จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 56 เสียวเสี่ยวอยากมีแม่ไหม

หลี่ว์เมิ่งเซียงมองลุงฝูด้วยความสงสัย

หลินฝูพูดว่า "คุณหนู ขอผมดูหน่อยได้ไหม"

หลี่ว์เมิ่งเซียงไม่ปฏิเสธ ยื่นขวดยาให้หลินฝู

หลินฝูสูดดมกลิ่นยาอย่างละเอียด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างออก อุทานออกมาด้วยความตกใจ 

"นี่มันยาเพ่ยหยวน? ใช่แล้ว ต้องเป็นยาเพ่ยหยวนแน่ ๆ! ทำไมนายถึงมีของแบบนี้อยู่ในมือ?"

"ถูกต้อง ยังพอมองออกบ้าง นี่คือยาเพ่ยหยวนจริง ๆ" เย่เฟิงพยักหน้า

"เป็นยาเพ่ยหยวนจริง ๆ ด้วย!" หลินฝูตื่นเต้น มองเย่เฟิง แววตาเปลี่ยนไปในทันที มีทั้งความตกใจ ความสงสัย และความไม่อยากจะเชื่อ

"ลุงฝู ยาเพ่ยหยวนคืออะไร?" หลี่ว์เมิ่งเซียงไม่ค่อยรู้เรื่อง

"คุณหนู ยาเพ่ยหยวน เป็นยาอายุวัฒนะของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ เมื่อกินเข้าไป จะทำให้ร่างกายเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น คุณท่านอาจจะรอดแล้ว" หลินฝูพูด

"อะไรนะ มีของแบบนี้อยู่ด้วย แล้วทำไมลุงฝูไม่บอกฉันมาก่อน" หลี่ว์เมิ่งเซียงดีใจ

"คุณหนู ไม่ใช่ว่าผมไม่บอก แต่ยาอายุวัฒนะแบบนี้ มีค่ามาก สูญหายไปนานแล้ว"

"ถ้ามันมีค่ามากขนาดนั้น ฉันควรให้เงินเขามากแค่ไหน?"

"เอ่อ…" หลินฝูพูดเบา ๆ "คุณหนู ผมบอกไปแล้ว ยาเพ่ยหยวนมีค่ามาก ต่อให้เอาเงินทั้งหมดในบ้านออกมา ก็อาจจะซื้อไม่ได้สักเม็ด และของแบบนี้ หายากมาก"

"แพงขนาดนั้น แล้วจะทำยังไงดี?" หลี่ว์เมิ่งเซียงอุทานในใจ

เธอฟังที่หลินฝูพูดถึงสรรพคุณของยาเพ่ยหยวน แน่นอนว่าอยากซื้อ แต่เงินที่เธอพกมา ดูเหมือนจะไม่พอ

"ไม่ทราบว่าเถ้าแก่เย่ต้องการเท่าไหร่ ถึงจะยอมขายยาเพ่ยหยวนเม็ดนี้ให้เรา?"

หลี่ว์เมิ่งเซียงเตรียมใจไว้แล้วว่าเย่เฟิงจะเรียกราคาสูง

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ เย่เฟิงไม่ได้เรียกราคาสูง กลับพูดพร้อมกับยิ้มว่า "ถ้าคุณหนูหลี่ว์ว์ต้องการ ก็เอาไปเถอะ ไม่ต้องจ่ายเงิน"

"ไม่ ไม่ต้องจ่ายเงิน?"

หลี่ว์เมิ่งเซียงตกตะลึง

ไม่ใช่แค่เธอ แม้แต่หลินฝูก็เช่นกัน

พวกเขามองเย่เฟิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"งั้นเถ้าแก่เย่ต้องการให้พวกเราทำอะไร?"

หลี่ว์เมิ่งเซียงคิดว่า ในเมื่อไม่เอาเงิน เย่เฟิงต้องมีจุดประสงค์อื่น

"คุณหนูหลี่ว์ว์วางใจได้ ผมไม่มีแผนการอะไรกับพวกคุณ แค่มองว่าคุณเป็นคนกตัญญู ผมเห็นคนกตัญญูแล้วอดสงสารไม่ได้ ดังนั้นยาเพ่ยหยวนเม็ดนี้ ผมให้พวกคุณฟรี ๆ"

ใครจะเชื่อคำพูดแบบนี้

หลี่ว์เมิ่งเซียงและหลินฝูไม่เชื่อแน่ๆ

"เถ้าแก่เย่ คุณจะให้เม็ดยานี้กับพวกเราจริง ๆ เหรอ?"

"ใช่ ให้พวกคุณ ถ้าคุณหนูหลี่ว์ไม่ต้องการ ก็คืนผมมาได้"

"ขอบคุณมากค่ะเถ้าแก่เย่ ขอบคุณจริง ๆ!"

หลี่ว์เมิ่งเซียงรีบลุกขึ้นยืน โค้งคำนับให้เย่เฟิงพร้อมกับหลินฝู

"คุณหนูหลี่ว์เกรงใจเกินไปแล้ว จะนั่งกินอะไรด้วยกันไหม?"

"ไม่เป็นไรค่ะเถ้าแก่เย่ ในเมื่อฉันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว พวกเราขอตัวก่อน ไว้จะมาเยี่ยมเถ้าแก่เย่ในอีกสองวันนะคะ"

"งั้นผมไม่ส่งนะ!"

เย่เฟิงมองหลี่ว์เมิ่งเซียงและคนอื่น ๆ เดินออกไปจากบ้าน

หลังจากออกมาแล้ว หลี่ว์เมิ่งเซียงและคนอื่น ๆ ก็เหมือนฝันไป รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

"เขาให้ยากับเราจริง ๆ เหรอ?"

"เหมือนจะเป็นอย่างนั้นครับคุณหนู!"

หลินฝูก็รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

นี่มันยาเพ่ยหยวน ยาอายุวัฒนะของผู้ฝึกยุทธ์เชียวนา ให้คนอื่นไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

บนโลกนี้จะมีคนใจป้ำขนาดนี้จริงๆ เหรอ?

นี่ไม่ใช่แค่ใจป้ำ แต่มันบ้าคลั่งไปแล้ว

แต่พวกเขาไม่รู้ว่า แค่ยาเพ่ยหยวนธรรมดาๆ ในโลกมนุษย์ เย่เฟิงมีเยอะแยะ สำหรับเขา มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากมาย

"ลุงฝู คุณคิดว่าเขาต้องการอะไร หรือว่ามีแผนการอะไรกับพวกเรา?" หลี่ว์เมิ่งเซียงพูดขณะนั่งอยู่ในรถ

"เอ่อ…ผมก็ไม่รู้ คุณหนู คุณคิดว่า เถ้าแก่เย่คนนั้น จะชอบคุณหรือเปล่า?"

ไม่แปลกที่หลินฝูจะคิดแบบนั้น เพราะพวกเขาก็ไม่เคยเจอเย่เฟิงมาก่อน นี่เป็นการเจอกันครั้งแรก อยู่ ๆ ก็ให้ของขวัญราคาแพงขนาดนี้ หลินฝูคิดได้แค่ความเป็นไปได้นี้

"ชอบฉัน? ลุงฝู อย่าล้อเล่นน่า ฉันดูแล้ว เถ้าแก่เย่ไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้น!" หลี่ว์เมิ่งเซียงหน้าแดงเล็กน้อย

"งั้นผมก็นึกไม่ออกว่าทำไมเขาถึงให้ยาเพ่ยหยวนกับเรา" หลินฝูส่ายหัว

"ช่างเถอะ ไม่ต้องคิดมาก อย่างน้อยครั้งนี้เราก็ได้สิ่งที่เราต้องการมาแล้ว เรากลับกันเถอะ" หลี่ว์เมิ่งเซียงกล่าว

"คุณหนูพูดถูก!"

พวกเขามาเร็ว ไปเร็ว

เพราะพวกเขามาเพื่อหายารักษาคน ในเมื่อได้ของแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ

"ผู้หญิงคนนั้น เหมือนจะเป็นคุณหนูของตระกูลหลี่ว์แห่งเมืองสือเฉิงนะ?" 

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหลังเย่เฟิง เมิ่งเยว่ฉานปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขาโดยไม่รู้ตัว

"คุณรู้จักเธอ?" เย่เฟิงถามด้วยความประหลาดใจ

"ไม่รู้จัก แต่ฉันเคยได้ยินมาว่าตระกูลหลี่ว์นี้ภักดี เป็นตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับกองบัญชาการทหารของพวกเรา" เมิ่งเยว่ฉานกล่าว

แน่นอนว่าต้องมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง หลี่ว์ซานยืนขวางหน้าเขา ถูกยิงเป็นรูพรุน แต่ก็ไม่เสียใจ

ภาพนั้น ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเย่เฟิง

"ที่นายให้พวกเขาไปเมื่อกี้ เป็นยาเพ่ยหยวนจริง ๆ เหรอ?" เมิ่งเยว่ฉานถามอีกครั้ง

"แน่นอน คุณอยากได้ด้วยเหรอ ผมให้คุณได้นะ" เย่เฟิงเหมือนกับเสก หยิบขวดยาออกมาอีกขวด โยนให้เมิ่งเยว่ฉาน

เมิ่งเยว่ฉานอึ้ง "นายมียาเพ่ยหยวนเยอะขนาดไหน?"

เย่เฟิงยิ้ม "ของตกทอดจากบรรพบุรุษ ที่บ้านก็เหลือไม่มากแล้ว"

ประโยคนี้ เธอเคยได้ยิน ที่หุบเขามรณะ

"ยาเพ่ยหยวนมีค่ามาก นายให้ฉันจริง ๆ เหรอ?"

"ทำไม มีปัญหาอะไรเหรอ ผมใจกว้างกับคนของผมเสมอ"

"บ้า ใครเป็นคนของนาย"

เมิ่งเยว่ฉานจ้องเย่เฟิง "นายมีลูกสาว ก็น่าจะมีภรรยาใช่ไหม นายทำแบบนี้กับฉัน ไม่กลัวภรรยานายรู้แล้วโกรธเหรอ?"

"คุณคิดผิดแล้ว ผมไม่มีภรรยา ภรรยาผมตายไปนานแล้ว!"

เสิ่นชิงซวงยังไม่ตาย แต่ในใจของเย่เฟิง เธอตายไปแล้ว

"ตายแล้ว? แล้วพี่เฉินไม่ใช่…"

"คุณคิดว่าพี่เฉินเป็นภรรยาผมเหรอ?"

แท้จริงแล้ว เมิ่งเยว่ฉานคิดแบบนั้น

"เอาเป็นว่าพี่เฉินเป็นภรรยาหลวง คุณเป็นภรรยาน้อยแล้วกัน!"

"ปากเสีย!"

เมิ่งเยว่ฉานถ่มน้ำลาย หันหลังเดินจากไป

"คุณพ่อ คุณพ่อชอบป้าคนนั้นเหรอ?" เสียวเสี่ยวนั่งอยู่บนตักของ

เย่เฟิงอย่างเรียบร้อย ดังนั้นเธอจึงได้ยินที่พวกเขาคุยกัน

แต่เสียวเสี่ยวเชื่อฟัง ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งมั่นใจว่าเมิ่งเยว่ฉานไปแล้ว จึงถามขึ้น

"เสียวเสี่ยว ถ้าคุณพ่อหาแม่ให้ เสียวเสี่ยวอยากได้ไหม?"

"อยากสิคะ เสียวเสี่ยวอยากให้ป้าเฉินเป็นแม่ แต่ถ้าคุณพ่อชอบป้าคนนั้น ก็ได้ค่ะ!" เสียวเสี่ยวพูดด้วยความดีใจ

เห็นได้ชัดว่าเสียวเสี่ยวอยากมีแม่ เพราะเสียวเสี่ยวยังเด็ก ใครบ้างไม่อยากมีแม่

แน่นอนว่า แต่ก่อนเธอก็มีแม่ แต่แม่คนนั้น ไม่ต้องการเสียวเสี่ยว

"ตกลง งั้นให้พี่เฉินเป็นแม่ของเสียวเสี่ยวแล้วกัน"

เย่เฟิงหัวเราะเสียงดัง