“ลินเห็นคุณลีโอติดแขกอยู่เลยลงมาหาของว่างข้างล่างค่ะ” พลอยไพลินััได้ถึงบรรยากาศที่มาคุหวังว่าเสียงของเธอจะแยกสายตาทั้งสองคนออกจากกันได้
“ลินขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพี่วายุ” ลีโอนาร์ทยิ่งไม่พอใจเมื่อพลอยไพลินพูดภาษาไทยซึ่งเขาฟังไม่ออกหญิงสาวสังเกตว่าบรรยากาศยิ่งเลวร้ายไปกว่าเดิม จึงเดินไปจับมือลีโอนาร์ทและดึงร่างสูงให้เดินออกมานอกร้านซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะไม่บ่อยนักที่พลอยไพลินจะััโดนตัวเขาในที่สาธารณะ
ยกนี้เขาแพ้!
ในร้านบรรยากาศครึ่ม ๆ เหมือนฝนตั้งเค้าแต่บรรยากาศนอกร้านเรียกว่าฝนตกได้เลย เมื่อบอดี้การ์ดนับสิบคน ทั้งของวายุและลีโอนาร์ทต่างยืนคุมเชิงกันอยู่แบบไม่มีใครยอมใคร
นี่เธออยู่ในดงมาเฟียหรือไงเนี่ย!
ลีโอนาร์ทไม่ยอมพูดกับเธอเลยั้แ่ขึ้นมาข้างบนทั้งที่ปกติเขาจะหาทางมาวอแวกับเธอตลอด
“คุณลีโอคะ” ร่างสูงพยายามระงับความโกรธที่เดือนปุดๆ อยู่ในใจ เมื่อเห็นท่าไม่ดี พลอยไพลินจึงพยายามอีกครั้งร่างเล็กลุกเดินเข้าไปใกล้เก้าอี้ชายหนุ่ม แล้วนั่งทับลงบนตักแกร่งพร้อมเอาแขนเรียวคล้อยคอร่างสูงใบหน้าหวานซบไปกับอกกว้าง ลีโอนาร์ทใเล็กน้อยกับการกระทำของเธอแต่ก็ไม่ได้ผลักไส
“ลินทำอะไรให้คุณโกรธหรอคะถ้าเื่คุณวายุ เขาก็แค่มาขอโทษลินเื่วันนั้น” เธอเอาหัวใจของเธอเป็เดิมพันปากเขาบอกว่าเธอเป็ของชั่วคราวแต่การกระทำของเขามันไม่ใช่
ลีโอนาร์ทหึงเธอ!
“ผมไม่ได้โกรธอะไร”ถึงแม้ว่าเสียงยังติดโมโหอยู่ แต่แขนกลับขยับโอบรอบเอวบาง
“แล้วทำไมไม่คุยกับลินคะ”
“...”
“...” พลอยไพลินเริ่มเห็นแววตาประกายวาวจากชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยลีโอนาร์ทมักจะเป็แบบนี้ทุกครั้งที่คิดจะลวนลามธอ
“ลิน…รู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำให้ตัวเองลำบาก” เสียงแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับก้มหน้ามองคนตัวเล็กที่กล้าเดินมานั่งตักเขาเองเมื่อรับรู้ถึงความคับแน่นใต้กางเกงชายหนุ่ม ร่างเล็กก็ตัวแข็งทื่อทันที
“เออ...ลินกลับไปนั่งที่เดิมดีกว่าค่ะ”พลอยไพลินขยับตัวหนี ลีโอนาร์ทคำรามเสียงต่ำ มือหน้าจับเอวคอดเล็กให้นั่งทับลงมาอีกครั้ง
“คะ..คุณลีโอจะทำอะไรคะ”
“ผมควรลงโทษลินยังไงดี”
“ลินไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” เธอรีบแก้ตัวเมื่อรู้สึกถึงความไม่ปลอยภัยตอนนี้เธอััได้ถึงแท่งร้อนที่ไม่ได้สงบนิ่งเหมือนหน้าตาเ้าของเลย
“ลินผิดที่คุยกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผมลินผิดที่ยั่วผมก่อน” ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มนวล สันจมูกโด่งคลอเคลียแก้มหญิงสาวอย่างแ่เบา
“ลิน...ลินไม่ได้ยั่ว”พลอยไพลินยกมือดันแผงอกกำยำล่ำสันของเขาไว้
“แบบนี้แหละ ที่เรียกว่ายั่ว”เสียงเข้มตอบกลับมาพร้อมกับเชยคางมน ฝ่ามือร้อนประคองใบหน้าเล็กอย่างทะนุถนอมก่อนจะกดริมฝีปากลงมาร่างสูงเอียงคอเล็กน้อยเพื่อปรับองศาริมฝีมปากให้เข้ากันได้เขาละเอียดชิมความหวานจากกลีบปากบาง
“คะ คุณลีโอ หยุดก่อนค่ะ” เธอกลัวว่ามันจะเกินเลยไปมากกว่านี้
“ผมจำคำสัญญาได้ ผมขอนิดเดียวเท่านั้นแต่ลินช่วยผมหน่อยได้มั้ย”มือหน้าจับมือบางไปวางทับบนแท่งร้อน เธอรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่อยู่ภายใต้กางเกง
“นะครับ แค่นิดเดียวช่วยผมหน่อย”สายตาที่ลีโอนาร์ทส่งมาเต็มไปด้วยความอ้อนวอนจนอดใจอ่อนไม่ได้
“ดะ...ได้ค่ะแต่คุณต้องรักษาสัญญาที่เคยให้ลินไว้นะคะ”
“ครับ” รับปากหนักแน่น
“ลิน...เออ...ลินต้องทำอย่างไงบ้างคะ”สิ้นเสียงหวาน ลีโอนาร์ทปลดกระดุมกางเกงและรูดซิบด้วยความรีบร้อนท่อนเอ็นอวบแน่นเต็มไปด้วยเส้นเืโปดปูนปะทะเข้ากับสายตาเธอ ลีโอนาร์ทขบขันกับท่าทางหญิงสาวฝ่ามือใหญ่นำทางมือเล็กให้กอบกุมรอบลำ เรียวแขนเล็กขืนแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของชายหนุ่มได้เลยเป็ครั้งแรกที่เธอเห็น เป็ครั้งแรกทที่เธอััและรู้สึกว่ามันผงกหัวรับััของเธอด้วย
“ซี๊ด...” พลอยไพลินค่อยๆ รวบรวมความกล้าลูบไล้ปลายหัวหยักบานเบาๆ “อ๊า..ลิน” มือเรียวกำมือรอบแท่งลำร้อนแล้วลองค่อย ๆ ชักขึ้นลงอย่างสั่น ๆ ตามการนำทางของมือหนา
“อ๊า...ลิน...ผมชอบััของคุณ” ลีโอนาร์ทถึงกับทนไม่ไหวกับััไร้เดียงสาของหญิงสาวจนต้องครางออกมา“ลิน...พอก่อน...ผมจะไม่ไหว” เขาใกล้จะถึงฝั่งแล้วมันเร็วเกินไปประสบการณ์ที่สั่งสมมา 32 ปี ตอนนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย
เสียเชิงชายหมด!
ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุพลอยไพลินจึงชักมือขึ้นลงเร็วขึ้น“อา...ลิน”
“คุณลีโอชอบมั้ยคะ” เสียงหวานถามขึ้นอย่างผู้ชนะที่ได้เป็คนคุมอารมณ์ชายหนุ่ม
“ชอบ...ชอบครับ...ชอบมาก...อ่า” ปากหน้าฉกวูบเข้ามาที่ปากบางอย่างอดใจไม่อยู่เรียวลิ้นร้อนขบเม้นกลีบปากแบบเอาแต่ใจ ฝ่ามือใหญ่เริ่มสำรวจไปทั่วร่างบางก่อนจะหยุดอยู่ที่อกอวบพลอยไพลินสติกระเจิงไปกับััหวามที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่ได้หยุดมือที่กำลังทำหน้าที่อยู่
“อา...ลิน” ลีโอนาร์ทครางด้วยความเสียวซ่านก่อนจะยึดมือบางแล้วเป็ฝ่ายนำทางกระทุ้งจังหวะถี่ยิบ
“ทนไม่ไหวแล้ว...อ๊าก...” สิ้นเสียงครางน้ำรักสีขาวขุ่นก็พุ่งออกมาแปะเปื้อนมือบางจนไหลย้อยลงมาตามนิ้วเรียวและข้อมือ
พลอยไพลินตาโตใทำอะไรไม่ถูกเธอควรจะจับต่อหรือปล่อยมือออก ลีโอนาร์ทอดเอ็ดดูกับท่าทางหญิงสาวไม่ได้ หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบรักตามเรียวนิ้วฝ่ามือบาง หลังมือและข้อมือ
“ให้ผมช่วยลินนะ”
“ช่วยลิน?” เมื่อรู้ว่าร่างสูง้าจะช่วยอะไรเธอ ก็รีบลุกจากตักแกร่งแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำทันที
“หึ หึ” นี่เป็ครั้งแรกที่เขามีความรู้สึกหลายอย่างเกิดขึ้นพร้อมกันในเวลาเดียวกันไม่ว่าจะเป็ความโมโหเมื่อเห็นพลอยไพลินคุยกับผู้ชายคนอื่น รู้สึกตื่นเต้นที่หญิงสาวกล้าที่จะโดนตัวเขาในที่สาธารณะพึงพอใจที่ทำให้เธอคล้อยตามอารมณ์เขาได้และสุดท้ายคือรู้สึกสะบายใจเมื่อมีเธออยู่รอบ ๆ ตัว
ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อนเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรและจะจัดการกับมันอย่างไร
ช่างน่าสับสนเหลือเกิน!
7K
