เช้าวันถัดมาฟางซินเริ่มรู้สึกตัว มือเล็กๆ แต่กลับเรียวยาวของฟางซินััถึงผ้าห่มที่นุ่มและอุ่นเป็พิเศษ พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่คุ้น อีกทั้งยังฝันประหลาดได้กอดบุรุษรูปงามเสียอีกด้วย ฟางซินยิ้มออกมาทั้งๆ ที่ยังหลับตาพริ้มอยู่ ก่อนที่จะเอื้อมมือจะไปกอดหมอนข้างที่คุ้นเคย
แต่เหตุใดวันนี้หมอนข้างใบโปรดถึงได้แข็งราวกับกระดูกมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น ฟางซินค่อยๆ ลืมตาขึ้นในที่สุดนางถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความใเมื่อหมอนข้างที่นางกอดกลับกลายเป็บุรุษรูปงามที่นางฝันถึงเมื่อคืน
กรี๊ด!!!!!! ฟางซินร้องออกมาจนสุดเสียงพร้อมกับถีบคนบนเตียงที่ยังไม่ตื่นจากห้วงนิทราลงไปข้างล่างจนเขารู้สึกตัวในที่สุด
เ้า เ้าเป็ใคร! ฟางซินเอ่ยพร้อมกับกระชับผ้าห่มเข้ามาใกล้ตัวเองและจ้องมองไปยังคนที่นอนกองอยู่บนพื้น
ซีหยางที่ถูกปลุกให้ตื่นอย่างกะทันหันด้วยการกระทำของคนที่สวมชุดเ้าสาวสีแดงนั่งอยู่บนเตียงเขาได้แต่มองตาขวาง เมื่อคืนนางเป็คนมากอดเขาเองเสียด้วยซ้ำ เขาแกะมือนางออกยังไงก็ไม่ยอมจึงได้แต่ปล่อยไปเลยตามเลย เดิมทีจะให้นางไปพักที่เรือนอวิ๋นซีแต่นางมาถึงกลับป่วยเสียก่อนอีกทั้งในเรือนนี้แทบไม่มีบ่าวรับใช้จะมีก็แต่อาฝู อาจิ่งและอาเจาที่ล้วนแต่เป็บุรุษจะให้ดูแลนางก็คงไม่เหมาะ ถึงอย่างไรนางก็ได้แต่งเข้าจวนเขามาแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่ได้อยากให้ใครมาตายที่เรือนของเขาถึงได้ให้มานอนที่ห้องของเขา แต่สิ่งที่สตรีจากตระกูลป๋ายผู้นี้ทำ เขาน่าจะปล่อยให้นางนอนป่วยอยู่ที่เรือนอวิ๋นซียังดีเสียกว่า ซีหยางรวบรวมสติอีกครั้งพร้อมกับลุกขึ้นและเอ่ยออกมาในที่สุด
ฮูหยิน เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า หรือลืมเื่เมื่อคืนจนสิ้นเสียแล้ว ซีหยางเอ่ยพร้อมกับเริ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ฟางซินขึ้นเรื่อยๆ
ให้ข้าช่วยเ้ารื้อฝื้นดีหรือไม่ เขากระซิบที่ข้างหูฟางซินที่ตอนนี้ตัวแข็งทื่อเบาๆ อีกครั้ง
ฮูหยิน? ที่แท้เขาคือใต้เท้าซีผู้นั้นหรือ แต่นี้หิมะแรกยังมาไม่ถึงเสียด้วยซ้ำแล้วเหตุใด….ฟางซินที่กำลังปะติดปะต่อเื่ราวรู้ตัวอีกทีใบหน้าของเขาก็มาอยู่ใกล้ๆ นางเสียแล้ว
เ้า! เ้าจะทำอะไร ฟางซินรีบผลักคนที่ยื่นหน้ามาใกล้ๆ ออกในทันทีแล้วหยิบปิ่นปักผมที่พอจะเป็อาวุธชี้มาทางซีหยางพร้อมกับเอ่ยต่อ
เหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี้ได้ เดิมทีกำหนดงานแต่งคือห้าวันหลังหิมะแรกของฤดูหนาวมิใช่หรือ!
ซีหยางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่จริงจังก่อนที่จะดึงปิ่นปักผมที่อยู่ในมือของฟางซินออกโดยง่ายพร้อมกับโยนมันทิ้งลงไปกับพื้น
สนุกพอหรือยังคุณหนูป๋าย! ซีหยางเอ่ยเสียงแข็งพร้อมกับแววตาที่เ็าจ้องมองมาที่ฟางซินจนนางรู้สึกเย็นวาบขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
เ้าคงต้องไปถามมารดาของเ้าว่าเหตุใดถึงรีบส่งตัวเ้าสาวมาั้แ่เมื่อคืนเล่า
ซีหยางเอ่ยพร้อมกับฟางซินที่ได้แต่นึกย้อนไปเหตุการณ์เมื่อคืน กำยานนั้น!ฮูหยินป๋ายเป็นาง ฟางซินที่ตอนนี้ที่ได้แต่โกรธจนกัดฟันกรอด
เป็อะไรไป
ยังคงไร้เสียงตอบรับจากคนตรงหน้าจนซีหยางจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
ดี ในเมื่อคุณหนูป๋ายยังคิดไม่ออก อาฝู!
ซีหยางเรียกคนที่อยู่ข้างนอกโดยไม่ลืมที่จะหยิบเอาผ้ามาคลุมให้ฟางซินพร้อมกับกระซิบข้างหูของนางเบาๆ
จัดการเสื้อผ้าของเ้าให้เรียบร้อย
ฟางซินได้ยินดังนั้นจึงเริ่มสำรวจเสื้อผ้าที่หลุดหรุ่ยของตัวเองก่อนที่จะกระชับผ้าคลุมนั้นเข้ามาหาตัวเอง
พาคุณหนูป๋ายไปพักที่เรือนอวิ๋นซี ซีหยางเอ่ยเสียงเรียบ
ขอรับ อาฝูเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูเข้ามา
เชิญ ฮูหยิน ฟางซินลุกขึ้นเดินตามอาฝูไปอย่างง่าย
ถึงแล้วขอรับ อาฝูหยุดอยู่ที่หน้าเรือนอวิ๋นซีเอ่ย
อืม ขอบใจอาฝู
ฟางซินเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในเรือนอวิ๋นซีที่ว่า แต่ฟางซิน ถึงกับอ้าปากหวอเหตุใดตระกูลซีที่ร่ำรวยเรือนอวิ๋นซีที่ว่าถึงได้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับห้องเก็บของที่ไม่ได้ทำความสะอาดนานนับสิบปีเล่า ฟางซินได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะลงมือเริ่มทำความสะอาดที่พักใหม่ของนาง
***จวนตระกูลป๋าย
เพล้ง! เสียงถ้วยชาที่กระทบลงกับพื้นถูกโยนลงจากมือของป๋ายกงเยว่ที่ตอนนี้โมโหเืขึ้นหน้า
เ้าว่าอย่างไรนะ เขาตะคอกถามภรรยาที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น
ท่านพี่
ฮูหยินป๋ายที่เพิ่งเคยเห็นป๋ายกงเยว่โมโหมากขนาดนี้
ข้าถามเ้าว่า เ้าทำอะไรกับฟางซิน!
เหมือนเชือกเส้นสุดท้ายที่ป๋ายกงเยว่ประณีประนอมมานานได้ขาดลง ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามจะมองข้ามทั้งเื่ที่ฮูหยินป๋ายกลั่นแกล้งฟางซินต่างๆ นาๆ แต่นี้มันเกินขอบเขตไปหน่อยหรือไม่นางวางยาเด็กคนนั้นแล้วเอาใส่เกี๊ยวเ้าสาวไปให้คนผู้นั้นถึงหน้าจวน นี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ
ท่านแม่! เนี่ยนจินที่ได้ยินเสียงดังจึงรีบเดินออกมาจากห้องที่โดนกักบริเวณเดินเข้าไปหามารดาที่นั่งคุกเข่าอยู่
เนี่ยนจิน กลับไปในห้องของเ้าซะ!
ป๋ายกงเยว่บอกกับบุตรชายตรงหน้า
ท่านพ่อนี่มันเื่อะไรกัน เนี่ยนจินที่เอ่ยถามผู้เป็บิดา แต่กลับไร้เสียงการตอบรับจากคนตรงหน้า
ต้าจิ่น พาคุณชายกลับห้องไป!
ขอรับ ต้าจิ่นเดินมาอุ้มเด็กชายออกไปในทันที
ท่านพี่นี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ ฮูหยินป๋ายที่เห็นบุตรชายถูกอุ้มออกไปเอ่ยขึ้น
เกินไป? เ้าควรถามตัวเองด้วยกระมั้ง ป๋ายกงเยว่ย้อนคำฮูหยินป๋าย
ทำไมหรือ หรือท่านยังคิดว่าเด็กนั่นเป็ลูกของท่าน ในที่สุดฮูหยินป๋ายก็อดไม่ได้ที่จะพูดเื่นั้นออกมา
หุบปาก! ป๋ายกงเยว่เอ่ยกับคนตรงหน้าด้วยความโมโห แต่ฮูหยินป๋าย กลับลุกขึ้นและหัวเราะออกมาเสียงดัง
ทำไมล่ะ แทงใจดำท่านล่ะสิ
ท่านรู้อยู่แก่ใจแต่ยังรับเด็กนั่นมาทันทีที่รู้ว่าหญิงคนนั้นป่วยตายนะหรือ ช่างน่าขันเสียจริง
หุบปาก! ป๋ายกงเยว่ที่ตอนนี้ทั้งโกรธและโมโหสตรีที่อยู่เบื้องหน้า แต่กลับทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้ตามคำขอของนางเมื่อสิบแปดปีก่อนและเดินออกไปจากเรือนรับรองในที่สุด
นางตายไปแล้วเหตุใดในใจท่านถึงยังมีแต่นาง!
ฮูหยินป๋ายะโร้องตามคนข้างหลังไปพร้อมกับทวีคูณความเกลียดชังที่มีต่อมารดาของฟางซินและนาง
ทางด้านฟางซินที่เพิ่งทำความสะอาดเรือนอวิ๋นซีเสร็จ สมกับเป็ตระกูลที่ร่ำรวยอันดับต้นๆ ของฉีอันต่อให้เรือนอวิ๋นซีที่เหมือนห้องเก็บของที่ไม่ได้ทำความสะอาดมาสิบปีแต่ถ้าเทียบกับห้องของนางเมื่อครั้งอยู่ที่จวนตระกูลป๋ายก็ถือว่ากว้างกว่าอยู่หลายเท่า อีกอย่างพอทำความสะอาดเสร็จก็ถือว่าดูดีอยู่ไม่น้อย ฟางซินเริ่มมองสำรวจออกไปของนอกของจวนตระกูลซี ตระกูลซีที่ร่ำรวยแต่เหตุใดไม่มีสาวใช้สักคนรวมถึงบิดาและมารดาของเขาด้วยจากไปหมดแล้วหรือเหตุใดถึงไม่เห็นใครสักคน จะมีก็แค่อาฝูและอีกสองคนที่อยู่ข้างหน้าทางเข้า
พลั้งสายเหลือบไปเห็นรถม้าที่คุ้นเคยจอดอยู่อีกฝั่งของเรือนอวิ๋นซี ฟางซินรีบสาวเท้าเดินไปดูเพื่อความมั่นใจ เมื่อไปถึงนางถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะยื่นมือไปจับเศษผ้าที่ยังติดอยู่รถม้านั่น เป็รถม้าคันเดียวกันกับวันที่นางออกไปซื้อของให้ฮูหยินป๋าย ช่างบังเอิญเสียจริง
รถม้า?
ขอรับ ฮูหยินยืนคุยกับรถม้ามาสักพักแล้วขอรับ อาฝูเอ่ยพร้อมกับฟางซินที่เดินเข้ามาพอดี
ทำไม เ้าหวงแม้กระทั่งรถม้าหรืออย่างไร ฟางซินเอ่ยพร้อมกับยื่นบางอย่างให้ซีหยาง
มีธุระอะไร ซีหยางเอ่ยถามฟางซินที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง
เื่เมื่อคืน
ฮูหยินอยากรื้อฝื้นหรือ? ซีหยางเอ่ยออกไปแบบนั้นทั้งๆ ที่เขาเองรู้ดีเป็ที่สุดว่าระหว่างเขากับนางหาได้มีอะไรเกิดขึ้น ซ้ำยังเขาเองต่างหากที่เป็ฝ่ายเสียเปรียบยอมเปลืองตัวให้นางนอนกอดทั้งคืน
ไม่! ฟางซินที่ตอนนี้หน้าแดงเป็ลูกตำลึงจนแทบจะลืมเื่ที่มาหาเขาวันนี้เสียด้วยซ้ำ
ข้ามีข้อเสนอมาขอต่อรองกับเ้า
ข้อเสนอ?
ใช่ ฟางซินไม่รอช้าพร้อมกับเริ่มเอ่ยถึงข้อเสนอกับคนตรงหน้า
ตระกูลป๋ายติดค้างเ้าเป็เงินสามหมื่นตำลึง หากข้าสามารถใช้คืนได้หมดถือว่าข้าและเ้าไม่มีพันธะสัญญาต่อกันแบบนั้นเ้าเห็นด้วยหรือไม่ ฟางซินเอ่ย
ใช้คืน? เ้านะหรือ ซีหยางเอ่ยพร้อมกับมองไปยังคนตรงพลางคิดในใจ ช่างไม่เจียมตัวเอาซะเลย แต่ก็ยังเอ่ยกับคนตรงหน้าต่อ
ต่อให้ใช้คืนจนครบแล้วเวลาที่ข้าเสียไปเล่า ไม่สู้ข้าเอาเงินที่ตระกูลป๋ายติดค้างข้าไปลงทุนจะไม่ได้ผลกำไรดีกว่าหรือ เขายังคงเอ่ยเสียงเรียบ
เพราะอย่างนี้อย่างไรเล่า เท่าที่ข้าดูตระกูลซีของเ้าไม่มีสาวใช้เลยสักคนจะมีก็แต่อาฝูและ……..ฟางซินเอ่ยพร้อมกับมองไปทางสองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าประตู
คนซ้ายอาจิ่ง คนขวาอาเจา
ใช่นอกจากอาฝู อาจิ่ง อาเจา หาได้มีสาวใช้คนอื่นไม่ ด้วยเหตุนี้ตลอดระยะเวลาที่ข้าอยู่ที่นี้ข้าจะเป็คนดูแลทุกอย่างั้แ่ทำความสะอาด รวมถึงเื่อาหารถือว่าเป็การใช้ดอกเบี้ยให้เ้าแบบนั้นดีหรือไม่
ทุกอย่าง? ซีหยางที่เหมือนมีแผนบางอย่างอยู่ในใจเอ่ยถามฟางซิน
ใช่ ขอเพียงเ้าบอกข้ามา
ตกลง ซีหยางที่ตอบตกลงอย่างง่ายจนฟางซินอดที่จะแปลกใจไม่ได้ จริงหรือ? นางยังเตรียมข้อเสนออีกมากมายมาแต่เหตุใดเขาถึงยอมตกลงง่ายขนาดนี้ ซีหยางที่เห็นฟางซินเงียบไปจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
หรือเ้าจะเปลี่ยนใจอยากเป็ฮูหยินตระกูลซีตลอดไป? หากเป็เช่นนั้น ข้าว่าเราน่าจะต้องตกลงกันใหม่แล้วละ เขาเอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้นางขึ้นเรือยๆ
เริ่มที่เื่ลูกของเราเ้าว่าดีหรือไม่ เขากระซิบที่ข้างหูนางเบาๆ ทำเอาฟางซินถึงกับขนลุกซู่
ไม่! ฟางซินที่ถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบถุงเงินออกมาแล้วไปวางมันลงที่โต๊ะ
หนึ่ง หนึ่งพันตำลึงข้าคืนเ้าไปก่อน ฟางซินที่พูดตะกุกตะกักเอ่ยพร้อมกับซีหยางที่เดินไปหยิบถุงเงินนั้นขึ้นมา
อืม เขาเอ่ยพร้อมกับมองหน้านาง
อย่าลืม รายการที่ข้าขอเ้าไป ฟางซินเอ่ยพร้อมกับชี้ไปที่กระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนที่จะวิ่งออกจากเรือนรับรองไปในที่สุด
หมอนและผ้านวม
ซีหยางที่หยิบกระดาษนั้นมาพร้อมกับยื่นให้อาฝู
อาฝู ทำตามที่นางขอ
ขอรับ อาฝูรับกระดาษนั้นมาและเดินออกไปจากเรือนรับรองอีกคน ซีหยางมองไปยังถุงเงินที่นางนำมาพลางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อน
สองวันก่อน
***หอบุปผา
บรรยากาศยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความครื้นเครง ข้างนอกเต็มไปด้วยรถม้าของบรรดาคุณชายและขุนนางน้อยใหญ่ทั่วทั้งฉีอันที่น่าจะมารวมอยู่ตรงนี้เกินกว่าครึ่ง หอบุปผา อีกกิจการหนึ่งที่แสนรุ่งเรืองของซีหยางที่ตอนนี้กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดภายในห้องที่เงียบสงบต่างจากบรรยากาศข้างนอก พร้อมกับชายปริศนาที่นั่งอยู่ตรงหน้าซีหยาง
เ้าว่าอะไรนะ
คุณชายได้ยินไม่ผิดแน่ คุณหนูป๋ายที่หลายๆ คนเข้าใจว่าเป็บุตรสาวของใต้เท้าป๋าย แท้จริงแล้วเป็บุตรสาวของหมอหลินกับคุณหนูตระกูลกงขอรับ
เดิมทีคุณหนูตระกูลกงหมั้นหมายกับหลินกวนเย่ มีกำหนดการแต่งงานในอีกไม่ถึงเดือนก่อนที่พระชายาฉินจะสิ้นพระชนม์ แต่ต้องถูกยกเลิกไปเหตุเพราะหมอหลินต้องโทษในข้อหาลอบปลงพระชนม์ของพระชายาเพราะการรักษาในครั้งนั้น จึงทำให้งานแต่งถูกยกเลิกไป แต่ไม่ถึงสิบห้าวันหลังจากที่หลินกวนเย่จากไป คุณหนูตระกูลกงกลับไปแต่งงานกับป๋ายกงเยว่ซึ่งเป็สหายคนสนิทของหมอหลินนั้นทำให้อดีตอัครมหาเสนาบดีกงโกรธมากที่ไปแต่งงานใหม่โดยเร็วและที่สำคัญไปแต่งกับตระกูลยากจนอย่างตระกูลป๋าย จากนั้นเป็ต้นมาท่านอัครมหาเสนาบดีกงก็ไม่ติดต่อกับคุณหนูตระกูลกงอีกเลย
หลังจากนั้นไม่นานก็มีข่าวว่านางตั้งครรภ์แล้วให้กำเนิดบุตรสาวก่อนกำหนดและหย่ากับป๋ายกงเยว่พร้อมกับพาบุตรสาวที่เพิ่งถือกำเนิดออกจากตระกูลป๋ายไป
แต่นั้นก็ยังไม่มีหลักฐานว่าเป็ความจริง นั้นเป็เพียงคำบอกเล่าที่เล่าต่อกันมามิใช่หรือ
ขอรับ
***
ซีหยางได้แต่นิ่งเงียบไป ที่มาที่ไปของคุณหนูป๋ายผู้นี้เป็ใครกันแน่ หมอยา คุณหนูตระกูลป๋าย หรือบุตรสาวของหลินกวนเย่
2K
