โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 122 ที่เจ้ารักษาไม่ได้ก็เพราะความรู้ของเจ้ามันมีไม่พอหน่ะสิ

ด้วยคลื่นจากฝ่ามือของเจียงเฉิน พลังที่แข็งแกร่งของเขาก็ยกฮั่วจื่อหลวนที่คุกเข่าขึ้นมา  

จื่อหลวน แม้ว่าท่านอาจารย์เจียงจะมีความสามารถด้านการต่อสู้เป็นอย่างมากก็ตาม แต่ปัญหาของพ่อเจ้านั้นไม่ใช่สิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยพลังการต่อสู้   "

ตอนนี้เอง หญิงงามวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังฮั่วจื่อหยวนก็ก้าวมาข้างหน้าเช่นกัน 

เธอมองไปที่ฮั่วจื่อหลวนด้วยความตื่นตระหนก การพูดต่อ "อย่าสร้างความลำบากให้อาจารย์เจียงเลย"

"ไม่...ข้าเชื่อว่าอาจารย์เจียงสามารถช่วยท่านพ่อได้  "

ฮั่วจื่อหลวนมองไปที่เจียงเฉินอย่างอ้อนวอน: "ข้าหวังว่าอาจารย์เจียงจะช่วยเหลือข้าน้อย ไม่ว่าจะเป้นเงื่อนไขใดจื่อหยวนก็ยินดีที่จะทำ "

คนอื่นอาจไม่รู้เรื่องของเจียงเฉิน แต่ฮั่วจื่อหลวนนั้นรู้ดีมากกว่าพวกเขา

ที่สมาคมนักปรุงยาในเมืองหลิงหยุนนั้น เจียงเฉินได้ผ่านกาปรระเมินเป็นนักปรุงยาระดับ 3 แล้ว  

และแม้กระทั่งตันอี้เฉินก็ยังชื่นชมความสามารถของเขานเส้นทางแห่งการปรุงยา

ฮั่วจื่อหลวนคือคนที่รับรู้เรื่องเหล่านี้

ในบรรดาคนที่เธอติดต่อด้วย ถ้าจะมีใครสักคนที่สามารถช่วยพ่อของเธอได้ คนๆนั้นจะต้องเป็นเจียงเฉินที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอตอนนี้อย่างแน่นอน  

เจียงเฉิน ยิ้มจาง ๆ: “แม่นางฮั่ว เจ้าต้องการให้ข้าช่วยพ่อของเจ้าใช่ไหม ? งั้นเจ้าก็พาข้าไปหาพ่อของเจ้าเลยดีหรือไม่  ?”

“อาจารย์เจียง โปรดตามข้ามา”

ฮั่วจื่อหลวนดีใจมาก เมื่อเห็นว่าเจียงเฉินตอบตกลง เธอรีบพาเจียงเฉินเข้าไปในเมืองเฟิงฮัวทนัที 

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

ฮั่วจื่อหลวนและเจียงเฉินก็ปรากฏตัวในจวนของตระกูลฮั่ว ซึ่งเป็นห้องหัวหน้าตระกูลฮัวพักผ่อนอยู่ 

เจียงเฉินเข้ามาในห้องและเหลือบมองไปทั่วห้อง จากนั้นเขาก็พบกับชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีแดงที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนเตียงด้วยสภาพซีดเซียว 

ข้างเตียงมีเสือโคร่งสูงสองสามเมตรนอนอยู่ที่นั่น

ด้วยสายตาของผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ 4 ของเจียงเฉิน มันจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่เขาจะรู้ว่าเสือตัวนี้คือสัตว์อสูรระดับ 2 พยัคฆ์เพลิง 

แต่เพียงว่าลมหายใจแห่งชีวิตของพยัคฆ์เพลิงตัวนนี้นั้นอ่อนแอเป็นอย่างมาก และดูเหมือนว่ามีนจะถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายแห่งความตายตลอดวเลา  

ข้างๆพยัคฆ์เพลิงตัวนี้มีชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมผู้ฝึกสัตว์อสูรยืนอยู่ ดูเหมือนว่าเขากำลังรักษาพยัคฆ์เพลิงอยู่พร้อมกับหงื่อที่เปียกชุ่มแผ่นหลัง  

เมื่อมองดูสถานการณ์ในห้อง คิ้วของเจียงเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้: “จริงๆ นี่คงเป็นผลของสัญญาร่วมชีวิต!”

“อาจารย์เจียงมีสายตาที่ดีจริง ๆ พ่อของข้านั้นทำสัญญาร่วมชีวิตกับพยัคฆ์เพลิงตัวนี้ น ”

“ครึ่งเดือนก่อน ท่านพ่อกับข้าและพยัคฆ์เพลิงนั้นได้ร่วมมือกันขับไล่เซียงเทียนหลงไป นั่นจึงทำให้ตระกูลฮั่วพอมีโอกาสได้พักหายใจหายคอบ้าง ”

“ในระหว่างการต่อสู้นั้น พยัคฆ์เพลิงถูกโจมตีอย่างรุนแรง และพ่อของข้าก็กลายเป็นอย่างที่เห็นในตอนนี้”

ฮั่วจื่อหลวน ยิ้มอย่างบิดเบี้ยว

ในทวีปเซินหวู่ นอกจากผู้ฝึกสัตว์อสูรแล้ว  หากนักรบธรรมดาต้องการที่จะควบคุมสัตว์อสูรพวกเขาจะต้องทำสัญญากับสัตว์อสูรตนนั้น 

และสัญญาร่วมชีวิตนี้ก็เป็นสัญญาที่เท่าเทียมกัน

หากฝ่ายหนึ่งได้รับบาดเจ็บและตกตายไป อีกฝ่ายหนึ่งก็ต้องสูญสิ้นชีวิตไปพร้อมกันด้วย

อาจกล่าวได้ว่าสาเหตุที่พยัคฆ์เพลิงตัวนนี้สามารถอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ก็คงเพราะเป็นสัญญาร่วมชีวิตเช่นกัน 

สิ่งที่ทำให้มันยังมีชีวิตอยู่นั้นคือพลังชีวิตของฮั่วหวู่จิน !

และหากปล่อยไว้ อีกไม่นานผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวที่จะเกิดขึ้นก็คือ ฮั่วหวู่จินกับพยัคฆ์เพลิงนั้นจะต้องตายไปพร้อมกัน  !

“แม่นางฮั่ว ข้าผู้ชราทำอย่างสุดความสามารถแล้ว  ”

“อาการบาดเจ็บของพยัคฆ์เพลิงตัวนี้สาหัสมาก ต่อให้ท่านเชิญผู้ฝึกสัตว์อสูนระดับ 6 ที่ทรงพลังที่สุดของอาณาจักรต้าเซี่ยมาเอง ข้าก็เกรงว่าคงไม่สามารถช่วยมันได้ ”

เมื่อมองไปที่ฮั่วจื่อหลวนที่กำลังยืนอยู่ตรงประตูห้อง ชายชราก็ส่ายหัวไปมาและถอนหายใจอย่างท้อแท้

เมื่อฮั่วจื่อหลวนได้ยินคำพูดของชายชรา ใบหน้าสวยของเธอก็ซีดลงในทันที

“เฮ้อ ใครบอกเจ้ากันว่าอาการบาดเจ็บของพยัคฆ์เพลิงตัวนี้รักษาไม่ได้  ”

"ที่เจ้าช่วยมันไม่ได้นั้น คงเป็นเพราะความรู้ของเจ้ายังมีไม่มากพอมากกว่า  !"

ตอนนี้เอง จู่ๆเสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นในห้อง