ชิเอลย้อนอดีต
ณ ห้องพยาบาลหรู ของโรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง
ร่างสูงโปร่งนอนราบอยู่บนเตียงกว้าง ผิวขาวเนียนมีรอยช้ำน่ากลัวที่บริเวณรอบข้อมือขวา คิ้วเรียวขมวดแน่น แสดงออกถึงความเ็ปรวดร้าว ร่างกายของเขากระตุกถี่รัว
หยดน้ำใสๆ ไหลออกจากตาเป็สายยาว หลังจากนั้นร่างกายที่กระตุกถี่รัวก็ค่อยๆ แน่นิ่ง ไม่ขยับเคลื่อนไหว สัญญาณชีพจรก็ค่อยๆ แ่ลง แ่ลง
ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ดดดด~
เฮือก ชิเอลสะดุ้งตื่นขึ้นทันที หลังจากสัญญาณชีพจรของเขาหายไป ใบหน้างามมีเหงื่อซึมทั่วกรอบหน้า เสียงหอบหายใจ หืดหาด ดังขึ้นเป็ระยะ ราวกับคนตรงหน้าเขาเพิ่งผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก
ชิเอลอยู่ในท่านั่งขาเรียวเหยียดยาว สองมือรีบดึงเสื้อขึ้นพลางเพ่งมองที่หน้าท้องด้านซ้ายของตนทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความใ
นิ้วเรียวยื่นไปัักับรอยแผลเป็ที่นูนขึ้นมาจากท้องด้านซ้ายของเขา เป็รอยยาวขนาดประมาณ5เิเ ลักษณะรอยคล้ายกับรอยถูกแทง
แล้วขนาดของรอยก็เหมือนกับในฝันของเขา!!!
หรือเขาอาจจะไม่ได้ฝัน ถ้าไม่ได้ฝันเขารอดมาได้อย่างไร!!
ทันใดนั้นชิเอลก็รู้สักปวดขมับด้านขวา จึงเลื่อนมือขึ้นไปัั แต่กลับพบััอ่อนนุ่มของผ้าก็อตที่ถูกพันไว้แทน ชิเอลรีบดึงสายที่เชื่อมติดกับร่างกายแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่อไปสำรวจตัวเองทันที
เขาค่อยๆ แกะผ้าก็อตออกอย่างเบามือ ปรากฏ แผลถูกเย็บที่ขมับข้างขวาของเขา น้ำตาที่เพิ่งแห้งไปไหลลงมาอีกครั้ง นิ้วเรียวค่อยๆ แตะมันอย่างเบามือ แผลนี่ เหมือนกับแผลที่เขาเคยได้รับครั้งแรกจากคนที่เขารัก!!
“เจค เจค เปิดระบบ” ชิเอลเอ่ยขึ้น เขาต้องยืนยันอะไรสักอย่าง
[ระบบกำลังดำเนินการกรุณารอสักครู่]
[ระบบจะเปิดใน 3…2…1]
[สวัสดีครับคุณชิเอล มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ] ภาพโฮโลเเกรมถูกกางออกต่อหน้าชิเอล ปรากฏเป็รูปผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคมคายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นทันทีที่ระบบถูกเปิดขึ้น
เจคเป็เอไอประจำตัวของชิเอลที่ชิเอลปิดการสื่อสารไว้ หลังจากที่คาร์เตอร์สามีของเขาเริ่มมีพฤติกรรมรุนแรงต่อเขา เพราะกลัวว่าพี่ชายของตนที่ชอบแอบเข้ามาดึงข้อมูลเพื่อสอดส่องพฤติกรรมของเขากับสามีจะรู้เข้า แล้วจะถูกบังคับให้หย่า
ความจริงพี่ชายของเขาไม่เคยก้าวก่ายอะไรในชีวิตของเขาเลยสักครั้ง เว้นก็แต่เื่คาร์เตอร์เื่เดียว แต่ถึงอย่างไรความรักโง่งมมันก็บังตาเขา จนทำให้เขาตัดขาดจากคนภายนอก แล้วเลือกที่จะปิดระบบเจคเพื่อตัดปัญหาที่จะเกิดขึ้นภายหลังแทน
“วันนี้วันที่เท่าไหร่”
[วันนี้วันที่ 17 มาร์ ปี 4786ครับ]
“4786?” ชิเอลครุ่นคิด หืม 4786 เขาจำได้ว่าวันที่เขาโดนผลักตกเหวคือปี 4788 นั่นก็คืออีกสองปีข้างหน้า เขาแต่งงานกับคาร์เตอร์ตอน4783 เท่ากับ ผ่านมาแล้วสามปี นั่นหมายความว่าม่านฟ้าเข้ามาอยู่ในบ้านเรือนหอของเขาได้1ปีแล้ว
ชิเอลกับคาร์เตอร์ต้องแต่งงานกันเพราะสัญญาระหว่างแม่ของชิเอลกับแม่ของคาร์เตอร์ เนื่องจากทั้งสองเป็เพื่อนสนิทกัน หลังจากที่พ่อกับแม่ชิเอลเสียเพราะอุบัติเหตุ(คนอื่นทราบว่าเป็อุบัติเหตุ)หลังจากนั้น3ปีชิเอลก็ตกลงแต่งงาน เพราะหลงรักคาร์เตอร์ ที่คอยมอบความอบอุ่น อ่อนโยน คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจเขา ตลอดระยะเวลาสามปีที่เขาสูญเสียพ่อกับแม่ไป
ในวันแต่งงานของเขากับคาร์เตอร์เป็วันที่พวกเขาทั้งสองได้พบกับม่านฟ้าเป็ครั้งแรก แต่คาร์เตอร์ก็ยังอ่อนโยนดูแลเขาอย่างปกติดีเหมือน่ที่ศึกษาดูใจกัน วันนั้นชิเอลยังจำสายตาที่อ่อนโยนที่คาร์เตอร์จ้องมองเขาได้ไม่ลืม
มันเหมือนกับว่า ดวงตาคู่นี้ สายตาแบบนี้ จะจ้องมองเขาแค่เพียงคนเดียวจากผู้คนทั่วทั้งกาแล็กซี แต่หลังจากแต่งงานเสร็จยังไม่ทันเข้าห้องหอ คาร์เตอร์ที่เป็นายพลหัวหน้าหน่วยปราบปรามกาแล็กซีก็มีงานด่วนต้องไปจัดการเนื่องจากมีโจรสลัดบุกยึดดาวเกษตรกรรมชั้น3ที่เป็ดาวอู่ข้าวอู่น้ำของดาวเมืองหลวง
มีคำสั่งด่วนให้สามีหมาดๆ ของเขาต้องทำหน้าที่นี้ด้วยตัวเอง เขาทั้งสองจำใจต้องจากกัน แต่หลังจากนั้นทั้งเขากับคาร์เตอร์ก็ไม่เคยได้ติดต่อกันอีกเลยทั้งๆ ที่มันเป็เื่ที่ง่ายมาก แต่ราวกับว่าคาร์เตอร์เมินเฉยต่อการติดต่อของเขา
หลังจากนั้นสองปีคาร์เตอร์กลับมาบ้านพร้อมกับม่านฟ้า คาร์เตอร์เอ่ยกับทุกคนว่าม่านฟ้าจะเป็ภรรยารักเพียงหนึ่งเดียวของเขา
สายตาที่คาร์เตอร์มองชิเอลมันเต็มไปด้วยความมืดมิดและเกลียดชัง ชิเอลหัวใจแหลกสลาย ตนเฝ้ารอเวลาที่จะเจอคนรักมาตลอด2ปีโดยไม่มีการติดต่อมา แต่พอได้เจอกลับกลายเป็ว่า คาร์เตอร์พาใครอีกคนเข้ามาแทนที่เขา หัวใจของเขามันแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี
เขาจำได้ว่าม่านฟ้ามาวันแรกก็สร้างเื่ให้กับเขา
คาร์เตอร์แยกห้องนอนกับชิเอลทันที แล้วไปนอนกับม่านฟ้า
ชิเอลที่เดินผ่านหวังจะตามคาร์เตอร์กลับห้อง กลับได้ยินเสียงร่วมสัมพันธ์หืดหาดดังระงมของคนทั้งสองลั่นออกมาข้างนอก มันดังมากเหมือนกับ้าประกาศให้เขารู้ ว่าคนทั้งสองกำลังทำอะไรกัน
ชิเอลหอบหัวใจที่แตกละเอียดกลับร้องไห้คนเดียวในห้อง ใจหนึ่งอยากจะหายออกไปจากเื่แบบนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็ยังยืนยันที่จะอยู่กับคาร์เตอร์ถึงแม้ว่าจะเ็ปแค่ไหนก็ตาม
ในวันที่คาร์เตอร์เข้าไปเคลียร์เอกสารที่กองทัพ ม่านฟ้ารั้งตัวเขาเอาไว้ตอนที่เขาจะลงบันได ม่านฟ้าแสร้งทำตัวน่าสงสาร ร้องขอให้เขาอย่าเกลียดอย่าโกรธตน โดยมือแม่บ้านจากเผ่าพันธุ์อื่นที่ไม่ใช่หุ่นยนต์แม่บ้านมองอยู่
จากนั้นม่านฟ้าก็ทำทีว่าเขาผลักตนตกบันได ต่อหน้าต่อตาแม่บ้าน ทั้งๆ ที่ความจริงเขาไม่ได้ััตัวม่านฟ้าเลยด้วยซ้ำ หลังจากคาร์เตอร์ทราบเื่ว่าชิเอลผลักม่านฟ้าตกบันได ชิเอลก็ถูกคาร์เตอร์ด่าทอโดยที่ไม่ถามหรือไม่ฟังชิเอลอธิบายอะไรเลย แล้วเรียกร้องให้หย่า
แต่ก็เป็ตัวชิเอลเองที่ไม่ยอม หลังจากนั้นเื่ราวก็ยิ่งค่อยๆ เลวร้ายขึ้น แต่คาร์เตอร์ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับชิเอลเลยสักครั้ง
และเริ่มมีข่าวลือกระจายทั่วคฤหาสน์ว่าชิเอลแท้จริงแล้วไม่ใช่คนดีแต่เป็คนร้ายกาจ และข่าวลือก็กระจายออกไปเรื่อยๆ
แล้วต้นเหตุที่ทำให้ชิเอลอยู่ในสภาพนี้ตอนนี้ก็คือม่านฟ้าอีกเช่นเคย
16 มาร์ 4783 (วัน/เดือน/ปี) อีกสามวันจะเป็วันครบรอบ150ปีบริษัทลูกในเครือ ดีร็อกซา ซึ่งเป็บริษัทในเครือของครอบครัวคาร์เตอร์ วันนี้เป็วันที่อากาศสดใส ชิเอลนั่งจิบชาอยู่ริมสระว่ายน้ำของบ้านด้วยท่าทีสบายๆ แต่ความสงบของชิเอลก็อยู่ได้ไม่นาน
“ก็ว่าอยู่ว่าอยู่ที่ไหน มานั่งแห้งเหี่ยวอยู่ตรงนี้เองหรอ หึ” ม่านฟ้าเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินมาพบหน้าชิเอล ชิเอลไม่ได้ตอบโต้อะไร ทำเพียงแค่ปรายตามองคนตรงหน้า
“ถึงทำตัวสูงส่งยังไง คาร์เตอร์เขาก็ไม่สนใจแกหรอก” ม่านฟ้าไม่หยุดพูด ชิเอลไม่ได้โต้ตอบและกำลังจะลุกหนีไปจากคนตรงหน้า
“หึ ทำตัวสูงส่งไปก็เท่านั้นแหละ ที่ได้แต่งงานกับคาร์เตอร์ก็เพราะพ่อกับแม่ตาย คงภูมิใจมากสินะ” ม่านฟ้าเย้ยหยัน
ชิเอลคิ้วกระตุก หันกลับมาผลักม่านฟ้าร่วงตกน้ำไปด้วยความโมโห ว่าเขาว่าได้ แต่อย่าเอ่ยถึงพ่อกับแม่เขา เขายอมไม่ได้
แต่จังหวะนรกก็บังเกิดขึ้นเมื่อคาร์เตอร์เห็นภาพที่ชิเอลผลักม่านฟ้าร่วงลงน้ำพอดี
“ม่านฟ้า!!” คาร์เตอร์ะโลั่น ทำเอาคนที่อยู่ละแวกนั้นมาแอบดูด้วยความสงสัย
ตู้ม คาร์เตอร์ะโลงไปช่วยม่านฟ้าที่แสร้งตะเกียกตะกายทำทีว่าจะจมน้ำอย่างไรอย่างนั้น คาร์เตอร์อุ้มม่านฟ้าที่ตัวสั่นเทาในท่าเ้าสาว ค่อยๆ บรรจงวางลงที่พื้นขอบสระ
ชิเอลที่เห็นอย่างนั้นก็เตรียมจะเดินจากไป แต่ข้อมือเขาก็ถูกกระชากเอาไว้ด้วยแรงมหาศาล
“เธอเป็บ้าไปแล้วหรอ ฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่ารังแกคนรักของฉัน” คาร์เตอร์พูดขึ้น โดยที่ไม่เอ่ยถามเหตุการณ์ใดๆ ก่อนหน้าแม้เพียงครึ่งคำ
“ม่านไม่เป็อะไร คาร์เตอร์ปล่อยคุณชิเอลเถอะครับ เดี๋ยวคุณชิเอลจะเจ็บ” ม่านฟ้านั่งกอดเข่าเอ่ยด้วยเสียงสั่นๆ
“หึ ก็สมควรแล้วนี่” ชิเอลเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเ็า เหยียดตาไปมองม่านฟ้า แล้วกลับมาสบตาคาร์เตอร์ถึงแม้จะเจ็บแค่ไหนเขาก็จะไม่ยอมแสดงให้คนตรงหน้าเห็นเป็อันขาด
“หรอ งั้นเธอก็สมควรโดนด้วยเหมือนกัน” คาร์เตอร์เอ่ยด้วยความเ็า แล้วผลักชิเอลเต็มแรง ทำให้ร่างสูงโปร่งของชิเอลตกลงไปในน้ำ
ด้วยความที่คาร์เตอร์ใส่แรงเข้าไปหลายส่วนทำให้ศีรษะของชิเอลไปกระแทกกับขอบสระน้ำ เืสีสดไหลออกมาทำให้พื้นน้ำสีใสกลายเป็สีชมพูจางๆ
คาเตอร์ใในการกระทำของตัวเอง ดวงตาของเขาสั่นไหวราวกับท้องทะเลที่เกิดพายุ คาร์เตอร์ะโลงไปคว้าร่างของชิเอลขึ้นมาแนบอกหัวใจแหละสมองของเขาเหมือนถูกบีบรัดด้วยอะไรสักอย่างที่ทรงพลังเอามากๆ
คาร์เตอร์อุ้มชิเอลขึ้นจากสระน้ำท่ามกลางสายตาตื่นงงของคนอื่นๆ
ม่านฟ้านั่งมองคาร์เตอร์ที่อุ้มชิเอลวิ่งออกไปด้วยแววตาเคียดแค้น มุมปากของม่านฟ้า มีเืไหลซึมออกมา มือเล็กของม่านฟ้าจิกเข้าหากันแน่นจนขาวซีด
โดยที่ชิเอลเองก็ไม่เคยรู้เลยว่า คาร์เตอร์เป็คนที่พาตนไปหาหมอ และเป็คาร์เตอร์อีกนี่แหละที่คอยเฝ้าชิเอลอยู่ไม่ห่างตลอดเวลาก่อนที่ชิเอลจะฟื้น!!!
ชิเอลที่นั่งไล่เรียงเหตุการณ์ต่างๆ ในหัวยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ไปพลาง
[คุณชิเอลโอเคไหมครับ] เจครับรู้ถึงความรู้สึกของชิเอลจึงพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“ชิเอลไม่เป็ไรเจค ชิเอลขอโทษด้วยที่ทำให้เป็ห่วง ขอโทษด้วยที่ปิดระบบเจคไป”
[ไม่เป็ไรเลยครับคุณชิเอล ความจริงผมก็ขัดคำสั่งคุณชิเอล]
“ห๊ะ นายหมายความว่ายังไงนะ” ชิเอลทำหน้างง
[ผมแค่ตั้งตัวเองให้อยู่ในระบบออฟไลน์ เพื่อให้คุณชิออนไม่สามารถติดต่อหรือดึงข้อมูลได้]
[ผมยังทราบทุกความเคลื่อนไหวของคุณชิเอล และทุกสิ่งที่คุณโดนกระทำ]
[ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะตอนนี้หรือในอีก2ปีข้างหน้าด้วย]
พอได้ยินดังนั้นชิเอลก็ปล่อยโหออกมาอย่างไม่รักษาท่าที่ ดวงหน้าสวยนองไปด้วยน้ำตา เสียงสะอื้นดังขึ้นเป็ระยะ มันฟังดูทรมานเหมือนเ้าของเสียงกำลังจะขาดใจอย่างนั้น
[ผมเกิดขึ้นมาพร้อมกับคุณชิเอล ตายก็พร้อมกับคุณชิเอล ผมอยากให้คุณชิเอลรับรู้เอาไว้ ว่ายังมีอีกหลายคนที่อยู่ข้างๆคุณชิเอล และ รักคุณชิเอล แล้วผมก็เชื่อว่าพวกเขาเ่าั้คงจะดีใจเป็อย่างยิ่งถ้าคุณชิเอลจะหันกลับมารักตัวเอง] ชิเอลยิ่งสะอื้นแรงขึ้น
เจคเป็ปัญญาประดิษฐ์ที่เรียกได้ว่าดีที่สุดของกาแล็กซีนี้แล้ว สิ่งที่ดีที่สุดที่ถูกส่งมอบมาให้คนที่สำคัญที่สุด ชิเอล ลูกชายคนเล็กของ ตระกูล ซันเดอลาวา ที่เป็ผู้คิดค้นและผลิตอุปกรณ์เอไอตลอดจนหุ่นยนต์และสิ่งอื่นๆ ที่ผู้คนในกาแล็กซีใช้
ครอบครัวเขาแทบจะผูกขาดทั้งหมด ไม่ใช่ว่าไม่มีคู่แข่งเลย แต่ประสิทธิภาพงานของบริษัทเขาไม่มีใครเทียบได้จริงๆ ยิ่งเทียบกับราคาที่เรียกว่าสมเหตุสมผล บางอย่างแทบจะค่อนข้างถูกไปเสียด้วยซ้ำ หากเทียบกับคุณภาพที่ได้
"ขอโทษ ฮึก ชิเอลขอโทษ" ชิเอลพรั่งพรูคำขอโทษออกจากปาก ทั้งสะอึกสะอื้นราวกับเป็เด็กน้อย
เจคที่คอยอยู่กับเขามาตลอด ั้แ่เขาเกิดมา เจคที่เดินทางมากับเขาในทุกๆ สถานการณ์ชีวิต เปรียบเสมือน ส่วนหนึ่งในร่างกาย ของเขาเลยเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังสั่งปิดระบบเจค เขามันแย่จริงๆ
ไหนจะกังวลไปถึงเื่พี่ชาย พี่ชายที่เป็ครอบครัวที่เหลือของเขา เขากลับเ็าใส่ เขามันเป็น้องที่แย่จริงๆ
“ชิเอล ชิเอลขอโทษ ฮือ ฮือ”
[ไม่ร้องนะครับคุณชิเอลคนเก่ง อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันเป็บทเรียน ตอนนี้คุณยังมีโอกาสได้แก้ไขเื่ต่างๆเพราะฉะนั้น เรามาใช้ชีวิตให้เต็มที่กันเถอะนะครับ]
เจคเอ่ยปลอบ ถ้าตอนนี้เขาอยู่ในรูปลักษณ์หุ่นยนต์พ่อบ้านคงจะดีไม่น้อย อย่างน้อยก็จะได้กอดปลอบ เ้านายตัวน้อยของเขา
“ฮือ ชิเอลจะไม่ร้อง” นายน้อยของเขา ถึงแม้ภายนอกจะดูเ็าแข็งแกร่ง แต่ใครบ้างเล่าที่จะรู้ว่าเนื้อแท้ของคนตัวเล็กตรงนี้ เปราะบางขนาดไหน
นิสัยชอบงอแงเหมือนเด็กน้อยของชิเอล เริ่มกลับมาแล้ว หลังจากที่เขาไม่ได้เห็นมานาน เหมือนจะั้แ่ที่คุณท่านทั้งสองกลายเป็ดวงดาวที่ประดับให้กาแล็กซีนี้ให้สวยงาม คุณชิเอลที่เคยร่าเริงสดใสกลับกลายเป็คนพูดน้อยยิ้มยาก
[ผมลืมบอกว่า ในขณะที่ผมออฟไลน์ ผมถือวิสาสะบันทึก วิดีโอทุกเหตุการณ์ของคุณชิเอลไว้ด้วยครับ]
“ห๊ะ ละ…แล้วตอนที่ชิเอลอาบน้ำ?!?” ชิเอลลนลานถามขึ้น ใบหน้าเหลอหลาตรงหน้า น่ารักจนทำให้ใจเจ็บได้เลย (ถึงแม้เจคยังอยู่ในรูปโฮโลแกรมก็เถอะ!!)
[ไม่ครับ! คุณชิเอลคิดว่าผมเป็เอไอแบบไหนกัน!!] เจครีบสวนขึ้นทันควัน
“ก็…แหะๆ ชิเอลลืมตัว โอ๋ๆ น้าาาา เจคน้าาา” ดวงตาคมเฉี่ยวสีทองพยายามส่งประกายวิบวับไปให้เอไอประจำตัวอย่างบ้าคลั่ง เจคได้แต่คิดในใจ ทำสายตาแบบนี้ เขาจะโกรธลงได้ยังไง
“ที่ว่าบันทึกไว้นี้ บันทึกทั้งหมดเลยหรอ” หลังจากอ้อนเสร็จชิเอลก็เปลี่ยนกลับมาอยู่ในโหมดจริงจัง
[ทั้งหมดเลยครับ ั้แ่ก่อนหน้านี้ไปจนถึงวันที่คุณชิเอลตกเหว แต่ ตอนนี้คลิปเหตุการณ์ทั้งหมดเหลือเพียงคลิปเมื่อวานที่คุณชิเอลโดนผลักตกน้ำเป็คลิปล่าสุดเท่านั้นครับ]
“นี่ชิเอลไม่ได้ฝันไปจริงๆ หรอ” ถึงแม้มีหลักฐานมากมายมากองตรงหน้าชิเอลก็ไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ การย้อนกลับมาเพราะตกเหวนี้มันเกิดขึ้นได้จริงๆ หรือ ยิ่งคิดเขายิ่งปวดหัว
[ยังมีอีกหลายเื่ ที่เมื่อถึงเวลาแล้วคุณชิเอลจะทราบครับ]
[ตอนนี้พักผ่อนก่อนเถอะนะครับ]
“อื้อ ฝากเจคตัดคลิป่สำคัญๆ ออกมาให้หน่อยนะ เหมือนว่าอีกสองวันเราจะต้องไปจบเื่นี้กัน” อีก2วัน วันครบรอบ150ปี บริษัทลูกของ ดีร็อกซา
เขาจำได้ว่าเมื่อชาติก่อนเพราะเขาอาการแย่เลยไม่ได้ไปร่วมงาน ม่านฟ้าจึงเป็ที่รู้จักมากขึ้นจากงานนี้
หลังจากจบงานก็มีข่าวลือ หนาหู ไม่ว่าจะในโซเชียลหรือที่ไหนๆ ว่าทั้งสองเหมาะสมกันมากขนาดไหน เหมาะสมและคู่ควรมากกว่าชิเอล แต่คนเ่าั้ลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนั้นสถานะของเขาคือภรรยา แล้วคนคนนั้นจะนับเป็อะไรได้
“ก็เหมาะสมกันจริงๆ นั่นแหละ ผีเน่ากับโลงผุ” ชิเอลเหยียดยิ้ม ั์ตาสีทองสวยว่างเปล่า
[ทั้งหมดถูกจัดการเรียบร้อยแล้วครับ] เจคเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่ชิเอลพูดเสร็จ
“วะ…ไวเกินไปแล้ว” ชิเอลมองคนในโฮโลแกรมอย่างไม่เชื่อสายตา
[ผมตัดเตรียมเอาไว้นานแล้วครับ เผื่อว่าวันหนึ่งคุณชิเอลอยากจะใช้มัน] เจคยิ้มจนตาหยี แต่ภาพที่ออกมานั้นมันทำให้ชิเอลรู้สึกขนหัวลุก
“ขอบคุณนะ”
[ยินดีครับ]
“แล้วตอนนี้ชิออนอยู่ไหน”
[คุณชิออนออกไปสำรวจแร่ที่ดาว Qaw89xglครับ ที่นั่นค่อนข้างห่างไกลและอับสัญญาณ จึงทำให้ติดต่อลำบากครับ]
“รบกวนเจค ติดต่อชิออนให้หน่อย ช่วยบอกให้รีบมาหาชิเอลที”
[รับทราบครับ คุณชิเอลควรพักผ่อนได้แล้วครับ]
“อือ ฝันดีนะเจค ขอบคุณนะ” ชิเอลค่อยๆ เอนกายลงนอน
อีกสองวันสินะ ที่เขาจะหลุดพ้นจากวงจรทั้งหมดที่จะเกิดในอนาคต ต่อจากนี้เขาจะรักตัวเองแต่คนรอบข้างให้มากขึ้น จะรักษาผู้คนเ่าั้ให้ดีที่สุด
จะกลับไปเป็ชิเอลที่สดใสและแข็งแรง จะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าให้พ่อกับแม่ของเขาภูมิใจ ชิเอลจะกลับไปเป็ท้องฟ้าที่สดใสของทุกคนแล้วนะ
ชาติก่อนเขาต้องตกเป็ตัวร้ายในสายตาคนอื่นทั้งๆที่ไม่เคยทำอะไรใครเลย
แค่หวังเพียงจะรักคนคนหนึ่งไปตลอดชีวิต หวังเพียงให้คนรักมีความสุขใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่น… หวังเพียงให้เขาหันมามองด้วยสายตาที่อ่อนโยนแบบที่เคยผ่านมาบ้าง…แม้สักนิดก็ยังดี…
ถึงแม้จะต้องเ็ปหรือทรมานจนจะขาดใจเขาก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยมือ ถึงแม้สิ่งที่เขาพยายามจะกอดประคองเอาไว้มันจะเป็หนามแหลมที่คอยทิ่มแทงเขา เขาก็ยังยินดีที่จะอยู่กับมัน
ชิเอลก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงปักใจรักคนคนหนึ่งได้ถึงขนาดนี้ รักเขามากถึงขนาดที่ลืมรักตัวเอง เขาผูกใจรักผู้ชายคนนั้นมาก มากจนถึงขนาดที่ทำร้ายตัวเองและคนอื่นที่รักตัวเขา
ในเมื่อชาตินี้เมื่อเขาได้มีโอกาสได้กลับมาอีกครั้ง เขาจะแก้ไขสิ่งที่จะเกิดในอนาคต
เื่คาร์เตอร์ที่ยังคลุมเครือเขาคงต้องปล่อยไปก่อน ส่วนจางเสี่ยวม่านในร่างของม่านฟ้าเขาคงปล่อยเอาไว้ไม่ได้
อยากเห็นเขาร้ายนักใช่ไหม เขาจะจัดให้ทบต้นทบดอกเลยคอยดู!!
แต่ตอนนี้สิ่งที่ต้องรีบทำคือ หย่า!! เขาจะต้องหย่า เขาไม่สามารถทนกับมันได้ต่อไปอีกแล้ว!!