออกมาจากในห้อง

        “ฉันขอเก็บจานชามไปล้างก่อนนะคะ” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “เดี๋ยวฉันช่วยค่ะ” เมิ่งชิงชิงลุกขึ้นจะช่วยเก็บจานชามเข้าไปล้างในห้องครัว

        “ฮูหยินไม่ต้องหรอกค่ะ  เดี๋ยวฉันทำเอง  ฉันกับ 2 คนนั้นไม่มีเงินติดตัวมาเลย  ท่านฉีให้เงินค่ากิน  ให้ที่อยู่  แถมยังมอบโอกาสให้ฉันได้ศึกษาเพื่อเป็นความรู้ไปพัฒนาคนในตระกูลอีก  บุญคุณนี้ฉันจะตอบแทนท่านฉีด้วยการช่วยเหลืองานบ้าน  ให้ฉันทำเถอะนะคะ” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “ก็ได้ ๆ  แต่ไม่ต้องเรียกฉันว่าฮูหยินได้ไหม  เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เพื่อนของไป่ฉีจะมาอยู่ด้วยอีก 2 คน  ฉันอายน่ะ” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “ทราบแล้วค่ะ  นายหญิง” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “เรียกชิงชิง เฉย ๆ ก็ได้ค่ะ” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “ได้ค่ะ  คุณชิงชิง” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “เฮ้อ  เอาตามนั้นก็แล้วกัน” เมิ่งชิงชิงถอนหายใจ

        “พี่ชิงชิง  ของข้างบนจัดเสร็จแล้ว  ไปอาบน้ำกันดีกว่าครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “อือ  ไปกันเถอะ” เมิ่งชิงชิงยิ้ม  ก่อนจะเป็นฝ่ายจับมือไป่ฉีแล้วเดินนำขึ้นไปที่ห้องนอนชั้น 2

        “อ้าว  ขึ้นไปกันแล้วเหรอ” ไป่ชิงหยุนเดินออกมานั่งที่โซฟาเพื่อรอไป่เหลียนฮวาที่กำลังอาบน้ำอยู่

        “หวา เดี๋ยวก่อนครับพี่ชิงชิง” เสียงไป่ฉีดังมาจากชั้น 2 ทำให้คนที่อยู่ชั้นล่างมองขึ้นไปข้างบน  น้ำเสียงไป่ฉีดูหวาดหวั่นยังไงชอบกล

        พริบตาทุกคนก็ได้ยินเสียงฉีกขาดของผ้า  พร้อมกับเสียงร้องตกใจของไป่ฉี  ไป่ชิงหยุนยกยิ้มขึ้น  เพราะเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างบน

        “เดี๋ยว  พี่ชิงชิง  ตรงนั้นไม่ได้  อ๊า” เสียงร้องครางด้วยความเสียวซ่านของไป่ฉีดังขึ้น  ไป่โม่ลี่ที่ได้ยินถึงกับก้มหน้า  ใบหน้าแดงก่ำ  ส่วนไป่ชิกับไป่เชอะต่างสุมหัวกันหัวเราะไป่ฉี

        “ถ้าพี่....ไม่หยุด....อา....ผมจะเอา....อือ......คืนแล้วนะ” เสียงไป่ฉีดูแหบพร่า และกระท่อนกระแท่น

        “ว๊าย” ตามมาด้วยเสียงเมิ่งชิงชิง และเสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าด

        จากนั้นก็เป็นเสียงของเมิ่งชิงชิงกับไป่ฉีที่ดังสลับกันไปมา  ไป่โม่ลี่เอามือปิดหู  เพราะเสียงมันชวนให้เธอคิดถึงเรื่องบนเตียงระหว่างชายหญิง  ส่วนไป่ชิกับไป่เชอะถูกไป่ชิงหยุนไล่ออกไปจัดการกวาดใบไม้นอกบ้าน  เพราะเจ้าสองตัวนี้ชอบปากสว่าง

        “อ๊า  อ่ะ  อา” เสียงร้องแสดงถึงความสุขสมของไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงดังขึ้น  หลังจากเสียงเตียงดังต่อเนื่องกว่าครึ่งชั่วโมง

        ไม่นานเมิ่งชิงชิงก็เดินออกมาด้วยชุดเดิมที่เธอใส่ก่อนเข้าไป  แต่สภาพเสื้อดูยับยู่  ผมดูยุ่ง  แม้จะมัดรวบไว้ก็ตาม  เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามหน้าและลำคอ  เดินลงมานั่งข้าง ๆ ไป่ชิงหยุน  ทำแก้มป่อง

        “เป็นอะไรไป  หนูชิงชิง  อาการนี้งอนไป่ฉีมันรึไง หืม” ไป่ชิงหยุนถาม

        “หนูแค่จะลงโทษเขา  แต่ไม่คิดว่าจะถูกเขาเล่นงานคืนค่ะ  คุณพ่อ” เมิ่งชิงชิงกล่าว  คิ้วของเธอชนกัน

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า เดินได้คล่องแบบนี้  ยังไม่ถูกบุกรุกเข้าไปสินะ” ไป่ชิงหยุนถาม

        “อ๊ะ  ทำไมคุณพ่อถึงรู้ล่ะคะ” เมิ่งชิงชิงถาม  เธอสงสัย  เสียงออกจะชวนคิดขนาดนั้น  ทำไมคุณพ่อของไป่ฉีถึงรู้  แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการเดินคล่องไม่คล่องของเธอด้วย

        “ถ้าโดนเข้าไปครั้งแรกล่ะก็  ไม่มีทางเดินตรง ๆ แบบนี้ได้หรอก  อย่างแม่ของไป่ฉีน่ะ  รายนั้นนอนซมไป 3 วันเลย” ไป่ชิงหยุนกล่าว

        “คุณพ่อ” เมิ่งชิงชิงหน้าแดง  ก้มหน้าลงทันที

        “เจ้าตัวแสบล่ะเป็นไงบ้าง”  ไป่ชิงหยุนถาม

        “อยู่เก็บกวาดน้ำ  เอ๊ย  ผ้าปูที่นอนกับเตียงข้างบนค่ะ” เมิ่งชิงชิงตอบ

        “อ้าว  เสร็จกันแล้วเหรอ  แม่นึกว่าจะนานกว่านี้ซะอีก” ไป่เหลียนฮวาพูดเพื่อแซวลูกสะใภ้ของเธอ  เสียงของลูกชายกับลูกสะใภ้ดังลงมาถึงข้างล่าง  เธออาบน้ำไปก็เลยอดใจไม่ฟังไม่ได้

        “นั่นน่ะสิ  ตอนแรกพ่อคิดว่าจะได้หลานใน 3 เดือนนี้ซะอีก” ไป่ชิงหยุนกล่าว

        “คุณพ่อกับคุณแม่อย่าล้อเล่นแบบนั้นสิคะ  ไป่ฉีอายุยังไม่ถึงเลย  เรา 2 คนตกลงกันไว้ว่าถ้ายังไม่ถึงเวลา  จะไม่ทำเกินเลยไปกว่านี้เด็ดขาด” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        ค่ำคืนวันย้ายบ้านผ่านพ้นไป  เช้าวันใหม่มาถึง  ไป่โม่ลี่เป็นคนทำอาหารเช้าให้ทุกคนกิน  อาหารดูปกติดี  แต่เหยือกตรงหน้าไป่ฉีนั้นมันไม่ปกติ  สายตาทุกคู่มองไปที่เหยือกนั้น

        “โม่ลี่  นี่มันอะไร” ไป่ฉีถาม

        “ไข่ขาวไงคะ  ทั้งแผงเลย  เห็นเมื่อวานคุณฉีกับคุณชิงชิงทำ........  ก็เลยต้องบำรุงสักหน่อย  ท่านหญิงเหลียนฮวาจะได้อุ้มหลานเร็ว ๆ” ไป่โม่ลี่กล่าว  คำตอบที่ได้จากเธอทำให้ไป่ชิงหยุนอดหัวเราะไม่ได้  ไป่เหลียนฮวาถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ  เห็นทีหลังจากนี้เธอคงต้องสอนสามัญสำนึกเรื่องพวกนี้ให้ซะแล้ว  ส่วนเมิ่งชิงชิงปิดหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง

        “อึก ๆ ๆ ๆ” ไป่ฉีตัดสินใจกระดกดื่มจนหมดเกลี้ยง  ก่อนจะวางลงบนโต๊ะจนเกิดเสียง  ทำให้ทุกคนหันมามอง

        “ขอบใจมาก  แต่ฉันคงกินข้าวไม่ไหวแล้วล่ะ” ไป่ฉีกล่าว

        “นายไม่จำเป็นต้องกินก็ได้นะไป่ฉี” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “ไม่ได้หรอก  เมื่อวานผมปล่อยไปเยอะ  ขอเร่งกำลังการผลิตก่อน  เผื่อคืนนี้จะได้เล่นกับพี่ชิงชิงอีก” ไป่ฉียิ้ม

        “ไม่  มี  ทาง  คนลามก  ไม่คุยด้วยแล้ว” เมิ่งชิงชิงหันหน้าไปทางอื่นทันที

        “เอ๋  ทั้งที่เมื่อวานพี่เป็นคนเริ่มแท้ ๆ” ไป่ฉียิ้ม  ทำให้เมิ่งชิงชิงสะดุ้ง

        “ฉันแค่อยากแกล้งนาย  แต่..... ห้ามพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเพื่อนของนายเด็ดขาดนะ” เมิ่งชิงชิงกำชับ

        “ครับ  เห็นทีผมคงต้องให้ช่างมาติดวัสดุเก็บเสียงซะแล้ว  เวลาเล่นกัน 2 คนจะได้ไม่มีใครรู้” ไป่ฉีกล่าว

        “เจ้าคนมักมาก” เมิ่งชิงชิงชี้หน้า  พอเธอกล่าวจบ  ทุกคนก็หัวเราะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

        บรรยากาศมื้อเช้าเต็มไปด้วยเสียหัวเราะเช่นนี้  จนถึงช่วงสาย  รถบรรทุกของบริษัทรับขนย้าย 2 คันก็มาจอดหน้าบ้านของครอบครัวไป่ฉีเรียบร้อยแล้ว  พร้อมกับมีชายหนุ่ม 2 คนเดินลงมาจากรถหรูที่ขับนำหน้ารถของบริษัทขนย้ายมา

_____________________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+