เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เมื่อมีการปรับความเข้าใจจากซูอินทำให้การรับประทานอาหารในมื้อนี้เป็นไปอย่างราบรื่น

        ด้านความรู้สึกจำเป็นต้องใช้เวลา ทั้งสองฝ่ายมีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ซูอินมีอายุสิบหกปี พวกเขาไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกันเลยต่างฝ่ายมีเรื่องยุ่ง ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่ถึงขั้นลึกซึ้งนัก

        โชคดีที่ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกต้องการชดเชยภายใต้ปฏิสัมพันธ์ที่มีแนวโน้มในเชิงบวก ทำให้หลังจากรับประทานอาหารจึงไม่รู้สึกห่างเหินเหมือนแต่ก่อน

        แต่ว่าหากจะให้เรียกพ่อกับแม่ ซูอินยังไม่สามารถทำใจอีกฝ่ายไม่ได้บังคับ ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้มีการรักษาขอบเขตที่ดีมาโดยตลอด

        นั่นคือสิ่งที่ซูอินปรารถนาจะได้เห็น

        เธอโหยหาความรู้สึกที่จริงใจเพราะจิตใจที่แท้จริงของเธอในตอนนี้เทียบเท่าผู้หญิงอายุยี่สิบห้าปีหากจะให้เธอแสดงท่าทีสนิทสนมกับสองสามีภรรยาแปลกหน้าคงทำไม่ได้ เธอไม่ใช่นักแสดงไม่สามารถทำแบบนั้น

        หลังจากกินข้าว ทั้งสองฝ่ายรู้สึกพอใจมาก เมื่อเห็นว่าได้เวลาเธอจึงขอออกมาเข้าห้องน้ำ และลงไปจ่ายค่าอาหารที่ชั้นล่าง

        เมื่อรู้ว่าเธอจ่ายค่าอาหารแล้ว สองสามีภรรยาไม่เห็นด้วยอย่างมากยืนยันจะคืนเงินให้ การให้เงินเธอย่อมดีกว่าให้เธอเสียเงินหลายสิบหยวน

        “หนูบอกตั้งแต่แรกแล้วนี่คะ ว่ามื้อนี้หนูจ่ายเอง…”

        เมิ่งเถียนเฟินแสดงสีหน้าไม่เห็นด้วย “ลูกเป็นเด็ก มากับพ่อ…มากินข้าวกับผู้ใหญ่ มีที่ไหนกันให้เด็กเป็นคนจ่าย”

        “ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีเงิน เป็นเงินที่หนูหามาเอง”

        เอ่ยมาถึงตรงนี้เมิ่งเถียนเฟินก็แสดงท่าทีมากกว่าเดิม “ทั้งที่ใกล้สอบเข้ามัธยมปลายแต่ลูกกลับไปทำงานอย่างยากลำบากเพื่อเงินน้อยนิด เก็บเงินไว้ซื้ออะไรดีๆ กินเถอะเป็นเด็กดี ผู้ใหญ่ให้ก็รับไปเถอะจ้ะ”

        ซูอิน : …

        การหาเงินของเธอไม่ได้ยากลำบากเลย

        แต่จากการสัมผัสสองสามีภรรยาคู่นี้ทำให้เธอรู้ว่าพวกเขาเป็นคนบ้านนอกที่ซื่อสัตย์คงรับไม่ได้กับการหาเงินโดยซื้อลอตเตอรี่ฟุตบอลซึ่งถือเป็นการพนันอย่างหนึ่ง

        ในสถานการณ์ที่จนใจเช่นนี้ เธอจึงทำได้เพียงรับไว้เพียงแต่เมื่อหันไปมองอาหารที่เหลือและห่อกลับมากมายเหล่านั้นก็รู้สึกหงุดหงิด

        “หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ ก็จะไม่สั่งของพวกนั้น”

        “สั่งแล้วก็ไม่เป็นไร จะได้เอากลับไปให้คุณย่ากับคุณลุง คนบ้านนอกอย่างพวกเราไม่ถือหรอกของดีแบบนี้เอากลับไป พวกเขาต้องดีใจมากแน่ๆ”

        คำพูดมากมายก่อนหน้านี้ของซูอินซับซ้อนเกินไปทำให้เมิ่งเถียนเฟินยังไม่สามารถแยกแยะได้ชัดเจน

        แต่มันอาจเป็นความรู้สึกพิเศษระหว่างแม่กับลูกสาวหรืออาจเป็นเพราะเด็กสาวตรงหน้าเป็นเด็กดี หน้าตาสะสวย เรียนเก่งการเจอกันในแต่ละครั้งไม่ได้พูดคุยกันมากแต่เมิ่งเถียนเฟินก็รู้สึกว่าเต็มไปด้วยความสุข

        ไม่มีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง มีเพียงความรู้สึกที่บริสุทธิ์ความปลื้มปริ่มและความสุขที่ออกมาจากใจ

        มือหิ้วกล่องอาหารที่ห่อกลับบ้านลงมาจากชั้นบนซูอินเรียกรถแท็กซี่เพื่อไปส่งสองสามีภรรยาที่สถานีขนส่ง

        ตอนที่กินข้าวเธอพูดไปแล้วว่าหลังจากสอบเสร็จที่โรงเรียนยังมีเรื่องให้จัดการอีกนิดหน่อยต้องใช้เวลาสองสามวันถึงจะกลับไปได้ อีกทั้งเธอก็ได้ขอช่องทางติดต่อของตระกูลซูไว้บ้านตระกูลซูไม่มีโทรศัพท์แต่บ้านพี่ชายของสามีได้ติดตั้งโทรศัพท์บ้านเมื่อสองปีก่อนเมื่อต้องการใช้ก็ค่อนข้างสะดวก

        รถแท็กซี่หยุดหน้าสถานีขนส่งซูอินซื้อตั๋วรถให้ทั้งคู่และไปส่งพวกเขาขึ้นรถด้วยตนเอง

        “เดินทางปลอดภัยนะคะ รอให้เรื่องทางนี้เสร็จ หนูจะโทรหา”

        เมิ่งเถียนเฟินพยักหน้า อดไม่ได้ที่จะพูดกำชับ “เด็กสาวตัวคนเดียวอย่างลูกก็ต้องระวังตัวด้วยโดยเฉพาะ…หากตอนกลางคืนต้องรีบกลับที่พักจะไปไหนก็อย่าเลือกไปในที่เปลี่ยวลับตาคน”

        เมื่อถึงเวลา คนขับเริ่มสตาร์ตรถ ตบหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆเพื่อปลอบโยน ซูอินโบกมือลา ก่อนจะมีบางอย่างถูกยัดใส่ในกระเป๋าของเธอ

        เธอก้าวขาข้างหนึ่งลงมาจากรถบัสแล้วเมื่อล้วงออกมาดูก็พบว่ามันคือเงิน ซึ่งมีจำนวนไม่น้อยด้วย

        “นี่คือ?”

        เมิ่งเถียนเฟินกลับเข้าไปในรถตามเสียงเรียกของคนขับรถก่อนจะโผล่ศีรษะออกมาทางหน้าต่าง

        “รับไปเถอะ อยากกินอะไรก็เอาไปซื้อ อยู่คนเดียวข้างนอกแบบนี้ไม่มีคนคอยดูแลเรื่องอาหารการกิน อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี”

        รถบัสคันนั้นกลับรถและออกไปจากสถานีขนส่งเมิ่งเถียนเฟินทอดสายตามองเด็กสาวร่างเพรียวบางที่ยังยืนอยู่ที่เดิมด้วยจิตใจสับสน

        เธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากอินอินซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ในตอนแรกที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเมิ่งเมิ่งและต้องส่งเธอกลับมา แน่นอนว่าเธอย่อมรู้สึกไม่อยากจากกันแต่ความรู้สึกนั้นไม่เคยรุนแรงเช่นนี้

        ซูอินยังคงยืนอยู่ที่เดิม จนเมื่อรถบัสพ้นสายตาเธอจึงก้มมองธนบัตรที่อยู่ในมือ

        เลขธนบัตรเรียงกัน เหมือนกับเงินค่าอาหารที่ซูเจี้ยนจวินยัดใส่มือเธอต้องเป็นเงินที่เบิกมาจากธนาคารแน่ๆดูเหมือนว่าที่พวกเขาบอกว่าเข้ามาในเมืองรอบนี้ นำเงินมาด้วยคงเป็นความจริง

        นอกจากนั้นแล้วยังมีเงินย่อยอีกจำนวนหนึ่ง

        ห้าหยวน หนึ่งหยวน สองเหมา หนึ่งเหมา ธนบัตรถูกจัดเรียงเป็นปึกอย่างมีระเบียบ

        รวมกับเงินค่าอาหารก็มากกว่าห้าร้อยหยวนแล้ว

        เงินก้อนนี้ สำหรับครอบครัวที่มีอาชีพทำไร่ทำนาถือว่าเป็นจำนวนไม่น้อย

        เธอไม่สนใจว่าจะเป็นเงินมากหรือน้อยประเด็นสำคัญคือตลอดสองชาติที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใส่ใจเธอว่าอยู่ข้างนอกจะหนาวไหมหิวไหม และใช้เป็นข้ออ้างเพื่อยัดเงินใส่ในมือเธอ

        ความรู้สึกที่มีคนใส่ใจ นับว่าไม่เลวจริงๆ

        ทำให้เธอเริ่มรู้สึกคาดหวังจากใจจริงที่จะได้กลับไปยังตระกูลซู

        ความรู้สึกอบอุ่นในใจยังคงอยู่จนถึงตอนที่เธอเรียกรถแท็กซี่กลับที่พักมุมปากของเธอยังคงยกขึ้นอยู่เช่นนั้น

        จากนั้นเรื่องราวดีๆ ก็กำลังรอเธออยู่

        เมื่อกลับถึงห้องพัก เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปยังชั้นล่างด้วยความสบายใจ ตอนที่กำลังจะเดินไปที่ร้านพี่หงและดูว่ามีอะไรที่พอจะช่วยเหลือได้หรือไม่ เธอก็พบฉินหล่างที่กำลังเดินมา

        ครั้งก่อนที่พวกเขาพบกันเพิ่งจะผ่านไปไม่นานก่อนเดินลงไปยังชั้นล่าง เธอนึกถึงน้ำตาลทรายแดงถุงที่เพิ่งจะเปิดซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอน ใบหน้าของเธอแดงเพราะท่าทีประหม่า

        เด็กสาวที่เพิ่งจะอาบน้ำอุ่นมามีผิวแดงอมชมพูผมสีดำยาวยังไม่แห้งแผ่อยู่ด้านหลัง กับผมไม่กี่เส้นที่ห้อยลงมาถึงหน้าอกเป็นความงามบริสุทธิ์ในแบบที่แตกต่างออกไป

        ฉินหล่างตกตะลึงโดยไม่รู้ตัว

        แต่ก็เป็นเพียงชั่วขณะหนึ่ง เขาเกิดมาในตระกูลใหญ่ตั้งแต่เล็กจนโตออกกำลังกายมาตลอด หลังจากนั้นก็เข้ารับราชการทหารร่างกายจึงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป ถึงแม้ตอนนี้จะปลดประจำการแล้วแต่ก็ยังออกกำลังกายตลอด แม้แต่ตอนนอน เขาก็ตื่นตัวอยู่เสมอ

        “สอบเสร็จแล้วหรือ ร่างกายดีขึ้นแล้วใช่ไหม”

        กาน้ำใบไหนไม่เดือดหยิบอันนั้น[1] ซูอินก้มหน้า แก้มของเธอแดงระเรื่อ

        สูดหายใจเข้าลึก เมื่อสติกลับมา จู่ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องอื่น

        คำพูดที่แสนเย่อหยิ่งของสองแม่ลูกตระกูลหลิงยังคงดังอยู่ในหูเมื่อเงยหน้าเธอได้สบตากับชายหนุ่มก่อนเอ่ยเบาๆ ว่า “ดีขึ้นมากแล้วค่ะคุณยังไม่กลับหรือคะ”

        “ใกล้แล้ว น่าจะสองวันนี้แหละ”

        อาการบาดเจ็บของเพื่อนร่วมงานในตอนนี้ควบคุมได้แล้วเขาจึงกลับไปที่ศูนย์ได้ ฉินหล่างจึงกลับมายังที่พักเพื่อเก็บของ

        ซูอินตกตะลึงเล็กน้อย “อ้อ เร็วจังเลยนะคะ”

        เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ฉินหล่างก็รู้สึกดีโดยไม่ทราบสาเหตุและดูเหมือนว่าบรรยากาศรอบๆ จะสดชื่นมากขึ้นด้วย

        เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเช่นนี้หมายถึงอะไรแต่เขาไม่ใช่คนงุ่มง่ามเคอะเขิน ในเมื่อเจอสาวน้อยน่ามองคนนี้เขาจึงใส่ใจเป็นพิเศษ

        “เสร็จเรื่องยุ่งๆ แล้ว ใช่ เรื่องเมื่อเช้าวันนั้น ฉันถามให้เธอแล้ว”

-----------------------------------------------------------------------

[1] กาน้ำใบไหนไม่เดือดหยิบอันนั้นหมายถึง พูดในเรื่องที่ไม่ควรพูดหรือทำในเรื่องที่ไม่ควรทำ