ตอนที่ 13 การปะทะของสองพญาสัตว์
“ข้าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคนในหมู่บ้านเป็อันขาดตายเป็ตายโว้ย!” นายแสนที่เป็นักรบชั้นพันที่มักจะเงียบมาตลอดได้ส่งเสียงะโขึ้นก่อนจะะโเข้าไปช่วยพันพาสู้กับพญาหมูป่าอย่างห้าวหาญ……
“ถึงข้าจะไม่เก่งเท่าพ่อผู้ใหญ่หรือพ่อแสนและพี่ผาข้าก็จะขอสู้จนตัวตายเช่นกัน!” ไอ้ดำที่อยู่ใกล้ๆกับนายแสนได้พูดเสริมขึ้นอีกคน ก่อนจะวิ่งตามนายแสนมาติดๆ ……
ข้าเองก็ด้วย!
ข้าด้วย!
ฆ่ามัน!
โอ้ยยยยยยยย!
ทุกคนต่างก็ไม่คิดที่จะถอยหนี ถึงแม้ว่าพญาหมูป่าจะแข็งแกร่งเท่ากับนักรบขั้นพันขั้นสูงก็ตามแต่แต่ก็หาได้มีใครหวาดกลัวต่อความตายไม่มีเพียงแค่ไอ้แดงคนเดียวที่ยังนอนจุกอยู่มันจึงไม่ได้ลุกขึ้นมาพูดตอบเหมือนกับคนอื่นๆ …….
“ทุกคนอย่าพึ่งเข้ามาให้ตั้งขบวนทัพตาข่ายล้อมรอบเอาไว้ และเตรียมธนูกับหน้าไม้ให้พร้อม ข้าจะวิ่งวนและล้อมันไปรอบๆเอง พยายามยิ่งเข้าจุดบอดของมันให้ได้!” พันผารู้สึกซาบซึ้งใจนักที่ทุกคนยอมที่จะสู้ตายกับเขาซึ่งมันทำให้ขานึกทหารคนสนิทของเขาที่เสียสละเพื่อให้เขาหนีรอดมาได้ในตอนที่อยู่หมู่บ้านของเขาเอง……..
ตกลง!
ทุกคนรีบทำตามแผนที่พันผาบอกทันทีถึงแม้จะสงสัยอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีใครถามสิ่งใดออกมาเพราะวินาทีนี้ถ้าพลาดแม้แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้นอาจจะหมายถึงความตายของใครคนใดคนหนึ่งได้เลย ดังนั้นทุกคนจึงทำตามอย่างแข็งขัน………
โฮ้!!!!!!!
ตึง ตึง ตึง!
หวืดดดดดดดดดด!
ตู้มมมมมมมมมมม!!
เมื่อการต่อสู้เริ่มต้นขึ้นได้ไม่นานพื้นดินแถวนั้นก็เต็มไปด้วยหลุมจำนวนมากจากการที่พญาหมูป่าขวิดเข้าใส่พันผาแล้วพลาดเป้าซึ่งทำให้ตามร่างกายของมันนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยถลอกจำนวนมากและยังมีาแอีกไม่น้อยที่เกิดขึ้นจากลูกธนูของนักล่าหมู่บ้านท่านเสด็จที่พันผาหลอกให้มันเปิดช่องว่างตามตัวแต่ก็ไม่ใช่แผลที่ร้ายแรงนัก………..
“ลูกธนูข้าหมดแล้ว!”
“ข้าเองก็เหมือนกัน ไม่เหลือสักดอกเลย!”
“ข้าเหลือดอกสุดท้าย!”
และในตอนนั้นเองลูกธนูที่ได้เตรียมมาก็ได้หมดลงหลังจากที่ยิงใส่พญาหมูป่าไปจำนวนมากแล้วแต่ก็ยังไม่อาจที่จะเอาชนะพญาหมูป่าลงได้ และในเวลาเดียวนั้นเอง……..
โฮ้!!!!!
ตู้มมมมมมมมมมม!!
อ๊า!
ใน่ที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันในเสี้ยววินาทีนั้นพญาหมูป่าก็ได้เร่งความเร็วของมันเพิ่มขึ้นไปอีกจนทำให้มันสามารถตามติดถึงด้านหลังของพันผาได้ก่อนที่จะขวิดไปด้านข้างตัวของพันผาอย่างรุนแรงแต่โชคดีที่พันผาสามารถหลบมันได้แต่เขาก็ต้องได้รับาเ็ที่ขาจนตนเองต้องเสียงหลักล้มลงไปและก่อนที่จะได้ลุกขึ้นมา พญาหมูป่าก็มาหยุดที่เบื้องหน้าของพันผาแล้ว….
โฮกกกกกกกกกกก!
ฟึ๊ด! ฟึ๊ด! ฟึ๊ด!
พี่ผา!
อ้ายผา!
ไอ้ผา!
ตึง ตึง ตึง!
ซึ่งพญาหมูป่าที่เห็นว่าพันผาเสียหลักไปแล้วนั้นมันก็แสดงท่าทางพอใจและโอ้อวดออกมาอย่างภาคภูมิ เพราะตัวมันเป็ถึงาาของที่นี่ดังนั้นคนที่ทำให้มันไม่พอใจก็ต้องพบจุดจบแบบนี้และมันไม่ได้สนใจคนอื่นที่อยู่รอบข้างเลยสักนิดเดียวเพราะมีเพียงแค่มนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าของมันเท่านั้นที่ทำให้มันได้รับาเ็หนักมันจึงเลือกที่จะขยี้พันผาให้ตายคาที่แต่ทว่าในตอนที่มันกำลังจะวิ่งเข้าใส่พันผานั้นเอง………
“ไม่! ท่านพ่อ!”
ซึ่งตอนนั้นเสียงของกล้วยได้ะโขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มที่โผล่ออกมาจากด้านหลังพุ่มไม้ที่อยู่ข้างๆไม่ห่างจากพันผามากนัก…….
“ออกไปจากพ่อของข้านะไอ้หมูป่าบ้า!”
ฟิ้ววววววว!!
แป๊ะ!
ซึ่งในตอนที่กล้วยโผล่ออกมาเขาได้เห็นภาพที่พ่อของเขากำลังตกอยู่ในอันตรายเขาจึงคิดที่จะช่วยพ่อของเขาแต่เขาไม่มีอาวุธในมือเลยนอกจากกล้วยหอมลูกใหญ่ที่อยู่ในมือ เขาจึงได้ขว้างมันออกไปตามสัญชาตญาณและเข้าไปโดนหัวของพญาหมูป่าอย่างจัง……..
โฮกกกกกกกกก!
ซึ่งการกระทำของกล้วยนั้นทำให้พญาหมูป่าโกรธมากเพราะมันเหมือนกับว่ามันกำลังโดนดูถูกอยู่หากว่าสิ่งที่กล้วยขว้างออกมานั้นเป็ก้อนหินมันจะไม่ว่าอะไรเลย แต่เด็กมนุษย์คนนี้กลับใช้กล้วยหอมขว้างใส่มันเสียอย่างนั้นมันจึงคำรามออกมาและเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กล้วยแทน โดยไม่สนใจต่อพันผาอีก……..
ตึง ตึง ตึง!
“ไม่นะกล้วย! รีบหนีไปเร็วลูกพ่อ!”
ไอ้หนูกล้วย!
ทั้งพันผาและทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็ใเมื่อเห็นกล้วยปรากฏตัวขึ้นแต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาใมากกว่าเดิมนั้นก็คือพญาหมูป่าเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ไปเป็กล้วยแทนและมันก็ยากที่ทุกคนจะเข้าไปช่วยกล้วยได้ทัน เพราะระยะที่ห่างกันเกินไป……..
โฮกกกกกกกกกก!!
แปร้น แปร้น
ปัง!!!
ตู้มมมมมมมมมม!!
ทว่าในตอนนั้นเอง ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมดเพราะเสียงคำรามที่ดังจนทำให้พื้นป่าสั่นะเืได้ดังขึ้นซึ่งทุกคนรู้ดีว่าเ้าของเสียงนั้นคือใครก่อนที่พญาคชสารพงไพรสี่งาจะโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ด้านหลังของกล้วยแล้วใช้งาทั้งสี่ที่ยาวของตนพุ่งเข้าจู่โจมพญาหมูป่าที่กำลังวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจนร่างของพญาหมูป่ากระเด็นถอยหลับไปชนกับต้นไม้ใหญ่…….
หือ?
สิ่งที่เกิดขึ้นใน่เวลาอันสั้นนี้ทำให้ทุกคนที่เห็นถึงกับลืมหายใจไปเลยเพราะไม่มีใครคิดว่ากล้วยจะรอดและจะมีพญาคชสารพงไพรปรากฏตัวออกมาช่วยเช่นนี้…….
ตึง ตึง ตึง!
“กล้วย! ลูกมาที่นี่ได้เยี่ยงไร!?”พันผาพยายามลุกขึ้นและวิ่งออกจากจุดที่ตนนอนอยู่หลังจากที่ได้สติกลับมาแล้วเห็นลูกชายของตน โดยไม่สนว่าจะมีพญาคชสารพงไพรยืนอยู่เขารีบถามบุตรชายของคนด้วยความเป็ห่วงและความกังวลทันทีการ……..
“พ่อ ท่านหลบไปก่อน! ตรงนี้ให้พ่อใหญ่เป็ผู้จัดการเองเอาไว้จบเื่นี้ก่อนพวกเราค่อยคุยกันทีหลังก็ยังไม่สาย”กล้วยตอบรับพ่อของตนด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันกลับไปมองที่พญาคชสารพงไพรและพญาหมูป่าที่กำลังจะเผชิญหน้ากัน…….
อ๊ะ!
“ดะ ดะ ได้!” พันผาพยักหน้าตอบรับลูกชายของเขาด้วยสีหน้าที่ยังมึนงงอยู่เพราะเขาไม่เคยเห็นลูกชายทำตัวแบบนี้มาก่อน…….
หืม!
“นั่น! พญาหมูป่าจะสู้กับพญาคชสารพงไพรแล้ว!”ไอ้โอ่งที่ซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ด้านหลังของก้อนหินใหญ่กับไอ้ไก่ได้และตั้งใจดูด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่เห็นพญาสัตว์ทั้งสองตั้งท่าต่อสู้กัน ……
โฮ้! อู้ด อู้ด
โฮ้! แปร้น แปร้น
ตึง ตึง ตึง
ตุบ! ตุบ!
โครม โครม!
หลังจากที่พญาหมูป่าถูกพญาคชสารพงไพรชนจนปลิวกระเด็นไปชนกับต้นไม้ก่อนหน้านี้มันก็ได้ลุกขึ้นมาอย่างว่องไวก่อนจะจ้องมองไปที่พญาคชสารพงไพรอย่างอาฆาตและเคียดแค้นเพราะถูกโจมตีโดยไม่ให้ตั้งตัวซึ่งมันเองก็เป็พญาสัตว์ในเขตนี้เช่นกัน มันจึงไม่กลัวพญาคชสารพงไพรแต่อย่างใดมันจึงคิดที่จะสู้หักหาญกับอีกฝ่าย…….
แน่นอนว่าพญาคชสารพงไพรเองก็ไม่กลัวอีกฝ่ายเช่นกันดังนั้นการต่อสู้ของทั้งสองพญาสัตว์จึงได้เริ่มขึ้นแต่ด้วยความว่องไวของพญาหมูป่าที่มี มันจึงมารถเข้าจู่โจมพญาคชสารพรไพรได้เร็วกว่าที่พญาคชสารพงไพรจะได้ขยับตัวซึ่งพญาหมูป่าคิดที่จะใช้นอของมันแทงไปที่ต้นขาของพญาคชสารพงไพรเพื่อทำให้พญาคชสารพงไพรเสียสมดุล…….
แม้ว่าพญาคชสารพงไพรจะเคลื่อนที่ได้ช้ากว่าแต่งวงของพญาคชสารพงไพรกลับสามารถขยับได้เร็วและสามารถจับไปที่หัวของพญาหมูป่าได้ก่อนที่นอของพญาหมูป่าจะถึงตัวและใช้งวงที่จับหัวของพญาหมูป่าไว้ดันร่างอีกฝ่ายให้เปลี่ยนทิศทางไปด้านข้าง……
ตึง ตึง ตึง!
ฉึก!
อู๊ดดดดดดดด!!
ซึ่งในตอนที่ร่างของพญาหมูป่าเบี่ยงไปด้านข้างซ้ายของพญาคชสารพงไพรนั้นงาสองอันที่อยู่ด้านซ้ายก็ได้เสียบเข้าไปที่บริเวณซี่โครงของพญาหมูป่าอย่างจังจนทำให้พญาหมูป่าต้องส่งเสียงร้องออกมาอย่างเ็ป แต่ด้วยความอึดของพญาหมูป่ามันจึงอดทนและใช้แรงขาดีดตัวออกให้พ้นจากระยะงาของพญาคชสารพงไพร…….
ซึ่งหลังจากที่พญาหมูป่าสามารถหลบออกมาจนพ้นระยะการโจมตีของพญาคชสารพงไพรแล้วมันก็ทำท่าฟึดฟัดไม่พอใจและโกรธเกรี้ยวเพราะมันกำลังได้เปรียบต่อพวกมนุษย์อยู่แท้ๆและแม้ว่ามันจะได้รับาเ็จากพวกมนุษย์แต่มันก็ไม่ได้รุนแรงนักต่างจากการโจมตีของพญาคชสารพงไพรที่ทั้งหนักหน่วงและถึงตายได้หากมันไม่ดีดตัวออกมาก่อน…….
แปร้น แปร้น แปร้น แปร้น!
โฮกกกกกกกกกก!
ตึง ตึง ตึง ตึง
ส่วนคชสารพงไพรที่เห็นว่าตนได้เปรียบแล้วมันจึงรีบวิ่งเข้าใส่พญาหมูป่าอีกครั้งโดยไม่ปล่อยให้พญาหมูป่าได้มีเวลาตั้งตัวเพราะหากพญาหมูป่าตั้งตัวได้ ตนคงไม่มีโอกาสได้โจมตีมันอีกแน่ ดังนั้นพญาคชสารพงไพรจึงใช้โอกาสนี้เพื่อที่จะปิดฉากการต่อสู้จบลงโดยเร็ว………
ทว่าในตอนที่พญาคชสารพงไพรวิ่งเข้ามาใกล้จะถึงตัวของพญาหมูป่าพญาหมูป่าก็ได้เบี่ยงตัวหลบแล้วพุ่งเข้าใส่กล้วยที่ยืนห่างออกไปอยู่ด้านหลังแทนเพราะมันคิดว่าเด็กน้อยมนุษย์ผู้นี้จะต้องเป็จุดอ่อนของกลุ่มมนุษย์และพญาคชสารพงไพรดังนั้นด้วยความเ้าเล่ห์และมากแผนการของมันมันจึงเลือกที่จะโจมตีกล้วยก่อนที่จะหนีไป…….
ตึง ตึง ตึง ตึง
กล้วยระวังลูก!
ไอ้กล้วย!
ซึ่งในตอนที่ทุกคนเห็นพญาหมูป่าเปลี่ยนทิศทางเข้าใส่กล้วยเสียงร้องอุทานด้วยความใของพันผาและคนอื่นๆ ในกลุ่มล่าสัตว์ก็ได้ดังขึ้นแต่ด้วยความที่ทุกคนต่างก็อยู่ไกลจากกล้วยมันจึงไม่มีใครที่จะเข้ามาช่วยกล้วยได้ทันเว้นแต่พันผาที่อยู่ใกล้ที่สุดแต่ก็ไม่อาจลุกขึ้นไปช่วยลูกชายของเขาได้เพราะตนได้รับาเ็ที่ขา……
“ท่านพ่อ ส่งหอกในมือของท่านมาให้ข้าเร็ว”ทว่ากล้วยเด็กน้อยที่ใครๆ ก็คิดว่าเขาต้องกลัวจนสติแตกกลับยังคงยืนนิ่งและมีสติครบทุกอย่างแถมยังะโบอกให้พ่อของเขาส่งหอกที่อยู่ในมือมาให้ด้วยแววตาที่จริงจัง…….
หืม!
“เอ้าลูก! รับไป”
ในตอนแรกที่พันผาได้ยินคำขอจากกล้วย เขาก็รู้สึกมึนงงและสงสัยแต่ไม่นานเขาก็ได้สติเพราะแววตาที่จริงจังของกล้วยที่จ้องมองมาที่ตนเขาจึงตัดสินใจส่งหอกในมือให้กับลูกชายอย่างไม่ลังเลใจอีกเพราะสถานการณ์ในตอนนั้นมันไม่มีตัวเลือกให้เลือกนักนอกจากต้องเชื่อมั่นในตัวของกล้วยเท่านั้น…..
ฟิ้ว!
หมับ!
ตึง ตึง ตึง!
ฉึบ!!
อี๊ดดดดดดดดดดด!
อ๊า!
ครืดดดดดดดดดด!
ซึ่งในตอนที่ทั้งสองหนึ่งเด็กหนึ่งพญาหมูป่าเข้าปะทะกันนั้นได้เกิดเสียงเนื้อที่ถูกแทงดังให้ได้ยินอย่างชัดเจนและมันทำให้ทุกคนคิดว่าเป็กล้วยที่ถูกนอของพญาหมูป่าแทง……..
กล้วยยยยยย!!
โฮกกกกกกกกกกก!!
แปร้น แปร้น!
ทุกคนไม่ว่าจะเป็กลุ่มนักล่าสัตว์หรือคชสารพงไพรพ่อลูกที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นทั้งหมดต่างพร้อมใจกันส่งเสียงร้องออกมาอย่างเป็กังวลและร้อนใจเพราะพญาหมูป่าได้พุ่งเข้าใส่กล้วยและดันร่างของกล้วยให้ถอยกลับไปด้านหลังพร้อมกับตัวของมันหลายสิบเมตร…….
ไม่! ไม่! ไม่!
“กล้วยลูกพ่อ!” เมื่อพันผาได้สติเขาก็รีบลุกขึ้นจากพื้นและรีบวิ่งเข้าไปหากล้วยเพื่อที่จะช่วยลูกชายของตนอย่างร้อนใจและโกรธเกรี้ยวโดยที่ไม่สนใจอาการาเ็ที่ขาของตนสักนิด……
“เร็วเข้าทุกคน! ยังไงก็ต้องก็ช่วยไอ้กล้วยให้ได้”ซึ่งในเวลาเดียวกันนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้เช่นกันก่อนจะะโบอกให้ทุกคนรีบเข้าไปช่วยกล้วยและตามพันผาไป…..
ขอรับพ่อผู้ใหญ่!
แปร้น! แปร้น! แปร้น!
นอกจากพันผาและกลุ่มล่าสัตว์ของหมู่บ้านแล้วคชสารน้อยเองก็วิ่งเข้าไปหากล้วยเพื่อที่จะช่วยเหลือกล้วยเช่นกัน เพราะกล้วยเคยช่วยเหลือมันเอาไว้ก่อนหน้านี้แถมยังตกลงเป็เพื่อนกับมันด้วย แล้วมันจะปล่อยให้กล้วยต้องตายได้อย่างไรถึงแม้ว่ามันจะยังเล็ก แต่มันก็ไม่ได้กลัวตายเลยสักนิด…….